Is de tsaar de baas in zijn koninkrijk?

Eva:

Het gaat prima met ons, hebt u al gezien hoe mooi mijn veren zijn geworden? 

nog een kale staart

Ik kan haast niet geloven dat ik eerst zo kaal was. 

We zijn al bijna klaar met de vorming van ons nieuwe pak, alleen de staarten van sommigen zijn nog kaal en de rug van Els is nog niet dichtgegroeid, maar er komen al een heleboel nieuwe veerpennen door haar blote vel steken, dus dat gaat ook goed komen. 

Ik voel dat de tsaar ons nu met andere ogen aan het bekijken is, ik kan niet precies zeggen wat er aan zijn blik is veranderd, maar in elk geval kijkt hij niet meer met medelijden naar ons. 

Ik denk dat hij ons nu ziet als volwaardige hennen in zijn harem. 

de nieuwe veerpennen op de rug van Els

Of hij ons nu ook wil gaan treden weet ik niet, hij is nogal klein van stuk, dus of hij erbij kan? 

Xena vertelde mij dat hij haar ook weleens probeert te treden en dat hij dan gewoon bovenop haar rug gaat staan. Daar hebben we samen om gelachen, zou hij echt denken dat dat nut heeft? 

Wij als hennen onder elkaar weten natuurlijk allemaal dat hanen minder intelligent zijn dan hennen, al denken ze zelf dat juist zíj slimmer zijn. Waar ze dat vandaan halen weet ik niet, misschien komt het omdat er meestal maar één haan is bij meerdere hennen; daarom zijn ze wel wat meer

het verschil in grootte tussen Xena en de tsaar is duidelijk

bijzonder, in die zin dat er minder zijn. Maar dat betekent verder natuurlijk helemaal niets. Het is grappig zoals die kleine tsaar paradeert tussen de hennen, echt alsof hij de baas is. Zo voelt hij zich ook, dat merk je aan alles. Kijk alleen maar eens naar hoe hij elke avond iedereen toekraait dat het tijd is om naar binnen te gaan. De meesten doen dat braaf, maar ik zie Zaza heel vaak nog net even iets anders gaan doen helemaal aan de andere kant van de tuin. En dan slentert ze zo traag mogelijk naar het Tok-huis, waar ze eerst nog een poosje bij de deur blijft staan kijken naar de grote struik, waar helemaal niets te zien is. Volgens mij doet ze dat gewoon om de tsaar belachelijk te maken met zijn gekraai. Als ze

de tsaar geeft het sein voor naar binnen gaan

dan eindelijk binnen is zal hij wel een zucht slaken, maar dat zie ik nooit omdat ik in Soestdijk ga slapen als het daar tijd voor is. En over onze tijd heeft hij helemaal niets te zeggen, wij kunnen gewoon onze eigen gang gaan hier. We zijn eigenlijk een soort dissidenten. We gaan pas naar binnen als wij daar zin in hebben en wij gaan niet op stok, we liggen lekker in de bodembedekking. Op een stok zitten hebben we nooit geleerd en van mij hoeft het ook niet zo nodig. Vooral niet nu ma Tok ons nachthok heeft schoongemaakt en er lekker vers strooisel op de bodem ligt, daar kun je heerlijk in liggen om te slapen. Het Tok-huis heeft ze ook helemaal schoongemaakt, dus we kunnen er allemaal weer even tegen.

Het sterke ei

 

Quinoa:

We hebben vandaag iets heel grappigs meegemaakt.

Eden kijkt het ei na

Drie van de vijf bruine legkippen waren in hun nachthok en omdat ik vlakbij Soestdijk aan het scharrelen was kon ik horen wat ze tegen elkaar kakelden.

Eva: "Nou zeg, ik wilde dat lekkere grote bruine ei dat hier ligt aanpikken om de inhoud op te slurpen, maar ik kreeg het niet kapot. Wie heeft er een ei gelegd met zo'n sterke schaal?"

Els: "Zal ik het eens proberen? Ik lust er ook wel een hapje van." 

