In memoriam: Barbara

Ma Tok:

Barbara kwam samen met haar kleine vriendin Babette in 2016 in de Tok-tuin wonen. 

kleine Barbara met wijlen Geertrui

Ze waren klein en dat bleven ze ook, omdat ze Serama's zijn, de kleinste kipjes ter wereld. 

Alleen toen de twee kwarteltjes Gerrit en Geertje hier woonden waren zij niet de kleinsten. En als er kuikens waren natuurlijk. Babette was regelmatig broeds, terwijl Barbara die neiging nooit heeft gehad. Ze miste haar vriendin en rasgenootje wel als die zat te broeden of haar kuikens aan het opvoeden was, maar Babette kwam altijd terug bij haar. 

Barbara leefde lekker vrij in de tuin en was er gelukkig. 

Barbara (links) en Babette

Eigenlijk is er niet zoveel over haar te vertellen, ze was een bescheiden hennetje dat met iedereen kon opschieten. 

Ze heeft de hanen-wissel meegemaakt toen LazaRus overleed en tsaar Nikolaas hier zijn intrede deed. 

Ze heeft kippen en kuikens zien komen en gaan en ze legde regelmatig haar eitje.

Op een dag zag ik dat ze wat langzaam was bij het uit het Tok-huis komen in de ochtend en dat ze erg snel ademhaalde en toen ik

mooie kleine Barbara

goed luisterde hoorde ik het een beetje borrelen in haar kleine lijfje. 

Ik zette haar meteen apart, gaf haar water met vitamientjes in haar snaveltje en een kwart pilletje, maar tegen de avond was ze er slechter aan toe en nam ik haar mee naar de kamer van het mensenhuis. 

Ik legde haar in een doos omdat ik zag dat ze stervende was. 

Na ongeveer een uur fladderde ze nog even en gaf toen de geest. 

Ik heb haar begraven in de Tok-tuin, vlakbij Pippa.

Vaarwel lief klein meisje, we zullen je nooit vergeten.

Alweer droevig nieuws

Ma Tok:

Er is alweer droevig nieuws van uit de Tok-tuin.

Kleine Barbara is plotseling overleden.

Morgen kunt u haar "In memoriam" lezen.

Weer is er rouw in de tuin.

Nadere kennismaking

Barbara:

Wat geweldig dat er weer een Geertrui in de tuin is! 

de tweeling Geertrui en Geertrui

Ik herinner me nog goed dat de oude, de echte om het zo maar even te noemen, Geertrui hier rondliep. Zij haalde altijd streken uit met Daantje en Dirkje, dat was een erg lollige tijd. Nu kan ik niet zeggen dat deze nieuwe "Geertrui", die Ursula heet, ook zo grappig is, daar hebben we hier nog niets van gemerkt. Het heeft even geduurd voordat zij begon te kakelen, ze leek een beetje verlegen, maar toen ze eenmaal haar snavel open deed... Ze kakelt niet bepaald Leids, nee, ze heeft eerder een zeer keurige, bijna een beetje een bekakte, uitspraak. Ze vroeg aan Daan en Dirk waarom die haar zo enthousiast hadden begroet met "Geertrui" terwijl ze toen nog helemaal geen naam had gehad. 

Ursula Geertruida

Daantje en Dirkje keken een beetje beteuterd toen ze in die keurige taal werden aangesproken. 

"Eh, wè dachtûh dat jè net zo lollig zou zèn als onze vrriendin, op wie jè prrecies lèkt" kakelden de twee schoorvoetend. "En praatte die vriendin net zo raar als jullie?" vroeg Ursula. De twee meiden keken elkaar aan en vertelden dat Geertrui niet zo gekakeld had, maar dat ze hen wel plat Leids had leren kakelen omdat ze dat zo grappig had gevonden. Ursula keek de beide kipjes aan en kakelde dat zij zich niet wilde verlagen tot die ordinaire taal. 

Daantje en Dirkje zijn iets aan het bekokstoven

Daantje en Dirkje dropen zwaar teleurgesteld af. Maar even later zag ik ze alweer samen kakelen en hard lachen. 

Wat zouden ze bedacht hebben? 

Daar kwamen we snel achter. Daantje en Dirkje vertelden iedereen in de tuin dat de nieuwe hen Ursula Geertruida heette, kortweg U.G. oftewel Uggie. 

