In memoriam: Linda

Ma Tok:

Linda kroop uit haar eitje in de Tok-tuin in het jaar 2020, samen met haar zusje Lisa en haar broertje Laurel. 

kuiken Linda

Haar broedmoeder was Pippa, die het broeden van Wiske had overgenomen toen die er geen zin meer in had (zie: "De familie groeit weer" van 18 mei 2020).

Hun broedvader was LazaRus, ik had de eitjes gehaald bij Hoogendoorn omdat ik graag Serama's wilde. 

Pippa voedde de kuikens voorbeeldig op en Laza hielp haar een vleugeltje als dat nodig was. 

De beide meisjes lachten zich een kammetje toen Laurel probeerde te kraaien (zie "Linda stelt zich voor" van 24 juli 2020). 

Ze werden allebei verliefd op dezelfde haan (zie "Een sluw

broedvader LazaRus

plannetje" van 26 februari 2021), wat geen wonder was omdat er nog maar één haan was overgebleven in de tuin na het vertrek van Laurel naar Hoogendoorn. 

Vorig jaar kreeg Linda een infectie aan haar oogje, waardoor ze met dat oog niets meer kon zien (zie "Oogproblemen" van 19 juli 2024). Ze redde zich prima met haar andere oog, ze kakelde dat het maar goed was dat ze er twee had gekregen.

Linda verheugde zich erg op het voorjaar en het mooie weer, waar ze nog even van heeft kunnen genieten. 

broedmoeder Pippa

Zondagmiddag zag ik haar stil in de tuin zitten met een zogenaamde "draainek", wat duidt op een ontsteking in de hersenen, waar niets meer aan te doen is. Ik zette haar apart in het ziekenhokje en op maandag belde ik de dierenarts, die geen praktijk had in verband met bevrijdingsdag. Gelukkig was een dierenarts in Rijswijk bereid om Linda uit haar lijden te verlossen, zodat ze niet nog langer hoefde te wachten.

Ik heb haar begraven in de Tok-tuin, waar ze haar hele leventje heeft doorgebracht. Haar zusje Lisa is ontroostbaar, gelukkig zijn de anderen erg lief voor haar.

Vaarwel lief kleintje, we zullen je nooit vergeten.

Alweer droefenis

 Ma Tok:

Tot mijn spijt moet ik u meedelen dat vandaag bij de dierenarts kleine Linda is ingeslapen.

Vrijdag kunt u haar "in memoriam" lezen.

Weer is er rouw in de Tok-tuin.

En toen waren er nog tien

Linda:

De familie is flink uitgedund de laatste tijd. 

Wiske is al 10 jaar oud

Hoe dat komt? 

Ma Tok zegt dat er veel nogal oude kippen rondlopen hier en dan is het heel normaal om vaak afscheid te moeten nemen van één van ons. 

Ik ben nog maar vijf jaar, dus nog niet echt op leeftijd, maar alleen Wiske en de tsaar zijn ouder dan ik, dus je zou kunnen denken dat ik binnenkort aan de beurt ben, maar ik heb het nog veel te veel naar mijn zin hier in de tuin om al afscheid te nemen en datzelfde geldt voor mijn zusje Lisa. Tante Tok maakte zich zorgen om mij, maar ik voel me nog best goed. Misschien zie ik er een beetje zielig uit met mijn ene blinde oog, maar ikzelf heb daar totaal geen last van. Het is in het Tok-huis wel aardig leeg geworden, vooral omdat ook Yneke tegenwoordig buiten in de

Yneke slaapt ook in de grote struik

grote struik slaapt bij Angelique en Wendy. Waarom ze dat doet weet ik niet, misschien omdat haar beste vriendin en rasgenootje Yolanthe er niet meer is. Zij sliepen altijd samen op de grote voorraadton in het Tok-huis en om daar nu alleen te gaan zitten... Ze kan natuurlijk ook gewoon bij ons op de stok gaan slapen of bovenop de hordeur, maar ze heeft gekozen voor de struik. Nadat het drugsprobleem was opgelost koos ze ervoor om bij de andere twee leden van de filosofenclub te gaan overnachten. Nu hebben ze soms al heel vroeg een vergadering, als wij nog in het Tok-huis zitten opgesloten. Dat is natuurlijk handig, maar ik slaap toch liever veilig binnen. Je weet maar nooit wat voor enge beesten er in de nacht in de tuin komen. Ik

Lisa en Linda veilig op stok in het Tok-huis

bibber nog als ik denk aan die roofkat, die vijf leden van onze familie op haar geweten heeft. 