Toen was het even stil, ik hoorde

het ei ligt onderaan de trap

wat getik en toen "Au! Dat ei is niet kapot te krijgen, ik doe mijn snavel gewoon pijn." 

Eden: "Ik weet wel een manier, wacht maar even," en toen zag ik het ei plotseling door de deur vanaf het trapje naar beneden stuiteren, zo de ren in. Ik hoorde Eden "GOAL" roepen en vlak daarop kwam haar kop door het deurtje om naar beneden te kijken en even later zag ik ook de snavels van Els en Eva in de deuropening verschijnen. Ze keken alle drie verbaasd naar beneden. 

"Hoe kan dat nou?" kakelde Eden, "het is nog steeds niet stuk!" 

Tja, en toen gebeurde het grappige: ze probeerden alle drie tegelijk naar beneden te komen, maar

hoe kan dat ei nog heel zijn?

daardoor kwamen ze klem te zitten in de deur. Ik kon mijn lachen niet inhouden en ik proestte het uit. 

Na een tijdje gewrikt te hebben verdween de kop van Els naar binnen, waarna Eva's kop dezelfde weg ging en Eden zich tenslotte ook kon terugtrekken. Daarna hoorde ik ze samen heel hard schateren, volgens mij rolden ze over elkaar heen van het lachen. Telkens als het even stil was begon er weer één en dan volgden de anderen. Een gevalletje slappe lach, dat was duidelijk. Erin en Emma gingen het trapje op naar boven, zij wilden weten wat er zo vreselijk lollig was, maar Els, Eva en Eden konden niet kakelen van het lachen. Iedere keer

Erin en Emma willen ook meelachen

als iemand iets begon te kakelen schoten ze weer in de lach. Het was zo'n herrie dat ma Tok naar beneden kwam om te kijken of er gevaar dreigde en ook de tsaar kwam uit het Tok-huis aanrennen. "Wat is er hier aan de vleugel?" riep hij, maar hij kreeg geen antwoord. Omdat hij mijn vader is begon ik hem uit te leggen wat er was gebeurd, maar hij kon er niet om lachen, hij had natuurlijk niet gezien hoe grappig het was geweest, die drie koppen van de klem zittende kippen in de deur van Soestdijk. 

Quinoa vertelt haar vader wat er is gebeurd

Uiteindelijk kwam de hele familie Tok erbij staan en moest ik het verhaal nog een keer vertellen. 

Erin en Emma hoorden het toen ook en zij konden er de lol wel van inzien. 

Toen iedereen was uitgelachen ging Eden kijken waarom het ei nog steeds niet kapot was gegaan. 

"Meiden, dit ei is echt niet open te krijgen, ik weet niet wie het heeft gelegd, maar de schaal is zo sterk dat niemand die stuk krijgt. Ik wens de mensen er sterkte mee als ze het willen bakken." 

Ma Tok stond erbij en zij glimlachte stiekem. 

Ik denk dat zij er meer van weet.

Wennen aan luxe is niet moeilijk

Erin:

Ik ben hier nu al een tijdje, ik weet niet precies hoe lang, ik heb geen idee van dagen en weken. Wat ik wel weet is dat het hier fijn is, al wordt het langzamerhand steeds een beetje kouder als ik in de ren kom vanuit het nachthok. Ik hoop dat mijn veren snel gaan groeien, want die heb ik straks zeker nodig als het waar is wat Xena ons vertelde, dat het nog veel kouder gaat worden over een poosje. Vooral onze ruggen zijn nog kaal, ik schaam me daar een beetje voor als ik zie hoe mooi de oudere kippen hier in de veren zitten.

