Grote kip-verhuizing (1)

Xena:

Ma Tok heeft iets gedaan waar ik eerst niet heel blij van werd. 

er zijn weer 2 stokken en 2 mestplanken in het Tok-huis

Meestal is het goed voor iedereen in de Tok-tuin als ze iets verandert, maar aan deze wijziging moest ik toch erg wennen. Ze heeft het in haar hoofd gehaald dat het in Soestdijk misschien niet warm genoeg zou zijn voor de vijf bruine meiden die daar wonen. Ze moesten voortaan maar bij ons in het Tok-huis komen overnachten. Om dat mogelijk te maken heeft ze een extra stok en mestplank in het huis aangebracht. Die tweede stok en plank zaten vroeger ook in ons huis, maar toen er steeds minder kippen waren had ze die weggehaald, zodat wij wat meer ruimte hadden op het plateau. En die ruimte is nu dus weer weg. 

Xena aarzelt bij de trap

Dat maakt het voor mij heel wat moeilijker om van de trap naar beneden te gaan; ik ging altijd eerst in de bodembedekking van het plateau zitten achter de stok en dan liet ik me door mijn poten zakken om onder de mestplank door naar de trap te kruipen. Maar dat kan nu niet meer, omdat de achterste plank in de weg zit. Nu moet ik vanaf de voorste zitstok op de trap springen en dat is niet echt gemakkelijk als je zo groot bent als ik. De eerste morgen stond ma Tok te kijken hoe ik dat ging oplossen. Ze kwam me niet helpen, nee, ze keek alleen maar. "Je moet het echt zelf doen, ik ben er niet altijd bij als

veel gesteggel om een goed plekje te vinden

jij naar beneden wil," zei ze en daar had ze wel een punt. Als het niet zou lukken, zou ze die extra dingen dan weer weghalen? Omdat ik wel begreep dat dat niet zou gebeuren ging ik mijn best doen en warempel: het lukte. Ma Tok klapte in haar handen toen ik beneden was aangekomen en ze zei dat ik een knappe meid was. 

Of de bruine kippen meteen bij ons in het Tok-huis kwamen slapen? Nee, eerst moesten wij even wennen aan de verandering, zei ma Tok, ze wilde eerst kijken of alles goed zou gaan voordat ze de E's bij ons ging onderbrengen. Anders zou het een heen-en-weer verhuizing worden en daar zat niemand op te

iedereen zit

wachten. Nu gebleken was dat ik mezelf kon redden zou ze die avond Eden, Els, Emma, Erin en Eva bij ons in het huis zetten als het donker was. U begrijpt dat dat een hoop getok en gekakel teweegbracht, ma Tok bracht de hennen, die al lagen te slapen, één voor één bij ons op het plateau, waar ze half slapend om zich heen keken. Ma Tok deed het licht uit en toen werd het stil. De volgende morgen werden ze wakker bij ons, ze herinnerden zich niets meer van de vorige avond toen ze waren verhuisd. Ze keken allemaal verbaasd in het rond tot Eden, die de stoerste is van het stel, van de trap naar beneden fladderde en op het eten aanviel. 

"Zo, dat was lekker," kakelde ze na een paar flinke snavels vol, "en nu wil ik naar buiten." Maar dat kon niet, want onze deur was nog dicht. Ik kakelde dat ze moest wachten tot ma Tok de deur zou openen, waarop ze iets minder blij keek. 

Maar daar zal ze aan moeten wennen.

Alexei (spreek uit Aleksjie)

Xena:

Zo, ik mag weer eens wat aan u vertellen. En ik heb deze keer echt iets te zeggen. 

kleine Geertje doet de kippen niets

Als ma Tok 's morgens de tuin in komt laat ze altijd eerst Geertje, het kleine poesje, naar binnen. Geertje heeft dan al een tijdje bij de deur van het mensenhuis staan roepen dat ze erin wil, maar ma Tok zegt dat ze niet heen en weer kan blijven lopen. Ze moet dan ook een lange trap af en natuurlijk later weer op. Geertje slaapt heel graag een poosje in de grote schuur, ze komt de tuin in als wij al op stok zitten, dus dat zien we niet. 

Van Geertje hebben wij nooit last, zij laat ons altijd met rust, ik geloof dat ze zelfs een beetje bang van ons is. 