Ik vond het een wereldvondst, Uggie is meer een naam voor een varkentje, en daar lijkt deze een beetje tuttige dame helemaal niet op. 

Ursula en Sandra

Toen Ursula door Sandra werd aangesproken met "Uggie, wil je nog een paar meelwormpjes, ik weet er nog een paar te liggen," keek Ursula haar verbaasd aan. "Waarom noem je mij zo?" vroeg ze. "O, ik had begrepen dat dat je roepnaam was, omdat "Ursula Geertruida" nogal een snavelvol is," antwoordde Sandra. Ursula moest hier even over nadenken en toen....  begon ze gelukkig te lachen. "Ach, wat maakt het ook uit," kakelde ze, "noem me maar Uggie als jullie dat leuk vinden, voorheen heette ik gewoon "kip" en dat vond ik ook goed." 

De hennen die dit hoorden slaakten een zucht van verlichting, Ursula

Uggie tussen de rest van de familie Tok

was dus toch niet zo hooghartig als iedereen even had gevreesd. 

Uit het voorgaande heeft u vast al begrepen dat Uggie niet meer in het Loo is opgesloten, nee, ze loopt inmiddels al lekker door de hele tuin te scharrelen samen met de rest van de familie Tok, al slaapt ze nog wel in haar eigen paleis. Ik denk dat ma Tok haar over een poosje bij ons in het Tok-huis gaat zetten om te overnachten, alleen slapen is niet leuk en ook niet lekker warm. Ik ben erg benieuwd hoe Uggie zich gaat ontwikkelen als lid van de familie Tok. Zou ze zo keurig blijven kakelen?

Een gelukkig nieuwjaar toegewenst.

 De familie Tok wenst u allen een mooi en gezond 2022 met veel nieuwe verhaaltjes.

Broeden, een kunst op zich

 Pippa:

U bent vast benieuwd hoe het inmiddels gaat met de twee broedende kipjes hier in de tuin.

Barbara en Floortje van de eitjes af

Floortje en Barbara, inderdaad. Zitten zij nog steeds braaf op hun eitjes of is er iets veranderd inmiddels? 

Wat er veranderd kan zijn? 

De twee kunnen bij voorbeeld ruzie hebben gekregen, of de zin om te broeden kan bij één van de meiden zijn verdwenen, of .... ja, vult u het zelf maar in.

Ma Tok kwam maandag kijken bij de twee dametjes en wat zag zij? Floortje stond voor het raam naar buiten te kijken of er al wormpjes aan kwamen voor haar en Barbara zat bovenop het legnest. 

Nee, niet op de eitjes, ze zat op het dakje van het nest. 

Ma Tok voelde bezorgd aan de eitjes, die niet erg warm aanvoelden. 

"Wat is dat nou, meisjes?" vroeg ze en ze was nog niet uitgesproken

de verlaten eitjes

toen eerst Floortje en daarna ook Barbara langs haar heen de tuin in vlogen. 

Ma Tok keek hen verbluft na en nam de eitjes mee naar het legnest in het Tok-huis, waar Odette al een paar dagen zat te "broeden" op een kalkeitje. 

"Wil jij de kuikens nog proberen te redden?" vroeg ze en ze legde de eitjes onder Odette, die ze met haar snavel wat verder op hun plaats duwde. 

Ik keek mijn ogen uit naar die twee ontrouwe hennetjes, die hun broedsel gewoon in de steek lieten. Ze gingen eerst uitgebreid een zandbad nemen en toen kregen ze

Barbara en Floortje weer in de tuin

nog ruzie ook. Ze vlogen elkaar aan alsof ze de ergste vijanden waren. Zouden ze te lang bij elkaar hebben gezeten in een te kleine ruimte? 

Ik heb de hele tijd al gedacht dat het niets was, samen broeden, vorig jaar mislukte het ook met Floortje en Babette. 

Gelukkig betoonde Olga, die samen met onze tsaar hier was aangekomen, zich een echte tsarina; zij zette haar grote lijf tussen de twee ruziezoekers, zodat die elkaar niet meer konden zien en zo was het gevecht snel ten einde.