Zou zij daar nog wel eens aan denken? Ik wel, maar ik zou het liever vergeten en het helemaal achter mij laten. Ma Tok heeft gezegd dat die poes nooit meer terugkomt omdat ze veel te ver weg woont, maar ze is de eerste keer toch ook helemaal naar Leiden gereisd, dus waarom zou ze dat niet nog een keer doen? Nee hoor, geef mij maar een veilig plekje op de stok. 

Ma Tok denkt er nog niet over om nieuwe kippen te halen, ze wil eerst

schuilen voor de regen in de ren van Soestdijk

eens kijken of wij allemaal goed de winter doorkomen. Die winter is eigenlijk al voorbij, het was de afgelopen week best mooi weer. Toen het steeds regende vond er niet veel aan om buiten te lopen, dan schuilden we met ons allen in de ren van Soestdijk, dat was dan wel weer gezellig. Er werden verhalen verteld over hoe het vroeger was, toen LazaRus hier nog de baas was. En over de beide Geertruien, die zo ondeugend waren en zo plat Leids kakelden. Die gebeurtenissen heeft alleen Wiske nog meegemaakt, zij is dan ook al tien jaar oud. 

Nikolaas wil met de tijd meegaan

Zij kakelt vaak dat alles vroeger veel beter was, maar volgens de tsaar zeggen alle oude dames dat. 

Hij is van mening dat je met je tijd moet meegaan en daar ben ik het wel mee eens, al zijn die verhalen wel geweldig om naar te luisteren. 

Maar wat mij betreft mag het voorjaar beginnen, met heerlijk weer en lekker veel zon.

Oogproblemen

Linda:

Op de foto hierboven zie ik er nog gewoon uit. 

Linda's goede (linker-)kant

Niet dat ik nu raar geworden ben, ik voel me nog even goed als toen, maar toch is er iets veranderd. 

Ik zag al een poosje niet meer zo goed met mijn ene oog, het rechter om precies te zijn. Dat is het oog dat u hierboven op de foto kunt zien. Daar is het nog helemaal helder. Ik vroeg aan mijn zusje Lisa of ze iets zag aan mijn oog, waarop ze kakelde dat het een beetje rood was. Ik schonk er verder geen aandacht aan, gelukkig heeft iedere kip twee ogen, dus ik kon alle lekkers nog goed vinden. Maar na een poosje merkte ik dat ik eigenlijk alleen maar met mijn linkeroog keek, als ik dat oog dichtdeed zag ik helemaal niets meer. Lisa kakelde dat mijn rechteroog helemaal wit was geworden. "Je moet wel heel goed kunnen kijken als je daar nog wat

het blinde oogje

door kunt zien," grapte ze. 

Ik zorgde ervoor dat ik altijd met mijn goede linkerkant naar ma Tok toe zat of scharrelde, maar toch zag ze per ongeluk een keer dat dat rare oog wit was geworden. Ze pakte me op en keek ernaar. "Dat ziet er niet goed uit," zei ze en ze maakte het oog voorzichtig schoon met een vochtig watje. Ik voelde er niets van en ik zag nog steeds niks. "Ik denk dat je dat oogje kwijt bent, meisje," zei ma Tok en ze zette me weer op de grond. Gelukkig hoefde ik niet naar de dierenarts, omdat die er ook niets aan zou kunnen doen. Ma Tok zei dat ik eerder had moeten aangeven dat er iets mis was, dan was het misschien nog te redden geweest. Tja, dat was misschien wel zo, maar zij had het niet gezien, dus het was

