Bijna verhuizen

Wendy:

Wij gaan dus allemaal verhuizen, de hele familie Tok, inclusief onze beveiliger Alexei en ma Tok. 

Els (uiterst links) en Eva hebben het naar hun zin bij Angelique

Het zal hier wel stil worden als we allemaal weg zijn, maar er komen vast nieuwe mensen wonen in het mensenhuis. Misschien wel mensenkuikens, die kunnen ook flink lawaai maken. Maar daar weten wij dan niets meer van, wij wonen dan heel ver weg van deze tuin en het huis. Bij mevrouw Angelique, ja, dat hebt u goed onthouden. Ik heb van ma Tok gehoord dat het daar heel fijn is en als zij iets zegt is het zo. We krijgen daar niet één, niet twee, maar dríe bewakers en nog heel grote ook. 

de 3 grote honden spelen met elkaar bij mevrouw Angelique

Ze hebben grote bekken met scherpe tanden erin. 

Vooral één van hen, hij heet Lupo, is echt mega! Ik heb hem even gezien op een filmpje dat ma Tok ons toonde van Eva en Els, die daar nu al wonen. 

Ik ben een klein beetje bang voor dat enorme dier, maar ma Tok zegt dat hij heel lief is voor kippen, hij valt alleen aan als er gevaar dreigt. Hij is zo groot en sterk dat hij wel een wolf aankan. Daarom heet hij ook Lupo, dat betekent wolf. De andere twee honden zijn ook flink aan de maat, dus we zijn daar vast héél veilig. 

Het net, dat nu boven de Tok-tuin hangt, gaat ook mee met ons, dat komt boven een grote ren te hangen. Er zijn daar namelijk wel eens roofvogels, die graag een klein kipje lusten. En ik ben de kleinste hier, dus dan zouden ze mij als eerste pakken. 

Brrr, ik moet er niet aan denken! 

mega-hond Lupo, die een wolf kan verslaan

Maar nu zijn we nog hier in de Tok-tuin en we hebben het prima naar onze zin. 

Het kleine rood-witte poesje Geertje kwam ook weer eens bij ons kijken. Zij is een beetje bang voor ons, maar ze kan het toch niet laten om nu en dan even te komen buurten. Ze gaat dan ook altijd in de grote schuur, waar ze graag ligt te slapen. 

Ik weet niet of zij, net als Alexei, ook weer zelf naar boven kan, meestal komt ma Tok haar weer ophalen. Geertje maakt daar een spelletje van, ze loopt snel de trap in de schuur op naar de zolder, waar ze zich verstopt. Ma Tok roept haar een tijdje, maar als het te lang duurt gaat ze weer naar boven naar haar eigen huis. En dan begint Geertje weer te mauwen in de tuin. 

Youri (boven) en Geertje samen aan de maaltijd

Als dit spelletje te lang duurt laat ma Tok haar een tijdje zitten mauwen, als ze dan naar beneden komt gaat Geertje snel mee naar binnen en naar boven. Vooral als het haar etenstijd is duurt het spelletje meestal maar kort. Youri, de kleine zwarte kater, komt eigenlijk nooit in onze tuin. We zien hem wel eens lopen op de rand van het terras, maar hij prefereert de daken boven de tuin. Zo heeft iedereen zijn voorkeuren. 

Wij genieten nog even van deze fijne tuin en dan gaan we verhuizen, op naar nieuwe avonturen!

de 3 grote nieuwe bewakers van de familie Tok

Ma Tok: met dank aan mevrouw Angelique voor de foto's.

De tsaar gerustgesteld

Zaza:

Ma Tok heeft ons uitgelegd waarom de legkippen zijn verhuisd.

Yneke, Yolanthe en Zaza bij aankomst in de Tok-tuin

De tsaar begreep er niets van, maar ik wel. Ik begreep ook dat wij, de rest van de familie Tok, over niet al te lange tijd ook gaan verhuizen. 

Waar we naartoe gaan? 

Naar mevrouw Angelique. 

Als ik héél diep nadenk herinner ik me dat ik daar met een paar zusjes even heb gewoond, dat was voordat pa en ma Tok mij kwamen ophalen. Yolanthe en Yneke waren er toen ook bij. Zij zijn helaas al overleden. En ik hoorde dat er nog steeds één zusje van mij daar woont. 

Zaza en haar zusjes bij mevrouw Angelique
in een vervoershokje

Zouden wij elkaar nog kennen na al die jaren? 

De tsaar is bij mevrouw Angelique uit zijn ei gekropen en hij is daar ook een poosje gebleven, totdat ma Tok hem had uitgekozen als de leukste van de daar wonende haantjes. Omdat hij ma Tok niet helemaal had begrepen ging ik naar hem toe. Ik vertelde dat wij terug zouden gaan naar zijn uitkom-plek, bij die lieve mevrouw Angelique. Daar kikkerde hij wat van op, hij moest toegeven dat hij niet goed had geluisterd omdat hij zo overstuur was geweest door het vertrek van zijn hennen, die hij niet had kunnen beschermen tegen hun verhuizing. 