De volgende dag, dinsdag dus, keek ma Tok met haar schouwlamp in de eitjes, die Odette nu onder zich had.

"tsarina" Olga

Ze zag nog wel een erg donker gedeelte in twee eitjes, er zaten dus wel kuikentjes in, maar omdat het broeden nu al meer dan drieëntwintig dagen had geduurd geloofde zij niet dat deze kleintjes nog leefden. Ze liet ze nog even liggen bij Odette en 's avonds verplaatste zij het legnest samen met het hennetje naar Soestdijk. 

De volgende morgen haalde zij de twee eitjes weg en gaf Odette vijf nieuwe eitjes om te bebroeden. 

Ik hoop dat het nu wel goed gaat, twee mislukte broed-pogingen vlak na elkaar is wel erg. 

Ik heb al gedacht dat ik het maar weer moet gaan proberen, maar ik wordt een dagje ouder en ik weet niet of ik het nog kan opbrengen. Odette is wel ouder dan ik, maar we

Odette broedt op 5 nieuwe eitjes

schelen maar een paar dagen, dus dat kun je niet echt meetellen. En zij heeft lang niet zo vaak gebroed als ik en elk nestje kost je toch zeker een maand van je leven, heb ik wel eens gehoord. 

Niet dat ik het niet graag doe, maar ik laat het nu met liefde over aan een ander.

Odette zit nu al een aantal dagen braaf te broeden op haar eitjes en als ma Tok haar eraf haalt om te eten en drinken doet zij dat gretig, waarna zij weer snel plaatsneemt in het legnest op de vijf haar toevertrouwde eieren. 

Zouden er nu wel kuikens komen?

Paleizen te huur?

Trui:

Wat gebeurt er toch vreselijk veel in de Tok-tuin.

Nu is mijn vriendin Katie er ook al niet meer. 

Trui in het Tok-huis (2e van links)

Ik bleef helemaal alleen over in Soestdijk. Ik vond dat niet zo'n ramp, maar ma Tok zei dat het niet goed is, een kip alleen, dus ze verplaatste mij op de avond na de dood van Katie vanuit Soestdijk naar de anderen in het Tok-huis. Het was er gezellig, maar ik miste toch mijn paleis en de volgende avond ging ik weer gewoon in Soestdijk op stok. Ma Tok zette me weer bij de anderen en de volgende avond was het nachthok van mijn paleis dicht, ik kon er niet meer in. Toen ben ik uit mezelf maar bij de anderen gaan zitten, ik moest toch ergens slapen. 

Ma Tok prees me toen ze de deur

Barbara en Floortje samen in het legnest

kwam sluiten: "Dat heb je knap gedaan, Trui!" 

Alsof het iets moeilijks was. 

Maar goed, ik woon nu dus ook in het Tok-huis. 

De beide paleizen stonden leeg. 

Ik wist niet of ma Tok er iets mee van plan was, maar ik zag haar wel de ren van het Loo afsluiten en ze zette ook een legnest in de slaapkamer van Soestdijk. 

Dat was het legnest waarin Floortje en Barbara al een poosje zaten te "broeden" op twee kalkeitjes. 

De beide dametjes waren erg boos dat hun nest was verdwenen uit het Tok-huis en het hielp niets dat ma Tok het dubbele legnest van mijn meneer Kees voor hen neerzette, met de twee eitjes erin. Ze maakten duidelijk dat ze hier niet in wilden door de eitjes eruit te wippen op de

Barbara en Floortje samen in het Loo

grond en vervolgens op het koude beton te gaan zitten "broeden." 

Wat een eigenwijze meiden zijn dat, zeg. 

Toen ze merkten dat ma Tok niet van plan was hun "eigen" legnest weer neer te zetten kozen ze eieren voor hun geld en gingen ze toch maar samen in één van de twee nestjes zitten. 

Ma Tok liet hen een nacht en twee dagen zo zitten en verhuisde het hele legnest met de broedsters erin naar het Loo. 

De volgende morgen, paasmorgen, zaten ze nog braaf op hun kalkeitjes en ma Tok vond dat ze nu wel hadden bewezen echt broeds te zijn; ze verwisselde de nep-eitjes voor vijf echte en liet Floor en Barbara met rust. 