Lisa en Linda lachen om de grap

net zo goed haar schuld als de mijne. Ze gaf me wat extra wormpjes aan mijn goede kant en daarna ging ze alle kippen goed bekijken. Ze was zeker bang dat ze nog meer zou missen. Nou, ik kan me met één oog prima redden, om mij hoeft ze zich geen zorgen te maken. Ik zag wel dat ma Tok liep te piekeren en ik kakelde tegen haar dat dat helemaal niet nodig was. Ze vertelde dat ze graag wilde weten hoe het zo gekomen was, of het door een ziekte was gekomen of dat er iets in mijn oog was gekomen dat het kapot had

Nikolaas wil ook meelachen

gemaakt. Ik kakelde dat ik dat niet had gemerkt, alleen dat ik steeds minder kon zien tot het helemaal zwart was geworden aan die kant. 

Ik kakelde tegen Lisa dat het eigenlijk heel grappig was dat zij mijn oog als wit ziet en dat ik er juist zwart door zie. Lisa schoot in de lach en ik ook, waarop de tsaar eraan kwam om te vragen of hij en de andere kippen ook mochten meelachen. 

Ik vertelde wat ik net tegen Lisa had gekakeld, maar de tsaar keek zorgelijk en vroeg of het ook pijn had gedaan. 

De anderen kwamen om ons heen staan en ik moest de grap nog een keer herhalen. 

met z'n allen lachen om de grap

Iedereen lachte en toen deed Nikolaas ook mee, maar als een haan met snavelpijn. 

Ma Tok heeft beloofd dat ze mijn andere oog goed in de gaten gaat houden, want als daarmee hetzelfde gebeurt kan ik helemaal niks meer zien. Daar schrok ik een beetje van, dat lijkt me best lastig. Maar voorlopig is mijn linkeroog nog helemaal in orde en zo kan ik gewoon verder leven in de Tok-tuin.

 

Lawaai

Linda:

De schilders zijn nog niet klaar, maar ze zijn deze hele week niet geweest in de Tok-tuin. 

veilig op de stok in het Tok-huis

Ma Tok zegt dat ze vakantie hebben, kerstvakantie. Ik vind het prima, het is weer lekker rustig hier. Al die herrie en die vreemde mensen hoeven van mij niet zo hard. Behalve die ene schilder natuurlijk, die de boze rode kater heeft weggejaagd en Alexia daardoor heeft gered, die mag altijd terugkomen. Ma Tok zegt dat er over een paar dagen heel veel lawaai gaat komen, maar dat is waarschijnlijk pas als wij veilig in het Tok-huis zitten, dus daar zullen we niet veel last van hebben. 

Ik weet niet wie er zo gek is om herrie te gaan maken in de nacht, daar is toch niets aan? 's Nachts

of bovenop de hor-deur

hoor je te slapen in je veilige hok op een stok of bovenop de hordeur. Als je dat niet doet ben je de volgende dag geen cent waard, dat heb ik ondervonden toen ik een keer zo eigenwijs was om wakker te blijven. Dat was in de zomer, toen het maar heel kort donker was, dus erg veel maakte het niet uit, maar ik merkte het toch. 

Er zijn wel twee mensenkuikens geweest deze week. Ze kwamen bij ons kijken toen ma Tok de deur van het Tok-huis open deed. 

Ze gaven ons heel veel wormpjes, dat was erg fijn en ze liepen met hun laarzen aan door de tuin. 

de mensenkuikens die zo gul waren met de wormpjes

Die laarzen waren niet meer zo schoon toen ze weer naar binnen gingen, dus ma Tok liet hen die uitdoen op de drempel van het mensenhuis. Ik denk dat ze in het mensenhuis weer schoon worden gemaakt. Ma Tok gaat ook nooit met haar laarzen aan het mensenhuis in, die dingen horen bij de tuin zegt ze dan. Ze heeft er een speciale standaard voor, daar staan ze ondersteboven op. 

Waarom ondersteboven? Als u even nadenkt begrijpt u het vast wel. 

Juist ja: als ze gewoon overeind staan lopen ze vol met regenwater en dan worden de sokken van ma Tok nat, terwijl die laarzen haar voeten juist droog moeten houden. 

