In memoriam: Yneke

Ma Tok:

Yneke, Yolanthe en Zaza

Yneke kwam bij ons wonen begin augustus 2022, samen met haar rasgenootje Yolanthe en Zaza, een Araucana krielkipje. 

Ik had ze opgehaald bij mevrouw Angelique in het oosten van het land. 

Ze woonden eerst een poosje in het Loo, maar vonden al snel hun weg naar het Tok-huis, waar Yneke en Yolanthe graag op de grote voerton sliepen, terwijl Zaza het zo hoog mogelijk zocht, bovenop de hordeur.

Yneke en Yolanthe slapen op de voerton

Yneke was een bescheiden hennetje, dat graag contact had met een mens. 

Zo zat ze regelmatig op mijn schouder als ik in de tuin bezig was met het schoonmaken van de hokken en het uitdelen van lekkers. 

Ze maakte de ziekte en de genezing van een paar kipjes mee (zie "Grote blijdschap in de Tok-tuin" van 21

Yneke op mijn schouder

oktober 2022), mijn afwezigheid toen ik een nieuw onderdeel had gekregen en pa Tok tijdelijk voor de familie Tok zorgde (zie "Waar is ma Tok?" van 6 januari 2023), ze ontdekte dat Ariane probeerde te kraaien als het nog heel vroeg in de morgen was (zie "Slaapplekken" van 23 augustus 2024). 

Ook sloot ze zich aan bij de filosofenclub van Odette, ze ontdekte de verslaving van Wendy (zie: "Ochtendhandel" van 13 december 2024) en ze beleefde de dood van heel wat hennen van de

Yneke en Yolanthe scharrelden altijd samen

familie Tok, waaronder die van haar beste vriendin Yolanthe op 7 oktober 2024. 

De komst van de vier nieuwe geredde legkippen maakte ze mee, het snelle overlijden van Dina ging haar erg aan het hart.

Op een avond zag ik haar op de bodem van het plateau in het Tok-huis zitten in plaats van op de stok; ik onderzocht haar en schrok toen ik voelde hoe mager ze was geworden. Ik zette haar voorzichtig terug in de bodembedekking met wat wormpjes vlak voor haar snaveltje. 

De volgende morgen ging ik met angst en beven het Tok-huis in, waar ik haar vond, overleden in haar slaap.

Ik heb haar begraven in de Tok-tuin, waar ze gelukkig is geweest.

Vaarwel lief kleintje, we missen je en we zullen je nooit vergeten.

Weer droefenis in de Tok-tuin

Ma Tok:

Alweer moet ik u een droevige mededeling doen: 

Vannacht is Yneke, onze Watermaalse baardkriel, overleden in haar slaap.

De familie Tok is wederom in rouw gedompeld.

Haar "in memoriam" kunt u aanstaande vrijdag lezen.

Het Witte Huis en een gevangenis

Yneke:

Ik ben er al helemaal aan gewend dat de vier grote witte hennen in Soestdijk wonen.

3 van de 4 witte hennen in de ren van Soestdijk*

Ja, ik blijf het Soestdijk noemen, al heeft mevrouw Marit een andere naam bedacht voor het paleis. 

Ma Tok moest een keer heel vroeg weg en zo kon zij niet om tien uur het Tok-huis openzetten. Ze vroeg aan mevrouw Marit of zij het een keer wilde doen en zo geschiedde. Die ochtend kwam mevrouw Marit de tuin in, waar zij werd begroet door Wendy, het enige nog levende "boomkipje" zoals zij de in de struik slapende hennetjes altijd noemt. 

De vier grote witte dames hadden meteen in de gaten dat zij hun portie wormen die dag van haar zouden krijgen. Ze begonnen druk

en nummer 4*

heen en weer te lopen en te kakelen. 

Omdat ze alle vier wit zijn noemde mevrouw Marit paleis Soestdijk the White House, dat schijnt een paleis heel ver weg te zijn, waar een president woont. Nee, een koning heeft dat verre land niet, maar de president voelt zich wel koning, dus dat Witte Huis noemen we dan voor het gemak maar een paleis. Mevrouw Marit heeft een poos in dat verre land gewoond, maar ze is vast blij dat ze nu hier een huis heeft gevonden. Zij heeft geen kippen, maar wel drie katten, net zoals ma Tok. 

