Het hoogste plekje

Floortje:

Ziet u mij op de foto hierboven?
Groot ben ik al, hè?
Ik ben zelfs al zo groot geworden dat ik een schaduw heb als de zon schijnt.

Floortje als klein kuikentje

Dat was eerst niet, toen scheen de zon gewoon aan alle kanten om mij heen. Nou ja, misschien zag je wel een schaduw-stipje op de grond, maar dat was zó klein, dat zag je bijna niet. Maar nu: een echte vogelschaduw! Mooi hè?
Ik ben nog wel steeds de kleinste hier in de Tok-tuin, de andere kuikens zijn allemaal groter dan ik. Maar dat geeft niet, want mijn mama Wiske zorgt dat niemand mij pikt. Daarom blijf ik zoveel mogelijk bij haar in de buurt.
Nu en dan moet zij even weg, ze gaat dan in een legnest zitten om een ei te leggen en daar mag ik niet bij zijn. Niet dat ik dat zou willen, wat moet ik al die tijd in zo'n stom nest?
Maar ik mis haar wel als ze niet naast mij is, ik vergeet wel eens even dat zij dan een ei aan het leggen is en dan ga ik heel hard om haar roepen. De anderen schrikken daar erg van,

Floortje roept hard om mama

ze zeggen allemaal dat ze nog nooit een kuiken zó hard hebben horen piepen.
Mama Wiske heeft gezegd dat ik maar zangeres moet worden, omdat ik zo'n flinke stem heb en dat leek mij wel wat. Maar toen zij mij vertelde dat ik dan de hele tijd zo hard zou moeten piepen, wat dan later heel hard kakelen zou worden, nee, toen had ik daar helemaal geen zin in.
Stel je voor, de hele dag gillen, dat vindt toch geen kip leuk!
Nee hoor, laat mij maar lekker een gewone kip worden, de hele dag heerlijk in de tuin scharrelen en 's avonds met z'n allen op stok in het Tok-huis.
O ja, daar moet ik ook nog wat over vertellen.

3 generaties: oma Maria, moeder Wiske en kuiken Floortje

Mama zit tegenwoordig bovenop de hordeur.
Ze heeft dat ook gedaan voordat ze ging broeden, vertelde ze me, en ze vindt dat een heerlijke plek. Oma Maria zit daar ook weer 's nachts.
Eerst kon ik nog niet zo goed bij haar komen, de hordeur is best hoog, toen kwam mama weer bij mij op de stok, maar nu kan ik ook op de deur springen en nu zitten we gezellig met ons drieën bovenin het hok. Ik zit nog steeds lekker onder haar vleugel, dat voelt heerlijk veilig en warm. En nu denkt u dat ik het hoogste zit in het nachthok, maar dat hebt u dan mis.

Constance op haar hoge post

Er is iemand, die nog hoger wil zitten dan wij, die gaat op het buisje naar de lamp zitten.
Hoger kun je echt niet, ze zit met haar kop bijna tegen het plafond. Wie die waaghals is?
Kijkt u zelf maar.
Eng hè?
Het zou mij niet verbazen als ze toch nog een haantje blijkt te zijn.
Ik hoop het niet, want dan moet zij, die dan een hij is, verhuizen naar Stolwijk en zij is juist mijn favoriete mede-kuiken, de mooie Constance. Ze is altijd aardig en ze pikt nooit naar de anderen.
Ma Tok denkt ook dat zij een jongetje is, haar kam en lellen worden duidelijker en haar staart wordt ook steeds langer.
Zullen we haar maar vast Constantijn gaan noemen?

Het kraai-hoor-virus (2)

Babette:

Ik ga verder met het verhaal van Barbara, we hebben besloten elkaar af te wisselen, waardoor het verhaal misschien wat interessanter wordt.

de 3 bruine hennetjes bij elkaar

Weet u het nog?
Wij gingen Nadine ook op de hoogte brengen van onze rare gewaarwordingen, het horen van zachte kraai-geluiden, die niet van Laza afkomstig waren.
Nadine luisterde aandachtig naar ons en zei toen dat ze het interessant vond om met ons samen te ontdekken wat er aan de hand was in de Tok-tuin.
Haar was nog geen zacht gekraai opgevallen, dus zij was in elk geval nog niet besmet met het "virus".
We hielden een vergadering in het nachthok toen daar verder niemand aanwezig was. Nou ja, behalve Pippa dan, die wezenloos op een legnest zat, maar die hoorde toch niets.
Nadine nam, als oudste van ons, de leiding en ze stelde dat er een paar mogelijkheden waren, die wij moesten onderzoeken.

