In memoriam: Xara

Ma Tok:

Xara kroop uit haar ei in 2015, haar broedmoeder was Pippa en haar vader LazaRus. 

Xara (vooraan) als kuiken

Ze bleef twee maanden in de Tok-tuin tot ze ging verhuizen naar de kippentuin van mevrouw Wies, waar Wendelmoed en Wilhelmina, kuikens van Maria, al wat eerder waren gaan wonen. 

Xara had het erg naar haar zin bij mevrouw Wies, ze kon het goed vinden met Wendelmoed en met het witte kipje dat daar al was. 

Ik ging nu en dan op bezoek om te kijken hoe ze daar woonde en dan bracht ik verslag uit bij Pippa en Maria. 

Omdat zowel Wendelmoed als Wilhelmina waren verdronken bij de kippentuin van mevrouw Wies besloot zij met pijn in haar hart te stoppen met het houden van kippen. 

Reina, Xara en Kenau

Ze vroeg of haar kippen bij de familie Tok mochten komen wonen en natuurlijk mocht dat. Zo kwam Xara weer terug bij ons in april 2018, samen met Kenau en Reina. Xara vond het meteen prima dat ze weer hier in de tuin was, de anderen moesten even wennen maar dat duurde niet lang. Mevrouw Wies kwam nu en dan op bezoek en dan was Xara heel blij om haar weer te zien. Ze genoot van de grappen van Geertrui en Daantje en Dirkje en toen mevrouw Wies mij kwam helpen bij het schoonmaken van het Tok-huis en Soestdijk was ze helemaal gelukkig. 

Helaas is ook zij op een nare manier aan haar einde gekomen door de hongerige kat die in de grote schuur was komen wonen. Ze is samen met Pavlova begraven in de Tok-tuin, waar ze het grootste deel van haar leven heeft doorgebracht.

Vaarwel lieve Xara, we zullen je nooit vergeten.

Spoorloos

tsaar Nikolaas:

Mijn harem is flink gekrompen, zo was ik in één keer drie van mijn hennen kwijt.

Pavlova

En nu is er nog een kip verdwenen uit de Tok-tuin, niemand weet waar ze gebleven is. 

Over wie ik het heb? Pavlova, het mooie witte baardkrieltje, dat altijd heel bescheiden is. Ma Tok kwam ons tellen in de avond en toen het aantal niet klopte ging ze zoeken, eerst in de tuin en later ook in de grote schuur, maar ze vond helemaal niemand. En ook geen witte veren, die er zouden moeten liggen als ze door een boos beest gegrepen zou zijn. Na een hele poos deed ma Tok onze deur toch maar dicht, anders zou er niemand veilig zijn in de nacht. 

De volgende dag ging ze weer overal zoeken, ze belde ook naar de dierenambulance om te vragen of er misschien een klein wit kipje was

Pavlova in het Loo

gevonden, maar ook daar kreeg ze nul op haar rekest. Ik weet niet wat er aan de vleugel kan zijn, misschien zit ze stiekem ergens te broeden in de grote schuur, dat zou kunnen, het is tenslotte lente aan het worden, maar dan zou ik verwachten dat ze nu en dan wel komt eten en drinken in de tuin. 

Ma Tok maakt zich erg ongerust en ik moet zeggen dat ik er ook niet blij mee ben. Als het zo doorgaat is er van de hele familie Tok straks niets meer over. Ik heb aan alle hennen gevraagd wanneer ze Pavlova voor het laatst hebben gezien, maar de meesten weten dat niet meer, ik neem ze dat niet kwalijk want eerlijk gezegd weet ik het zelf ook niet meer. 

Xara is ook verdwenen

En het wordt nog erger: een paar dagen na de verdwijning van Pavlova was ook Xara verdwenen! Ma Tok hoorde ons tekeergaan in de tuin en ze kwam meteen naar beneden rennen, het mensenhuis uit en de tuin in. Ze telde ons en merkte dat er weer een kipje miste. Ze keek overal rond in de tuin en de schuur, maar ze vond niets. 