Mevrouw Marit voorzag ons allemaal rijkelijk van wormen en ander lekkers, de vier witte meiden

Yneke in haar benarde positie

kregen wat extra's omdat ze zo zielig waren. 

En ze heeft mij gered! 

En nu wilt u natuurlijk weten waarvan. 

Wel, dat zal ik u vertellen. In de Tok-tuin staat een plant, die tegen de muur opklimt. Het is niet zo dat die plant ooit bovenaan de muur zal komen, hij zit met zijn wortels in de grond vast, maar zijn takken gaan wel langs de muur omhoog. Vorig jaar zaten er bloemen aan die takken, maar nu nog niet, het is misschien nog te koud. Er zitten wel lekkere blaadjes aan, ik

het hekje is nu minder toegankelijk

kijk daar vaak naar, maar ik kan er niet goed bijkomen omdat ma Tok een hekje om die plant heen heeft gezet. Op de morgen dat mevrouw Marit ons kwam verzorgen zag ik toch kans om in dat hekje te komen om zo een paar van die groene blaadjes te verschalken. Maar toen ik er eenmaal in zat kon ik er niet meer uit. Ik begon te roepen en te fladderen, maar dat hielp niet, ik kwam niet omhoog omdat dat hekje me vasthield. Gelukkig hoorde mevrouw Marit mijn gefladder en kwam ze kijken. 

"Wat heb je nu gedaan?" vroeg ze. 

Domme vraag, ik zat daar in dat hekje en ik kon er niet uit, dat zag

allemaal weer veilig buiten de gevangenis

ze toch ook wel? 

Ging ze een foto maken van mij in mijn benarde positie! 

Dat kon ik niet waarderen en ik riep dat ze me moest bevrijden. 

Ik weet niet of ze mij verstond maar ze hielp me er wel uit. Het gaas-hekje boog ze aan de bovenkant naar elkaar toe, zodat ik er niet meer in zou kunnen. 

Dat was ik toch al niet van plan, zeker weer vast komen te zitten en dan op de foto gaan, ik kijk wel uit. 

Ik kreeg wel wat extra wormpjes van haar, voor de schrik, zei ze.

*Ma Tok: met dank aan mevrouw Marit voor de foto's van Yneke en de plant.

Ochtendhandel (2)

Yneke:

Ik was dus erg benieuwd naar wat Wendy uitspookte daar achter in de tuin met die halsbandparkiet.

Yneke gaat naar Angelique

Het was iets wat niet in de haak was, dat was zeker. Ik dacht een hele nacht na over wat ik had gezien en toen wist ik nog niet wat ik moest doen. Ik was bang dat Wendy in de problemen zou komen en dat wilde ik niet. Daarom ging ik er niet meteen mee naar de tsaar of naar ma Tok. Maar ik kon het niet in mijn eentje oplossen. Ik wist dat ik eigenlijk gewoon aan Wendy moest vragen wat er aan de vleugel was, maar ik twijfelde of ik dan een eerlijk antwoord zou krijgen. Ik besloot dat ik er met Angelique over zou kakelen, zij zit tenslotte

Yneke kakelt met Angelique

elke nacht samen met Wendy in de struik en ik had begrepen dat dit handeltje niet eenmalig was geweest; de parkiet had haar geroepen alsof hij haar kende en Wendy had haar aandeel in de handel al klaar liggen bij de grote boom. 

Dus ik stapte op Angelique af toen zij even alleen aan het scharrelen was en ik vertelde haar wat ik had gezien en gehoord die nacht toen ik in de struik had geslapen. Angelique begon zorgelijk te kijken, maar na even te hebben nagedacht

Angelique vindt de oplossing voor het probleem

klaarde haar gezicht op. "Natuurlijk, dat is de oplossing!" kakelde ze zachtjes voor zich heen. "Weet jij wat Wendy en die groene vogel verhandelen?" vroeg ik en Angelique knikte. Dat had ik niet verwacht, als Angelique het wist zou het niet zo erg zijn, toch? Maar ze keek wel bezorgd, dus helemaal onschuldig kon het ook niet zijn. "Wil je het me vertellen? Dan weet ik wat ik moet doen, want ik slaap er al een paar nachten niet van," kakelde ik. Angelique keek me aan en fluisterde dat het eigenlijk een geheim was, maar geen goed geheim. Ze had Wendy betrapt op het roken van een sigaretje achter in de tuin toen het nog heel vroeg was. De parkiet was er ook bij geweest en ze namen om de beurt een trekje van wat Wendy een "joint" noemde. Wendy had haar

kan de tsaar dit probleem oplossen?

ook een trekje aangeboden, maar natuurlijk had ze dat afgeslagen. Roken is heel slecht voor je en zo'n joint is nog erger dan een gewone sigaret. 

