Les over de lente

Wiske:

Zo, nu kunnen we eindelijk echt beginnen met de lessen voor de legkippen.

alle legkippen bij elkaar

Het is hard nodig, want die meiden weten werkelijk van niets. 

Ze hebben nog nooit gehoord van de verschillende seizoenen en de gevoelens die die meebrengen. 

Wat broeden is weten ze ook niet en van kuikens hebben ze ook al geen verstand. 

Dat laatste vooral vind ik erg raar, ze zijn notabene zelf kuikens geweest! 

Nu moet ik toegeven dat ik ook niet veel meer weet uit de tijd dat ikzelf een kuiken was, maar dat terzijde. 

Toen ik aan Duna vroeg of er geen kuikens waren geweest in de legschuur keek ze me verbaasd aan. "Nee, er waren alleen jonge volwassen hennen die eieren konden leggen. Kuikens zijn toch heel klein? En kunnen ze dan wel eieren leggen?" vroeg ze. 

Het was nog erger dan ik dacht. 

"Weet je dan niet meer dat je zelf een kuiken was?" vroeg ik. 

kuikens onder warmtelampen

Het bleek dat ze daar geen actieve herinnering meer aan had, alleen een vaag idee van onder een warme lamp zitten met een heleboel soortgenootjes. 

Ze had dus ook geen moederkloek gehad om voor haar te zorgen. 

Dat maakte mij een beetje droevig, het is juist zo geweldig om warmte bij je mama te zoeken in plaats van onder zo'n warmtelamp of -plaat. Nee, dan is het in de Tok-tuin toch veel beter geregeld, hier hebben

Odette met haar kuikens in 2017

alle kuikens kloekliefde gekend. 

Ik kreeg steeds meer medelijden met de legkippen. 

Toen ik met de eerste les begon waren alle kippen aanwezig, zelfs de tsaar zat erbij. Hij luisterde vol aandacht naar mijn verhaal en stelde zelfs nu en dan een vraag. Toen de anderen zagen dat hij dat deed gingen ze het ook doen. Daardoor liep mijn hele verhaal in het honderd, maar ik begreep wel dat die vragen nodig waren, vooral voor de legkippen. Zonder antwoorden zouden ze niets van mijn les begrijpen. Dus ik bleef geduldig en gaf telkens antwoord. Na de eerste les ging iedereen lekker haar (in het geval van de tsaar: zijn) gang. 

Ma Tok had behoorlijk wat meelwormpjes gestrooid en de vorige dag had Donna de

Donna neemt een slokje water
nadat ze de wormenton heeft omgegooid

wormenton, die op het dak van Soestdijk stond, omgegooid, zodat er daar ook nog een paar lagen. Ze ging daarna snel wat water drinken, zodat ma Tok niet zou weten dat zij de schuldige was.

Ma Tok heeft de meeste eruit gevallen wormen opgeschept en terug in de ton gedaan, maar er lagen er nog heel wat, hahaha. 

Goeie actie van Donna. 

Dat mag ze vaker doen, maar dan liever op de grond, dat snavelt makkelijker. 

Nu ga ik even nadenken over mijn volgende les, als je zo'n les goed wil doen moet je je voorbereiden. Ik ben benieuwd of iedereen er morgen weer bij zal zijn.