Die avond gingen we allemaal verdrietig slapen; we voelden ons niet veilig meer in de tuin en ma Tok zei dat we anders maar binnen moesten blijven tot het raadsel zou zijn opgelost. Daar schrokken wij van, de hele dag in ons huis blijven en niet lekker door de tuin

Xara en Pavlova samen in de tuin voor hun verdwijning

scharrelen? Maar aan de andere kant wilden we geen van allen verdwijnen, wat dat ook maar zou inhouden. 

De volgende dag kwam ma Tok ons uit ons huis laten, dat was normaal, maar wat vreemd was was dat ze een heel dikke jas aan had. Ze ging, nadat ze alles had gedaan wat ze altijd doet, op een stoeltje in de tuin zitten bij ons. Ze zat te bibberen van de kou ondanks haar dikke jas, maar wij voelden ons veilig met haar als bewaker. Natuurlijk gebeurde er die dag niets, er verdween niemand. Ma Tok deed de deur van de grote schuur zorgvuldig dicht omdat ze dacht dat er misschien een gemeen dier daar was komen wonen die nu en dan een prooi uit de tuin kwam halen. 

Hoe moet dit aflopen?

Een blij weerzien

Xara:

Ik ben helemaal blij en gelukkig.

En dat heeft twee redenen. 

schoon Tok-huis

De eerste is dat ons Tok-huis helemaal schoongemaakt is. 

Dat is altijd heel fijn, alles ruikt dan weer zo fris en er liggen nergens poepjes meer. Onze drinkbakken zijn ook opgepoetst en dan smaakt het water extra lekker. 

De tweede reden is dat ik mevrouw Wies weer heb gezien. 

Zij kwam samen met ma Tok ons huis uitmesten, zoals ze dat noemen. Ik heb een hele poos bij haar gewoond, dus ik ken haar nog goed. En zij mij ook. 

Ze kwam meteen naar me toe om te kijken hoe het met me ging. 

Nou, u begrijpt dat het toen uitstekend met mij ging. 

Samen met ma Tok ging ze hard aan het werk. 

het herrie monster

Ze gebruikte ook de stofzuiger die zo vreselijk veel lawaai maakt. Gelukkig was ze daar snel mee klaar, want wat een herrie was het in de tuin! 

Ma Tok maakte onze stokken en de mestplanken schoon en ook de drinkbakken kregen een sopbeurtje. Mevrouw Wies gaf ons een lekker dikke laag schone bodembedekking op het plateau en ma Tok vulde de etensbak bij en toen vertrokken ze samen het mensenhuis in. 

Die avond gingen we extra vroeg op stok, gewoon om te genieten van ons schone huis. 

Xena en Xandra hadden ook schone bodembedekking gekregen in Soestdijk en hun drinkbak was ook opgepoetst. Xandra, die nog steeds broeds is, werd door ma Tok

Xandra kijkt verontwaardigd

voorzichtig opgetild en in de tuin gezet, waarop ze haar ongenoegen over deze behandeling duidelijk liet horen. Maar toen ze even later weer in het schone hok zat was ze toch wel tevreden. 

Het Loo is niet schoongemaakt, dat was niet nodig vond ma Tok en ik geef haar daarin gelijk. Wij komen er alleen om nu en dan een eitje te leggen en de lessen van professor Odette te volgen, maar daar wordt het hok niet vies van. 

Ma Tok had al een hele tijd niet in het Loo gekeken omdat ze daarvoor door de modder moest lopen, maar nu het een paar dagen droog was geweest vond ze dat toch weer eens tijd worden. 

En wat ze toen zag: ze geloofde haar ogen niet. 

2 van deze eierdozen vol gingen naar de Hoftuin

Er lagen wel twintig eitjes in het Loo! Tja, tijdens de lessen wordt er best vaak een eitje gelegd, wij zitten dan stil te luisteren naar onze professor filosofie en als je stil zit komt er vaak zomaar een eitje. 

Ma Tok nam ze allemaal mee en ging ze uitdelen in de Hoftuin, die achter onze tuin ligt. De mensen die daar wonen lusten onze producten graag heb ik gehoord en ik gun ze van harte een lekkere maaltijd. 

