Geheimen

Laura:

Hihihi, ik heb een geheimpje. 

Ma Tok heeft het geloof ik al door en mama Pippa ook. 

rechts Laura / Laurel

Mama noemt mij niet langer Laura, maar Laurel, dat vindt zij een passender naam voor me. 

Ik ben dat helemaal met haar eens, Laura, wat is dat nou voor een naam voor een haantje! 

Oei, nu heb ik het toch verklapt. 

Ja, ik ben een haan en geen hen. 

Lisa deed wel steeds haar best om haantje de voorste te spelen, maar bij haar blijft het maar spel. 

Ik ben tenminste een echte haan! 

Zo, nu weet u het. 

Ik heb gehoord dat haantjes hier in de tuin mogen blijven zolang ze zich gedragen en Laza als baas erkennen. Nou, dat zal ik echt wel doen, hij is dan wel oud, maar hij is veel groter dan ik en hij zwaait al

grote Katie2 bij de kuikens en mama Pippa

heel lang de scepter hier. 

Zelfs Jenny en Katie2 schikken zich naar hem en dat zijn grote hennen, hoor! Zou ik ook de baas worden over die twee? Als hulp van Laza natuurlijk, er is altijd baas boven baas, zelfs in de Tok-tuin. Dat lijkt me lachen, als ik die twee enorme dames kan laten doen wat ik wil. Maar zo gaat het niet, heeft mama Pippa gekakeld, een haan mag wel heersen, maar hij moet de hennen in hun waarde laten. 

Wat dat is weet ik niet, maar dat zal ik ongetwijfeld leren van LazaRus. Hij is al een keer komen kijken naar ons drieën, hij gaf mij stiekem een knipoog, hij had al lang door dat ik

LazaRus, de onbetwiste baas in de Tok-tuin

geen meisje was. 

Mama vertelde mij dat er al eerder een hulphaan is geweest, maar die schijnt het te hoog in zijn bol gekregen te hebben en toen moest hij verhuizen (zie: LazaRus en Anne C, juni 2017). 

Ik ben dat niet van plan, het is hier veel te fijn, vooral nu wij soms ook los mogen in de tuin. Mama Pippa loopt dan de hele tijd met ons mee, dat is wel fijn, dan blijven de anderen een beetje op afstand. 

Ik heb nog niet de hele tuin gezien, maar wel een paar plekjes in de buurt van ons hok. 

Wat is de tuin gróót! 

Heerlijk om je poten eens flink te kunnen strekken. 

Lisa ging er natuurlijk weer in haar eentje vandoor, wat is dat een ondeugd zeg! En voor de duvel niet

Maria

bang, ze rende zomaar op een grote kip af en ze riep "Hallo" tegen haar. Later bleek dat zij al kennis hadden gemaakt toen Lisa was ontsnapt, die kip heet Maria en ze is heel vriendelijk. Ze kakelde tegen Lisa dat ze in de buurt van haar moeder moest blijven, voor de veiligheid, maar Lisa piepte terug dat ze niet bang was en dat ze best alleen kon scharrelen. 

Maria lachte en knipoogde naar mama Pippa, die vermoeid terug grijnsde naar Maria. Maria hield Lisa in de gaten zodat mama een beetje rust had. 

"Dankjewel, Maria," kakelde mama tegen haar, "jij weet hoe druk je

lekker vrij in de tuin

het hebt met een paar van die woelwaters." 

Wat dat zijn weet ik ook nog niet, ik moet nog veel leren, maar dat komt vast goed.

En dan mag ik nog een geheimpje vertellen van ma Tok. 

De familie gaat nog meer uitbreiden, meer wilde ze niet zeggen, dus nu ben ik heel benieuwd of er nog meer kuikens komen of nog een legkip of nog weer een andere kip. 

Nee, meer weet ik echt niet, als u nieuwsgierig bent moet u maar contact opnemen met ma Tok, zij is de enige die het weet.

Groei, groei, groei

Pippa:

Hebt u ze al gezien, mijn kuikens? Mooi zijn ze, hè?
Ikzelf heb nog nooit zulke schitterende kleintjes gezien.

Linda groeit als kool

Ja, ze zijn wel erg klein, maar de eitjes, waarin ze zaten, waren ook heel klein. Toch twijfel ik er niet aan dat ze snel groot zullen worden, ze groeien zo vreselijk hard! Ze eten de oren van mijn kop. Ma Tok zei al dat het voer niet aan te slepen was voor die drie ukkies. Ik vind het alleen maar goed dat ze zoveel eten, dan zijn ze snel groot. Het is niet dat ik graag van de opvoeding af wil zijn, hoewel ze wel behoorlijk ... eh ... levendig zijn, om het zo maar te noemen.
Ik probeer Daantje en Dirkje bij ze uit de buurt te houden, want ik wil niet dat ze net zo raar gaan kakelen als die twee. Gelukkig hebben die boefjes niet veel belangstelling voor de kuikens, ze hebben het te druk met voor de gek houden van

Laura krijgt al veren aan haar vleugeltjes

de nog steeds half-broeds zijnde hennen, die op het plateau zitten. Ma Tok zet ze elke dag buiten om ze te laten eten en even hun poten te strekken, maar ze blijven volhouden.
Dat is koren op de molen van Daan en Dirk, die iedere keer giechelend vragen of er nou al eens kuikens zijn daar boven. Zij weten best dat dat niet gaat gebeuren, omdat ma Tok de eitjes elke ochtend weghaalt, maar ze vinden het reuze grappig dat het stelletje zijn best blijft doen op telkens nieuwe eitjes.