Maar wat er pas gebeurde toen ma Tok de deur van het mensenhuis

Dana, Donna en Duna staan bij hun ren

open deed... er kwam een andere kat met haar mee naar buiten, een grote grijze met witte voeten. Hij keek eerst even verbaasd rond en ging wat snuffelen, maar toen zag hij Dana, Donna en Duna staan bij hun ren. En hij was duidelijk helemaal niet bang voor hen, nee, hij stoof op hen af, waarop ze al fladderend en schreeuwend wegrenden. 

Dat vond die grijze, ik heb gehoord dat hij Alexei heet, helemaal geweldig en hij rende achter hen aan. Ma Tok riep naar hem dat dat

Alexei snuffelt overal

niet mocht, maar iedereen weet dat een kat nooit luistert en gewoon zijn eigen gang gaat. Alexei bleef de drie witte dames achtervolgen tot ma Tok ingreep en dat bedoel ik letterlijk. Ze greep de kat bij zijn nekvel en tilde hem op, waarna ze hem in de gang achter de deur op de grond zette. Natuurlijk probeerde hij langs haar benen weer te ontsnappen, maar daar had ma Tok op gerekend en ze kreeg het voor elkaar om de deur te sluiten vlak voor zijn grote kop. 

Ik kreeg visioenen van de poes die mijn vriendin Xandra had vermoord en een paar van de kleintjes waren ook bang geweest. Ik hoopte dat ma Tok Alexei nooit meer mee zou

Alexei helemaal achterin de tuin

nemen naar onze tuin, maar de volgende avond, toen het al donker was en ook Dana, Donna en Duna al op stok waren, hoorde ik haar praten tegen hem. Hij was weer in de tuin, maar omdat er nu niemand van ons rondliep had hij niets om achteraan te jagen. Hij liep overal te ruiken en te kijken en ma Tok volgde hem op de voet. Zou ze hem langzaam laten wennen aan de tuin als wij er niet waren? Dat zou misschien kunnen helpen, maar ik vrees dat die grote grijze het nooit zal kunnen laten om achter ons aan te gaan rennen. 

Alexei bovenaan de buitentrap naar het kleine deurtje

Hij is nog jong en wil spelen, zei ma Tok. Nou, dat doet hij dan maar ergens anders en niet in ONZE tuin. Zou de tsaar ons kunnen beschermen tegen hem? Hij doet altijd wel heel stoer, maar of hij dapper genoeg is om het op te nemen tegen Alexei weet ik zo net nog niet. Alexei vindt het duidelijk helemaal geweldig in de tuin, zodra het donker wordt horen we hem hard mauwen, hij is dan nog binnen in het mensenhuis. Ma Tok zegt dat hij onderaan de trap zit te roepen dat hij weer naar onze tuin wil, maar zij wacht tot wij allemaal binnen zijn, de drie D's ook en dan pas laat ze hem los. Ze blijft er gelukkig de hele tijd bij, want gisteren ging hij via het trapje het nachthok van Soestdijk in, waar Dana, Donna en Duna zaten te slapen. 

Ma Tok haalde hem er snel uit en ze sloot het nachthok af, zodat hij er niet meer in zou kunnen. Gelukkig!

Veren en eieren

Xena:

Wat is de lente toch een fijne tijd!

2 eieren van de nieuwe kippen en 1 van Xena

De lucht is blauw en het is niet koud meer. En het is ook veel langer licht buiten. Daarom ben ik ook weer begonnen met het leggen van mijn mooie grote bruine eieren. Ik hoorde van ma Tok dat de vier nieuwe witte hennen elke dag een groot wit ei leggen, nou, dat kon ik natuurlijk niet op me laten zitten. Ma Tok keek heel verbaasd toen ze mijn eerste ei vond in de

Quinoa op het grote bruine ei van Xena

bodembedekking van ons Tok-huis. Ze moest er wel even moeite voor doen, want Quinoa zat er bovenop, die denkt dat ze broeds is. Ma Tok zet haar elke dag in de tuin, wat nog best een dingetje is omdat Quinoa zover mogelijk achterin het huis gaat zitten, zodat ma Tok zich vreselijk moet uitrekken om haar te pakken te krijgen. Quinoa is eerst een poosje boos aan het tokken, maar dan gaat ze toch maar wat wormpjes eten. En daarna zo snel mogelijk weer het Tok-huis in om verder te "broeden" op niks. 