Zo is iedereen weer tevreden.

Namen en letters

Xara:

Ik voel me best bijzonder nu ik twee grote vriendinnen heb gekregen. 

Wie dat zijn? 

Xena en Xandra

Die twee heel grote dames, wier naam met dezelfde letter begint als de mijne. 

Ik heb het hele alfabet overleefd en dat is best knap voor een krielkipje. Niet iedereen haalt dat hier. 

Ja, er zijn er wel meer op het ogenblik: Nadine (Nikolaas) en Wiske (Wendy en Willeke). 

En Odette dan, zult u vragen? Tja, die had het ook voor elkaar, maar Olga is inmiddels al onder de tuin verdwenen, dus dat telt maar half.  

Ik heb vandaag een hele poos met de twee X-en gekakeld. Ze zijn erg aardig en beschaafd, ze wachten netjes tot ze aan de beurt zijn met lekkers eten. 

Xena

Ik weet niet of ik dat zou doen als ik zo groot was, ik ben bang dat ik dan mijn grote lijf vóór de anderen zou zetten om de eerste hapjes te nemen.

Xena is iets groter dan Xandra, zij is ook iets ouder geloof ik, maar veel schelen ze niet in leeftijd. Ze zijn nog maar een half jaar oud en ze groeien nog een beetje door. 

Stel je voor: alsof ze nog niet groot genoeg zijn! 

Ik vind ze ook heel mooi van kleur, Xena is heel apart en Xandra heeft meer uitgesproken kleuren. 

Wie ik de mooiste vind? Dat zou ik niet weten, ze zijn zó verschillend dat je ze niet echt met elkaar kunt vergelijken. 

Ze hebben een heleboel veren aan hun voeten, dat lijkt mij best lastig bij het lopen, maar Xena kakelde

de veren aan de voeten van Xandra

dat zij er niets van merkte, ze is niet anders gewend. Ik vroeg aan Xandra of ze die veren al hadden toen ze nog kuikens waren, maar dat wist zij niet meer. Xena vertelde dat zij, zodra ze veren begon te krijgen op haar lijf, ook veren aan haar poten kreeg en dat dat dus bij Xandra ook wel zo geweest zou zijn. 

Wat zou ik graag zo'n kuiken zien! Misschien gaat ma Tok volgend jaar wel broedeieren halen van Brahma's, dat zou grappig zijn. Dit jaar nog niet, nee, er mag nu niet meer gebroed worden van haar omdat er al twee haantjes weg zijn

ei van Xena of Xandra (links) en ei van een krielkip

gegaan en de verdere broedpogingen op niets zijn uitgelopen. Dan hoop ik wel dat Xena en/of Xandra volgend jaar broeds worden, want wie van ons kan er nu zulke grote eieren uitbroeden? Er passen er vast maar twee onder een krielkipje. 

Hoe ik weet hoe groot de eieren van een Brahma zijn? Ik heb er één gezien, Xena of Xandra had haar eerste ei gelegd in het hondenhok. Ik denk dat het Xena is geweest, die is het oudste tenslotte. Oei, zo'n ei is gróót! Ik denk niet dat ik daar lekker op zou zitten om te broeden. Nee, dat moet echt een grote hen doen. 

Ma Tok bedankte de beide dames voor hun prachtige ei, ja, ze zei dankjewel tegen allebei omdat zij ook niet wist wie het had gelegd al had ook zij haar vermoedens. 

grote en kleine kippen in de Tok-tuin

Ze vertelde mij dat ze die grote eieren apart gaat bewaren, anders gaan de doosjes zo raar half open staan. Wie die eieren krijgt weet ik niet, er is vast wel iemand die ze graag wil hebben. 

Of ik nog eitjes leg? Dat is best een persoonlijke vraag, die stel je niet aan een hen van mijn leeftijd. Ik geef er dan ook geen antwoord op. Het maakt ma Tok niet uit of ik al met pensioen ben, zij heeft gezegd dat wij hier wonen voor ons plezier en niet om eieren te leveren. Daarom zijn wij hier in de Tok-tuin ook zo gelukkig allemaal.