Maar nu weer over mijn drietal.
Lisa is de oudste en ook de brutaalste. Zij staat altijd vooraan bij de etensbak en ze probeerde

Lisa, de brutaalste

gisteren haar zusjes opzij te duwen, zodat zij de lekkerste hapjes zou kunnen oppikken.
Daar stak ik een stokje voor; ik moet voortdurend opletten om te zorgen dat iedereen genoeg krijgt. Laura kwam al bij mij piepen dat Lisa zo vervelend deed tegen haar en Linda. Het zou mij niet verbazen als Lisa over een paar maanden gaat kraaien in plaats van kakelen.
Ma Tok heeft in ons hok een raampje gemaakt door een deurtje open te doen en een glasplaatje, dat ze nog had in de schuur, voor het gat te zetten. Nu kunnen wij wat meer zien.

magere en kale Katie2 met dikke Jenny

Zo zien we ook Jenny steeds bij Soestdijk rondscharrelen en Katie2, de nieuwe kale kip, hebben we ook al gezien.
Wat is die zielig, zeg!
Bijna geen veren en geen vlees op haar botten. Daar moet nog heel wat aan groeien, zowel van binnen als van buiten. Maar Jenny is heel blij met haar nieuwe vriendin. Ze slapen samen in Soestdijk, zodat het weer net is als een poosje geleden, toen ze daar met Yvette overnachtte, en daarvoor met Katie.

Katie2 voelt zich thuis in de Tok-tuin

Ze trekken samen op, die twee grote bruine meiden, het is goed om te zien dat Jenny niet meer zo verdrietig is en ook dat Katie2 het naar haar zin heeft hier in de tuin met haar nieuwe vriendin.
Ik denk dat ze nog nooit een vriendin heeft gehad, de arme ziel.
Ze moet maar goed veel eten van al het lekkers dat rijkelijk wordt uitgedeeld hier in de tuin, dan komt het allemaal wel goed.
Ik heb Katie Dirkje al zien wegsturen toen die wat te dichtbij haar lekkers kwam. Net goed, zij en Daantje mogen best eens leren dat ze niet alles mogen waar ze zin in hebben.
Of Dirkje ervan schrok, vraagt u? Welnee, ze liep luid kakelend van het lachen een stukje verder om daar een ander hapje te gaan oppeuzelen. Die twee zijn gewoon onverbeterlijk, dat had u kunnen weten.

De familie groeit weer

Wiske:

Op de foto hierboven ziet u mij zitten broeden in het broedhokje.

Laza (chabo) is duidelijk groter dan Barbara (serama)

Ik zat op zeven Serama-eitjes, die ik makkelijk warm kon houden, omdat ik groter ben dan een Serama, ik ben een kruising tussen een Chabo en een Hollands kuifhoen, die allebei groter zijn dan die kleintjes. Die Serama's bedoel ik, ja. Ik dacht dat ik wel weer eens een nestje kon hebben, maar na een weekje begon het me toch de keel uit te hangen, vooral als ik de anderen in de tuin hoorde scharrelen.
Wat een heerlijk vrij leven!
Toen had ik het al moeten weten, dat ik niet echt broeds was; als je dat bent hoor je de anderen nauwelijks, alleen maar als achtergrond-geluid bij het stilzitten en warm houden.

Pippa broedt

Toen ma Tok dan ook haar telefoon bij mij in het hokje stak om mijn beeld door te geven aan een ver land, waar haar zus woont, nam ik mijn kans waar en vloog ik het hokje uit, vlak langs haar hoofd. Hahaha, u had haar gezicht moeten zien toen ik haar met mijn ene vleugel aanraakte. Ik verstopte me snel onder de grote struik, zodat ze me niet kon pakken om me weer terug te zetten.
Ik was veel te blij dat ik vrij was. Ze had snel in de gaten dat ik er niet meer voor zou gaan en haalde haar volgende slachtoffer uit het Tok-huis. Die suffe Pippa liet zich braaf op de eitjes zetten, terwijl ze

kuiken in het ei, u kunt de eitand op het snaveltje zien

pas nog had gezegd dat ze eigenlijk te oud was om kuikens op te voeden.

En nu is het dan zover: alle drie de overgebleven eitjes zijn uitgekomen.
Drie kleine kleutertjes, hihihi.
Ma Tok heeft ze Lisa, Laura en Linda genoemd.
Ik heb ze al horen piepen, wat een geluid komt er uit zo'n mini-beestje!

Van links naar rechts kunt u bewonderen: Lisa, Laura en Linda.
Ik ben blij dat Pippa de opvoeding moet doen en dat ik er op tijd tussenuit geknepen ben. Ik moet er niet aan denken, de hele dag dat gegil om me heen: "Mama, wat is dat?" "Mama, ik heb honger." "Mama, zij zit me te pesten."

Lisa en Laura bij mama Pippa

Nee hoor, geef mij de vrijheid maar. Ze zien er wel schattig uit, dat moet ik toegeven, al weet ik niet wie wie is. Ja, er is één zwart-gele en er zijn twee bruin-gele, maar als ze snel langs het gaas lopen zie ik geen verschil. Pippa wel, die weet feilloos welk kuiken ondeugend is geweest, die krijgt dan op haar kop. O ja, u weet het hè: de regel hier in de Tok-tuin is dat een kuiken een hennetje is totdat het tegendeel is gebleken. Vandaar ook de drie meisjesnamen. Als er toch één besluit dat zij een hij is moet de naam worden aangepast; dat is al heel wat keren gebeurd.
Ik gok erop dat de oudste, Lisa,  een haantje is, ze zeggen niet voor niets: haantje de voorste.
Als de andere twee dametjes in de dop (of eigenlijk uit de dop) zijn zou dat grappig zijn, die mogen dan blijven. Zo wordt de familie Tok toch weer groter, gewoon omdat ma Tok het nooit kan laten om aan onze wensen te voldoen en er dus toch weer broedeitjes kwamen.