In memoriam: Annette

 

Annette kroop uit haar ei in 2016 als kuiken van Desiree. 

Anne C (vooraan) en Annette in 2016

Ze had een broertje dat de naam Anne C kreeg. Hij bleef een hele poos in de Tok-tuin als hulphaan van LazaRus, die hun vader was. Annette heeft zelf nooit kuikens uitgebroed, al heeft ze wel een keer een poging gedaan aan het eind van de zomer, wat ma Tok geen geschikte tijd vond. 

Anne C en Annette waren de laatste kuikens die Desiree uitbroedde, zij was toen al veertien jaar oud, een hele prestatie! 

Samen met Geertrui heeft Annette een keer een grap uitgehaald. Er waren in haar jonge tijd drie hanen in de Tok-tuin en Annette deed alsof zij ook een haan was, ze

de 3 kuikens van 2016 Anne C, Annette en Zorro

kraaide nadat de andere drie hun eerste ochtendkraai hadden laten horen. (zie "De vierde haan" van oktober 2016). 

Ook werd ze door ma Tok een keer verward met haar biologische moeder en evenbeeld Pippa ( zie Persoonsverwisseling van december 2016). 

Annette maakte mee dat het net boven de tuin werd gespannen en ook de plaatsing van de glimmende bak voor het vangen van muizen heeft ze gezien. 

Annette was een rustig hennetje dat haar eigen gang ging. 

Ze is in haar slaap overleden in het Tok-huis, ze was negen jaar oud.

Tante Tok heeft haar begraven in de Tok-tuin, waar ze nu voor altijd mag blijven.

Vaarwel lief kipje, we zullen je niet vergeten.

Boos

Annette:

Ik ben boos op ma Tok.

Annette is boos op ma Tok

Waarom moest ze zo nodig terugkomen van haar vakantie terwijl wij onze eitjes nog niet hadden uitgebroed? Ze zei dat er niets in de eitjes aan het groeien was, maar ik weet niet of ik dat zomaar geloof. En misschien hadden we er gewoon nog niet lang genoeg op gezeten. 

Nu is onze kans weer verkeken. Quinoa en Trui willen het stiekem gaan proberen, maar ik heb de moed opgegeven. Ma Tok heeft het toch in de gaten en dan zit je voor niks hele dagen stil in het Tok-huis.

Quinoa en Trui willen stiekem gaan broeden

Ik loop dus weer gewoon lekker door de tuin te scharrelen. Als ma Tok onze deur komt opendoen gaat iedereen naar buiten en zo kan zij dan alle eitjes, die in de bodembedekking liggen, oprapen en meenemen naar de grote schuur. Ja, zo komt er natuurlijk helemaal niets van broeden. Ik hoorde Quinoa en Trui tegen elkaar kakelen om op eitjes te gaan zitten in het Loo, maar dat heeft ma Tok natuurlijk meteen door, dan zitten er minder kippen in het Tok-huis als zij ons komt tellen in de avond. 

links ei van Xena, rechts van een andere kip

We gaan uit protest nog wel elke avond met ons drieën achterin het Tok-huis zitten in de bodembedekking en niet op de stok, maar dat kan ma Tok niets schelen, ze lacht ons gewoon uit! 

Stom mens! 

En net nu Xena weer voor het eerst een ei heeft gelegd. Zo'n prachtig enorm ei, dat Trui meteen onder zich schoof om het warm te houden. Ma Tok heeft dat ei ook weggehaald uit ons huis, terwijl ik denk dat daar een heel groot sterk kuiken uit zou kunnen komen. Odette kakelde dat dat vast niet zou gebeuren, omdat de tsaar te klein is voor Xena, hij zou haar nooit kunnen bevruchten, maar ik weet dat nog niet zo zeker. Als zij gaat liggen en hij gaat achter haar staan moet het best mogelijk zijn. 

Maar ja, die kans is ook weer

de tsaar vindt broeden ook geen goed idee

voorbij, het ei ligt nu in de grote schuur koud te worden. 