Dat begreep ik niet, tot Angelique mij uitlegde dat het om drugs ging. 

Daar schrok ik vreselijk van. 

"Maar waarom heb je het niet aan de tsaar verteld of aan ma Tok?" vroeg ik. 

"Ik heb Wendy beloofd dat ik het niet zou vertellen, maar daar heb ik nu spijt van," kakelde Angelique. 

"Maar jij hebt dat niet beloofd, dus jij kunt het wel vertellen," ging ze verder, "en dat zou een mooie

Yneke kan weer rustig slapen in het Tok-huis

oplossing zijn, ik breek mijn woord niet en jij ook niet." 

Ik was blij dat ik niet voor de oplossing van Wendy's verslaving hoefde te zorgen en ik besloot het maar meteen aan ma Tok te vertellen. Die zou er meer aan kunnen doen dan de tsaar. 

Opgelucht ging ik die nacht slapen met het plan om de volgende morgen naar ma Tok te stappen.

Ochtendhandel (1)

Yneke:

Wat er nu toch is gebeurd in de Tok-tuin, ik kan het nog niet geloven en ik weet het nu al een hele tijd.

Yneke slaapt ook een nachtje in de struik

Ik zag iets wat ik nog nooit had gezien en dat kwam omdat ik had besloten een nachtje door te brengen in de grote struik, bij Angelique en Wendy. Het was mooi weer en niet koud, dus ik dacht: "Kom, laat ik eens lekker buiten gaan slapen." Dat ging allemaal prima, tot ik heel vroeg wakker werd van een onbekende stem, die "Hé chickie, psst!" riep. 

Ik keek om me heen en wat ik toen zag: de veren rijzen me nog ten berge! Helemaal achterin de tuin zat Wendy op de grond, ze keek omhoog naar de boom, waar een halsbandparkiet naar beneden zat te kijken. Hij had haar geroepen, maar dat was niet wat mij zo van streek bracht. Nee, het was meer de reactie van Wendy, die "Ssst, vandaag even niet!" fluisterde naar hem. 

Wendy kijkt omhoog naar de halsbandparkiet

"Wat zeg je?" riep de parkiet, waarop Wendy zenuwachtig naar de grote struik keek. Ik deed net of ik nog sliep en toen hoorde ik haar kakelen dat het nu even niet uitkwam. Nu werd ik heel nieuwsgierig en ik spitste mijn oren om niets te missen. De parkiet keek verbaasd en vroeg wat er was, anders was Wendy altijd nogal gretig, begreep ik. Hij kwam naar beneden, de tuin in langs een opening in het net, die ik nog niet eerder had opgemerkt. Hij ging vlak naast Wendy zitten en begon op haar in te praten. "Ssst, niet zo hard praten," kakelde Wendy angstig. "Waarom niet, niemand hoort ons toch, de deur van jullie huis is nog dicht," zei de groene jongen, die met zijn lange staart

de parkiet vliegt weer omhoog

een paar bladeren bij elkaar veegde over de grond. "Er slaapt nog iemand van ons in de grote struik en die mag niks horen, anders is het meteen afgelopen met ons handeltje," fluister-kakelde Wendy. Daarop begon de parkiet ook te fluisteren en ik zag dat hij iets onder zijn vleugel vandaan haalde, dat hij aan Wendy gaf, waarop die hem ook iets toestopte. Ik vroeg me af wat daar verhandeld werd en waarom het zo stiekem moest gebeuren. Even later vloog de grasparkiet weer omhoog, de boom in, na Wendy een vette knipoog te hebben toegeworpen. 

onderaan de grote boom waar Wendy's schuilplekje is

Wendy liep snel naar de grote boom, waar ze haar buit verstopte op hetzelfde plekje waar ze haar aandeel in de koop had opgehaald. Ik was zó nieuwsgierig dat ik bijna niet stil kon blijven zitten, maar het lukte gelukkig toch. Toen ma Tok de deur van het Tok-huis had geopend ging ik snel naar binnen om te eten en te drinken en daarna scharrelde ik in de richting van de boom. 