2 staarten in wording

Gekke meid. Wat is er nu heerlijker dan lekker rond te scharrelen door de tuin? 

De vier nieuwe dames beginnen al wat minder kaal te worden en drie van de vier krijgen zowaar een staart. De vierde niet, die heeft nog steeds een kaal stompje achteraan haar rug. Dat komt omdat de andere drie telkens aan de nieuwe veerpuntjes pikken, die daardoor niet kunnen uitgroeien tot volledige veren. Ma Tok heeft deze onfortuinlijke hen alweer een paar keer bespoten met de zilverspray, dan gaat het een tijdje goed en dan

staartloze Duna

beginnen de drie anderen haar weer te pikken. Ma Tok denkt dat ze niet genoeg te doen hebben in hun ren, zodat ze uit verveling gaan pikken. Daarom geeft ze de witten nu elke dag van alles om ze bezig te houden, groene blaadjes, eivoer, graankorrels en ook gewoon voer, dat ze dan over de hele ren verspreidt, zodat ze ernaar moeten zoeken. Ik hoop dat het helpt want die kale kont van die ene is echt zo'n droevig gezicht. Ik geloof dat het Duna is die nog staartloos is, maar zeker weet ik het niet, ik kan ze niet goed uit elkaar houden en ma Tok kan dat ook niet. Dat zal wel beter worden als ze los door de tuin mogen gaan scharrelen, dan komt hun aard wat meer naar

de kleine kipjes leggen ook weer eitjes

buiten, nu zijn ze alle vier nog hetzelfde. Op die ene kale staart na, natuurlijk. 

De kleine kipjes leggen ook weer eitjes, meestal in het Loo, maar soms ook in het Tok-huis in de bodembedekking. Pas lag er zomaar een klein eitje in ons huis op de grond, ik weet niet wie dat daar had gelegd, ik vond het een beetje een rare plek, straks gaat ma Tok erop staan met haar grote voeten. Gelukkig zag ze het bijtijds, zodat het gered kon worden. 

Ma Tok vertelde dat ze een heleboel van onze eieren naar het werk van haar oudste dochter, mevrouw Annemieke, heeft gebracht. Dat was nodig, want haar koelkast was vol eierdoosjes. Ze geeft ze ook wel eens weg aan buren of aan vriendinnen, ze kan ze natuurlijk nooit allemaal zelf opeten. 

Ze zei dat wij trots konden zijn op onze bijdrage aan de gezondheid van heel wat mensen door de gift van onze eieren. En dat zijn wij ook.

Hereniging

Xena:

Ze is weer terug, ma Tok.

Xena luistert naar ma Tok's uitgebreide verhaal

Ze kwam gisterenmiddag bij ons kijken en vragen hoe we het hadden gehad tijdens haar afwezigheid.

Ik kon haar vertellen dat wij het heel goed hadden gehad, tante Tok heeft uitstekend voor ons gezorgd, ze mag nog wel eens terugkomen van mij. 

Ik vroeg ma Tok wat zij zoal had beleefd, nou, dat had ik beter niet kunnen doen, er kwam een stroom woorden uit haar mond die niet te stuiten leek. Gelukkig kwamen de anderen er ook bij staan, zodat ik niet alleen naar haar hoefde te luisteren. Poe, ik werd er gewoon moe van. Ze deed ons de groeten van kippen die ze aan de andere kant van de wereld had ontmoet. Ik heb haar daar hartelijk voor bedankt en gezegd dat ze de groeten van ons terug mag doen als ze nog een keer gaat. Toen ze eindelijk uitgerateld was konden wij ook wat zeggen. 

grote vogel met mensen in zijn buik

We vertelden haar wat er was voorgevallen hier in de tuin, maar vergeleken bij haar verhaal was dat van ons maar mager. Ze zei dat wij, als we ook meer wilden meemaken, de volgende keer maar met haar mee moesten gaan. Maar daar bedankten wij allemaal voor, het werd een gekakel van jewelste. Wij blijven liever gewoon in onze vertrouwde Tok-tuin, waar we de weg weten en kunnen doen wat we

Annette

zelf willen. Voordat ik toch in de maag van zo'n grote vogel zou gaan zitten! Ik kijk wel uit, straks wil hij je niet meer kwijt en dan zit je voor eeuwig in zijn buik. Nee, laat ons maar gewoon lekker op de grond om te scharrelen naar wormen en ander lekkers.