Ik hoop dat ma Tok snel weer op vakantie gaat en dan voor een hele tijd, lang genoeg om kuikens uit te broeden, dan zetten we haar gewoon voor een voldongen feit. 

De tsaar kakelde tegen ons dat hij het eens was met ma Tok, hij heeft zijn vleugels vol aan ons, eigenlijk had hij teveel hennen onder zich voordat poes Luna zo wreed tekeer ging hier. 

Hoe kan hij dat nu kakelen? Hij hoort zijn hennen te steunen als dat nodig is en dat is nu aan de orde. Gaat hij gewoon heulen met de vijand! 

Trui is geschokt door Annette's opmerking

Toen ik dit tegen Trui kakelde schrok zij. "Noem je ma Tok nu de vijand?" kakelde ze en toen schrok ik ook. 

Hoe had dit zover kunnen komen? 

Ik kakelde maar gauw dat dat een vergissing was geweest en dat ik in mijn boosheid wel eens dingen uitkraamde die ik niet echt meende, waarop Trui me vreemd aankeek. 

"Ik hoop dat je dit inderdaad niet meende, anders moet ik het gaan melden aan Nikolaas en dat doe ik liever niet," kakelde ze. 

Oei, die had ik niet zien aankomen. 

Ik hoop dat ik Trui duidelijk heb gemaakt dat ik ma Tok niet als de vijand zie, maar dat ik gewoon boos was geweest, anders gaat dit muisje nog een staartje hebbben.

 

Filosofische gedachten

Annette:

U ziet mij hier boven dit verhaaltje in de tuin lopen.

Annette en Pavlova broeden in het Tok-huis

Maar dat is op dit moment niet echt mijn favoriete plek. Nee, die plek is in het Tok-huis, in de bodembedekking van het plateau. Wat ik daar doe? 

Nee, ik leg er geen eitje, al zit ik wel het liefste op zo'n product. 

En Pavlova zit gezellig bij mij, ook op een ei als dat er is. 

Ma Tok zet ons elke ochtend buiten en ze steelt dan de eitjes die wij willen uitbroeden. 

Wat zegt u? Is het veel te laat in het jaar om te broeden? Dat zegt ma Tok ook telkens. Maar volgens haar was het de hele zomer te laat voor kuikens, ze wil gewoon niet dat wij doen waar we zo goed in zijn. 

Xena, Xandra en Quinoa broeden niet meer

Quinoa heeft de moed opgegeven en Xena en Xandra lopen ook weer door de tuin, maar wij niet hoor, wij houden vol! 

Ma Tok zegt dat onze verhaaltjes eentonig worden, het gaat telkens over broeden en het niet mogen daarvan. Daar heeft zij wel een beetje gelijk in, maar dat is vooral haar eigen schuld, omdat zij ons niet toestaat kuikens te krijgen. Maar goed, ik zal over iets anders gaan kakelen. 

Onze tsaar is namelijk iets minder

is Nikolaas liever aan het worden?

pikkerig aan het worden naar ma Tok. Hoe dat komt weet ik niet en ik ga het niet aan hem vragen, want dan breng ik hem misschien op een idee. Nee, laat hij maar een beetje liever worden naar de mensen. 

Het vreemde is dat hij altijd alleen ma Tok maar aanvalt, als mevrouw Wies hier is of mevrouw Marit doet hij poeslief tegen ze. Zou hij bang zijn dat een vreemde ons in de steek zou laten als hij gemeen doet? 

Ik heb het voorgelegd aan het filosofenclubje van Odette, zij zouden er eens diep over gaan nadenken hebben ze beloofd. 

Verder is er weinig aan het gebeuren hier in de tuin. 

Het mini-boompje staat stil op zijn plaats te groeien, al zie ik van dat

het stilstaande boompje

laatste erg weinig, om niet te zeggen: niks. Het lijkt wel of het boompje slaapt, zo stil staat het. 