Ik zag Wendy bij haar verstopplekje zitten, ze keek een beetje bang, maar ze deed net alsof ze daar toevallig zat. Ik begreep dat ze haar handel aan het bewaken was en dat ik er niet achter zou komen wat dat was zolang zij daar zat, dus ging ik een stukje verderop scharrelen. Hoe gaat dit aflopen?

De filosofenclub weer op volle sterkte

Yneke:

De filosofenclub bestond nog maar uit twee leden, Angelique en ikzelf. 

Yneke en Angelique, de filosofen

Aan de ene kant is dat eenvoudig, we kunnen gemakkelijk vergaderen, als we elkaar tegenkomen kunnen we zo beginnen. Maar het heeft ook een nadeel: het is moeilijker om aan onderwerpen te komen die de moeite van het bespreken waard zijn. Dus gingen we samen zitten denken wie we graag bij ons clubje wilden hebben. 

We gingen het hele rijtje langs. 

De tsaar: daar waren we het meteen over eens, die was niet geschikt. 

Lisa en Linda

Wiske: tja, we vonden haar allebei een beetje te streng en nogal overtuigd van haar eigen gelijk. 

Annette: die zou kunnen, maar we twijfelden of ze het zou willen; haar zetten we even op de reservelijst. 

Lisa: dat zou een goede kandidaat kunnen zijn, evenals haar zusje Linda. 

Quinoa: veel te eigenwijs, die was niet geschikt. 

Wendy: zij zou kunnen als ze het

Xena is zoveel groter dan de andere kippen

zou willen. 

Xena: twijfelgeval, het is erg onhandig als één van de leden een heleboel uitsteekt boven de andere, dat kakelt zo moeilijk. 

En dan is Zaza er nog: geen twijfel mogelijk, die was niet geschikt, ze heeft nooit ergens tijd voor, loopt altijd te rennen door de tuin en doet alles waar ze zin in heeft, zonder na te denken. 

Lisa, Linda en Wendy vonden we allebei goede kandidaten, maar alle drie werd een beetje teveel. Eigenlijk wilden we maar één extra lid aan onze filosofenclub toevoegen. 

We besloten te beginnen bij Wendy, die is erg goed bevriend met

Angelique en Wendy zijn vriendinnen

Angelique omdat zij elke nacht samen in de grote struik slapen. Angelique zou haar die avond vragen of ze ervoor voelde. 

De volgende morgen kwam Angelique met een blij gezicht naar mij toe toen ik uit het Tok-huis naar buiten kwam. 

"Ze doet het!" riep ze vrolijk. 

Ik begreep eerst niet waar ze het over had, maar toen ik Wendy achter Angelique zag staan ging me een licht op. "Wat fijn, Wendy," kakelde ik en we gingen die dag gelijk met ons drieën vergaderen. Waar we het over hadden? 

als kuiken heb je het gemakkelijk

Dat het leven ingewikkeld was en dat het er niet gemakkelijker op werd naarmate je ouder wordt. 

Als kuiken heb je een gemakkelijk leventje, dan wordt er voor je gezorgd door je kloek, je eten staat voor je snaveltje en als je het koud hebt kruip je lekker in het dikke warme dons van mama. 

Als je wat ouder wordt ga je eitjes leggen en word je getreden door de haan. Tenminste, als je dat toelaat. Wiske wil niet getreden worden, die gilt moord en brand als de tsaar een poging doet. Ze loopt dan hard weg en Nikolaas kijkt haar boos na. 

En als je dan nog ouder bent geworden en je geen eieren meer

Odette was met pensioen

legt ben je met pensioen, zoals ma Tok dat noemt. 

Waar je dan nog voor leeft? 

Om te genieten van de tijd die je nog krijgt in de tuin, ook dat is een uitspraak van ma Tok. 

Wat er nu zo ingewikkeld was aan het leven begreep ik eigenlijk niet, maar het was toch fijn om erover te kakelen met gelijkgestemde zielen.

Verder heb ik een nacht in de struik geslapen, Angelique en Wendy vonden het leuk als alle filosofen buiten zouden zijn in de nacht, maar dat is bij één nachtje gebleven. 

Ik vond het drie keer niks, veel te koud en onveilig; dus nu zit ik 's nachts weer lekker op de voorraadton in het Tok-huis.

Verder zonder Odette

Yneke:

Zo jammer dat Odette er niet meer is, nu moet Angelique de lessen leiden. 