Ongewenste vreemdelingen

Xara:

Ma Tok was weer eens naar Hoogendoorn geweest omdat onze voerton leeg was. 

de grote voorraad voerton

Ze had de grote ton eerst helemaal schoongeboend, niet alleen de buitenkant, maar ook de binnenkant. 

Weet u nog dat daar in de afgelopen zomer bloedluizen zich hadden verstopt? Die nare kriebelbeestjes zaten tussen het deksel en de rand van de ton en ook in de rand van de sluiting. Om te voorkomen dat daar nog eitjes zouden zitten die de komende zomer zouden kunnen uitkomen heeft ma Tok zich vreselijk uitgesloofd, ze gebruikte de waterslang, een schuursponsje en een schoonmaakmiddel, waarna ze de verstopplekjes ook nog inspoot met anti-luizen spray. 

schoon Tok-huis

Als er nu nog luizen zitten in die ton weet ik niet waar die dan vandaan komen. 

Als we het toch over nare beestjes hebben: de wormpjes zijn gelukkig verdwenen en de kuren zijn afgelopen, dus onze eitjes kunnen weer gegeten worden. 

Ma Tok heeft Soestdijk en het Tok-huis ook helemaal schoongemaakt, dus daar zitten ze ook niet meer. 

Zijn nu alle ongewenste diertjes weg? Nee, helaas niet, er zijn nog steeds muizen in de tuin, die vooral in de nacht bij ons komen spoken. Ze rennen door het hele huis en eten van ons eten. 

Soestdijk is ook weer schoon

Maar dat is het ergste niet, ze poepen overal en dat stinkt, maar hun plas stinkt nog veel erger. Blèh, wat een lucht! Daarmee vergeleken ruiken onze uitwerpselen naar eau de cologne. Ma Tok vertelde dat het de plas van de mannetjesmuizen is die zo'n penetrante geur heeft, dat is om vrouwtjesmuizen te lokken. Nou, die muizendames hebben een rare smaak als het om geur gaat! De glimmende bak staat nog steeds in de Tok-tuin en er zitten elke keer weer dode muizen in, maar het lijkt wel of er zoveel muizen zijn dat het niet erg veel helpt. Ja, misschien zorgt die bak ervoor dat er niet nóg meer muizen komen, maar het is

voerbak met trapplateau

volgens mij dweilen met de kraan open. Helaas kan die kraan niet dicht, want dan kunnen wij niet meer eten. Ze komen op ons eten af en zolang wij eten snoepen zij mee. Ma Tok heeft onze etensbak al opgehangen aan het plafond, maar de muizen springen er gewoon in en er ligt ook altijd wel wat gemorst eten rondom en onder de bak. Muizen hebben niet veel nodig en er is dus altijd genoeg voor hen. We hebben ook een tijdje een voerbak gehad die alleen open ging als er een kip op het plateau vóór de bak ging staan, voor de muizen bleef hij dicht. Maar die beestjes zijn zó slim, ze gingen gewoon met hun allen op het plateau staan en dan ging de bak open. 

Ik denk niet dat we ooit van die

de kippen in de tuin

piepers afkomen, ik zou tenminste niet weten hoe. 

Hebt u een idee? 

Reageer dan alstublieft onder dit verhaaltje, de familie Tok zou u eeuwig dankbaar zijn.

En als afsluiting nog een foto van ons, want er staan deze keer alleen maar foto's van apparaten en hokken bij het verhaaltje en daar doet u het vast niet voor.

Een gelukkig nieuwjaar toegewenst.

 De familie Tok wenst u allen een mooi en gezond 2022 met veel nieuwe verhaaltjes.

Xara ontmoet een oude bekende

 Xara:

Ik ben blij!

En weet u waarom?

Ons Tok-huis is vorige week helemaal schoon gemaakt.

mevrouw Wies met de eitjes van de familie Tok

Nee, niet door ma Tok, die loopt nog steeds met een stijve blauwe arm rond.

Wie het dan wel heeft gedaan?

Een goede bekende van mij, mevrouw Wies!