Ik weet natuurlijk best dat boompjes niet kunnen lopen, maar deze staat wel heel erg bewegingloos. Het zal toch niet dood zijn, net als het vorige boompje? Ma Tok geeft het elke dag water, ook als het heeft geregend. Dat vind ik een beetje overdreven, maar ze zei dat ze er alles aan gaat doen om dit kleine ding in leven te houden. 

Zou het ooit net zo groot worden als de boom achter in de tuin? Als dat zo is zullen wij dat niet meer meemaken, misschien een heel verre nazaat van ons. Als er dan tenminste nog steeds kippen wonen in de Tok-tuin. 

Wat een diepe gedachte, ik geloof dat ik ook aanleg heb voor filosofie. Zal ik me gaan aanmelden bij het clubje van Odette?

Burgeroorlog op komst?

Annette:

Ik hoorde dat ma Tok erover aan het denken is om de tsaar in te ruilen voor een lievere haan.

tsaar Nikolaas 

Of dat gaat gebeuren weet ik niet, maar ik vind wel dat er in elk geval een haan nodig is hier in de Tok-tuin. 

Ikzelf zou het liefste weer een chabo haan hebben, ik ben nog steeds niet helemaal over het verlies van LazaRus heen, hij was zo'n goede haan voor ons. Hij kraaide iets minder schel dan de tsaar en toch beschermde hij ons goed. Hij was ook wat rustiger, maar dat komt misschien omdat ik hem niet als jong haantje heb gekend. 

Maar ja, wat moet de tsaar dan? Zou ma Tok hem echt helemaal naar mevrouw Angelique gaan terugbrengen? Dat schijnt heel ver rijden met de auto te zijn. 

En zou mevrouw Angelique hem wel terug willen hebben? 

goeie ouwe LazaRus

Ma Tok zal hem zeker niet aan zijn lot overlaten, daarvoor ken ik haar te goed. 

Ik weet het niet meer allemaal, het zorgt wel voor onrust onder ons, de hennen van de familie. Wij hebben niet veel last van het woeste gedrag van Nikolaas, maar ik vind het wel zielig voor ma Tok dat zij telkens bloedend de tuin verlaat. Als ze haar laarzen aan heeft weet de tsaar altijd nog wel een plekje te vinden waar hij haar kan raken. Ik heb aan hem gevraagd waarom hij dat doet, hij antwoordde dat hij het gewoon niet kan laten, hij voelt dat hij ons moet beschermen en dat kan hij maar op één manier. 

Ma Tok neemt het hem niet kwalijk,

Wiske heeft niets op met de tsaar

ze zegt dat het gewoon de aard van het beestje is, maar ze is niet blij met haar bloedende handen en benen, dat zie ik wel aan haar gezicht. 

Nu zijn er in de tuin een paar hennen die de tsaar niet echt mogen. Dat is niet vreemd, iedere heerser heeft wel tegenstanders, dat zie je in de mensenwereld ook. Het is nog niet zover dat er zich groepjes gaan vormen van voor- en tegenstanders, maar dat zou zomaar kunnen gaan gebeuren. 

Dat lijkt mij vreselijk, een soort van burgeroorlog in de Tok-tuin. Dat moet te allen tijde voorkomen worden vind ik. Maar hoe doe je dat als eenvoudig hennetje? 

Annette in gesprek met de tsaar

Ik zou graag naar ma Tok toestappen om haar te vragen wat zij van plan is te gaan doen aan de situatie, maar dat durf ik niet zo goed. De onzekerheid die er nu heerst is niet goed voor ons. 

Ik heb aan de tsaar gevraagd hoe hij het zou vinden om terug te gaan naar mevrouw Angelique. Hij keek mij een beetje wazig aan en kakelde toen dat hem dat niet zoveel zou uitmaken, mevrouw Angelique zorgt ook goed voor haar kippen. Toen ik hem vroeg of hij ons dan niet zou missen keek hij verbaasd. 

"Een haan is overal thuis

Nikolaas: er zijn overal kippen om te treden

en er zijn daar ook hennetjes om te treden en over te heersen," kakelde hij en hij liep naar de voersilo om zijn krop vol te stoppen. 

