What's in a name?

Yvonne en Yvette:

Ziet u het plaatje hierboven?
Dat is nog een oude foto, toen liepen wij nog los in de tuin.
U ziet ook nog een stuk Vera of Vita achter ons, dat maakt helemaal duidelijk dat dit geen recente prent is, want zowel Vera als Vita liggen inmiddels onder de tuin begraven.

legkippen in de grote schuur

Maar Ma Tok vond dit zo'n mooi plaatje dat zij het toch maar boven ons verhaaltje heeft gezet. En het heeft ook te maken met ons onderwerp.
Welk onderwerp?
Dat van onze naamgeving.
Nee, niet Yvonne en Yvette, maar onze soortnaam, zou je kunnen zeggen.
Nadine noemde ons "ex-legkippen", kijkt u maar in haar verhaal over "Witte veren", een klein stukje naar beneden op de berichten over de familie Tok.
Zo noemden wij onszelf ook nu en dan.

zoveel mogelijk eieren leggen

Maar mevrouw Katblad was het niet zo eens met die benaming. Zij zei in haar reactie onder dat verhaaltje dat wij nog steeds legkippen zijn, omdat wij nog eieren leggen.
Eerst vonden we dit maar een beetje geneuzel, maar toen we er nog eens over hadden nagedacht moesten wij bekennen dat het toch wel klopte wat zij zei.
Alleen hebben wij bij het woord "legkippen" een nogal negatieve associatie. Dan denken wij meteen weer aan die enorme schuur, waar wij vroeger woonden met heel veel anderen. Toen waren wij alleen maar legkippen, enkel bestemd voor het leggen van eieren en wel zoveel mogelijk.
En verder deden wij er niet toe. Toen onze leg-productie achteruit liep zouden wij met ons

Yvonne en Yvette bij aankomst in de Tok-tuin

allen in grote vrachtauto's worden afgevoerd naar België, om tot soep te worden gekookt. Daar moet je toch niet aan denken!
Gelukkig werden wij gered door de stichting "Redt een legkip" (zie rechts van de pagina onder "leuke links")* en zo kwamen wij hier in de Tok-tuin terecht.
Goed, wij zijn dus nog steeds legkippen, dat is waar.
Maar zo willen wij niet meer genoemd worden.
Gelukkig had mevrouw Katblad ook een alternatief voor ons.
Ze stelde ons voor om ons voortaan "vrije legkippen" te laten noemen.

Yvonne en Yvette nu

En dat vinden wij een ontzettend mooie naam.
Dat hebt u heel goed bedacht, mevrouw Katblad, wij nemen ons kammetje voor u af!
Dit laatste bij wijze van spreken natuurlijk, want al lijken onze kammen los te zitten, omdat ze heen en weer kunnen fladderen, ze zitten wel degelijk vast op onze kop.
En dat is maar goed ook, anders zouden we telkens de hele ren moeten afzoeken als er weer eens een kammetje was afgewaaid.


We blijven dus nog steeds legkippen heten, maar met "vrije" ervoor is de negatieve associatie om zeep geholpen.
Driewerf hoera voor mevrouw Katblad! Hieperdepiep: Hoera! Hoera! Hoera!

*Ma Tok: Op de site van "Redt een legkip" kunt u onder het kopje "Kippen die nu gelukkig zijn" ook een verhaaltje vinden over Vera en Vita (Het ware leven) en over Yvonne en Yvette (Yvonne en Yvette, nu lid van de familie Tok).

Toch een feestje!

Vera:
Hoera, hoera, hoera, driewerf HOERA!!!
Mijn grote vriendin Vita is weer lekker in de tuin aan het scharrelen!
En u begrijpt vast wel wat dat betekent.