Terug naar mevrouw Angelique? 

Dat was beter dan hij had durven hopen.

de tsaar is bezorgd over zijn toekomst met andere hanen

En Els en Eva waren daar nu dus ook? "Ja," kakelde ik, "die lopen al lekker tussen de andere kippen en hanen die daar wonen." 

"Maar als daar ook andere hanen wonen, zouden Eva en Els mij dan nog wel herkennen? En zouden die anderen dan geen ruzie gaan maken met mij, omdat ik de eerste rechten had op de twee meiden?" vroeg hij. 

Tja, dat wist ik natuurlijk niet, maar ik kakelde dat het allemaal wel goed zou komen. "Ik denk dat wij eerst even apart komen te zitten en dat we later geïntroduceerd worden bij de daar al wonende kippen en hanen, zo slim is mevrouw

Zaza is verbaasd dat er huizen zonder tuin bestaan

Angelique wel," kakelde ik en dat stelde hem een beetje gerust. Hij ging snel wat eten, want hij kreeg plotseling trek, terwijl hij al dagen nauwelijks gesnaveld had van de zenuwen. 

Ik was blij dat ik hem had kunnen helpen en ik ging aan ma Tok vragen wanneer wij zouden vertrekken. 

Ze vertelde me dat zij weer een nieuw onderdeel voor één van haar poten zou krijgen en dat ze ons vlak daarvoor weg ging brengen, over een paar weken. Dus we hebben nog een paar weken om te genieten van deze fijne tuin en de verzorging door ma Tok. 

Ze vertelde ons ook dat zij ging verhuizen en dat wij niet mee konden naar haar nieuwe huis omdat daar geen tuin was. 

"Geen tuin?" vroeg ik verbaasd.

ma Tok woont boven, bij het dakterras

"Zijn er dan huizen zonder tuin?" "Jazeker," antwoordde ma Tok, "die zijn er genoeg, misschien nog wel meer dan met tuin." Ik rolde bijna om van dat antwoord. Ma Tok legde uit dat er een heleboel huizen bestaan die bovenop elkaar zijn gebouwd, een beetje net zoals haar woning bovenop de benedenverdieping ligt. 

Toen begon ik het te begrijpen. Zij gaat dus ook in zo'n huis wonen waar mensen onder haar wonen en daarom kunnen wij niet mee. 

Ik ben blij dat zij voor ons een goede plek heeft gevonden en dat mevrouw Angelique voor ons wil zorgen.

Ma Tok: met dank aan mevrouw Angelique voor de video en een deel van de foto's.

Verhuizing van de legkippen

Tsaar Nikolaas:

kattenmanden voor het vervoer van de legkippen

Wat er nu is gebeurd, ik kan het nog niet bevatten.

Ma Tok kwam gisterenmorgen de tuin in, best een beetje laat, maar daar wil ik het nu niet over hebben. Ze deed de deur van ons Tok-huis open en meteen weer dicht. Zij was wel binnengekomen, maar niemand van ons kon naar buiten, omdat die deur weer dicht zat. Ze had ook een grote doos meegenomen ons huis in en ze begon met het pakken van Duna, die ze in de doos stopte. Wat ging er nu gebeuren? Zou Duna naar de dokter moeten? Ze was niet ziek, dus dat leek niet erg waarschijnlijk. Toen ook Donna in de doos was verdwenen begon Dana zenuwachtig te worden, ze

De 3 D's, nog niets vermoedend in het Tok-huis

rende keihard langs ma Tok en tegen de deur aan, die openvloog. En Dana vloog ook, naar buiten welteverstaan. 

Ma Tok zuchtte en liet ons naar buiten. Daar ging ze naar Soestdijk, waar de bruine legkippen zaten opgesloten in hun nachthok. 

Ik zag dat er vier kattenmanden klaarstonden en voordat ik doorhad wat er gebeurde zaten Eva en Els samen in de grootste van de manden. Eden, Emma en Erin verdwenen elk in een aparte mand. En toen ging ma Tok Dana vangen. Dat was geen gemakkelijk klusje, want de grote witte hen had allang door dat zij het doelwit was en

Eva en Els bij mevrouw Angelique in een voorlopig rennetje

rende telkens weg als ma Tok bij haar in de buurt kwam. Toen de laatste ook nog met een vangnet begon te zwaaien was het helemaal duidelijk dat Dana ook in de doos zou moeten. En daar had zij helemaal geen zin in. Ze rende heen en weer, tot ze zo dom was om Soestdijk binnen te gaan. Ma Tok deed snel de beide deuren dicht en ging bij de uitgang staan, waar Dana het dichtst bij was. Enfin, het duurde nog een paar minuten, maar toen zat Dana toch in het net en even later in de doos bij haar zussen. 