Heb je nou ooit! 

Dat had ik niet van hem gedacht, dat hij ons zomaar zou willen omruilen voor andere kippen. 

De eerstvolgende keer dat hij mij wil treden zal ik feestelijk bedanken voor de eer. 

Wat denkt hij wel?

Een gelukkig nieuwjaar toegewenst.

 De familie Tok wenst u allen een mooi en gezond 2022 met veel nieuwe verhaaltjes.

Kou of regen

 Annette:

Wat is het koud geweest hè? 

Wij hebben gelukkig allemaal een dikke laag dons en daaroverheen een verendek, dus we kunnen er wel tegen, maar ik ben toch blij dat die erge kou voorbij is. 

de ren staat weer op z'n oude plek

Het is jammer dat het nu weer telkens zo nat is, maar je kunt niet alles hebben. 

Omdat Trijntje zo snel gewend is hier heeft ma Tok de ren, die bij Soestdijk stond om haar wat extra ruimte te geven, weer op zijn oude plek gezet. Nu kunnen wij weer lekker schuilen als het regent. Dat kon ook wel toen hij bij Soestdijk stond, maar op de één of andere manier nodigde dat niet zo uit als waar hij nu staat. Omdat Trijntje de ren nog nooit op die plek had meegemaakt wist ze de eerste

natte Trijntje op stok bij Sandra

avond niet hoe ze Soestdijk moest binnenkomen, ze liep maar heen en weer door de tuin. Ik hoorde vanuit het Tok-huis dat ma Tok haar ging helpen, ze legde haar zaklamp in het nachthok en liet het licht daarvan door de opening naar de trap schijnen. Aangetrokken door dat licht vond Trijntje eindelijk de weg naar boven om lekker bij haar vriendin te slapen. Ze ging zelfs op de stok zitten naast Sandra, dat had ze nog nooit gedaan. Trijntje is duidelijk niet gewend aan regen, ze blijft gewoon door de tuin scharrelen en wordt dan kletsnat. 

Ma Tok zei tegen haar dat ze dat niet moet doen omdat ze ziek kan worden, maar Trijn vindt het zó fijn om buiten rond te lopen dat ze het niet kan laten. Sandra gaf haar vriendin ook al op haar kop, zij is bang om Trijntje kwijt te raken aan een longontsteking of iets dergelijks en ze is juist zo blij dat

ei van Trijntje (achteraan) en van Sandra

ze weer een rasgenoot heeft in de tuin. 

Ma Tok strooit het lekkers in de ren als het regent, dat helpt een klein beetje. 

Trijntje legt elke dag een mooi groot donkerbruin ei in Soestdijk, ik zag er pas één liggen toen ik ook daar mijn eitje ging leggen. Het is daar lekker rustig, in het Tok-huis zijn altijd meerdere hennen aan het eten of drinken of ze doen er een dutje. Naast het ei van Trijntje lag een enorm ei van Sandra, ik begrijp niet dat zij dat eruit krijgt, om het zo maar even te zeggen. De eieren van Sandra zijn iets lichter dan die van Trijntje en ze hebben vaak rare

ribbels op het ei van Sandra

ribbels in de schaal. Dat komt omdat Sandra al oud is, het ei zit dan een beetje langer in haar lijf op de plek waar de schaal gevormd wordt en dan komt er hier en daar wat meer kalk op. 

Er is niets mis met zo'n ei, de schaal gaat alleen wat moeilijker open, dus het is maar goed dat er geen kuiken in groeit, dat zou er nooit uitkomen. 

Ik heb nu al zin in de lente, dan is het altijd zo vrolijk in de tuin. Maar het schijnt dat er nog een heleboel kou komt voordat het zover is, als ik tenminste Nadine moet geloven. Zij kakelde dat ze aan haar botjes voelt dat de winter nog lang niet voorbij is. Omdat ik daar niet blij van werd heb ik aan onze filosofe, Odette, gevraagd wat zij ervan dacht. 

Nou, daar werd ik ook niet wijzer van. 