Angelique als leider van de filosofen

Ze was best een beetje zenuwachtig de eerste keer, dat zag ik aan haar trillende snaveltje toen ze het woord nam. 

Ze kakelde dat zij voorstelde om de bijeenkomsten geen colleges meer te noemen maar gespreksgroepen, omdat zij zich helemaal niet beter voelde dan wij. Dat idee werd met algemene stemmen aangenomen, al kakelde Ariane dat zij Angelique erg wijs vond. 

Daarop vroeg Angelique of er iemand een onderwerp wilde bespreken op deze eerste vergadering. 

Ariane kakelde dat zij een groot probleem had, waar ze maar niet uit kon komen. "Voor de draad ermee, meisje," kakelde Angelique, "daar zijn we juist voor bij elkaar omdat drie meer weten dan één." Ariane durfde haar moeilijkheid bijna niet te noemen, maar ze begon toch, een beetje aarzelend, te vertellen dat zij

Ariane en Angelique

altijd onder de plak had gezeten bij Amalia, die haar en Alexia bevelen gaf. En dat zij het erg vond dat Amalia dood was maar dat ze zich wel veel vrijer en gelukkiger voelde nu zij zelf kon bepalen wat ze wilde doen en laten. Over die laatste gedachte schaamde ze zich nogal, maar ze kon er niets aan doen, het was gewoon de waarheid. Ze vroeg zich af of ze wel zo mocht denken. Angelique vroeg aan mij wat ik ervan vond, maar ik moest er even over nadenken, dit was echt een moeilijk probleem, ik begreep best dat Ariane er niet alleen uitkwam. Angelique stelde voor om even pauze te nemen, zodat we er allemaal op konden broeden. We gingen een hapje eten en wat drinken, dat helpt bij het denken. 

Alexia, Amalia en Ariane

Wist u dat niet? Dan moet u het maar eens proberen, met een volle krop heb je meer rust om je gedachten te laten gaan. 

Na de pauze kwamen we weer bij elkaar en nu had Angelique wat te vertellen. Ze kakelde dat zij het ook erg vond dat Amalia zo wreed was vermoord, maar dat de meeste zaken twee kanten hebben, een goede en een slechte. "Dat Amalia er niet meer is is aan de ene kant heel jammer, maar aan de andere kant is het een bevrijding voor jou, Ariane en daar mag je best blij om zijn." 

Ariane vlak voor ze gaat kraaien

Ik kakelde dat ik het zo grappig vond dat Ariane elke morgen aan het kraaien was in de tuin als wij nog in het huis opgesloten zaten; dat had zij nooit gedurfd als Amalia er nog was geweest. 

"Hoe weet jij dat ík het ben die kraait, het kan toch net zo goed Angelique of Wendy zijn?" vroeg Ariane. Ik gniffelde dat ik haar stem had herkend, waarop Ariane me verschrikt aankeek. "Zou de tsaar nu ook weten dat ik het ben?" vroeg ze angstig. "Natuurlijk niet, ik heb je stem ook niet herkend, dat was een grapje, ik kon me gewoon niet voorstellen dat Angelique of Wendy zoiets zouden doen," kakelde ik grinnikend. 

Dat stelde Ariane gerust en toen ik meedeelde dat ik het volkomen met Angelique eens was dat zij best blij mocht zijn met haar vrijheid zuchtte ze opgelucht. Dat was de eerste vergadering zonder Odette en ik moet kakelen dat Angelique het er prima vanaf heeft gebracht, al missen we de oude wijze hen nog steeds heel erg.

Slaapplekken

Yneke:

Ik slaap niet meer in het Tok-huis.

Yneke broedt in Soestdijk

Eerst ging ik in het Loo zitten, omdat daar een mooi eitje lag, dat ik wel wilde uitbroeden. Maar ma Tok wil nog steeds niet dat er hier kuikens komen, dus ze zette me elke avond in het huis naast Yolanthe, op de grote voorraadton. En 's morgens rende ik weer naar het Loo, maar dan had ma Tok het eitje al weggehaald, zodat ik daar voor niks zat. Toen dat een paar dagen zo was gegaan en er geen nieuwe eitjes in het Loo kwamen ging ik eens kijken in Soestdijk, waar ik net een luid getok had gehoord. Ik begreep dat Clasien daar één van haar mooie

mooi groot bruin ei van Clasien

grote bruine eieren had gelegd, dus toen zij naar buiten kwam ging ik daar naar binnen. Ik hield dat ei de hele verdere dag warm, ik hoopte dat ma Tok me hier niet zou zoeken. Maar natuurlijk kwam ze, nadat ze bot had gevangen in het Loo, in Soestdijk kijken en zag ze me zitten. 