Eden:

Zoals Erin al kakelde hebben wij vooral nog kale ruggen. Het is inderdaad geen gezicht, maar ik schaam me er niet voor, wij kunnen er toch niets aan doen? Ik eet zoveel mogelijk van het eivoer en de meelwormen, dat is goed om nieuwe veren te maken. Ma Tok heeft deze week nieuwe voorraden gehaald bij Hoogendoorn in Stolwijk, want sommige dingen waren bijna of helemaal op en dat kan niet, zei ze tegen ons. Ze kwam met grote zakken en tonnetjes de tuin in. Ze had alles op haar kruiwagen geladen en zo bracht ze de hele boel naar de plaatsen van bestemming.

Eva:

Mijn rug is niet zo kaal als die van de anderen, maar ik heb weer andere kale plekken, die ik u liever niet laat zien; ze zitten namelijk vooral onder mijn staart en die plek houd ik graag een beetje verborgen voor onbescheiden blikken. Maar ik vind het toch ook best fris worden in de ochtend en de avond. Midden op de dag is het wat warmer en in de nacht zitten we lekker warm in het nachthok. Waarom we dan niet gewoon in het nachthok blijven overdag? Dat kan niet, een kip moet scharrelen om gezond te blijven. Bovendien hebben wij lang genoeg alleen maar binnen gezeten, we vinden het heerlijk om de buitenlucht te kunnen opsnuiven, ook al is die koud.

Emma:

Wat is het fijn hier in de Tok-tuin! Ik had nooit gedacht dat ik nog eens zo'n goed leven zou krijgen. Er is altijd genoeg te eten en te drinken en we hebben veel meer ruimte dan in die grote schuur. Dat klinkt misschien een beetje gek, want die schuur was enorm, maar omdat we met zoveel kippen waren had iedereen toch maar heel weinig plek. Eigenlijk hadden we helemaal geen plaatsje voor onszelf, we moesten het doen met een kleine opening tussen een paar andere kippen. Hier kunnen we in het nachthok ruim op de bodembedekking zitten en overdag hebben we drie rennen om in te scharrelen.

 

Els:

Zoals u ziet zijn mijn vleugels en mijn staart nog niet echt aanwezig. Ze bestaan alleen nog maar uit veerpennen, de pluimpjes ontbreken. En die heb ik nu juist nodig om een beetje warm te blijven. Maar dat gaat helemaal goed komen, zeiden de drie witte leghennen tegen ons. Ik kan dat nauwelijks geloven, maar als ik naar hen kijk moet dat eigenlijk wel, zij waren ook kaal toen ze hier kwamen en nu zijn ze echt prachtig. We hebben vandaag extra veel eivoer gekregen van ma Tok en nieuwe vitamientjes in ons drinkwater. De oude fles was leeg, dus we kregen een paar dagen gewoon water te drinken. Ook lekker, maar de vitamines hebben we hard nodig volgens ma Tok.

Els, Eden, Emma, Eva en Erin:

Wij zijn het erover eens dat we enorm hebben geboft dat Red een legkip ons heeft vrijgekocht en dat we nu hier in de Tok-tuin mogen wonen. We hopen wel dat we binnenkort door de hele tuin mogen gaan scharrelen, dat lijkt ons helemaal het einde.

Nieuwe veren nodig voor de kou

Eden, Els, Emma, Erin en Eva:

U ziet hier een gedeelte van ons, de nieuwe bruine legkippen, die ma Tok heeft geadopteerd.

Erin komt even kijken of er al wormen komen

We beginnen ons langzamerhand een beetje thuis te voelen in ons paleis. Het is hier heerlijk rustig en we krijgen goed te eten. Elke morgen komt ma Tok ons drinkwater verversen, onze poep opruimen, de eieren rapen en ons lekkere meelwormen voeren. Ze strooit handenvol van die lekkernij voor ons in de ren en wij kunnen niet wachten om erop aan te vallen. Wat heerlijk zijn die dingen! We krijgen ook geregeld eivoer, dat is goed voor onze nieuwe veren zegt ma Tok. 