"Het kan vriezen en het kan dooien" zei ze. Ja, dat weet ik ook wel, daar hoef je geen denker voor te zijn.

Het is alles kuikens wat de klok slaat.

 Annette:

Het lijkt wel alsof er overal kuikens zijn uitgekomen. 

de 3 kleintjes bij mevrouw Ali

Bij mevrouw Ali in het verre oosten van het land zijn er ook drie kleintjes uit hun eitjes gekropen. Zijn ze net zo mooi als de kuikens van de familie Tok vraagt u? 

Nee, natuurlijk niet. 

Iedereen weet toch dat de allermooiste en liefste kuikens hier in de Tok-tuin wonen! 

Maar dat neemt niet weg dat de kuikens van mevrouw Ali ook leuk zijn. 

Wie ze heeft uitgebroed? 

Haar zwarte Cochin Nora. 

Cochin Nora broedde de eitjes uit bij mevrouw Ali

Ze is tijdens het broeden gewoon in het legkastje in het nachthok bij de andere kippen blijven zitten. Nu de kleintjes er zijn heeft mevrouw Ali de kloek en haar kuikens in een kleiner hokje gezet, zodat ze rustig kunnen opgroeien, zonder door de anderen te worden lastiggevallen. 

Ik weet niet of ze al een naam hebben, ik geloof dat mevrouw Ali daarmee altijd wacht tot ze zeker is dat ze kunnen blijven. 

Dat het geen haantjes zijn, inderdaad. 

Want die kunnen niet blijven wonen in de woonwijk waar zij woont. 

Ze moet de haan dan elke avond in haar schuur opsluiten en elke ochtend weer bij de anderen zetten en dat is best lastig, omdat zij ook wel eens een poosje weg wil. 

Hoe ze dan toch aan kuikens is gekomen zonder dat er daar een haan rondloopt? 

Ze heeft bevruchte eitjes gehaald en die door haar Nora laten uitbroeden. 

Mensen vinden dat raar, dat een hen eieren van een andere hen uitbroedt, maar wij kippen vinden dat heel normaal. 

Kuikens in het Verre Oosten van het land

Als je broeds bent leg je zelf geen eieren, dus dan ben je wel afhankelijk van de eitjes van de anderen. 

Het is voor mensen mogelijk hun ras-voorkeur door te geven en dan eitjes van dat ras te kopen om die door een hen te laten bebroeden. 

Mevrouw Ali heeft deze keer gekozen voor zijdehoenders, net zoals Olga bij ons. 

Dat is nu nog niet te zien bij de kuikens, die zijn nog niet bedekt met gewone veren of zijdehoenveren, die meer op haren lijken; de kuikens hebben donsveertjes net zoals alle kuikens die hebben. 

En hoe gaat het inmiddels met onze eigen kleintjes? 

Heel goed, hoor ik van Odette en Pippa, die allebei uitstekend voor hun kinderen zorgen. 

Queenie heeft al heel wat veertjes

Quinoa heeft minder veren

Ranja krijgt ook al veertjes

Queenie heeft al heel wat veertjes en ook bij Quinoa beginnen die aardig door te komen. Kleine Ranja loopt een paar dagen achter, maar ook zij begint veren te krijgen. Kijkt u maar naar de foto's, dat is leuker dan erover te lezen.

Een vreemd glimmend ding

Annette:

Ik begin me zo langzamerhand een zeer ervaren hen te voelen, vijf jaar oud wordt ik al. Mijn hele leven heb ik doorgebracht in de Tok-tuin en ik heb het er goed naar mijn zin. 

kuikentjes in de Tok-tuin

Ik heb hennen zien komen en gaan, kuikens groot zien worden en haantjes zien vertrekken. 

Ik kom niet zo vaak aan het woord omdat ik me een beetje op de achtergrond houdt, dat vind ik fijn. Er zijn hennen die altijd haantje de voorste willen zijn, dat mogen ze van mij, maar ik zit zo niet in elkaar. 

Ma Tok vond dat ik nu toch ook maar weer eens mijn snaveltje moest opendoen om u wat te vertellen, maar eigenlijk weet ik niets belangrijks. 