Constance

Als eerste noemde ze dat Constance misschien toch een haantje zou zijn.
Het feit dat zij zelf vertelde dat ze niet had gekraaid en dat ook niet kon omdat ze een hennetje was betekende nog niet dat dat echt zo was.
Constance zou kunnen liegen, maar ze zou ook gekraaid kunnen hebben zonder dat zelf in de gaten te hebben gehad, onbewust dus.

Dan was er nog een tweede mogelijkheid, namelijk dat het gekraai uit een andere tuin afkomstig was geweest.

Babette houdt Constance in de gaten

Dit zou best het geval kunnen zijn, omdat het nogal zachtjes had geklonken.

En dan was er nog een laatste alternatief, maar daar wilde Nadine het nog even niet over hebben, dat zou pas aan de orde komen als de eerste twee waren uitgesloten.

Goed, wij gingen dus allereerst onderzoeken of het Constance was geweest die wij gehoord hadden.
We besloten om haar met ons drieën constant in de gaten te houden, we deelden de dag

Barbara is daarna aan de beurt

daarvoor in drie gedeelten (elk van ons zou haar een derde deel van de dag observeren) en we begonnen meteen met ons plan. Ik had als eerste "dienst", dus ik stelde me verdekt op in Constance's buurt.
Ik volgde haar overal waar ze ging, zonder dat zij het in de gaten had, maar ik hoorde haar niet één keer kraaien, zelfs niet héél zachtjes.
Na mij was Barbara aan de beurt en ook zij had geen enkele bijzonderheid te melden.
Nadat ook Nadine haar shift had voldaan zonder iets van Constance te hebben opgevangen

Nadine is de laatste die oplet

behalve zacht gepiep besloten wij dat zij vast niet de oorzaak was van het vreemde fenomeen.

We vergaderden over de vraag of we nu morgen nog een keer alle drie op Constance zouden letten of dat we eerst een dag zouden proberen te ontdekken of er gekraai uit een andere tuin te horen was.
Omdat we alle drie een beetje genoeg hadden van het uren achter elkaar één hennetje in de gaten houden besloten we morgen eerst maar eens heel scherp op geluiden van buiten de Tok-tuin te letten.

Wij houden u op de hoogte.

Hanengedachten

LazaRus:

Vanochtend, toen Ma Tok ons uit ons huis liet om lekker in de tuin te gaan scharrelen, ben ik een beetje geschrokken.
Wilt u weten waarvan?
Vast wel, anders zou u onze verhaaltjes niet lezen.
Goed, ik zal het u vertellen.

Laza kraait zijn eerste ochtendkraai

Ik had net mijn eerste vrije ochtend-kraai losgelaten in de lucht toen ik een soort van echo dacht te horen.
Dat kan natuurlijk, want er zitten muren om onze tuin heen, maar het klonk toch een beetje anders dan een gewone echo.
Het klonk meer als een antwoord op mijn fraaie kraaigeluid.
Maar waar kwam het vandaan? Het leek zo dichtbij, het was net alsof er vlak achter mij gekraaid werd. Ik begreep er niets van, er waren toch geen hanen meer in de Tok-tuin? Behalve mijn persoontje dan natuurlijk.
Ik kraaide nog een keer flink hard, maar nu hoorde ik niets meer. Zou ik het me verbeeld hebben? Ik keek goed om me heen, maar ik zag geen haan achter of naast me staan.