Ik vond het helemaal geweldig om haar weer te zien, wat was dat lang geleden! 

Ze heeft heel hard gewerkt hier in de Tok-tuin. Ma Tok hielp ook wel een beetje mee, maar de echt grote dingen kon zij niet doen met die rare arm. 

Toen ze eindelijk klaar was kreeg ze natuurlijk eieren mee van ons, een doos met grote van Sandra en Saartje en een doos met kleintjes

mevrouw Wies bij Soestdijk, met Sandra op de achtergrond

van de rest van de familie Tok. 

En deze week kwam mevrouw Wies alweer hier in de tuin, deze keer heeft zij Soestdijk een goede beurt gegeven. Nu zijn Sandra en Saartje ook weer blij, ze gingen die avond extra vroeg naar binnen om lang van hun fijne schone hok te kunnen genieten. 

Onze behuizingen zijn nu weer lekker schoon, alleen die nare plaagbeestjes, die bloedluizen, blijven maar komen, hoeveel spuitbussen er ook worden leeggespoten en hoeveel kruidendrankjes wij ook krijgen. 

Ma Tok heeft beloofd dat ze Hoogendoorn gaat bellen om te vragen of er niet een andere manier is om van die ellendelingen af te komen. 

v.l.n.r.: Xara, Reina en Kenau

Mevrouw Wies heeft nog even speciaal tegen mij gepraat, ze kende me nog van toen ik bij haar woonde. Reina en Kenau kwamen ook hier toen mevrouw Wies stopte met het houden van kippen. Die twee zijn er niet meer, ze zijn al een poosje geleden gestorven. Ze liggen onder de tuin, dus eigenlijk zijn ze er nog wel, maar niet meer zichtbaar voor ons, de bovengrond-woners. 

de muizenvangbak

Muizen zijn er ook nog steeds, ja, maar daar hebben wij niet zoveel last van, al lopen ze elke avond door ons huis te rennen. 

Dat is onrustig, maar daar zijn wij al redelijk aan gewend. En het worden er niet meer, gelukkig. 

Dat komt door die glimmende bak, die in de tuin staat. Daar gaan de muizen in en dan komen ze er niet meer uit. 

Waar ze blijven? 

Nu en dan komt er een meneer om die bak open te maken en dan schept hij er dode natte muisjes uit. Ik heb dat een keer gezien toen ik in de buurt stond; het was een naar gezicht, dus ik blijf voortaan op een afstandje als die man komt. Afgelopen week was hij er weer, die man, er zaten zeventien muisjes in de bak hoorde ik hem zeggen.

Of ik medelijden heb met die muizen?

Niet echt, ze zijn zelf toch zo dom om erin te gaan en ze weten ook dat je er niet meer uit komt. Tenminste, dat kunnen ze weten, want er is er nog nooit één teruggekomen. Waarom ze er dan toch in gaan? Ik denk dat ze iets lekkers ruiken waar ze geen weerstand aan kunnen bieden. 

Of misschien zijn muizen gewoon dom, dat kan ook.

Staart of geen staart, that is the question.

Xara:

De Tok-kuikens groeien al goed, de kleintjes van Odette kwamen het eerste in de ren van Soestdijk; 

Quinoa gaat voor het eerst naar beneden

ze moesten daarvoor het trapje af en dat deden ze prima, mama Odette kan trots op hen zijn. 

Een paar dagen later deed ma Tok ook het deurtje van het Loo open, zodat Pippa en haar Ranja naar beneden konden. 

Ma Tok had eerst een flinke laag bodembedekking onderaan de trap gelegd, zodat Ranja niet hard terecht zou komen als ze zou vallen. 

Ook zij daalde veilig de trap af. 

Nog weer later zette ma Tok de grote ren achterstevoren tegen het kleine rennetje van het Loo, zodat Pippa en Ranja ook een groot speelveld zouden hebben. 

Het is nu heel gezellig in de Tok-tuin, van twee kanten hoor je

Odette en Pippa met hun kuikens in de rennen

opgewonden gepiep als de kuikens weer iets nieuws ontdekken. 