"Ach meisje toch," zei ze en ze zette me weer naast Yolanthe. 

De volgende morgen rende ik weer naar Soestdijk, maar daar lag geen ei meer, ook geen nieuw. Teleurgesteld liep ik door de tuin en die avond ging ik weer op mijn plekje in het nachthok van het paleis zitten, al lag er geen ei. 

Ma Tok voelde onder mij en toen ze

Angelique en Wendy vroeg in de tuin

niets voelde liet ze mij die nacht lekker zitten. Zo, die strijd had ik tenminste gewonnen. 

De volgende morgen hoorde ik Angelique, Wendy en Ariane, die tegenwoordig ook in de struik slaapt, door de tuin scharrelen. Ik ging bij hen kijken en ze begroetten me uitbundig. Zo gaat het nu al de hele week, ik slaap in Soestdijk en overdag zit ik er ook vaak. Als Clasien haar ei komt leggen schuif ik even op, zodat zij op haar favoriete plekje kan gaan zitten, om, als ze klaar is, haar ei lekker warm te houden. 

Natuurlijk komt er nooit een kuiken uit dat ei, omdat ma Tok het elke dag weghaalt, maar ik doe in elk geval mijn best. 

Ariane slaapt ook in de struik

Door mijn actie heb ik ook iets ontdekt. Ariane, die nu in de struik slaapt met Angelique en Wendy, is 's morgens dus vroeg in de tuin, als de deur van het Tok-huis nog dicht is. Ik ben ook steeds vroeg buiten, als er geen ei ligt in Soestdijk kan ik net zo goed lekker gaan scharrelen als de anderen er nog niet zijn. 

En weet u wat er gebeurt? 

Ariane is aan het oefenen om te kraaien! Het klinkt nog voor geen meter, maar ze heeft er zoveel lol in dat wij, Angelique, Wendy en ik, haar lekker haar gang laten gaan. Het klinkt steeds beter, maar nog niet alsof er een haan bezig is. 

Ik vroeg haar waarom ze het doet en ze kakelde dat zij het altijd al had gewild, maar dat Amalia het had verboden. 

Amalia zaliger

Als ik zie hoe geweldig ze het vindt zou ik bijna denken dat het misschien nog ergens goed voor is geweest dat Amalia is vermoord. 

Ik vroeg Ariane hoe zij daarover dacht en toen hoorde ik dat zij met diezelfde vraag worstelde en dat zij er graag over wilde kakelen met Odette en de anderen van de filosofie-club. 

Dat lijkt mij een prima idee en ik ga aan Odette voorstellen om Ariane ook mee te laten doen met de colleges.

Nog even en de hele familie Tok wordt filosoof.

Twee kapiteins op één schip?

Yneke:

Wij genieten allemaal van het prachtige weer. 

lekker in de tuin scharrelen

Goed, de ene dag is het wat warmer dan de andere, maar het is droog en dat vinden wij belangrijk. Dan hoeven wij namelijk niet te schuilen voor de regen. Niet dat het in de rennen onder Soestdijk niet gezellig kan zijn met regendruppels die kletteren op het dak, maar wij scharrelen toch liever door de hele tuin. En ik vind dat er voorlopig wel genoeg regen is gevallen. 

Ma Tok loopt nu wel weer elke dag met haar gieter door de tuin om de planten water te geven. Die kunnen niet naar een drinkbak lopen zoals wij. Wat ben ik blij dat ik geen plant ben, stel je voor: altijd op dezelfde plaats te moeten blijven staan met

de roos in de tuin

je voeten vast in de grond! Nee, geef mij dan maar een paar poten om te lopen. Ik heb niet echt medelijden met planten hoor, die weten niet beter of het hoort zo. En ma Tok verzorgt ze goed, dus ze moeten niet klagen. 