Het zal mij benieuwen of er iets terecht komt van het samen op één nest zitten, ik vind het een raar

Inge broedt in Soestdijk

idee, maar ja, als ze niet anders willen kun je het proberen. 

"En Soestdijk," zult u vragen. "dat  stond toch ook leeg?" 

Ja, dat stond leeg, dat zegt u goed. Maar inmiddels heeft ook dit paleis een bewoonster. Er was nog een hennetje broeds geworden, zij bleef maar op de bodembedekking van het plateau in het Tok-huis liggen en zodra er iemand daar een eitje deponeerde schoof zij dat meteen onder haar warme buikje. Ma Tok zette haar 's avonds in Soestdijk in het daar klaarstaande legnest met daarin twee kalkeitjes. De volgende morgen zat Inge, want zij was het, die braaf warm te houden, dus ook zij kreeg echte eitjes om te bebroeden. 

En nu is het afwachten of onze tsaar zijn werk goed heeft gedaan en of ma Tok de juiste eitjes heeft uitgezocht om te bebroeden. 

Want aan de buitenkant kun je niet zien of een ei bevrucht is of niet. 

Het worden weer spannende tijden in de Tok-tuin.

Eindelijk lente

 Barbara:

Het wordt lente, ik voel het in mijn hele lijf. 

En lente betekent kuikens. 

En kuikens betekent broeden. 

Floortje is broeds

Ik ben dus broeds. 

En ik niet alleen, nee, Floortje zit al meer dan een week in het legnest op het daarin liggende kalkeitje. Omdat ik ook wil broeden ben ik op een morgen, toen zij net even naar buiten was gestuurd door ma Tok, snel op haar plekje gaan liggen. Natuurlijk kwam Floortje weer terug en zij eiste haar plaats weer op, maar ik wilde niet opstaan, omdat ik net zo lekker op het kalkeitje zat. Floortje werd boos op mij en ze zette het op een gillen, niet normaal! Wat kan die Floor tekeer gaan, zeg. 

Tsaar Nikolaas kwam kijken wie er zoveel lawaai maakte. 

Barbara en Floortje samen in het legnest

Hij lachte toen hij zag dat wij vochten om een broedplekje en daarna keek hij heel wijs en kakelde: "Waarom gaan jullie niet samen in dat legnest liggen, dan blijft dat eitje zeker warm." 

Floor en ik keken elkaar aan, we vonden het eigenlijk best een goed idee. Dus kropen wij naast elkaar bovenop het eitje en zo zaten wij de hele dag lekker te broeden. 

's Avonds kwam ma Tok onze deur sluiten en ze telde ons: "veertien, vijftien, zestien..., hé, dat klopt niet, even opnieuw, .... veertien, vijftien, zestien... 

Hoe kan dat nou, wie is er niet? 

Ik heb Floortje toch ook meegeteld in het legnest." 

Ze keek nog een keer het hele Tok-huis rond en opeens kreeg ze een idee. 

Barbara (links) en Floortje (rechts) op de stok gezet

Ze tilde Floor uit het legnest, wat natuurlijk weer een hels kabaal opleverde. En ja, daar zag ze mij zitten. Ik had onder Floor gezeten en daarom had ze mij niet gezien. "Gekke meiden," zei ma Tok en ze zette eerst Floortje en toen mij op de stok bij de anderen. 

Wij waren het helemaal niet met haar eens en zodra ze de deur achter zich had dicht gedaan daalden we af naar ons nest, waar we weer lekker verder gingen broeden. Nou ja, broeden is het nog niet echt, uit een kalkeitje komt nooit een kuiken, dat weten wij ook wel. 

We zijn niet gek! 

ma Tok heeft 2 legnesten naast elkaar gezet voor broedsters

Maar we moeten altijd eerst bewijzen dat we echt broeds zijn voordat we mogen broeden van ma Tok. 

Ze zal het nu toch ook wel tijd vinden voor kleintjes, het is al veel minder koud dan een paar weken geleden, wat was het toen gemeen kil buiten. En in het huis was het ook niet echt aangenaam, al konden we wel lekker tegen elkaar aankruipen op de stok. 

Zou Pippa ook weer broeds worden? Dat kan haast niet anders, als ze niet wil broeden is ze ziek. 