Ma Tok strooide nog wat extra wormpjes voor ons, maar die smaakten niet zo lekker als anders. Ze ging de doos en de kattenmanden naar binnen

Dana, Donna en Duna, Eden, Erin en Emma
bij mevrouw Marieke

brengen, het mensenhuis in. 

En dat was het laatste wat wij van de legkippen hebben gezien. 

Waar zouden ze naar toe gaan? 

Toen ma Tok heel veel later weer de tuin in kwam vertelde ze dat de meiden een heel mooie plek hadden gekregen, Eva en Els bij mevrouw Angelique en de anderen bij mevrouw Marieke, een vriendin van de eerste. Ze liet ons ook foto's zien van hun nieuwe woonplaats, dat zag er niet verkeerd uit, dat moet ik toegeven, maar ik begreep nog steeds niet waarom ze niet meer in de Tok-tuin konden blijven wonen. Dat ging ma Tok aan ons uitleggen, maar ik begreep er niets van. 

Ik heb nu nog maar zes hennetjes over. 

Goed, ik word ook een dagje ouder, dus dat vind ik niet echt een ramp, maar zouden wij over een poosje ook weg moeten uit onze fijne tuin? 

Als u het weet mag u het zeggen.

Les over de lente

Wiske:

Zo, nu kunnen we eindelijk echt beginnen met de lessen voor de legkippen.

alle legkippen bij elkaar

Het is hard nodig, want die meiden weten werkelijk van niets. 

Ze hebben nog nooit gehoord van de verschillende seizoenen en de gevoelens die die meebrengen. 

Wat broeden is weten ze ook niet en van kuikens hebben ze ook al geen verstand. 

Dat laatste vooral vind ik erg raar, ze zijn notabene zelf kuikens geweest! 

Nu moet ik toegeven dat ik ook niet veel meer weet uit de tijd dat ikzelf een kuiken was, maar dat terzijde. 

Toen ik aan Duna vroeg of er geen kuikens waren geweest in de legschuur keek ze me verbaasd aan. "Nee, er waren alleen jonge volwassen hennen die eieren konden leggen. Kuikens zijn toch heel klein? En kunnen ze dan wel eieren leggen?" vroeg ze. 

Het was nog erger dan ik dacht. 

"Weet je dan niet meer dat je zelf een kuiken was?" vroeg ik. 

kuikens onder warmtelampen

Het bleek dat ze daar geen actieve herinnering meer aan had, alleen een vaag idee van onder een warme lamp zitten met een heleboel soortgenootjes. 

Ze had dus ook geen moederkloek gehad om voor haar te zorgen. 

Dat maakte mij een beetje droevig, het is juist zo geweldig om warmte bij je mama te zoeken in plaats van onder zo'n warmtelamp of -plaat. Nee, dan is het in de Tok-tuin toch veel beter geregeld, hier hebben

Odette met haar kuikens in 2017

alle kuikens kloekliefde gekend. 

Ik kreeg steeds meer medelijden met de legkippen. 

Toen ik met de eerste les begon waren alle kippen aanwezig, zelfs de tsaar zat erbij. Hij luisterde vol aandacht naar mijn verhaal en stelde zelfs nu en dan een vraag. Toen de anderen zagen dat hij dat deed gingen ze het ook doen. Daardoor liep mijn hele verhaal in het honderd, maar ik begreep wel dat die vragen nodig waren, vooral voor de legkippen. Zonder antwoorden zouden ze niets van mijn les begrijpen. Dus ik bleef geduldig en gaf telkens antwoord. Na de eerste les ging iedereen lekker haar (in het geval van de tsaar: zijn) gang. 

Ma Tok had behoorlijk wat meelwormpjes gestrooid en de vorige dag had Donna de

Donna neemt een slokje water
nadat ze de wormenton heeft omgegooid

wormenton, die op het dak van Soestdijk stond, omgegooid, zodat er daar ook nog een paar lagen. Ze ging daarna snel wat water drinken, zodat ma Tok niet zou weten dat zij de schuldige was.

Ma Tok heeft de meeste eruit gevallen wormen opgeschept en terug in de ton gedaan, maar er lagen er nog heel wat, hahaha. 

Goeie actie van Donna. 

Dat mag ze vaker doen, maar dan liever op de grond, dat snavelt makkelijker. 

Nu ga ik even nadenken over mijn volgende les, als je zo'n les goed wil doen moet je je voorbereiden. Ik ben benieuwd of iedereen er morgen weer bij zal zijn.