Wat wel belangrijk was in ons verhaal is dat er een familielid minder is hier. Annette is overleden tijdens ma Tok's afwezigheid. Zij is door tante Tok liefdevol begraven in de Tok-tuin. Ma Tok wist dit al, tante Tok had haar het bericht gestuurd met haar telefoon. Hoe dat gaat begrijp ik niet en ik wil het ook niet weten, laat mij maar gewoon kip zijn hier in de tuin. 

Ma Tok zei dat ze de volgende week een "In memoriam" gaat schrijven voor Annette, dat kunt u dan dus lezen.

Dit verhaaltje is een beetje kort, dat komt omdat ma Tok nog moe is van de enorme reis die zij heeft gemaakt. Maar u weet nu in elk geval dat zij weer op haar eigen nest is teruggekomen.

Het grapje (1)

Xena:

We zouden dus een grapje uithalen met onze tsaar.

Zaza

Na enig overleg kwamen we overeen dat we daarbij hulp nodig hadden van iemand van buiten de tuin. Van boven de tuin, beter gezegd. We spraken af dat de brutaalste onder ons de hulpvraag zou doen. 

Wie de brutaalste is? 

Dat is zonder twijfel Zaza, u kent haar wel, die kip die altijd rondrent alsof ze achtervolgd wordt. Zij werd er dus op uitgestuurd om, als de tsaar een dutje aan het doen was, contact op te nemen met één van de halsbandparkieten, die regelmatig in onze grote boom zitten te schreeuwen. Het duurde een paar dagen, maar zodra de groene vogels zich lieten zien en horen ging Zaza naar de boom en

halsbandparkiet (foto Elwin van der Kolk)

riep naar boven: "Hé, herriemakers, mag ik jullie wat vragen?" 

Door hun gekrijs hoorden de vogels haar eerst niet, maar na een tijdje kwam één van hen naar beneden door een opening in het net aan de kant van de grote schuur. 

"Wat mot je?" vroeg hij en hij keek Zaza belangstellend aan. 

"Wij willen graag dat er twee van jullie ons komen helpen om onze haan voor de gek te houden," kakelde Zaza, "dus we moeten zachtjes doen, anders wordt hij wakker en dan is het geen geheim meer." 

"Wat schuift dat voor ons?" vroeg

  het onderste deel van de boom achterin de tuin

de parkiet. 

Daar had Zaza niet op gerekend, maar ze had snel een antwoord klaar. "Jullie mogen na het uitvoeren van jullie aandeel bij ons komen eten," kakelde ze. Daar had de vogel wel oren naar en hij vroeg wat er gedaan moest worden. 

Zaza fluisterde iets in zijn oor en ze wees op mij. De parkiet keek een beetje angstig naar me, maar begon toen te grinniken. Zo te zien had hij er wel zin in. "Ik ga het aan mijn vriendin vragen, dan kunnen wij het samen doen," kwetterde hij en hij vloog weer door de opening naar boven. Het bleef een tijdje stil in de boom en ondertussen werd Nikolaas wakker. Ik hoopte dat de parkieten niets zouden verraden en gelukkig ging dat goed. Ze keken om een hoekje van de boomstam en zagen de tsaar rondlopen, waarna ze weer begonnen te kwetteren alsof er niets was gebeurd. 

      En toen moesten we een goed

de tsaar doet een dutje in het Tok-huis

   
moment afwachten om ons plannetje ten uitvoer te brengen. Dat viel nog niet mee, het leek wel of de tsaar geen dutjes meer deed en de parkieten zaten regelmatig voor niks te wachten in de boom. Op een dag riep het mannetje naar beneden: "Komt er nog wat van of moeten we wachten tot we een ons wegen?" Volgens mij hoeven ze dan helemaal niet te wachten, want ze wegen niet eens een ons, maar dat terzijde. Zaza gebaarde dat zij er ook niets aan kon doen en ze kakelde tegen ons dat ze hoopte dat die beesten de boel niet zouden verraden met hun herrie. Gelukkig ging de tsaar eindelijk weer eens een tukje doen in het Tok-huis en Zaza riep zachtjes naar de boom dat de tijd rijp was. De beide vogels kwamen naar beneden en renden naar Soestdijk, waar ik al klaar zat.  

En nu moet u een week wachten, anders wordt het verhaaltje te lang.