Ze is met die twee kuikens ook naar Hoogendoorn geweest omdat ons voer bijna op was. En ook omdat het daar altijd zo leuk is, dat vonden de jongens ook. 

de grote voorraadton zit weer helemaal vol

Nu is onze voorraadton weer helemaal gevuld en er zijn ook weer nieuwe emmertjes met meelwormen. 

De kuikens zijn nu naar hun andere oma, dus de pret van extra meelwormen was van korte duur. Ma Tok heeft beloofd dat we de morgen na de herrie ook weer iets extra's krijgen omdat het dan een feestdag is, ze noemen dat nieuw jaar. Wat er nieuw aan is weet ik niet, elke dag is zo'n beetje hetzelfde hier in de tuin, maar tegen extra wormpjes zeggen wij nooit nee, dus ik doe maar net of ik het begrijp. 

Soms moet je je slimmer voordoen dan je bent, zeker als het iets lekkers oplevert.

Koud

 Linda:

Het blijft maar koud, de winter is nu echt begonnen. 

een drinkbak-verwarmer

Ma Tok heeft de drinkbak-verwarmers al onder onze drinkbakken gezet, zodat het water niet zal bevriezen. 

Het is ook vroeg donker, we gaan al vóór vijf uur op stok, lekker knus tegen elkaar aan. Die rare nieuwe kippen gaan nog steeds in de struik zitten, ma Tok zet ze nu elke avond bij ons in het Tok-huis, het Loo staat leeg. Ze hoeft dan niet meer door de modder te lopen; dat hoeft toch al niet, want de modder is hard bevroren en ze kan er gewoon overheen lopen. Ze zucht niet eens meer als ze hen uit de struik plukt, het hoort al helemaal bij de avond-routine. 

lekker warm binnen

We krijgen extra veel voer en vaak vitamientjes door ons drinkwater, dat is nodig om goed door de winter te komen. Ma Tok heeft tegenwoordig een dikke warme trui aan als ze bij ons komt, ze zegt dat dat nodig is omdat de kachel in het mensenhuis niet zo hoog staat. Dat is om gas te besparen, want er is een meneer in een ver land die geen gas meer wil geven aan ons land omdat hij oorlog heeft gemaakt in een ander land. 

Ik begrijp daar niets van en dat hoeft ook niet, wij hebben nooit

sneeuw in de Tok-tuin (vorige kou-periode)

verwarming in ons Tok-huis, dat is niet nodig. Het is zelfs beter als wij in de nacht in een onverwarmd hok zitten, anders is de overgang naar de kou buiten te groot en dan zouden we juist kou vatten. 

Ik vind het allemaal best, als ik het koud krijg kan ik gewoon even naar binnen lopen en mijn dons over mijn poten laten zakken, dan zijn ze zó weer warm. 

Er is nog geen witte deken over de Tok-tuin gevallen, dat heb ik wel een keer meegemaakt, dat witte spul is pas écht koud aan je voeten, dat herinner ik me nog goed. Er zijn hier heel wat hennetjes die dat nog nooit hebben gezien, ik hoorde

Yneke en Yolanthe kakelen over sneeuw

Yneke en Yolanthe al kakelen dat zij dat ook wel eens willen meemaken, sneeuw; en ze willen zelf voelen of het echt zo koud is als ik hen verteld heb. Van mij hoeft het niet te komen al moet ik toegeven dat het een prachtig gezicht is. Alles lijkt plotseling heel schoon, alsof er nergens meer vuil te bekennen valt. Maar als het weer weggaat wordt het een smerige boel, dan zie je wat er allemaal bedekt is geweest. 

Pa en ma Tok zijn ook weer bij Hoogendoorn geweest, waar ze allerlei lekkers voor ons hebben gehaald. Ik heb gezien wat ma Tok allemaal in de kruiwagen uit de auto naar de schuur en naar onze voertonnen bracht, daar waren heel veel tonnetjes met meelwormen bij en scharrelmix, zoals ons gewone voer heet; ik zag ook een zak met gierst, dat is ook niet te versmaden. 