Soms hoor je ook wel eens een soort van ruzie tussen Queenie en Quinoa, die meestal over lekkers gaat, maar gelukkig weet mama Odette die altijd snel te sussen. "Ranja heeft het maar makkelijk," piepte Quinoa, "die mag alles alleen opeten." "Maar zij kan niet met haar zusje spelen en dat kunnen jullie wel," antwoordde Odette. 

De beide kuikens keken elkaar aan en de vrede was weer gesloten. 

Olga loopt weg na haar aanvaring met Odette

Pas zag ik Olga, die grote witte hen,
bij Odette voor het gaas van de ren staan. 

Ik weet niet wat zij kakelde, maar Odette werd boos en sprong tegen het gaas op, waarop Olga met haar staart in de lucht wegliep. 

Ik hoorde haar verontwaardigd "Poe!" kakelen. 

Niet alleen de moeders zijn erg beschermend voor hun kuikens, ook de vader is dat. 

Als ma Tok een stap in de richting van één van de paleizen zet is hij er als de kippen bij. 

Hij is bang dat zij de kleintjes wat aan zal doen heeft hij me verteld. Ik kakelde tegen hem dat zij dat nooit van haar leven zou doen, maar hij is hier nog niet zo lang,

Tsaar Nikolaas houdt alles scherp in de gaten

dus hij moet het nog maar zien, zoals hij mij antwoordde. 

Die arme ma Tok loopt nu met schrammen op haar benen van Nikolaas' sporen en hij heeft haar ook al gepikt; in haar hand en in haar been, het bloed liep eruit! 

Ze werd niet eens boos op hem, ze zei dat hij haar wel zou gaan vertrouwen als hij langer in de Tok-tuin woont en haar beter leert kennen. 

Nou, dát moet ík nog zien. 

We zijn allemaal erg benieuwd of het "staart-verlies gen" van Nikolaas dominant is. Als dat zo is zullen de drie nieuwe kleintjes geen staart hebben.

Quinoa met staartje

Queenie met staartje

Ranja ook met staartje

Nikolaas is een volbloed Grubbe baardkriel, dus hij heeft het gen dubbel. En wij, de anderen, hebben het niet. Dus als er een kuiken is dat toch een staart krijgt betekent dat dat het gen niet dominant vererft. 

Ik hoop dat ik het goed heb begrepen, ma Tok heeft een lesje gekregen van haar dochter, die alles weet van genen en dergelijke. 

Ik vind het geen probleem als een kuiken geen staart heeft, ze zal dan net zo mooi rechtop gaan lopen als haar vader, om haar evenwicht te bewaren. De tsaar heeft een prachtige houding heeft en als de kuikens die kunnen overnemen is dat alleen maar fijn voor hen. 

Begrijp me goed: als ze wel een staart hebben is dat ook prima hoor. 

Ik heb al een paar keer goed gekeken als het kleine grut in de ren loopt; volgens mij hebben ze alle drie een beginnend staartje. Kijkt u zelf maar op de foto's. 

Goede wensen

           De familie Tok wenst u, lezers en lezeressen, allemaal fijne kerstdagen 

           en een gelukkig en gezond 2021 toe.

P.S.: vergeet niet het verhaaltje hieronder te lezen over de nieuwe heer en meester 

        voor de familie Tok. Hiervoor moet u misschien even opnieuw naar de Tok-site gaan.

Xara strijkt haar vleugel over haar hart

Xara:

Eindelijk is er dan toch iemand geweest die een suggestie heeft gedaan met betrekking tot het probleem van het grote witte ei dat plotseling in ons Tok-huis lag.

Yvette en Jenny zijn al wakker

Ik vond het nogal magertjes, maar één lezer die mij wilde helpen, dus ik moest er nog een paar weken over nadenken of ik de oplossing met u wilde delen. Ik heb hierover ook uitgebreid overleg gevoerd met Yvette, die er ook mee te maken had. Samen zijn wij tot de conclusie gekomen dat wij het toch maar gaan uitleggen, hoe dat ei daar kwam te liggen.
Het is u inmiddels vast wel duidelijk dat het betreffende ei door Yvette gelegd was. Zij was het dan ook die mij vertelde hoe één en ander in zijn werk was gegaan.