We hebben ook kennisgemaakt met de andere kippen die hier wonen. Zij slapen in een huis achterin de tuin. De drie witte legkippen

de 3 witte kippen wonen nu in het Tok-huis

hebben eerst ook in dit paleis gewoond, één van hen, Dana, kwam vragen wat wij in hun hok deden, maar Donna, een andere witte, kakelde dat wij er net zo slecht uitzagen als zij toen ze hier kwamen en dat wij vast ook wat extra liefde en aandacht nodig hadden voordat we waren aangesterkt. Toen kakelde Dana dat we van harte welkom waren en dat het allemaal goed ging komen met ons. 

Wij vroegen of zij allang hier in de tuin waren waarop zij kakelden dat ze hier al een paar maanden woonden en dat zij er net zo hadden uitgezien als wij nu. Dat konden we nauwelijks geloven, zij

nu nog erg kaal

zien er prachtig uit met hun mooie dichte verenpak. Zou dat van ons ook zo worden? 

"Wacht maar af," kakelde Duna, "over een paar maanden zijn jullie helemaal bedekt met nieuwe veren." 

Dat zou fijn zijn, want het begint in de nacht al best een beetje koud te worden. Als we in het nachthok zitten voelen we dat niet, maar als we in de morgen vroeg naar beneden gaan is het best een beetje bibberen. 

Xena, de mega-hen die hier ook woont, kakelde dat het nog veel kouder gaat worden als het winter is, maar dan zouden wij allang dik in de veren zitten en er dus geen last van hebben. 

Wij hebben het verschil tussen zomer en winter nog nooit meegemaakt, omdat we altijd binnen hebben gezeten in de grote schuur. Het verschil tussen dag en nacht was daar ook veel kleiner omdat er altijd lampen aan waren. Hier

best een beetje koud buiten

is het donker in de nacht, dat is heerlijk om te slapen, veel rustiger dan met lampen aan en heel veel hennen om ons heen. 

We moeten nog wel een beetje wennen aan het niet hoeven te vechten om eten, in het begin maakten we nogal veel ruzie, maar omdat er hier altijd ruim voldoende voer en lekkers is doen we dat nu niet meer. 

Nou ja, soms vergeet één van ons even dat het niet meer hoeft, dan is het een gekakel van jewelste waarop ma Tok komt kijken wat er aan de vleugel is, maar dan weten we het weer: hier hoeft niet

afspraak om geen eieren meer op te eten

gevochten te worden, we kunnen gewoon lekker eten en drinken wanner we dat maar willen. 

En als er een keer geen eieren liggen is ma Tok helemaal niet boos, "Jullie zijn hier niet voor de eieren maar voor je plezier," zegt ze dan. 

We moeten bekennen dat we een paar keer een ei zelf hebben opgegeten, maar dat was een vergissing. 

We hebben met ons vijven afgesproken dat we dat niet meer zullen doen.

Flinke uitbreiding van de familie Tok

Tsaar Nikolaas:

Ik weet niet wat ma Tok bezielt. 

de 5 nieuwe hennen in hun mandjes

Ik heb nooit geklaagd dat ik te weinig hennen in mijn harem heb, maar het lijkt wel alsof zij toch zoiets heeft gedacht. 

Want wat is er gebeurd? 

Ze heeft VIJF geredde legkippen opgehaald! 

Ja, u leest het goed: vijf! 

En ze zijn verschrikkelijk lelijk, het spijt me dat ik het kakel. Ze zijn bruin, op zich een prima kleur voor een kip, maar ze zijn broodmager en bijna kaal en hun kammen zijn bleek. Ik hoop dat ze snel opknappen, want dit doet gewoon pijn aan mijn ogen. 

En bang zijn ze ook. 

Die arme dieren moeten een heel naar leven hebben gehad voordat

3 van de 5 nieuwe hennen in de ren van Soestdijk

ze hier kwamen, vast net zo erg als Dana, Dina, Donna en Duna. Die zijn snel bijgekomen, ze zien er nu prima uit, al hebben ze nog wel kale konten. 