Alle voorraden zijn weer aangevuld, laat nu die winter maar komen!

Een gelukkig nieuwjaar toegewenst.

 De familie Tok wenst u allen een mooi en gezond 2022 met veel nieuwe verhaaltjes.

Eierziekte?

Linda:

Ik begrijp er niks van, nu is Saartje er niet meer en Sandra slaapt bij ons in het Tok-huis. 

ei van Sandra/Saartje (links) en 1 van de anderen

Maar er was toch iets raars aan de vleugel in Soestdijk? Saartje en Sandra kakelden er met iedereen over dat zij plotseling veel kleinere en lichtere eitjes legden. Maar nu hoor ik daar niemand meer over. Dat komt natuurlijk doordat Saartje er niet meer is en Sandra bij ons woont, als zij nu kleinere eitjes legt valt het niemand op. Maar ik wil toch graag weten hoe het kwam dat die eitjes zo veranderd waren. Misschien is het wel iets engs, iets besmettelijks. Zou ik dan nóg kleinere eitjes gaan leggen? 

Linda, Sandra en Pippa in de tuin

Of, en daar moet ik niet aan denken, net zulke grote als die van Saartje en Sandra! Dat zou een ramp zijn. Met wie kan ik hier nu het beste over kakelen? Ik maak me echt zorgen. Ik denk dat ik naar mama Pippa ga, dat is tenslotte mijn broedmoeder en zij is erg wijs, ze heeft al zoveel meegemaakt hier in de tuin. Ik heb haar daarnet nog gezien, o, daar loopt ze samen met Sandra. Ik weet niet of het een goed idee is om het aan mama te

iedereen legt haar eieren nu op het plateau van het Tok-huis

vragen waar Sandra bij is, zou zij dan niet verdrietig worden omdat ze aan Saartje moet denken als ik over de eieren begin? Maar misschien is het juist wel goed, zij weet uit de eerste vleugel wat er mis was met de eieren in Soestdijk. Soestdijk staat nu trouwens weer leeg, ik heb ma Tok er al naar zien kijken, zouden daar weer nieuwe bewoners in komen? Maar daar ging het niet over, ik zou naar mama Pippa gaan. "Mama," vroeg ik zachtjes, want je hoort niet in te breken als er een paar hennen in gesprek zijn. "Momentje, Linda," kakelde Pippa en ze kletste nog even verder met Sandra, die mij een knipoog gaf en tegen haar zei

Linda kijkt angstig

dat ze later wel verder konden kakelen, een vraag van een broeddochter moest voorgaan. Ik bedankte haar hartelijk, zoals ik dat van mama had geleerd en Pippa liep met mij mee naar een rustig plekje. Ze vroeg wat er zo belangrijk was dat zij haar gesprek met een grote hen moest afbreken. Ik wilde zeggen dat ze eigenlijk alleen maar gezellig aan het kletsen was geweest met Sandra, maar bij nader inzien leek me dat niet zo'n goede opening van het gesprek dus hield ik wijselijk mijn snavel dicht. Totdat ik bedacht dat ik nu wel íets moest zeggen en ik vertelde mama mijn overpeinzingen over de vreemde eieren in het nachthok van Soestdijk. "Maar daar hoef jij je toch niet druk over te maken, dat is al voorbij," kakelde Pippa. 

mama Pippa

"Maar als het nu eens besmettelijk is en ik straks net zulke grote eieren moet gaan leggen als Sandra..." kakelde ik bibberend. 

Mama Pippa dacht even na en begon toen te grinniken. 

"Ik denk dat ik wel weet hoe het in elkaar zit," zei ze en ze drukte me op het hart me  er geen zorgen over te maken, omdat er niets besmettelijks aan was. Ik liep geen enkel gevaar en de andere hennen ook niet.

Ik keek haar verbaasd aan, zou zij meer weten over het eieren-mysterie?

En u, weet u het ook?

Een sluw plannetje

Lisa:

Ik ben verliefd! 

Dat ben ik nog nooit geweest, maar toch weet ik dat dit echte liefde is. 

Linda (rechts) en Linda

En weet u wat nog mooier is? 