Gesloten landingsbaan

Xena:

Weet u nog dat ma Tok voor mij een landingsbaan had gemaakt? 

het kussen onderaan de trap

Met een groot kussen onderaan de lange trap? 

Ze heeft dat kussen weggegooid toen ze het Tok-huis ging schoonmaken, ze was bang dat het vol met luizen zou zitten. Dus nu moest er iets anders worden bedacht om mij veilig naar beneden te laten gaan. 

En dat is gelukt! 

Wilt u weten hoe? 

Dan ga ik dat nu vertellen. 

Er zit, naast de drie raampjes in het huis, een deurtje. Dat was mij nog nooit opgevallen, maar toen ma Tok het in de ochtend open zette zag ik dat daar een uitgang was. Ik ging meteen kijken of ik daarlangs naar beneden zou kunnen komen en wat

het platformpje bovenaan de buitentrap

denkt u? Als je uit dat deurtje stapt val je niet meteen naar beneden, nee, er is eerst een soort platformpje en daaraan vast zit ook een lange trap, waarlangs je rechtstreeks de tuin in kunt komen. Dát was geweldig, dat ik dat niet eerder heb geweten! Ik ging door het deurtje naar buiten en nam plaats op het platform, dat wel een beetje klein was voor mij; voor de kleine kipjes is het prima, maar ik heb nogal grote voeten en die pasten er maar net op. Maar dat gaf niet, want ik kon heel gemakkelijk van die lange trap affladderen, onderaan is geen harde steen maar zachte tuingrond.

Nu zet ma Tok elke ochtend het deurtje voor mij open, zodat ik niet meer via de trap in het huis naar

de lange buitentrap

beneden hoef te roetsjen. 

Naar boven ga ik wel op de oude manier, dat wil zeggen: langs de trap in het huis. Omhoog is makkelijker dan naar beneden, dus dat gaat best. 

Waarom ik in de avond niet ook langs de buitentrap en door het kleine deurtje ga? 

Omdat ma Tok dat deurtje altijd meteen achter mij sluit als ik naar buiten ben gegaan. 

Ik vroeg haar waarom ze dat deed en ze zei dat ze bang was dat ze anders in de avond zou vergeten het dicht te doen, dat was al een keer gebeurd toen ik hier nog niet woonde. En dat is op zich niet zo erg, in de zomer kunnen wij best met een open deurtje slapen, maar in de ochtend ziet de tsaar licht naar binnen komen door dat deurtje en dan gaat hij daar op het platform keihard zitten kraaien. Dat was ook al een keer gebeurd en toen was de buurvrouw boos geworden omdat dat niet volgens de afspraak met ma Tok was. Daar had ze natuurlijk gelijk in en ma Tok zorgt nu dus dat ze het niet meer vergeet door het meteen na mijn afdaling weer te sluiten. 

vieze ramen

Hebt u gezien dat de ramen van ons huis heel vies zijn? 

Ik maakte ma Tok daarop opmerkzaam en ze had haar antwoord al klaar. Ze zei dat ze die expres niet schoonmaakte, zodat er minder licht door naar binnen kan komen; als de tsaar ook maar ergens licht ziet begint hij direct te kraaien, dus dat voorkomt ze op deze manier. 

Ik persoonlijk denk dat het een smoes is, ze heeft gewoon geen zin om de ruiten schoon te maken, maar ik stoor me er niet echt aan. Het valt me gewoon een beetje van haar tegen dat ze dat niet eerlijk zegt. Of zou het toch de waarheid zijn?

Verbouwing in de Tok-tuin

Xena:

Ik ben weer eieren aan het leggen. 

Xena bij de kleintjes in het Tok-huis

Ma Tok prees mij uitbundig toen zij mijn eerste ei sinds lange tijd onder Quinoa vandaan haalde. 

Ik moet zeggen dat ik zelf ook een beetje verbaasd was dat er weer een ei kwam; dat betekent dat het leven doorgaat, ook al is Xandra er niet meer. 

Ik ben nu helemaal gewend aan het slapen bij de kleintjes in het Tok-huis, het lijkt net alsof het nooit anders is geweest, behalve als ik vlakbij Soestdijk loop, dan denk ik er nog aan dat ik vroeger daar sliep met mijn beste vriendin. 