Ma Tok is de nieuwen aan het verwennen met eivoer, meelwormen en vitamientjes in hun drinkwater. Ze moeten voorlopig in Soestdijk blijven, we moeten eerst aan elkaar wennen en zij moeten in alle rust sterker worden. De eerste dag hebben we ze met rust gelaten, maar de tweede dag zijn we ons aan hen gaan voorstellen, zodat ze

nog één

een beetje weten waar ze terecht zijn gekomen. 

Of ze ook namen hebben gekregen? Natuurlijk, wat dacht u? Ze hebben allemaal een naam die begint met een E, want die letter was aan de beurt. Ik zal hun namen even voor u opnoemen: Eden, Els, Emma, Erin en Eva. Ze zijn allemaal vernoemd naar kinderen, kleinkinderen en vriendinnen van ma Tok. Er is zelfs een buitenlandse vriendin van ma Tok's dochter bij, dat is best bijzonder vind ik. Waar die vriendin woont? Dat weet ik niet, dat moet u maar aan ma Tok vragen, ik ben niet zo buitenlands georiënteerd. 

Ik kan ze nog niet uit elkaar houden, maar dat komt wel als ze wat meer zichzelf zijn geworden. Ze

Dana vraagt wat de nieuwe kippen doen in haar hok

zijn best verlegen allemaal; ik heb ze verteld dat ze in een paleis wonen en dat vonden ze een veel te grote eer. Maar het zijn straks MIJN hennen en als dames van een tsaar mag je best in zo'n verheven gebouw wonen. 

Dana, Donna en Duna waren eerst een beetje geschokt dat hun vorige woning zo snel door anderen werd bevolkt, maar toen ze zagen hoe slecht de E's eruit zagen herinnerden ze zich hoe fijn het was geweest toen zij hier waren

het vervormde ei

gekomen. Ze vertelden de nieuwe meiden dat het allemaal goed ging komen met hen en dat het hier een paradijs was. 

Ze hebben ook al eieren gelegd, ma Tok haalde ze uit het nachthok. Er was een heel raar ei bij, ik hoop dat de kip die het heeft gelegd het niet erg moeilijk heeft gehad. 

Toen de vijf hier de tuin werden binnen gebracht was er een kleinkuiken van ma Tok bij. Hij droeg ook een mandje en toen de eerste kip die ma Tok in het hok wilde zetten meteen ontsnapte, hielp hij mee om de sukkel weer te vangen. Dat had heel wat voeten in de aarde en dat bedoel ik letterlijk, ze hadden allebei moddervoeten

veilig in het nachthok voor de nacht

toen ma Tok de hen met een zucht van verlichting in Soestdijk neerzette. 

De eerste avond heeft ma Tok ze alle vijf in het nachthok moeten zetten. Dat leverde weer heel wat binnensmondse scheldwoorden op, maar gelukkig had ze deze keer kniebeschermers, zodat haar knieën heel bleven. 

De volgende avond waren ze al zover gewend dat ze de weg naar boven allemaal zelf vonden. 

En nu maar afwachten hoe het verder met ze gaat.

Vijftig procent?

Constantijn:

Ja mensen, ik heb een nieuwe naam gekregen van Ma Tok.
Ik blijk namelijk toch een haantje te zijn.

Constantijn als eendagskuiken (vooraan)

Ik had dat zelf helemaal niet in de gaten. Dat komt omdat ik nogal zachtaardig ben, ik vlieg niet snel iemand in de veren.
Ma Tok zei dat ze er al bang voor was, dat ik geen hennetje zou zijn.
Waarom?
Omdat ik zo mooi werd.
Mijn veren gingen al meer glanzen en mijn staart begon ook helemaal uit te groeien.
En nu weet ze het zeker, zegt ze. Ik had vanmorgen ook opeens zoiets geks: ik rekte me helemaal

uit, zo hoog als ik kon en toen kwam er een raar geluid uit mijn snavel. Het leek wel een beetje op kraaien, al was het natuurlijk lang niet zo mooi als dat van LazaRus, onze baas.
En nu moet ik weg, verhuizen naar Stolwijk.