En Pavlova, zou die ook al broedse neigingen krijgen? Zij is nog niet eens een jaar oud, ik vind dat zij eerst maar eens een poosje van het vrije leven moet genieten. 

tsaar Nikolaas en Lisa

Lisa en Linda scharrelen vaak om Nikolaas heen, die zullen vast broeds worden. 

Dan gaat het nog druk worden hier in de tuin. 

Zou ma Tok genoeg hokjes hebben voor alle broedsters? 

En hoeveel eitjes zouden we krijgen? 

Hoeveel kuikens zouden er uitkomen en hoeveel van de kuikens zouden hennetjes zijn? 

Allemaal vragen die in de lente gaan spelen in een hennenleven. 

Het wordt weer een spannende tijd.

Goede wensen

           De familie Tok wenst u, lezers en lezeressen, allemaal fijne kerstdagen 

           en een gelukkig en gezond 2021 toe.

P.S.: vergeet niet het verhaaltje hieronder te lezen over de nieuwe heer en meester 

        voor de familie Tok. Hiervoor moet u misschien even opnieuw naar de Tok-site gaan.

Oud en jong

Pippa:

Ik ben niet meer de jongste, al zie ik er nog goed uit.

Pippa's kuikens, waaronder Daantje en Dirkje

Er was een lezeres, die zich afvroeg waarom ik niet ging broeden nu er zo'n mooi nestje klaar staat in de tuin. Maar ik moet eerlijk zeggen dat de jaren beginnen te tellen bij mij. Ik heb al zoveel kuikens opgevoed, ik ben de tel een beetje kwijt geraakt.
Wat ik nooit ben vergeten is het uitbroeden van Daantje en Dirkje. Wat heb ik me voor die twee geschaamd! Niet alleen waren ze als kuikens al ondeugend, ze kakelden ook vreselijk plat Leids. Dat was de schuld van Geertrui, die ze onder haar hoede had genomen om wat lol terug te brengen in de tuin nadat haar tweelingzus was gaan hemelen.

Barbara op haar "eitjes"

Nu is iedereen eraan gewend dat die boefjes zo kakelen en nu en dan een geintje uithalen, dus ik vind het niet meer zo erg.
Babette en Barbara zitten nog steeds op hun plekjes op het plateau in het Tok-huis.
Ze zijn er niet weg te slaan.
Ma Tok had ze pas van hun "nestjes" afgehaald en buiten gezet. Ze was nog met de eitjes bezig toen het tweetal al weer binnenkwam. Bóós dat ze waren dat hun eitjes er niet meer lagen!

de file is al bijna weer opgelost

Even later zaten ze weer in hun hoekjes, maar toen ik daarna weer keek zag ik dat ze allebei waren opgeschoven naar de voorkant van het plateau.
Op de "broed"plekjes zaten Floortje en Nadine en wat verder naar voren, tussen Babette en Barbara en de "nestplekjes," zaten Wiske en Annette te wachten.
"Waarom zitten jullie daar?" vroeg ik. "Nogal logisch, hè," zei Wiske, "wij wachten tot we aan de beurt zijn om ons eitje te leggen, zodat Babette en Barbara weer wat te bebroeden hebben. Kom jij ook een eitje leggen? Dan achteraan aansluiten alsjeblieft."

Laza wordt oud

Mijn snavel viel open van verbazing. Hadden die twee kleintjes dat zo geregeld? Ik kreeg antwoord op mijn vraag zonder hem gesteld te hebben. Annette kakelde dat het fijn was dat er iemand voor nageslacht wilde zorgen door te broeden en dat ze blij was dat zij daaraan een steentje, nou ja, een eitje, kon bijdragen. En dat ik dat ook hoorde te doen als ik zelf te oud was om te broeden.
Ik bedankte voor de eer, ik had geen eitje om te leggen op dat moment en ik ging naar buiten om hierover na te denken.
Zouden de anderen niet in de gaten hebben dat er helemaal geen kuikens zouden komen als ma Tok telkens de eitjes weghaalde? Bovendien is onze Laza inmiddels een oude haan geworden, dus ik denk niet dat de eitjes, die door ons gelegd worden, bevrucht zijn.

de doos met bijzondere eitjes

Dan komt er ook niets van.
Ik zal de anderen maar niet wijzer maken, ze geloven me toch niet.
Maar ik heb nog wel iets anders gezien.
Ma Tok kwam pas ons huis binnen met een eierdoos. Ik dacht dat ze eitjes kwam halen en dat deed ze ook, maar die stopte ze niet in die doos. Nee, ze haalde eitjes uit de doos, heel rare eitjes, met een kruis erop getekend. Die legde ze in de plaats van de weggehaalde eitjes. Barbara en Babette gingen al mopperend weer zitten, maar toen ze merkten dat er eieren in hun nestjes lagen stopten ze met hun gescheld en gingen ze er eens goed voor zitten. Wat zou dit te betekenen hebben?