Op een dag, heel vroeg in de morgen, toen wij nog sliepen in het Tok-huis, was Yvette al wakker geworden. Zij ging haar paleis uit, samen met Jenny, die ze had gewekt, omdat het helemaal niet gezellig is om alleen door de tuin

Xara was gaan slapen onder Laza's vleugel

te scharrelen.
Jenny had eerst een beetje gemopperd dat ze zo vroeg haar nest uit moest, maar toen ze eenmaal buiten was vond ze het toch wel lekker.
Alles was nog stil in de buurt, de bouwvakkers bij de Meelfabriek waren nog niet met hun herrie begonnen en de vogeltjes sliepen ook nog. Nou ja, niet allemaal, want kippen zijn ook vogels en Jenny en Yvette waren al aan het scharrelen in de tuin.
Laza sliep nog wel, met zijn vleugel om mij heen, er klonk dus ook geen gekraai.
Jenny ging helemaal achterin de tuin kijken of daar misschien iets lekkers van de vorige dag was blijven liggen. Ze vond zowaar een

Jenny en Yvette bij de struik in de Tok-tuin

dikke vette worm, die net uit de grond was gekropen. Waarom hij dat had gedaan wist Jenny niet, maar hij smaakte er niets minder om.
Yvette was intussen een beetje aan het ronddraaien in Soestdijk, ze moest een ei leggen, maar ze wilde dat niet in het paleis doen, omdat het daar niet warm genoeg was naar haar zin; voor het leggen moet je een poosje stil zitten en daar krijg je het niet warmer van, dat weet elke hen.
Het liefst legt zij haar eieren in het Tok-huis in de bodembedekking van het plateau, maar dat huis was nog dicht, dus ze kon er niet in. "Jenny," zei ze, "hoe lang denk je

de lange buitentrap met bovenaan het openstaande luikje

dat het nog duurt voordat ma Tok de deur voor de kleintjes open doet?"
"Dat duurt nog een hele poos, daar kun je niet op wachten," antwoordde de bruine hen en ze liep naast Yvette door de tuin om een goed leg-plekje te vinden. Tot ze plotseling begon te giechelen en Yvette aanstootte. Ze wees met haar vleugel omhoog naar de zijkant van het Tok-huis en Yvette keek in de richting die haar werd aangewezen.
"Hoera!" riep ze en ze rende naar de buitentrap van het huis. Die trap is heel lang, maar Yvette sloeg telkens een treetje over en zo kwam ze snel bovenaan, bij het luikje, dat ... open stond! Ma Tok vergeet een enkele keer om het te sluiten als ze de deur dicht heeft gedaan en dat was nu ook weer gebeurd.
Yvette wipte snel naar binnen en zonder de op de stok slapende kippen te wekken liet ze zich zakken in het hennepstrooisel. Ze schoof een beetje heen en weer tot ze een goed kuiltje had gemaakt en daarin

het grote witte ei van Yvette

legde ze haar grote witte ei.
Ze bleef nog even zitten om bij te komen en daarna ging ze weer door het luikje naar buiten.
Ze was net op tijd, vlak achter haar klapte het luikje dicht door de wind. "Pfoe!" verzuchtte ze terwijl ze van het trapje neerdaalde in de tuin, "dat was een goede timing."
Jenny was blij dat Yvette het had gehaald, anders had zij nu alleen in de tuin moeten scharrelen.

Zo was het grote witte ei van Yvette dus bij ons in het Tok-huis terecht gekomen terwijl de deur dicht was geweest.



Ik hoop dat ik het duidelijk genoeg heb uitgelegd voor u, mevrouw Esther, want u bent de enige die op mijn oproepje hebt gereageerd. Eigenlijk mag alleen u dit verhaaltje lezen, maar vooruit, ik strijk voor deze keer mijn vleugel over mijn hart.

Xara begrijpt het

Xara:

Weet u het nog? Van dat grote witte ei van vorige week?