Constantijn als groter kuiken

Niet dat het daar vervelend is, ik heb er goede verhalen over gehoord, maar ik heb het hier zo lekker naar mijn zin in de Tok-tuin.
Ik ga proberen om heel stil te zijn en niet meer te kraaien.
En ook niet te gaan vechten met LazaRus, onze baas.
Misschien mag ik dan wel blijven. Hoewel Ma Tok heeft gezegd dat ze het Laza niet wil aandoen nog een keer te moeten opboksen tegen een jongere fittere haan. Ik kan mij nu niet voorstellen dat

Eva als eendagskuiken

ik dat ooit zou gaan doen, maar dat was bij Anne C ook zo, heb ik gehoord.
Hij is misschien ook nog wel bij Hoogendoorn en mijn broertjes zijn daar ook naartoe verhuisd, dus als ik daar aankom zie ik hen misschien weer terug.
Als ze daar tenminste nog zitten, het is ook mogelijk dat ze vandaar alweer verhuisd zijn naar een definitief adres, waar ze een eigen toom mogen gaan aanvoeren.
Ma Tok heeft gezegd dat ik nog wel even mag blijven, want er is nog iets aan de hand hier.
Eva's staart is ook aan het groeien en haar kammetje en

Eva of Evert?

lelletjes ook.
Zou zij een Evert blijken te zijn? Ma Tok wil afwachten of dat zo is, dan zouden wij samen naar Hoogendoorn kunnen verhuizen. Dat zou ik wel fijn vinden.
Met zijn tweeën weggaan is veel minder erg dan in je eentje.
Dan kunnen we elkaar een beetje steunen en hebben we in elk geval alvast één bekend gezicht in ons nieuwe huis.

Ik hoorde Ma Tok zeggen dat het vijftig procent hen en vijftig procent haan helemaal niet klopt wat de familie Tok betreft.
Wat zij daarmee bedoelt weet ik niet, U wel?

Alweer een volksverhuizing

Constance:

Het is heel erg stil geworden rondom mij.
Al mijn broertjes en neefjes zijn weg.
Ik wist niet waar ze naartoe waren gegaan, ze werden door Ma Tok in een bak gestopt en toen meegenomen.

Desiree

Ik heb aan Desiree gevraagd of zij het wist, waar ze nu zijn.
Zij zei dat ik me niet ongerust hoefde te maken, dat Ma Tok ze naar Stolwijk had gebracht en dat het leven daar ook goed was. Zij kon het weten, want ze kwam er ook vandaan, vertelde ze me. Dat was wel al héél, héél lang geleden, toen zij hier in de Tok-tuin kwam wonen was ze nog maar één jaar oud en nu is ze al veertien!
Tjonge, dat is zó oud, daar kan ik me geen voorstelling van maken.

Ma Tok ging op de dag, dat alle haantjes gingen verhuizen, ook nog opruimen in de tuin, zoals zij dat noemde. Ze ging ons hokje helemaal schoonmaken en toen ik even niet keek was het hele

Pippa is een strenge moeder

hok verdwenen!
Ik begreep er niks van.
Waar moest ik nou slapen als het donker werd?
Bij Pippa en haar twee dochters? Dat zou ze nooit goedvinden, Pippa is nogal een strenge moeder en ze wil altijd het beste voor haar eigen kuikens. Ik heb al een paar keer een pik van haar gekregen als ik te dicht in de buurt kwam van Daantje of Dirkje. Nee, dan kan ik beter Babette proberen. Die heeft ook nog maar één kuiken over.
Toen het avond werd en iedereen zijn slaapplaats opzocht probeerde ik om bij Babette naar binnen te gaan, maar haar hokje was al dicht. En bij Pippa mocht ik niet komen, precies zoals ik had verwacht.
Net toen ik bijna in paniek raakte kwam Ma Tok naar buiten.
Ze pakte mij zomaar op en zette me naast mijn broedmoeder Odette

op de stok in het Tok-huis!
Al die grote kippen keken naar mij en Odette begon mij te pikken, die wilde niets meer met mij te maken hebben. Van je moeder moet je het maar hebben.