De roos in het midden van de tegels in de tuin doet niet echt veel, ik weet niet of die ooit nog gaat groeien en bloeien. Misschien moet ma Tok daar toch maar een boompje planten. Dat was ze eigenlijk ook van plan, maar toen kwam die roos op haar pad. Tijdens haar afwezigheid van maar twee dagen hebben Xena en Xandra die plant helemaal kaal gepikt, ze

Xena en Xandra vlak voor het leegeten van de roos

stonden op hun tenen om ook de bovenste blaadjes te kunnen pakken. Ma Tok heeft er nu wel een soort hekje omheen gezet, maar ik vrees dat het te laat is. Er zit geen groen meer in en zeker geen bloemknopjes. Ze geeft hem elke dag trouw te drinken, maar volgens mij gaat die plant het niet meer redden. Gelukkig kent ze een tuinarchitect, die heeft misschien wel een idee voor een boompje dat daar zou kunnen groeien. Ik  zie het wel, mij maakt het niet zo uit, ik ben snel tevreden. 

Er is nog steeds een aantal kippen broeds, ik kijk met verbazing naar ze. Ze zitten echt dag en nacht in het hok of het huis en ze worden

Xandra gaat wel snel meelwormpjes eten in de tuin

boos als ma Tok hen oppakt om ervoor te zorgen dat ze wat gaan eten en drinken. Het schijnt dat je in een roes raakt als je broeds bent. Ik heb dat gelukkig nog niet meegemaakt. De grote Xandra wil ook nog steeds Soestdijk niet verlaten, maar als ma Tok haar in de tuin zet gaat ze wel snel meelwormpjes eten. Ik weet niet hoelang ze al zo is, ik denk toch al een paar weken. Het zal toch wel een keer over gaan? 

Vanochtend gebeurde er iets vreemds. Wij zaten nog in het Tok-huis, de deur was nog dicht, toen ik een soort gekraai hoorde in de tuin. Ik keek om mij heen en zag de tsaar lekker zitten dutten op één van de twee stokken. 

vreemde snoeshaan in de tuin? (foto Aad Rijs)

Was er een haan bijgekomen in de nacht? 

Dat kon toch niet? 

Ik kon me niet voorstellen dat ma Tok zomaar een extra haan in de tuin zou zetten, maar even later hoorde ik het duidelijk nog een keer: "Kukelekua." 

Het klonk wat schor, zo'n beetje als van een erg jong haantje, dat nog moet leren een fraai geluid te geven. 

Omdat dit verhaaltje te lang gaat worden hoort u volgende week meer over deze vreemde zaak.

Waar is ma Tok?

Yneke:

Ik ben een beetje verdrietig.

in de tuin zonder ma Tok

Ik zal u vertellen hoe dat komt. 

Op de foto boven dit verhaaltje ziet u mij zitten op de schouder van ma Tok. Die foto hebt u al eerder gezien, Pavlova kakelde toen dat ik het zo fijn vond om bij ma Tok te zijn en daarin had zij helemaal gelijk. Maar de laatste dagen heb ik ma Tok niet in de tuin gezien en nu ben ik dus een beetje bedroefd. 

Pa Tok komt ons elke dag verzorgen en dat doet hij goed hoor, daar zal ik niks over zeggen, maar ik heb toch liever ma Tok. Gewoon omdat ik dat gewend ben en ook omdat ik haar erg lief vind. 

Yneke is een beetje bedroefd

Pa Tok is ook lief en hij doet alles hier prima, maar ja, hij is geen ma Tok. 

Begrijpt u het? 

Ik weet niet waar ma Tok is gebleven, ze zal toch nog wel een keer terug komen? Ik wilde het aan pa Tok vragen maar dat durfde ik niet. De anderen weten ook niet waarom ma Tok niet meer in de tuin komt. Ik ben bang dat ze ons niet leuk meer vindt, als dat echt zo is moeten wij misschien wel weer verhuizen allemaal en waar we dan terecht komen weet ook niemand. Ik heb mijn zorgen geuit tegen onze tsaar maar hij weet ook niet wat er aan de vleugel is in het mensenhuis.

Yneke en haar vriendin Yolante

En nu hoop ik dat u misschien wel weet waar ma Tok is en waarom ze niet meer bij ons komt. 

Als dat zo is, wilt u dan zo vriendelijk zijn om een reactie achter te laten onder dit verhaaltje? 

Dan hoor ik het vast wel. 

Het zal toch niet zo zijn dat ma Tok ook verdwenen is net zoals al die andere dingen hier in de tuin?

Dit verhaaltje is maar kort, want ik heb geen inspiratie, dat begrijpt u vast wel. 

Laat u alstublieft wat van u horen?