Mijn zusje Linda is ook verliefd. 

Op dezelfde haan als ik. 

Dat kan moeilijk anders als er maar één haan in de tuin loopt, zult u opmerken en dan hebt u nog gelijk ook. 

Of wij jaloers zijn op elkaar? Nee, absoluut niet. Als hen weet je gewoon dat je een haan moet delen met de andere kippen, omdat er meestal maar één haan is met meerdere hennen in zijn toom. 

Wij zijn dus verliefd op Nikolaas, onze tsaar. 

Nikolaas en Trui

Of de liefde wederzijds is vraagt u? Dat is een poos nogal een pijnlijk puntje geweest; Nikolaas keek namelijk totaal niet naar ons, hij had alleen maar belangstelling voor Trui. Eerst ook voor Trees, maar die is er niet meer. Het vreemde is dat Trui niet veel van Nikolaas moet hebben, telkens als hij om haar heen danst gaat ze met haar borst vooruit tegen hem opstaan terwijl iedere weldenkende hen weet dat je met je achterkant naar de haan moet gaan staan om hem de gelegenheid te geven zijn kunstje te doen zodat je eitjes bevrucht

de tsaar kan niet meer om Lisa heen

worden. Als iedereen zich zou gedragen zoals Trui zouden er nooit kuikens komen en wij zijn nu juist zo benieuwd hoe die eruit gaan zien met een echte tsaar als vader. 

Dus hadden Linda en ik een plannetje bedacht. We hadden met Trui afgesproken dat zij bij Nikolaas in de buurt zou gaan scharrelen. Dat deed zij meesterlijk, ze ging met haar mooie verenpak vlak voor zijn snavel staan en deed alsof ze iets lekkers zag op de grond. Nikolaas kwam naar haar toe en, zoals verwacht, maakte hij avances naar haar. Met een chagrijnig gezicht liep Trui bij hem vandaan en meteen kwamen Linda en ik naar hem toe. 

Trui kakelt na met Lisa

Ik ging vlak vóór hem staan en Linda plaatste zich achter hem, zodat hij niet weg kon lopen. 

Ik maakte me zo aantrekkelijk mogelijk en ja hoor, toen gebeurde het: de tsaar kon geen weerstand bieden aan mij en hij begon mij te treden. 

Hiep hiep hoera! 

Toen hij klaar was wachtten wij even en daarna deden wij hetzelfde, maar dan andersom. Begrijpt u het niet? 

Deze keer ging Linda vóór Nikolaas staan en ik achter hem. Linda zag er prachtig uit en alweer trapte de tsaar in onze val. 

Wat een pret! 

mooie Trui

Linda en ik liepen blij en gelukkig naar Trui om haar  te bedanken. "Waarom wil jij eigenlijk niet getreden worden?" vroegen wij haar. "Ik weet het niet, het is nog nooit gebeurd bij mij en ik vind het een beetje eng," antwoordde Trui. Wij tweeën stelden haar gerust, we kakelden een poosje met haar en ze leek nu toch wel nieuwsgierig te worden. Ze kakelde dat ze er nog eens goed over zou nadenken, kuikens leken haar toch ook wel leuk en als dit daarvoor nodig was moest het misschien toch maar eens gebeuren. "Meid, het stelt niets voor!" "Het is voorbij voor je het weet!" riepen wij door elkaar. Trui lachte naar ons omdat wij zo eensgezind waren. "Jullie zijn echte zussen," kakelde ze en toen ging ze Soestdijk binnen, om na te denken, zoals ze gezegd had.

Goede wensen

           De familie Tok wenst u, lezers en lezeressen, allemaal fijne kerstdagen 

           en een gelukkig en gezond 2021 toe.

P.S.: vergeet niet het verhaaltje hieronder te lezen over de nieuwe heer en meester 

        voor de familie Tok. Hiervoor moet u misschien even opnieuw naar de Tok-site gaan.

Linda stelt zich voor

Linda:

Ik ben nog niet aan het woord geweest hier en dat moet er nu van komen, heeft ma Tok gezegd.