Opgeruimd broeden?

Barbara:

Mijn rasgenootje en beste vriendin Babette was kwaad.
Heel erg kwaad.

boze Babette in het Tok-huis

Ze kon het ma Tok maar niet vergeven dat ze haar zo voor de gek had gehouden (zie vorige verhaaltje).
Maar eigenlijk was het wel een beetje haar eigen schuld. Ze had stiekem zitten broeden terwijl ma Tok had gezegd dat dat niet kon. Omdat het nog te koud was en omdat het al redelijk druk is in onze tuin.
Toch had ik wel met Babette te doen, ze had zó haar best gedaan en als je broeds bent kun je daar ook niet zoveel aan doen.
Ma Tok is een mens en al weet ze best wat van kippen, broedsheid kan ze toch niet navoelen.
Ze had intussen toch wel wat

het ingerichte broedhokje

medelijden met Babette gekregen en toen ze de Tok-tuin aan het opruimen was had ze een broedhokje voor haar klaargemaakt.
Ze legde daar drie eitjes in en ze zette Babette daar 's avonds in het donker op.
Ik was heel benieuwd hoe dit zou aflopen, maar daar hoefde ik niet lang op te wachten.
De volgende morgen, toen ma Tok voorzichtig wilde kijken hoe het met Babette ging, vond ze haar bij de etensbak, heerlijk aan het snavelen.
De drie broedeitjes waren steenkoud.
"Nu begrijp ik je niet meer,

de eitjes in het broedhokje

Babetje," hoorde ik haar zeggen, "je wilde toch broeden?"
"Ja, dat wilde ik inderdaad," hoorde ik uit het hokje, "maar nu hoeft het niet meer. Als je kuikens wilt ga je zelf maar op de eitjes zitten!"
Ik schrok een beetje, wat een brutaliteit! Maar ma Tok begon te lachen en ze liet Babette weer los in de tuin. "Ga maar lekker scharrelen hoor kind," hoorde ik haar zeggen. En Babette?
Die liep boos kakelend weg naar de struik, waar ze onder ging zitten, al scheldend op ma Tok.

de resten van de 2 gesloopte hokjes, die inmiddels naar de
milieustraat zijn gebracht

Ik moest eigenlijk ook wel een beetje lachen als ik dacht aan ma Tok op die drie eitjes.
Ik zei dat ma Tok de tuin had opgeruimd en dat is ook zo.
Het was een hele klus.
Eerst haalde ze het ziekenboeg-hokje helemaal leeg, ze maakte het grondig schoon met de waterslang op de harde spuitstand en daarna ging ze de twee oude in elkaar zakkende hokjes slopen. Met een schroevendraaier en ook met haar handen en voeten. Sommige schroeven zaten namelijk zo vreselijk vastgeroest dat ze niet meer wilden draaien en dan trapte ma Tok net zolang op het onwillige hok-deel tot het los kwam.
Dat ging met veel herrie gepaard.
Ma Tok vond het jammer dat haar klein-kuiken niet kon helpen, die had het geweldig gevonden, die is gek op lawaai maken.
Maar goed, het lukte haar om planken te maken van wat ooit hokjes waren

de te verplaatsen tegels

geweest en er kwam een heleboel ruimte bij voor ons om te scharrelen.
De volgende dag zette ma Tok de overdekte ren op een andere plek, waardoor de tuin nog groter leek. Hiervoor moest ze tegels verplaatsen en dat is iets waar wij hennen gek op zijn.
Er komen dan namelijk heel wat dikke vette wormen tevoorschijn. Heerlijk!
Laza hield toezicht op de eerlijke verdeling van het lekkers en zo kregen we allemaal wat.

de opgeruimde tuin

En gaat er nu nog gebroed worden in de Tok-tuin?
Op het ogenblik is er niemand die hiervoor in aanmerking wil komen, dus ik denk niet dat dat er nog van gaat komen dit jaar.