gerommel en geschuifel tot iedereen op een goed plekje zit voor de nacht

Even later kwam Ma Tok met Pippa in haar handen naar binnen, zij werd ook op de stok gezet. En daarna waren haar twee overgebleven kleintjes aan de beurt, zij werden elk aan een kant van Pippa gezet.
Pippa bleef rustig zitten, ze fluisterde tegen haar kuikens dat zij dat ook moesten doen.
En toen kwam Ma Tok met Babette en haar Eva aandragen, die kwamen ook op de stok te zitten.

naast Desiree (rechts) is nog een mooi plekje

Ik zat nog steeds helemaal alleen, terwijl de anderen allemaal een beschermende moeder naast zich hadden.
Ik keek een beetje angstig rond en ik zag Desiree naar mij knipogen en met haar kop wenken dat ik naast haar mocht komen zitten. Dat deed ik direct, natuurlijk.
Wat was ik opgelucht!
Desiree ging dicht tegen mij aanzitten en zo had ik ook een beschermster, zelfs de meest geachte hen van de hele Tok-familie.

De familie Tok verliest tien leden in één keer

Geertrui:

De familie Tok heeft een heleboel leden verloren.
Hoe dat komt?
Nee, er is geen aanslag gepleegd en er is ook geen bom ontploft in de tuin, al leek het er wel even op zoals er gepiept en gekraaid werd.

een proef-kraaiend haantje

Pa en Ma Tok hebben alle kuikens, waarvan Ma Tok zeker wist dat het haantjes waren, naar Stolwijk gebracht. Hoogendoorn gaat hen onderbrengen bij mensen, die graag een gezond haantje willen hebben. Totdat dat gelukt is mogen ze in Stolwijk blijven wonen, waar ze het goed hebben. Het werd tijd dat de jongetjes gingen vertrekken, want hun uitlatingen begonnen al meer op echt kraaien te lijken en dat zou dan weer een zeer boze buurvrouw opleveren.
Ma Tok kwam 's morgens vroeg de tuin in met een paar katten-vervoersbakken.

de achterdeur van Pippa's hok

Ze deed heel voorzichtig eerst het hok van de C's open en ze pakte de haantjes er één voor één uit.
Dat zeg ik nu wel zo gemakkelijk, maar het viel nog niet mee.
Wat waren die jongetjes snel! Gelukkig lukte het uiteindelijk toch om ze allemaal in één van de bakken te zetten. Daarna ging ze naar het hokje van Pippa. Omdat Pippa de achter-uitgang van haar hokje had ontdekt waren zij en haar kuikens al uit het hok en dan zijn ze onmogelijk te vangen.
Ma Tok dacht even na en ze kwam op een idee.
Ze strooide meelwormpjes in het openstaande rennetje van

de 3 bakken met de 10 haantjes

Pippa's hok en ja hoor, de kleintjes kwamen er alle vijf op af. Ze liepen genadeloos in de val van Ma Tok, die de haantjes één voor één pakte en in een andere bak stopte. En toen moesten alleen de broedzoontjes van Babette er nog aan geloven.
Ook zij belandden na een poosje gezucht en gesteun van Ma Tok in hun bakje en toen werden die drie bakken met kuikens naar de auto gebracht.
Ik ging snel kijken of Daantje en

Daantje (links) en Dirkje

Dirkje er nog waren. Gelukkig! Die waren de dans ontsprongen. Het zou toch jammer geweest zijn als die twee ondeugden uit mijn blikveld zouden zijn verdwenen, na alle moeite die ik voor hen had gedaan.
"Hé, Geerrt," zei Dirkje, "heb je gesien wat err met onse brroerrtjes is gebeurrd?"
"Se saan ferrdwene," zei Daantje ontdaan. "Ja," zei ik, "dat was te verwachten, haantjes kunnen hier niet blijven, dan wordt het