Alles gaat hier zo zijn gangetje. 

Er is wel een raar ding in onze tuin neergezet, het is groot en ik weet niet waar het voor dient. 

de binnenkant van het ding in de tuin

Op een dag kwam ma Tok met een man de tuin in, die man zette de bak, zo noem ik het maar even, neer en ging daarna weer weg. Hij had ook even in ons huis gekeken, we zaten toen nog op stok, het was nog best vroeg in de morgen. Hij zei een paar dingen tegen ma Tok, die knikte en beloofde te doen wat de man zei. Daarna ging zij onze voerbak van de balk, waaraan hij al heel lang hing, afhalen en ze hing hem weer op aan een andere balk. Waar zou dat goed voor zijn? Ik begreep het niet, maar het maakte mij ook niet echt iets uit en de anderen ook niet. 

De bak bleef stil op zijn plek staan en ik dacht er niet meer aan. 

een muis

Wat mij wel opviel was dat er niet meer zo heel veel muizen door ons huis heen renden als we 's nachts op stok zaten. En er lagen ook iets minder van die vieze keutels op de grond. Natuurlijk waren ze er nog wel, ik zag er nu en dan eentje proberen van de trap naar onze hangende voersilo te springen. Haha, mis! 

Nu begreep ik waarom ma Tok die silo aan de andere balk had gehangen, eerst hing hij vlakbij onze trap en nu niet meer. 

Zou die grote glimmende bak in de tuin ook met de muizen te maken hebben? 

de buitenkant van het glimmende ding in de tuin

Zouden er door dat ding nu minder muisjes zijn? Maar hoe kon dat? Na een paar weken kwam er een andere man met ma Tok onze tuin in. Ze gingen naar dat glimmende ding en de man maakte het open. Hij haalde een soort schuimspaan tevoorschijn en daarmee ging hij in het onderste deel van de bak scheppen. Ik stond er met mijn snaveltje bovenop, want al houd ik mij graag op de achtergrond, nieuwsgierig ben ik wel. 

Ik wist niet wat ik zag toen de schep weer omhoog kwam: er lag iets nats en donkers in. De man deed het in een vuilniszak, die hij ook bij zich had en de schuimspaan verdween weer in de bak. Opnieuw kwam er zo'n nat donker ding

de vangbak van binnen

omhoog. Ik rekte mij uit om beter te kunnen kijken en ma Tok, die dat zag, zei tegen mij dat deze man dode muisjes kwam ophalen. Die waren in de bak gegaan om te snoepen en daarbij waren ze in de alcohol gevallen. Een mooie dood, zou je kunnen zeggen, er zijn vast heel wat mensen die graag willen verdrinken in een bak met bier of wijn of andere alcoholhoudende drank. Of muizen het daarmee eens zijn weet ik niet, maar dood waren ze wel. De man bleef maar scheppen tot er niets meer in zijn schep kwam. Hoeveel muisjes hij naar boven had gehaald? Elf! 

"Een goede score," zei hij en ma Tok was het met hem eens, al zei ze dat er nog veel meer muizen waren in de tuin. "Daarom blijft de bak ook staan," zei de man en hij vulde het muizensnoep aan, zodat ze weer de bak in zouden gaan. 

Ik ga die bak goed in de gaten houden, want ik wil graag weten hoeveel muizen er zo dom zijn om daar naar binnen te gaan.

Goede wensen

           De familie Tok wenst u, lezers en lezeressen, allemaal fijne kerstdagen 

           en een gelukkig en gezond 2021 toe.

P.S.: vergeet niet het verhaaltje hieronder te lezen over de nieuwe heer en meester 

        voor de familie Tok. Hiervoor moet u misschien even opnieuw naar de Tok-site gaan.

Vroeg of warm?

Annette:

Vindt u dat ik op Pippa lijk?
Ma Tok vindt het altijd moeilijk om ons uit elkaar te houden.
De rest van de familie heeft daar geen enkel probleem mee.