Constance

Alleen de kleine Constance was achter mij aan het pikken in de grond. Zij zou toch niet hebben gekraaid? Ze is toch een hennetje en die kraaien toch niet? Of heeft Ma Tok zich vergist en is één van de vijf overgebleven kuikens toch ook nog een haantje?
Ik wist het niet en ik wilde het wél weten. Dus wat deed ik?
Ik stapte op Constance af en ik vroeg haar of zij zojuist had gekraaid.
Het kleine bruine dametje keek mij verbaasd aan en zei dat zij

Laza staat de hele dag op te letten

toch helemaal niet kón kraaien, zij was immers een hennetje? "Ja, dat dacht ik ook," zei ik, "maar ik hoorde toch duidelijk een soort van klein kraaitje na mijn eigen grote kraai." "Misschien was het een haantje uit een andere tuin, mama Odette vertelde mij een tijd geleden dat er verderop ook nog een kippenfamilie woont."
Tja, dat kon natuurlijk ook.
Maar ik was er nog niet gerust op, dus ik bleef de hele dag

Floortje, vrijwel zeker een hennetje

opletten, maar ik heb niet één keer meer een extra kraai gehoord.
En nu hoop ik maar dat Constance geen Constant is, want dan moet er weer een kuiken vertrekken uit onze tuin. En ik vind het nu juist zo gezellig met die vier ondeugden erbij. Vier?
We hadden er toch vijf over?
O ja, daar zou ik bijna Floortje vergeten, dat komt omdat zij niet door de tuin loopt maar nog bij haar moeder Wiske in de ren zit. Zij is vrijwel zeker een hennetje, gelukkig maar, dan mag zij in elk geval blijven.

LazaRus is en blijft de baas in de Tok-tuin

Ik heb wel een heleboel hennen onder mijn bewind op deze manier, maar ik kan het aan, flinke, ervaren haan als ik ben. KUKELEKUUU.

Alweer een volksverhuizing

Constance:

Het is heel erg stil geworden rondom mij.
Al mijn broertjes en neefjes zijn weg.
Ik wist niet waar ze naartoe waren gegaan, ze werden door Ma Tok in een bak gestopt en toen meegenomen.

Desiree

Ik heb aan Desiree gevraagd of zij het wist, waar ze nu zijn.
Zij zei dat ik me niet ongerust hoefde te maken, dat Ma Tok ze naar Stolwijk had gebracht en dat het leven daar ook goed was. Zij kon het weten, want ze kwam er ook vandaan, vertelde ze me. Dat was wel al héél, héél lang geleden, toen zij hier in de Tok-tuin kwam wonen was ze nog maar één jaar oud en nu is ze al veertien!
Tjonge, dat is zó oud, daar kan ik me geen voorstelling van maken.

Ma Tok ging op de dag, dat alle haantjes gingen verhuizen, ook nog opruimen in de tuin, zoals zij dat noemde. Ze ging ons hokje helemaal schoonmaken en toen ik even niet keek was het hele

Pippa is een strenge moeder

hok verdwenen!
Ik begreep er niks van.
Waar moest ik nou slapen als het donker werd?
Bij Pippa en haar twee dochters? Dat zou ze nooit goedvinden, Pippa is nogal een strenge moeder en ze wil altijd het beste voor haar eigen kuikens. Ik heb al een paar keer een pik van haar gekregen als ik te dicht in de buurt kwam van Daantje of Dirkje. Nee, dan kan ik beter Babette proberen. Die heeft ook nog maar één kuiken over.
Toen het avond werd en iedereen zijn slaapplaats opzocht probeerde ik om bij Babette naar binnen te gaan, maar haar hokje was al dicht. En bij Pippa mocht ik niet komen, precies zoals ik had verwacht.
Net toen ik bijna in paniek raakte kwam Ma Tok naar buiten.
Ze pakte mij zomaar op en zette me naast mijn broedmoeder Odette

op de stok in het Tok-huis!
Al die grote kippen keken naar mij en Odette begon mij te pikken, die wilde niets meer met mij te maken hebben. Van je moeder moet je het maar hebben.

gerommel en geschuifel tot iedereen op een goed plekje zit voor de nacht

Even later kwam Ma Tok met Pippa in haar handen naar binnen, zij werd ook op de stok gezet. En daarna waren haar twee overgebleven kleintjes aan de beurt, zij werden elk aan een kant van Pippa gezet.
Pippa bleef rustig zitten, ze fluisterde tegen haar kuikens dat zij dat ook moesten doen.
En toen kwam Ma Tok met Babette en haar Eva aandragen, die kwamen ook op de stok te zitten.

naast Desiree (rechts) is nog een mooi plekje

Ik zat nog steeds helemaal alleen, terwijl de anderen allemaal een beschermende moeder naast zich hadden.
Ik keek een beetje angstig rond en ik zag Desiree naar mij knipogen en met haar kop wenken dat ik naast haar mocht komen zitten. Dat deed ik direct, natuurlijk.
Wat was ik opgelucht!
Desiree ging dicht tegen mij aanzitten en zo had ik ook een beschermster, zelfs de meest geachte hen van de hele Tok-familie.