Linda nog in haar eitje

Eigenlijk houd ik er niet zo van om op de voorgrond te treden, ik blijf liever in de schaduw van mama Pippa, maar ik begrijp wel dat ik er niet onderuit kan. Iedereen moet zich zelf voorstellen hier, dus ik ook.

Ik ben degene die het laatste uit haar eitje kwam gekropen, Lisa en Laura ... oh pardon, Laurel, waren er toen al. Zij zaten lekker in mama's dons en waren al helemaal opgedroogd. Mama duwde mij ook in een goed warm plekje en ze streek met haar snavel mijn dons een beetje glad. 

Wij hebben de beste mama die er bestaat, dat weet ik zeker. 

Linda blijft bij mama Pippa

Ze zorgt heel goed voor ons, ook nu we in de tuin mogen scharrelen. 

Ik blijf altijd dicht bij haar, dat vind ik gewoon fijn. Lisa en Laurel rennen vaak weg als ze denken dat er iets te halen valt een stukje verderop, maar ik vind het veilige gevoel bij mama fijner dan een lekker hapje. 

Ma Tok zegt dat ik de zachtaardigste ben van de kuikens; ik weet niet of dat een compliment is, maar het klopt wel. 

U weet het natuurlijk allang, maar ik vertel het toch nog een keer,

3 van de 4 grote hennen

voor de mensen die de oudere verhaaltjes niet hebben gelezen: 

Er zijn hier heel grote hennen in de tuin. Twee bruine dames, die Jenny en Katie2 heten en dan ook nog twee gouden kippen met zwarte randjes, Trui en Trees. Die zijn heel erg mooi, vind ik, hun veren hebben allemaal patroontjes in goud en zwart. 

De andere kippen zijn niet zo erg groot, al zijn ze natuurlijk wel groter dan wij, de kuikens. 

Maar wij gaan nog groeien en dan zullen we net zo groot zijn als

kleine Barbara en LazaRus

Barbara en Babette, heeft mama gezegd. 

Dat zijn serama's en wij ook. 

Mama is een chabo, dat ras lijkt erg op serama's maar is net even iets groter.

Wij slapen nog met mama in ons broedhok, waar wij uit ons ei zijn gekomen. 

Jenny en Katie slapen in Soestdijk, het grote hok met de twee rennen, Trui en Trees, die ook los door de tuin lopen inmiddels, brengen de nacht nu ook door in het paleis en de rest van de familie slaapt in het Tok-huis. Dat is een heel mooi groot gebouw met een plateau en

deel van het Tok-huis

zitstokken en natuurlijk een etens- en een drinkbak en een legnest. Mama zegt dat wij daar over een poosje ook gaan slapen, bij alle anderen. Ik weet niet of ik dat durf, maar als mama erbij is zal het wel goed komen.

O ja, dat was ik bijna vergeten: er is ook een haan, LazaRus, die is de baas over ons allemaal. Hij is heel mooi, met een grote rode kam en ook zijn lellen zijn enorm en rood. Zo groot en rood zijn die van Laurel nog lang niet en ik weet ook niet of die ooit zo zullen worden. 

Misschien helpt dat om hem een beetje onder de duim te houden. 

De duim van Laza bedoel ik, dat hebt u goed begrepen. 

Laza is Laurel kraailes aan het geven. Hij doet het voor: een prachtig "Kukelekuuuu!" klinkt dan

Lisa en Linda proberen niet te lachen om Laurel

door de tuin. 

Dan komt Laurel met zijn "Pieperepieieiep" erachteraan. 

Lisa en ik trekken onze snaveltjes krom om hem niet keihard uit te lachten, het klinkt zó stom! 

Laurel kijkt dan heel boos naar ons, maar wij kunnen er niets aan doen.

Mama Pippa kakelt dat het wel goed zal komen met hem, maar ik betwijfel het en Lisa ook. 

Zijn stem zal nog hard moeten groeien. 

Zijn ego niet, dat is al groot genoeg.

Gisteren heeft hij geprobeerd Maria, de oudste hen hier in de tuin, te treden. 

Brutaliteit ten top!