Vita's eerste weer (bijna) goede ei

Inderdaad, ze heeft vanmorgen haar eerste (bijna) goede ei gelegd. Ma Tok had haar al vrijgelaten toen ze mijn ei had gevonden in een legnest. Dat kan, omdat ze dan weet dat een nieuw groot bruin ei van Vita moet zijn, omdat ik natuurlijk geen twee eieren op één dag leg. Dat kan geen enkele kip. Een ei doet er vijfentwintig uur over om helemaal klaar te zijn om gelegd te worden, dus twee op één dag is echt onmogelijk.
Ma Tok zag dat Vita meteen naar een legnest ging toen ze was vrijgelaten, dus ze ging rustig in ons huis staan wachten tot Vita klaar zou zijn. Zij was ook benieuwd hoe dat ei eruit zou zien. Vita had al een paar dagen helemaal niets gelegd, dus de kans bestond dat een nu gelegd ei goed zou zijn.
En haar geduld werd beloond!

Vera en Vita: onafscheidelijk

Wat ben ik blij!!
En Vita ook natuurlijk!
We lopen nu de hele tijd vlak bij elkaar, we kunnen er geen genoeg van krijgen om samen door de tuin te wandelen.
Laza Rus kwam Vita feliciteren met haar genezing, die nu toch wel bijna een feit is.
Dat kleine zwakke plekje en die stippels op haar ei zullen vast ook wel snel verdwijnen.
Ik ben er bijna zeker van dat Vita's volgende ei net zo perfect gaat zijn als mijn eigen legsels.
Vita moet nog wel een paar dagen doorgaan met pillen slikken.

de pillen van Vita

Ma Tok heeft dat overlegd met mevrouw Sandra van "Red een legkip".
Ma Tok dacht dat zelf ook al, omdat dat bij mensen ook zo gaat, maar voor de zekerheid heeft zij nog even contact gehad met mevrouw Sandra. Die was ook heel blij met het goede resultaat van de pillenkuur.
En Ma Tok is mevrouw Sandra heel dankbaar voor al haar goede raad, daardoor is Vita toch maar weer beter geworden.

Zonder haar was Vita misschien wel dood gegaan. Ik moet er niet aan denken.

En nu gaan wij met ons allen feest vieren in de Tok-tuin!

Wanneer gaat het weer gebeuren?

Nadine:
Ik mag u vertellen over de gezondheid van Vita.
Het gaat iets beter met haar, ze legt gelukkig geen eieren meer zonder schaal.

een windei (ei zonder schaal)

Dat was zo'n raar gezicht, het leek net of er een mens een ei ging bakken, zei Ma Tok tegen mij toen ze het kapotte ei weghaalde.
Nu weet ik niet hoe dat eruit ziet, maar als het net zo is als de eieren van Vita dan begrijp ik niet dat mensen dat willen eten.
Zo'n raar flubber-ding, dat meteen kapot gaat als het in het nest valt, brrr. Ik ben blij dat ik nog nooit zo'n ei heb gelegd.
Ik heb aan Vita gevraagd of zij het niet eng vond om zulke eieren te leggen.
Vita zei dat ze het best een raar gevoel vond, het glibberde zo raar als het uit haar kwam.

eieren met een goede schaal (de bruine zijn van Vera en Vita)

Ze durfde er bijna niet meer naar te kijken als het was gelegd, maar ze deed het toch, uit gewoonte.
Wij doen dat altijd, even kijken of het ei goed gelukt is.
We kijken dan even achterom en als alles in orde is gaan we het legnest uit.
De ene keer is een ei mooier dan de andere, maar daar doe je niets aan. Het is tenslotte helemaal donker waar het gemaakt wordt, dus dan heb je er geen zicht op. Wist u dat de schaal van een ei een beetje zacht is als het ei wordt gelegd?
Het duurt maar heel even en dan is hij uitgehard, maar als het er echt nét uit is is de schaal vochtig en ietsje zachter dan bij een ei dat u gewoon in de winkel koopt. Dat is om het voor ons gemakkelijker te maken om te

Vita

leggen.
Ik ben daar wel blij om, dat zult u begrijpen.
Maar een ei zonder schaal, nee, dat zou ik toch niet willen.
Vita wil het natuurlijk ook niet, maar bij haar gebeurde het gewoon.
Omdat het gisteren de laatste dag van haar pillen was en ze nog geen goede eieren had gelegd heeft Ma Tok contact opgenomen met "Red een legkip", om te vragen of zij nu moest gaan afwachten tot het vanzelf goed zou komen, of doorgaan met een nieuwe kuur.
Mevrouw Sandra vond dat Ma Tok nog maar even moest doorgaan totdat Vita weer goede eieren zou leggen.