De familie Tok verliest tien leden in één keer

Geertrui:

De familie Tok heeft een heleboel leden verloren.
Hoe dat komt?
Nee, er is geen aanslag gepleegd en er is ook geen bom ontploft in de tuin, al leek het er wel even op zoals er gepiept en gekraaid werd.

een proef-kraaiend haantje

Pa en Ma Tok hebben alle kuikens, waarvan Ma Tok zeker wist dat het haantjes waren, naar Stolwijk gebracht. Hoogendoorn gaat hen onderbrengen bij mensen, die graag een gezond haantje willen hebben. Totdat dat gelukt is mogen ze in Stolwijk blijven wonen, waar ze het goed hebben. Het werd tijd dat de jongetjes gingen vertrekken, want hun uitlatingen begonnen al meer op echt kraaien te lijken en dat zou dan weer een zeer boze buurvrouw opleveren.
Ma Tok kwam 's morgens vroeg de tuin in met een paar katten-vervoersbakken.

de achterdeur van Pippa's hok

Ze deed heel voorzichtig eerst het hok van de C's open en ze pakte de haantjes er één voor één uit.
Dat zeg ik nu wel zo gemakkelijk, maar het viel nog niet mee.
Wat waren die jongetjes snel! Gelukkig lukte het uiteindelijk toch om ze allemaal in één van de bakken te zetten. Daarna ging ze naar het hokje van Pippa. Omdat Pippa de achter-uitgang van haar hokje had ontdekt waren zij en haar kuikens al uit het hok en dan zijn ze onmogelijk te vangen.
Ma Tok dacht even na en ze kwam op een idee.
Ze strooide meelwormpjes in het openstaande rennetje van

de 3 bakken met de 10 haantjes

Pippa's hok en ja hoor, de kleintjes kwamen er alle vijf op af. Ze liepen genadeloos in de val van Ma Tok, die de haantjes één voor één pakte en in een andere bak stopte. En toen moesten alleen de broedzoontjes van Babette er nog aan geloven.
Ook zij belandden na een poosje gezucht en gesteun van Ma Tok in hun bakje en toen werden die drie bakken met kuikens naar de auto gebracht.
Ik ging snel kijken of Daantje en

Daantje (links) en Dirkje

Dirkje er nog waren. Gelukkig! Die waren de dans ontsprongen. Het zou toch jammer geweest zijn als die twee ondeugden uit mijn blikveld zouden zijn verdwenen, na alle moeite die ik voor hen had gedaan.
"Hé, Geerrt," zei Dirkje, "heb je gesien wat err met onse brroerrtjes is gebeurrd?"
"Se saan ferrdwene," zei Daantje ontdaan. "Ja," zei ik, "dat was te verwachten, haantjes kunnen hier niet blijven, dan wordt het

Babette met haar Eva

weer vechten in de tuin. Maar wat ben ik blij dat jullie er nog zijn, meiden!" "Ja, wijself ook, Geerrtrrui," zeiden de twee kuikens.
Ik keek in het hokje waar de zes C's hadden gewoond. Daar was nu nog maar één kuiken over, dat een beetje beduusd voor zich uit zat te staren. Wat moest zij nu beginnen, helemaal in haar eentje? Ik vroeg Daantje en Dirkje of zij haar niet onder hun hoede wilden nemen, maar zij waren bang dat hun broedmoeder Pippa dat niet goed zou vinden. Tja, hoe moest dat nu opgelost worden? Bij Babette was er ook nog maar één kuiken over, maar dat had haar moeder nog, dat was bij het C'tje niet het geval.
Ik ben benieuwd of Ma Tok daar een plan voor heeft.

Lekker los!

Christina, Carola, Catharina, Cleopatra, Constance en Cecilia:

Ziet u ons hier lopen in de Tok-tuin?
Knap van ons hè?