Groei, groei, groei

Pippa:

Hebt u ze al gezien, mijn kuikens? Mooi zijn ze, hè?
Ikzelf heb nog nooit zulke schitterende kleintjes gezien.

Linda groeit als kool

Ja, ze zijn wel erg klein, maar de eitjes, waarin ze zaten, waren ook heel klein. Toch twijfel ik er niet aan dat ze snel groot zullen worden, ze groeien zo vreselijk hard! Ze eten de oren van mijn kop. Ma Tok zei al dat het voer niet aan te slepen was voor die drie ukkies. Ik vind het alleen maar goed dat ze zoveel eten, dan zijn ze snel groot. Het is niet dat ik graag van de opvoeding af wil zijn, hoewel ze wel behoorlijk ... eh ... levendig zijn, om het zo maar te noemen.
Ik probeer Daantje en Dirkje bij ze uit de buurt te houden, want ik wil niet dat ze net zo raar gaan kakelen als die twee. Gelukkig hebben die boefjes niet veel belangstelling voor de kuikens, ze hebben het te druk met voor de gek houden van

Laura krijgt al veren aan haar vleugeltjes

de nog steeds half-broeds zijnde hennen, die op het plateau zitten. Ma Tok zet ze elke dag buiten om ze te laten eten en even hun poten te strekken, maar ze blijven volhouden.
Dat is koren op de molen van Daan en Dirk, die iedere keer giechelend vragen of er nou al eens kuikens zijn daar boven. Zij weten best dat dat niet gaat gebeuren, omdat ma Tok de eitjes elke ochtend weghaalt, maar ze vinden het reuze grappig dat het stelletje zijn best blijft doen op telkens nieuwe eitjes.

Maar nu weer over mijn drietal.
Lisa is de oudste en ook de brutaalste. Zij staat altijd vooraan bij de etensbak en ze probeerde

Lisa, de brutaalste

gisteren haar zusjes opzij te duwen, zodat zij de lekkerste hapjes zou kunnen oppikken.
Daar stak ik een stokje voor; ik moet voortdurend opletten om te zorgen dat iedereen genoeg krijgt. Laura kwam al bij mij piepen dat Lisa zo vervelend deed tegen haar en Linda. Het zou mij niet verbazen als Lisa over een paar maanden gaat kraaien in plaats van kakelen.
Ma Tok heeft in ons hok een raampje gemaakt door een deurtje open te doen en een glasplaatje, dat ze nog had in de schuur, voor het gat te zetten. Nu kunnen wij wat meer zien.

magere en kale Katie2 met dikke Jenny

Zo zien we ook Jenny steeds bij Soestdijk rondscharrelen en Katie2, de nieuwe kale kip, hebben we ook al gezien.
Wat is die zielig, zeg!
Bijna geen veren en geen vlees op haar botten. Daar moet nog heel wat aan groeien, zowel van binnen als van buiten. Maar Jenny is heel blij met haar nieuwe vriendin. Ze slapen samen in Soestdijk, zodat het weer net is als een poosje geleden, toen ze daar met Yvette overnachtte, en daarvoor met Katie.

Katie2 voelt zich thuis in de Tok-tuin

Ze trekken samen op, die twee grote bruine meiden, het is goed om te zien dat Jenny niet meer zo verdrietig is en ook dat Katie2 het naar haar zin heeft hier in de tuin met haar nieuwe vriendin.
Ik denk dat ze nog nooit een vriendin heeft gehad, de arme ziel.
Ze moet maar goed veel eten van al het lekkers dat rijkelijk wordt uitgedeeld hier in de tuin, dan komt het allemaal wel goed.
Ik heb Katie Dirkje al zien wegsturen toen die wat te dichtbij haar lekkers kwam. Net goed, zij en Daantje mogen best eens leren dat ze niet alles mogen waar ze zin in hebben.
Of Dirkje ervan schrok, vraagt u? Welnee, ze liep luid kakelend van het lachen een stukje verder om daar een ander hapje te gaan oppeuzelen. Die twee zijn gewoon onverbeterlijk, dat had u kunnen weten.