Babette met haar Eva

weer vechten in de tuin. Maar wat ben ik blij dat jullie er nog zijn, meiden!" "Ja, wijself ook, Geerrtrrui," zeiden de twee kuikens.
Ik keek in het hokje waar de zes C's hadden gewoond. Daar was nu nog maar één kuiken over, dat een beetje beduusd voor zich uit zat te staren. Wat moest zij nu beginnen, helemaal in haar eentje? Ik vroeg Daantje en Dirkje of zij haar niet onder hun hoede wilden nemen, maar zij waren bang dat hun broedmoeder Pippa dat niet goed zou vinden. Tja, hoe moest dat nu opgelost worden? Bij Babette was er ook nog maar één kuiken over, maar dat had haar moeder nog, dat was bij het C'tje niet het geval.
Ik ben benieuwd of Ma Tok daar een plan voor heeft.

Haantjes of hennetjes?

Barbara:

Het is zo druk in de Tok-tuin tegenwoordig.
Babette en haar kuikens Elsje, Eva en Erika lopen sinds vandaag ook al buiten hun hokje in de tuin.

Babette gaat ook naar buiten met haar kuikens

Er lopen nu dus veertien kleintjes en elf volwassenen rond. Alleen Wiske zit nog in haar hok met haar Floortje.
Er is genoeg ruimte voor iedereen, maar het gaf toch even een probleempje toen Babette met haar kuikens naar buiten ging.
Wat dat probleem was?
De anderen herkenden haar niet meer, ze was te lang bij haar kuikens geweest.
We hadden haar allemaal kunnen zien in de ren, maar ze was natuurlijk nog niet zo lang lid van de familie Tok.
Het vreemdste vond ik wel dat

Barbara en Babette net na hun aankomst in het Tok-huis

zelfs ikzelf Babette niet meer herkende, terwijl zij mijn beste vriendin was geweest.
Zou het komen omdat er nu zoveel nieuwe gezichten te onthouden zijn?
Ik heb Babette zelfs gepikt toen ze te dicht bij mij kwam om wormpjes te snavelen met haar kuikens.
Gelukkig was Ma Tok in de tuin gebleven toen de nieuwe drie kuikens met hun broedmoeder uit hun hok werden gelaten.
Zij nam Babette in bescherming tegen ons. Ze riep naar Laza dat hij haar moest helpen, maar dat was niet eens meer nodig, hij kwam uit zichzelf al kijken wat er

Laza danst voor Babette

aan de hand was. En toen brak mijn nagel: Laza ging dansen voor Babette. Dat doet hij alleen maar voor nieuwe hennetjes, dus hij herkende haar ook niet! Babette was zo slim om bij hem in de buurt te blijven, dat werkte goed, nu durfden de anderen haar niet meer aan te vallen.
En nu de veertien kuikens.
Er zijn al lezers geweest die graag willen weten hoeveel haantjes en hoeveel hennetjes er onder hen zijn. Ma Tok weet het nog steeds niet helemaal zeker, maar zij denkt dat Odette vijf haantjes en één hennetje heeft

hoeveel haantjes zitten er bij de c's en de d's?

uitgebroed. Pippa heeft één of twee hennetjes en dus drie of vier haantjes en Babette's grut bestaat uit in elk geval één haantje en één of twee hennetjes. Floortje van Wiske is nog te klein om te zien wat zij gaat worden, dat moeten we nog afwachten.
Al met al is het geen best resultaat voor de familie Tok, want de haantjes moeten allemaal verhuizen. Ma Tok gaat niet nog een keer proberen om een hulphaantje te houden, ze wil Laza dat niet nog eens aandoen. Dus bij Hoogendoorn komt er binnenkort een aantal leden van de familie Tok wonen.
Er worden al heel wat schijngevechten gehouden tussen de haantjes onderling en er wordt ook al erg veel vreselijk schor gekraaid. Wij lachen om die kleine eigenwijze jongetjes, die allemaal denken dat zij de beste en de sterkste zijn. Zo denken alle haantjes als ze klein zijn en volgens mij ook nog als ze volwassen zijn.