Odette (rechts) gaat een zandbad nemen

Onze broedmoeder heeft er de brui aan gegeven, ze zei dat wij het verder maar zelf moesten uitzoeken, zij ging lekker zandbadderen.
Wat dat was wisten we niet, maar even later zagen we haar achter in de tuin in het zand met haar vleugels heen en weer fladderen, waarmee ze allemaal zand over zich heen gooide.
Dat was een leuk spelletje!
Wij wilden het ook proberen, maar toen kwam er een grote kip op ons af. Ze vroeg wat wij hier zo alleen deden in haar tuin. "Haar" tuin? Het was toch ook onze tuin? Wij zijn toch ook

Desiree komt naar de C's toe

leden van de familie Tok? Christina, die de brutaalste van ons is, zei dat zomaar tegen die grote hen, die eerst verbaasd en toen een beetje boos naar haar keek. "Wat krijgen we nou?" vroeg ze. "Ik, Desiree, ben hier de oudste in de tuin en ik heb jullie hier nog nooit gezien." "Dan hebt u niet goed gekeken, mevrouw," zei Carola beleefd, "wij zijn hier al een heleboel weken."
De dame keek nog eens goed naar ons en toen viel het graantje: "O, nu zie ik het, jullie

Desiree wil wel gids zijn voor de C's

zijn de kuikens van Odette.
Wat doen jullie hier zo zonder moeder in de tuin? Is dat wel veilig?"
"Natuurlijk wel, het net is toch weer gemaakt," zei Cleopatra eigenwijs.
"Ma Tok heeft ons zelf uit ons hokje gelaten, dus het zal wel goed zijn," zei Cecilia.
"Wij zijn onze tuin aan het verkennen," zei Catharina, "wilt u onze gids zijn?"
Dat wilde Desiree wel en zij liet ons alle belangrijke plekjes van de Tok-tuin zien. Geweldig, wat is de wereld groot!
Constance vroeg aan Desiree of zij ook wel eens een zandbad

alle 6 op een kluitje

nam en waar dat goed voor was. Desiree legde uit dat een zandbad goed is om losse schilfertjes en ook eventuele luizen van je huid en tussen je veren los te maken, om ze daarna makkelijk te kunnen afschudden. En het zou ook helpen tegen de warmte. Handig hoor, zo'n wijze vraagbaak als gids te hebben.
Wij bedankten Desiree hartelijk voor haar rondleiding en haar wijze woorden. De oude hen zei dat we gerust naar haar toe mochten komen als we nog meer vragen hadden, maar nu ging ze even naar een legnest, want er moest een ei worden gelegd.
Wat dat betekende moeten we maar een andere keer vragen, want de dame vertrok op een holletje naar het Tok-huis, waar zij ons nog niet mee naartoe had genomen.
Dat komt vast een volgende keer.
Wij gingen lekker snavelen, er lag een heleboel eten voor ons in de tuin.
Onze eerste keer buiten het hok was ons prima bevallen.
Hoe het 's avonds met ons ging hoort u vast ook nog wel een keer.

LazaRus is weer helemaal terug

LazaRus:

Ziet u het, de bloedkorstjes in mijn kam en lellen?
De andere kant van mijn kop zag er nog veel erger uit, ik heb aan Ma Tok gevraagd om die maar niet op de foto te zetten.

Laza's zoon Anne C als kuiken, net uit het ei

En gelukkig luisterde ze deze keer naar mij. Anders is ze altijd nogal voor de waarheid, hoe vreselijk ook, maar ze wilde mij sparen, zei ze, omdat ik toch al zo droevig was door mijn verlies in het gevecht met Anne C.
U hebt van verschillende kanten het verhaal al gehoord, het enige wat ik nog aan alles, wat al gezegd is, wil toevoegen, is dat ik mijn eigen zoon, die ik me nog heel goed herinner als klein kuikentje, natuurlijk niet keihard kon gaan pikken, dat is één van de redenen dat hij heeft gewonnen.
Verder zwijg ik er maar over.
Ik ga gewoon verder met mijn taak als leider van de familie Tok.
Dat betekent dat ik een nieuwtje ga vertellen over de kuikens van Odette. Die kleintjes zijn inmiddels niet meer zo klein. Ze zijn zó hard gegroeid dat Odette het wel welletjes vond om voor ze te zorgen.

de 6 kuikens van Odette los in de tuin

Er zitten heel wat haantjes tussen haar kinderen en die zijn allemaal nogal eigenzinnig, om het mild uit te drukken.
Dus toen Ma Tok al twee keer een door Odette gelegd eitje in het broedhok vond was het voor haar ook duidelijk: Odette moest weer bij de andere hennen kunnen lopen.
Gelukkig is het net inmiddels weer gemaakt, de tuin is dus weer veilig en Ma Tok zette het hok open waarop Odette met een noodvaart naar buiten vloog om een zandbad te gaan nemen en te kakelen met Nadine, die daar ook net mee bezig was.