Ik had verwacht dat u met een heleboel ideeën zou komen, maar nee hoor: niks, noppes, nada.
Dat viel me vreselijk van u tegen.
U kunt toch wel een beetje helpen bij onze problemen?
U leest elke week onze verhaaltjes en u doet er niets voor terug.

Daantje en Dirkje, de 2 ondeugden van de familie Tok

Maar goed, ik ben niet voor één gat te vangen, ik ben slim, zoals ik de vorige keer al opmerkte.
Ik herinner me dat er eerder iets vreemds is geweest met eieren, als ik me niet vergis waren Daantje en Dirkje daarbij betrokken.
Dus ik ging deze twee ondeugden scherp in de gaten houden.
Dat was best moeilijk, want ik kan ze soms bijna niet verstaan als ze tegen elkaar kakelen.
Dat "Lèds" ja, dat bedoel ik. Gelukkig heb ik van de lessen aan Yvette en Jenny wel wat opgestoken, maar wat je daar vooral leert zijn niet zulke nette woorden en daar kom je niet ver

Xara vraagt Laza om raad

mee als je iemand wil afluisteren. Ik kon helemaal geen rare dingen ontdekken bij Daan en Dirk, tenminste, niet vreemder dan anders en als ik hen op de hen af zou vragen of zij er iets mee te maken hadden gehad zouden ze mij toch de waarheid niet vertellen. Wat moest ik nu?
Ik had Maria al gevraagd of zij dat ei had gelegd en toen had ze me uitgelachen, dus bij haar kon ik niet terecht.
Bij wie dan?
De baas?
Ik ging naar LazaRus toe, misschien had hij de oplossing wel voor mij. "Een groot ei in het nachthok van het Tok-huis?" kukelde hij. "Nee, ik

Yvette legt een ei in het Tok-huis

heb geen idee en ik bemoei me daar ook niet mee, het leggen van eieren laat ik aan jullie, de hennen, over." Nou, dat schoot lekker op zo.
Ik peinsde en peinsde en plotseling ging mij een licht op.
Waarom vroeg ik het niet gewoon aan Yvette? Zij moest dat ei gelegd hebben, zoveel was zeker. Maar hoe was het dan in ons afgesloten huis terecht gekomen?
Ik stapte op de grote witte dame af. "Yvette, mag ik je wat vragen?"

Yvette is veel groter dan de krielkipjes

vroeg ik beleefd.
Ze is meer dan twee keer zo groot als ik, nou, dan ben je wel beleefd hoor.
"Wat is er, kleine kriel?" vroeg ze. Ze klonk vriendelijk, dus ik durfde verder te gaan. "Leg jij wel eens een ei in het Tok-huis?"
"Ja, dat doe ik wel eens, vooral als ik daar net gegeten heb en ik dan zie dat er al een klein eitje ligt. Dan leg ik mijn grote ei er netjes naast, zoals dat hoort. Doe jij dat ook, als er al een ei ligt er één bij leggen?" "Ja," zei ik, "maar natuurlijk alleen als ik net moet leggen."
Daar moest Yvette om lachen.

de gesloten deur van het Tok-huis

"Ja, dat is logisch, geen één hen kan er een ei uit persen als er niet net één aan het komen is."
We giechelden even samen om het idee en daarna vroeg Yvette waarom ik dat had gevraagd. Ik legde uit dat er een keer op een morgen een groot wit ei, dat dus wel van haar afkomstig moest zijn, bij ons in het nachthok had gelegen, terwijl de deur nog dicht was van de nacht. En ik zei erbij dat het ei er de vorige avond nog niet had gelegen.
Yvette dacht even na en toen begon ze vreselijk te schateren.
"Was dat op die morgen dat het zo hard waaide?" vroeg ze tussen haar lachbuien door. Daar moest ik weer even over nadenken, maar ik herinnerde me opeens dat dat inderdaad zo was. "O, dan weet ik het al," kakelde ze.
En ze vertelde mij precies hoe het gegaan was.

Bent u nu benieuwd geworden?

Haha, net goed, ik vertel het u lekker niet, omdat u mij ook niet geholpen hebt met nadenken over dit probleem.