Annette en Pippa

Ik denk dat dat komt omdat wij kippen niet alleen naar het uiterlijk kijken maar ook naar het innerlijk.
En de scharrelwijze van elke hen is anders. Voor mensen lopen wij allemaal hetzelfde, maar wij hennen weten wel beter.
We onthouden ook de verschillende gezichten, waarbij wij op andere details letten dan u.
Veel mensen kunnen Yvonne en Yvette niet van elkaar onderscheiden. Ik denk dat ze alleen maar zien dat ze allebei groot en wit zijn met een rode kam.
Oké, hun kammetjes zijn op dit moment lichtroze door de kou, maar dat zijn die van ons allemaal. Alleen Laza loopt nog met zijn grote rode kam en lellen door de tuin. Hoe hij dat voor elkaar krijgt weet ik niet.
Ma Tok geeft ons elke week een dag vitamines door ons drinkwater omdat we zo bleek zien. Daantje en Dirkje vinden dat gele water niet lekker, ze gaan altijd op zoek naar "rregenwatûrr," zoals ze dat noemen. Maar ma Tok heeft hen wel door en omdat ze wil dat de twee boefjes ook hun nodige vitamientjes

Daantje en Dirkje op zoek naar regenwater

binnenkrijgen zorgt ze altijd dat er nergens plasjes water meer liggen als ze de drinkbakken vult.
Daan en Dirk staan boos toe te kijken hoe ze het deksel van de voerton bij Soestdijk omkeert, zodat daar niets meer te halen valt. Ze stellen zich vreselijk aan als ze een slokje nemen uit de drinkbak. "Blèh! Wat smeerrug!" hoor ik ze dan kakelen. Maar ondertussen drinken ze gewoon net zoveel als anders.

Yvonne vraagt aan Jenny om een hapje uit de etensbak

Jenny begint trouwens al aardig mee te doen met Daan en Dirk en nu ook Yvonne en Yvette Leidse les krijgen is het nu en dan een gekakel van jewelste.
Als je niet helemaal goed luistert hoor je alleen maar "Rrrrr..rrrrr..rrrrrr..rrrrrr."
Ik vraag me af of ze elkaar echt verstaan of dat ze maar doen alsof. Jenny liep gisteren vreselijk te lachen om iets wat Yvonne tegen haar had gekakeld, ze vertelde het aan Daan en Dirk, die ook niet meer bijkwamen. Yvette wilde weten waar het om ging, dus Jenny zei dat Yvonne haar had gevraagd om "ûn happie lekkerrrrs oet de vrrrretensbak." Ik zag de lol er niet

Jenny met haar hokgenoten

zo van in, maar de vijf "Lèdsen" hadden de hele verdere dag de slappe kakellach, vreselijk!
Als ze elkaar tegenkwamen begonnen ze alweer te snikken. "Oet," kakelden ze telkens en toen begreep ik pas dat dat geen goed Leids woord was en dat ze daarom zo lachten. Ik had meer gedacht dat het om de "vrrrretensbak" ging, maar dat vonden ze blijkbaar normaal.
Jenny lijkt helemaal over haar verdriet om het overlijden van Katie heen te zijn. Ze schatert tenminste net zo hard mee als de anderen.
Ze hoort echt bij de andere twee legkippen, Yvonne en Yvette.

Lekker warm in het Tok-huis

Zij wonen met hun drieën in Soestdijk, terwijl wij, de anderen, in ons Tok-huis wonen.
Ik denk dat het in Soestdijk kouder is dan in ons huis, maar daar staat weer tegenover dat je vanuit het paleis zelf kunt bepalen hoe laat je naar buiten gaat.
Waarschijnlijk vinden de drie groten dat belangrijker dan warmte, wij horen ze soms al heel vroeg door de tuin scharrelen als wij nog lekker warm tegen elkaar aan op de stok zitten te soezen. Geef mij de warmte dan maar, die kies ik boven het vroege opstaan. Vooral in de winter als het laat licht wordt en je zo heerlijk nog even kunt nagenieten van je warme plekje.