1 van de kuikens van Odette

De kuikens gingen één voor één ook het hok uit, de tuin in.

nog een C-kuiken

En ze vonden het geweldig! Ze waren absoluut niet bang voor de volwassenen, ze begonnen meteen te scharrelen, zoals ze dat van Odette hadden geleerd.

Desiree let ook een beetje op de kleintjes

papa Laza houdt de kuikens ook in de gaten

Het was een grappig gezicht, die kleine opdondertjes zo eigenwijs hun gang te zien gaan.
En 's avonds, ging Odette toen weer naar haar kuikens terug in het broedhok? Nee hoor, ze kwam gewoon bij ons in het Tok-huis op de stok zitten en ze liet haar kleintjes aan hun lot over. Niet dat de ukken dat erg vonden, ze gingen netjes naar binnen in hun hokje, waar ze de trap op gingen naar boven, waar ze altijd sliepen met hun broedmoeder. Daar gingen ze met hun zessen tegen elkaar aan liggen slapen. Ma Tok deed hun hokje dicht toen ze onze deur kwam sluiten voor de nacht.

Odette met haar kinderen

Ze prees Odette voor de goede opvoeding van haar kroost.
De volgende dag regende het eerst een poosje, Ma Tok deed het broedhok van de C's pas open toen de zon doorkwam.
Ik dacht dat zij binnenkort wel bij ons in het Tok-huis zouden kunnen slapen, die C's, Wiske met haar kuiken zit nu bovenin het broedhok van Odette. Dat bij ons slapen was tenminste de bedoeling, maar inmiddels is gebleken dat dat niet lukte, zodat Ma Tok ze er snel weer heeft uitgehaald. Ze slapen nu even onder Wiske in het rennetje van haar hokje, maar dat kan zo niet blijven.
Wat daarvoor de oplossing is hoort u in het volgende verhaal.

Meer ruimte

Odette:

Ma Tok had vorig weekend besloten dat mijn kuikens groot genoeg zijn om de trap op en af te kunnen gaan. Ik vond het nog een beetje vroeg, maar ik wilde wel graag een beetje mijn poten strekken, dus aan de ene kant was ik er een beetje bang voor, maar aan de andere kant vond ik het wel fijn.

wie gaat er als eerste naar beneden?

Ma Tok kwam met een trapje aanlopen en dat ging zij in ons hok bevestigen.
Omdat de schroef, waarmee dat trapje hoort te worden vastgemaakt, helemaal door het hout is getrokken, bedacht Ma Tok iets anders om onze trap vast te maken. Zij zette het ding in het trapgat, een klein beetje hoger dan de vloer en aan de onderkant van de trap legde zij een paar stevige stenen, zodat het geheel niet kon verschuiven.
Zo kon er niets meer gebeuren. Nou ja, mijn kuikens zouden natuurlijk naar beneden kunnen rollen, maar daar had Ma Tok ook al rekening mee gehouden.

't is wel diep...

Ze had namelijk op de grond, waar de trap naartoe gaat, een laag zachte bodembedekking gelegd, zodat mijn kleintjes zich geen pijn zouden doen als ze van de trap zouden kukelen.
Ik was benieuwd wie als eerste de sprong in het diepe zou wagen.
Na een poosje op het randje te hebben gebalanceerd ging Christina voorzichtig een paar treetjes naar beneden. "Het is wel diep, hoor," riep ze naar boven en omdat ze daarbij omhoog keek struikelde ze over haar eigen pootjes en toen was ze ineens beneden.
"Wow", riep ze, "wat is het hier groot!" Toen wilden de anderen natuurlijk ook

de uitgebreide ren voor Odette en haar kuikens

gaan kijken, maar ze durfden toch nog niet echt.
Toen ben ik maar naar beneden gegaan, dan zouden ze wel volgen.
Dat dacht ik tenminste.
Maar dat klopte niet.
De vijf nog boven zittende kuikens begonnen een heus piep-concert, waarop Ma Tok boven voor haar raam naar ons kwam kijken, of alles wel goed ging. Toen ze mij beneden zag zitten begreep zij meteen wat er aan de hand was en ze ging weer rustig in haar kamer zitten.
"Odette regelt het wel", hoorde ik haar tegen Pa Tok zeggen.
En dat deed ik.
Ik riep naar de kleintjes dat ze