Vera en (achter haar) Vita

Dus Ma Tok heeft bij de dierenarts nieuwe pillen gehaald voor Vita.
Nu moet zij nog een hele poos die grote dingen slikken. Gelukkig heeft zij er geen moeite mee, ze slikt ze gewoon door.
Als ik die pillen zie moet ik bijna overgeven, zó groot zijn ze. Natuurlijk is Vita veel groter dan ik, en ook haar snavel is groter, maar toch... Ik hoop dat het nu maar snel weer helemaal goed gaat met haar gezondheid, Vera vraagt elke dag vol verwachting of het nu al eens over is.

Vita moet nog steeds apart zitten in het oude hok, omdat Ma Tok anders niet kan zien of zij al een goed ei heeft gelegd. En zij vindt dat helemaal niet fijn.
Vera vindt het ook niet leuk, zij mist haar vriendin bij het scharrelen in de tuin.
Omdat ik ook bruin ben, net als zij, ga ik maar zoveel mogelijk met Vera mee als zij ergens heen gaat. En ik ga zo vaak mogelijk kletsen bij de ren van Vita.

met zijn allen in de tuin, wanneer gaat het weer gebeuren?

Zij krijgt nu ook speciaal voer, waar ze geen eieren van gaat leggen, zodat haar leg-apparaat tot rust kan komen.
Dat voer is vreselijk lekker, het is eigenlijk voor wat grotere kuikens, maar voor een zieke kip is het vast ook erg goed. En nu maar hopen dat al die maatregelen vruchten gaan afwerpen, zodat Vera en Vita weer echt herenigd kunnen worden.

Ma Tok: ik hoop dat u tevreden bent met deze foto van Nadine, mevrouw Katblad, beter krijg ik haar niet op de gevoelige plaat.

Vita's behandeling

Laza:
Goed, ik ga weer verder waar ik gisteren was gebleven.

Vita in het oude nachthok

Ma Tok ging de dierenarts bellen om door te geven dat Vita ziek was en medicijnen nodig had.
De dierenarts dacht eerst nog dat het om kalkgebrek ging, maar er staat altijd een pot met kalk klaar voor wie daar behoefte aan heeft. En mevrouw Sandra van "Red een legkip" had gezegd dat het leggen van windeieren bij legkippen eigenlijk altijd een ontsteking van het legapparaat betekent.
Ik ben blij dat ik niet zo'n apparaat heb.
Geef mij maar een kraai-apparaat, dat gaat tenminste een leven lang mee.

de medicijnen voor Vita

Ma Tok vertelde aan de dierenarts om wat voor soort kip het hier ging en toen vroeg de dierenarts of zij aan "Red een legkip" wilde vragen of zij een mail wilden sturen naar de praktijk, zodat precies duidelijk zou zijn wat Vita voor medicatie nodig had.
Dat deed Ma Tok meteen en mevrouw Sandra van de legkippen deed ook direct wat van haar werd gevraagd.
Alles moest een beetje snel geregeld worden omdat Vita