Een barre tocht

Barbara:

Ma Tok heeft ons, Babette en mij, een complimentje gegeven.

serama-eitjes (foto internet)

Eigenlijk kwam dat compliment van iemand anders, de vriend van een dokter die van mevrouw Annemieke wat van onze eitjes had gekregen.

Wat het compliment inhield?
Het waren de lekkerste eitjes die hij ooit had gegeten!
Nou, dat is echt wel iets om trots op te zijn en dat zijn wij dan ook.

Ik zal u vertellen hoe die vriend aan onze eitjes kwam.

mevrouw Annemieke (staande) en mevrouw Willeke
op hun werk
(foto Sabine Rovers voor de Volkskrant)

Omdat pa en ma Tok niet al onze legsels zelf kunnen opeten geeft ma Tok regelmatig een paar volle dozen weg.
Mevrouw Annemieke werkt onder andere op een laboratorium bij de universiteit van Leiden en zij had een keer op haar werk verteld over de heerlijke eitjes, die zij van haar moeder (ma Tok) kreeg toegestopt. Omdat zijzelf niet in Leiden woont maar daar wel werkt bracht ma Tok onze eitjes een keer naar haar toe op haar werk.
En ja, toen wilden haar medewerkers dat lekkers ook wel eens proberen.
Zo is het gekomen dat ma Tok nu en dan met een hele vracht volle dozen naar haar dochter gaat, die ze dan weer uitdeelt aan mensen, die daar ook werken of studeren.
Die mensen vinden onze eitjes heerlijk en zij sparen als dank lege eierdozen voor ma Tok. Vorige week was het weer eens zover: mevrouw Annemieke had aan haar moeder verteld dat het hoognodig was dat de lege dozen werden opgehaald, want het waren er inmiddels zoveel geworden dat ze in de weg begonnen te staan. Liefst wilde zij er volle dozen voor terug, dat begrijpt u.

mevrouw Annemieke en mevrouw Willeke (foto Sabine Rovers)

Dus ma Tok, die alweer een hele verzameling eitjes van ons in haar koelkast had liggen, vertrok met een tas vol dozen met eieren naar het werk van haar dochter.
Hoe ze daarheen ging?
Met de benenwagen, want al die eitjes meenemen op de fiets was vragen om moeilijkheden. Zij zag al een heel grote omelet voor zich als ze daaraan dacht.
Op de straat dan, niet in een pan.
Dus ging zij met een grote tas en een paraplu tegen de regen op weg.
Ze was haar handschoenen vergeten, dus toen ze bij het gebouw waar ze moest zijn was

de lege dozen vóór de reorganisatie

en erna

de voorraad lege dozen in de schuur

aangekomen waren haar handen ijskoud. Nee, ze konden niet in haar jaszakken, de ene hand moest de zware tas dragen en de andere hield de paraplu boven haar hoofd.

Maar goed, het was voor een prima doel, dus ze mopperde maar heel zachtjes.
Mevrouw Annemieke kwam naar haar toe met een tas boordevol lege dozen.
Boordevol was een understatement, de dozen staken er zelfs bovenuit.
Moeder en dochter ruilden van tas en na enige reorganisatie door ma Tok pasten de lege dozen er toch in.
In de tas ja.
Ma Tok ging weer naar huis, het liep heel wat gemakkelijker met die lege dozen, die een stuk minder wogen dan de volle, al waren er veel meer lege dan volle. De voorraad in de schuur is nu zo groot dat er voorlopig niet gespaard hoeft te worden, dat kunt u zien op de foto hierbij.
Mevrouw Annemieke heeft de mensen, die van onze eitjes genieten, verteld over ons en onze verhaaltjes, dus ik hoop dat er nu weer een paar nieuwe lezers zijn bijgekomen.
En ook dat ze onze verhaaltjes blijven volgen, want dat vindt ma Tok erg plezierig.

Ma Tok: met hartelijke dank aan mevrouw Sabine, die haar foto's voor de Volkskrant beschikbaar stelde aan de familie Tok.