Ma Tok is trouwens bezig geweest in Soestdijk, ze had het nachthok al helemaal schoongemaakt, maar nu

Soestdijk is helemaal klaar, maar waarvoor?

ging ze ook de grote oude ren ervoor zetten. Dat kostte heel wat moeite, eerst moest het water van het plastic afgeschept worden. Dat plastic is de geïmproviseerde dakbedekking van de ren, ma Tok heeft dat een hele poos geleden over de ren gespannen om te verhinderen dat alles daarin nat wordt als het regent. Omdat het plastic plat ligt blijft er altijd water op staan. Dat is niet erg, maar om het hele geval te verslepen moet het water eraf, anders is de ren veel te zwaar voor ma Tok. Eigenlijk wil ze een nieuwe ren met een goed dak hebben, zei ma Tok tegen mij, maar dat kost nogal wat geld en met deze oplossing gaat het ook nog wel even. 

de ren op zijn oude plek

Wij vinden het niet erg dat het er niet zo mooi uitziet, als het maar droog is zijn we tevreden. We schuilen altijd in de ren als het regent, dus toen er weer eens een flinke bui naar beneden kwam renden we naar de ren, maar die stond niet meer op zijn oude plek. Gelukkig vonden we hem snel voor Soestdijk, zodat we toch nog droog konden zitten. 

de tsaar wil weten waarom de ren is verplaatst

De tsaar kakelde of iemand wist waarom de ren was verplaatst, maar dat was bij geen van ons bekend. We zouden moeten afwachten wat er verder zou gaan gebeuren. 

De volgende dag ging ma Tok een etensbak vullen met voer uit de grote ton in het Tok-huis. Die volle bak werd in het nachthok van Soestdijk gezet. In de ren kwam een drinkbak met fris water te staan en toen deed ma Tok alle deuren van het paleis dicht, ook de deur van de ren. 

Ze glimlachte de hele tijd. 

Xena bewaart haar geheimpje goed

Wij begrepen niet waarom ze zo blij keek, tot ik me herinnerde wat zij
een poos geleden tegen mij had gezegd. 

Omdat het een geheimpje was kakelde ik het niet door aan de andere kippen, ik hield mijn snavel stijf dicht. 

Ik keek naar ma Tok en toen zij naar mij knipoogde begreep ik dat het er nu van komen ging, wat zij had beloofd. 

Wat dat is? 

Dat vertel ik u niet, dat leest en ziet u volgende week wel.

Grote schoonmaak

Xena: 

Ma Tok heeft ons huis schoongemaakt en daarmee bedoel ik nu het Tok-huis, waar ik ook woon bij de kleintjes.

maar 1 stok en 1 mestplank

Ze heeft meteen wat veranderingen aangebracht. Zo is er nu nog maar één stok en één mestplank op de bovenverdieping. Ze heeft dat gedaan omdat er nu veel minder kippen in het huis slapen. Zij hoeft er dan niet bij te klimmen om onze plank en stok achterin het huis schoon te maken en het is voor ons ook prettig dat we nu een ruime plek hebben om te liggen als we een ei willen leggen. 

Ik heb nog geen ei gelegd sinds Xandra's dood, ik denk dat mijn lichaam dat eerst moet verwerken voordat het weer aan eieren maken toe kan komen. 

Soestdijk, waar Xandra is overleden, heeft ook een schoonmaakbeurt gehad. Daar ben ik blij om, het rook nog altijd naar haar bloed en dat is nu weg. 

lekker veel ruimte achter de stok en mestplank

Ik zag een paar van de kleintjes alweer het nachthok van Soestdijk binnen gaan en later haalde ma Tok er een eitje uit. Het is goed dat dat hok weer gebruikt wordt, misschien dat ma Tok er nog een keer geredde legkippen in gaat houden heeft ze me toevertrouwd, maar dat doet ze pas als ze weer terug is van het reisje dat ze binnenkort gaat maken. 

Nee, ze gaat nu niet zo ver als de vorige keer en ze blijft ook niet zo lang weg. Er komt wel weer iemand in haar huis wonen om voor de katten te zorgen. En voor ons natuurlijk ook. 

De nieuwe dierenverzorgster is al komen kennis maken hier in de tuin, ze keek aandachtig toe hoe ma Tok alles deed hier. Dat komt wel goed denk ik. Dat moet ook wel, want ma Tok gaat al heel snel weg.

de 2 kuikentjes van mevrouw Angelique

Bij mevrouw Angelique zijn twee kleine kuikentjes uit hun eitjes gekropen, ma Tok kreeg foto's doorgestuurd. 