Vita (achter) en Vera, fijn samen in de tuin

diezelfde avond nog aan haar pillen moest beginnen.
Na een poosje werd Ma Tok gebeld door de dierenarts dat de medicijnen klaar lagen en dat zij ze kon komen halen.
En dat deed zij natuurlijk.
En nu zit niet Vera, maar Vita in het oude hok, om het gemakkelijker te maken haar twee keer per dag haar dosis antibiotica te geven.
Bovendien weet Ma Tok meteen dat er nog een zieke kip is als er in het legnest in ons huis weer zo'n windei zou worden gelegd.
Nu is het dus afwachten of de medicijnen gaan helpen, zodat de twee bruine vriendinnen weer fijn samen in de Tok-tuin kunnen lopen.
Ik hoop dat dat snel het geval is, want een hen alleen in een hok is niet zoals het hoort.
Anders moeten er andere maatregelen worden getroffen, maar om daarover te vertellen laat ik aan een kip over, dat zijn geen hanenzaken.

Overbezorgd?

Vera en Vita:
Ma Tok is bezorgd over ons. Of liever: over één van ons, alleen weet zij niet over wie.

Vita

Vera

Hoe dat komt?
Eergisteren lag er een groot bruin ei in een legnest.
Dat is op zich geen reden tot zorg, eerder tot blijdschap.

ei met dunne schaal

Er was alleen iets mis met dat ei.
De schaal was namelijk heel erg dun, zo dun, dat het ei zelfs een beetje kapot was gegaan. Gelukkig was het kapotte gedeelte aan de bovenkant, zodat Ma Tok niet weer het hele legnest hoefde schoon te maken. Dat had zij namelijk net gedaan, één dag voor het incident van het ei met de dunne schaal. En wij hadden ook niet in de gaten gehad dat ons ei kapot was gegaan, anders hadden wij er wel heerlijk van gegeten.
En nu heeft Ma Tok gehoord van een mevrouw van "Red een legkip" dat zo'n ei met een dunne schaal kan betekenen dat de hen, die dat ei heeft gelegd, ziek is.

kip in handdoek gewikkeld om medicijnen te geven

Zij heeft dan een ontsteking van het ei-legapparaat.
En daar moet zij dan medicijnen voor slikken.
Op de foto's hiernaast, die Ma Tok van de site van "Red een legkip" heeft overgenomen, kunt u zien hoe dat gaat, medicijnen toedienen aan een kip.
Eerst wordt het dier in een handdoek gewikkeld, zodat het geen kant meer op kan. Dat kennen wij van Desiree, als zij een staartje op haar kop krijgt van Ma Tok.
En dan wordt het medicijn voorin de snavel gedruppeld.

toedienen van het medicijn in de snavel

Dan moeten wij het zelf doorslikken.
Het schijnt dat wij dat altijd netjes doen, maar wij weten dat nog niet zo zeker.
Omdat wij geen van beiden zin hebben ons zo te laten behandelen zeggen wij lekker niet tegen Ma Tok wie het ei gelegd heeft. En omdat onze eieren er hetzelfde uitzien heeft zij nu geen idee.
De mevrouw van "Red een legkip" heeft haar aangeraden om ons even apart te houden tegen de tijd dat we meestal ons ei deponeren in een legnest, maar dat is nu even een probleem.
Wij zijn namelijk een beetje in de rui en nu leggen wij nogal onregelmatig.

Vera en Vita

Dus voorlopig zal zij er naar moeten gissen.
En dat is niet handig als het om medicijnen uitdelen gaat.
We hopen dat zij er van afziet en alles op zijn beloop laat.
Maar eigenlijk kennen wij haar zo langzamerhand en dat is niet echt hoe zij met ons omgaat.
Als zij ons nu maar niet voor de zekerheid allebei gaat behandelen, dan zijn we samen de klos.

Maar gedeelde smart is halve smart, dus misschien is dat niet eens zo'n gek idee.
We voelen ons geen van beiden ziek, dus de kans is groot dat er niets aan de hand is.
Ma Tok hoefde zich ook geen zorgen te maken als het maar één keer voorkwam.
En voorlopig is dat zo.
Dus wij houden de moed er gewoon in en we zeggen dat het vast door de rui komt.
En dan gaat het natuurlijk vanzelf over.