Vreemde mannen (1)

Annette:

Het is heel spannend in de tuin.
Er zijn vreemde mannen en die hebben grote dingen gebouwd, waar ze op gaan staan.
Ze maken nu en dan ook herrie met machines en ze zitten gewoon op een stoeltje in onze tuin te eten.

één van de hoge dingen in de Tok-tuin

Ma Tok bracht ze op een morgen hier binnen en ze zei tegen hen dat ze hun gang mochten gaan. Dan zal het wel goed zijn, denkt u, en dat dacht ik ook, maar ze nemen eigenlijk de hele tuin in bezit. Ze hebben een radio, die gelukkig geen erg harde muziek speelt en ze zingen soms ook mee. Ikzelf vind dat onze Laza mooier kraait, maar dat is míjn mening, u mag het best prachtig vinden. Wat ze gaan doen weet ik niet precies, voorlopig maken ze alles lelijk.

alle verf wordt van de deuren en raamkozijnen gehaald

Ze halen de verf van alle raamkozijnen en deuren af.
En weet u waar ze zijn begonnen?
Bij ons Tok-huis!
Ik wist niet dat Ma Tok het goed vond dat er iemand aan ons huis zou komen, maar ze kwam kijken en ze lachte, dus ze is het gewoon met die vreemden eens. Ons huis wordt vreselijk lelijk, de deur is helemaal kaal.
"Schoonmaken" noemen ze dat! Nou, ik vind er niets schoons aan. Ik vroeg aan Pippa of zij dit al

de kale schuurdeur

eerder had meegemaakt, zij is hier al veel langer dan ik.
"Nee," zei zij, "maar voordat wij verhuisden naar het Tok-huis heeft Ma Tok ook alles geschuurd en daarna ging ze het verven. Dus misschien gaan deze mannen ook wel nieuwe verf op onze deur smeren."
Dat zou inderdaad kunnen, dan zou het allemaal wel weer mooi gaan worden, maar voorlopig wordt het alleen maar lelijk.
's Avonds werd er over niets anders gekakeld dan over de

het overspanningsnet ligt gewoon op de grond

mannen en hun "werk".
Laza zei na een poosje dat we nu maar eens stil moesten zijn, het zou allemaal best goed komen, hij vertrouwde Ma Tok volkomen en dat zouden wij ook moeten doen. Ik denk dat hij gelijk heeft, maar het is toch best spannend wat er allemaal gebeurt in ons leefgebied.
Wat mij eigenlijk het meest verontrustte was dat de mannen ons fijne, veilige overspanningsnet losmaakten. Het ligt nu halverwege de tuin

de hoge steigers maken het onmogelijk om het net te handhaven

gewoon op de grond en er is een heel stuk van onze tuin niet meer overdekt. Nu kunnen er dus wel grote vogels hier bij ons komen en dat vind ik best eng.
Gelukkig zijn die mannen nogal groot, dus ik denk dat er geen vreemden in onze tuin zullen durven te komen zolang zij aan het werk zijn. Maar dat is het hem nu juist: aan het eind van de middag gaan ze weg en dan zitten wij met onze "blote" tuin, zal ik maar zeggen.
Ik ben naar Laza gegaan om te

Laza beschermt zijn hennen nu het net er tijdelijk niet is

vragen of hij ons nu wel kan beschermen, nu ook de hele lucht boven de tuin bij zijn gebied hoort.
Hij begon te lachen en zei: "Natuurlijk wel, ben je vergeten dat er vroeger helemaal geen net hing hier? Toen is het toch ook altijd goed gegaan?"
Daar had ik nog niet aan gedacht, maar het is waar, het net hangt er nog niet eens zo lang.
Ik slaakte een zucht van verlichting en ik bedankte Laza voor zijn opbeurende woorden.


En nu maar wachten wat er met ons huis en de rest van de deuren en ramen van onze tuin gaat gebeuren, of het er allemaal weer een beetje toonbaar gaat uitzien. Ik ben benieuwd en we houden u op de hoogte.