Odette in de ren
met 1 van de kuikens net onder haar vandaan komend

rustig de trap af konden komen en dat er hier een heleboel voer op de grond lag voor hen.
Toen kwamen ze één voor één de trap af, tenminste, dat was de bedoeling, maar Cleopatra en Constance kwamen tegelijk naar beneden. Ze giechelden toen ze over hun pootjes struikelend vlak naast mij op de vloer landden. Alle kleintjes begonnen heerlijk te rennen nu ze zoveel ruimte hadden gekregen om hun pootjes te strekken.
En ze strekken deden ze!

Het echte probleem kwam 's avonds pas, toen ik boven wilde gaan slapen met de kuikens.

Odette onder de trap met haar kleintjes onder zich

Naar boven de trap op, dat bleek weer iets heel anders dan naar beneden de trap af.
Ik ging op het laatst maar onder de trap liggen en de kleintjes kropen onder mijn vleugels.
Maar Ma Tok was het niet eens met mijn oplossing, zij vond het te koud voor mij.
Ze greep telkens onder mij totdat ze alle kuikens had gepakt en ze zette ze boven in het hok.
Dat gaf weer een gepiep van jewelste, Laza kwam zelfs even kijken wat er aan de hand was.
Ik ging er natuurlijk meteen achteraan.


En zo waren wij allemaal weer fijn boven om lekker warm te kunnen slapen.

Ma Tok: inmiddels heeft ook Pippa met haar kuikens een ren voor haar hokje gekregen, zodat zij ook fijn naar buiten kunnen gaan. Ze maken er dankbaar gebruik van.

Pippa en haar kuikens buiten in de ren

Groei

Odette:

Ze groeien goed, mijn kuikens.
Dat kunt u zien op de foto's.

 Ma Tok kan hen nog steeds niet uit elkaar houden, maar dat is niet erg, ik kan dat natuurlijk wel. Een moeder ziet dat meteen, wie wie is.
En de kleuren van de kleintjes gaan vast nog een heleboel veranderen, zo was Wiske eerst geel met twee kleine zwarte stipjes op haar kopje, terwijl ze als volwassen hen helemaal zwart is.

 Nu zijn ze alweer groter dan op de foto's, de ukkies, ze eten dan ook de oren van mijn kop, of eigenlijk van het hoofd van Ma Tok.
De eerste ton met kuikenvoer begint al aardig leger te worden.
Ik eet ook mee van dat voer, Ma Tok vindt dat dat nodig is, zo kan ik aansterken na mijn broedperiode. Want dat broeden kost veel energie en ik heb juist veel kracht nodig om mijn kuikens op te voeden en warm te houden. Omdat ik een grote snavel heb en ook een grote krop gaat het kuikenvoer er snel doorheen.
Gelukkig heeft Ma Tok gezegd dat zij en Pa Tok binnenkort weer eens bij Hoogendoorn gaan kijken, omdat de ophokplicht nu helemaal voorbij is, zodat alles er helemaal uitziet zoals het bedoeld is.
Ziet u trouwens dat mijn kleintjes al veertjes beginnen te krijgen, aan hun vleugeltjes?

bezoek bij Odette

Ik ben wel blij dat ik weer wat meer contact heb met de buitenwereld en daarmee bedoel ik dan de Tok-tuin.
Broeden is wel een erg stille bezigheid, al heb je dat tijdens het zitten niet eens echt in de gaten.
Alle hennen en hanen komen nu steeds bij mij kijken en een kakeltje maken.
Ze willen natuurlijk ook mijn kuikens zien, dat begrijp ik best. En ik vind het erg leuk om ze aan iedereen te tonen, want ze zijn prachtig, dat bent u vast met mij eens.


Ik hoorde van Ma Tok dat Pippa's tijd er ook al bijna op zit.
Zouden haar vijf eitjes ook allemaal uitkomen? En hoe zouden haar kuikens er uitzien?