Zien ze er niet schattig uit? 

Ma Tok wil niet dat er dit jaar wordt gebroed in de Tok-tuin, maar ik zag haar twijfelen toen ze die foto's bekeek. 

Gelukkig is er nog niemand broeds, want als er weer kipjes bijkomen moet die tweede stok er weer bij in ons huis en het is nu net zo lekker ruim. 

Ma Tok heeft ook een zachte landingsbaan gemaakt voor mij. 

Dat was nodig omdat ik nu en dan heel hard op de grond terechtkom als ik de trap naar beneden afga in de morgen. 

de landingsbaan voor Xena

Hoe het er nu uitziet? Kijkt u maar op de foto, dan begrijpt u het wel. Mooi hè? Helemaal voor mij alleen. 

Yolanthe, het kipje dat zich niet zo lekker voelde, loopt weer meer door de tuin te scharrelen dan vorige week, ik hoop dat zij het gaat redden. Ze was altijd zo parmantig, dan is het extra naar als ze opeens zo sloom is en het liefst in ons huis blijft zitten. We hebben de hele week vitamientjeswater gekregen, tot verdriet van Quinoa, die blijft mopperen dat ze dat niet lekker vindt. "Nou, dan drink je toch niet," kakelde Odette en daar kon ze het mee doen. 

Ma Tok: de komende weken zult u het weer even zonder verhaaltjes over de familie Tok moeten doen, als ik weer op het nest ben zullen ze me vast veel te vertellen hebben.

Angst

Xena:

Ik ben nog steeds heel verdrietig dat mijn lieve vriendin er niet meer is. 

Xandra en Xena samen op stok in Soestdijk

We zaten altijd zo gezellig samen te kletsen in Soestdijk voor het slapen gaan. 

Ik was de eerste avond helemaal alleen naar het nachthok gegaan, maar ik kon niet slapen zonder de aanwezigheid van een hokgenoot. Gelukkig kwam ma Tok mij halen, ze zei tegen me dat een kip nooit alleen moet zijn, dat is niet goed. Toen tilde ze me op en bracht me naar het Tok-huis, waar ze me met enige moeite op een stok zette naast de kleintjes, die daar al zaten.

Xena in het Tok-huis bij de kleintjes

Het was even wennen, maar het voelde veel fijner dan het eenzame nachthok van Soestdijk. Het zachte gekakel van de anderen klonk vertrouwd en ik voelde me ook veiliger dan in Soestdijk, waar dat vreselijke beest zomaar binnen had kunnen komen. 

Ik droomde nog wel telkens van een harde gil naast me en dan zag ik die kat weer aan Xandra haar nek hangen, brrr. Ik schrok steeds wakker en dan zat ik een poosje te

wat een hoge trap!

bibberen op de stok tot ik weer in slaap viel. 

De volgende morgen kwam ma Tok de deur open doen om ons naar buiten te laten. Het was grappig om dit nu eens van de andere kant mee te maken en niet vanuit de tuin, waar wij altijd al liepen te scharrelen als ma Tok kwam. 

Maar nu moest ik naar beneden en het was best hoog waar ik zat. 

Ik zag de kleintjes naar buiten vliegen door de open deur, maar dat kon ik niet, daarvoor ben ik veel te zwaar. 

Ma Tok wees op de trap die van het plateau naar de grond leidde en ik probeerde netjes af te dalen, maar halverwege verslikten mijn poten zich en rommelde ik heel snel naar beneden. 

Ma Tok lachte en zei dat ik het goed had gedaan voor een eerste keer,

Xena's poten verslikken zich

morgen zou het wel beter gaan. 

In de tuin ging ik samen met de anderen scharrelen, dat was vertrouwd, maar toch miste is mijn vriendin Xandra wel erg. We trokken altijd zo gezellig samen op en dat kon nu niet meer. Ik zag Ariane alleen rondlopen en ik ging naar haar toe. "Voel jij je ook zo alleen?" vroeg ik haar. "Ja," kakelde ze zachtjes, "en ik ben ook nog bang dat dat beest terugkomt om mij te pakken." "Droomde jij er ook steeds van vannacht?" vroeg ik en ze knikte verdrietig. Omdat we allebei alleen waren achtergebleven na de dood van onze rasgenoten besloten we vriendschap te sluiten,

Xena en Ariane samen in het Tok-huis

zo zouden we samen de gebeurtenissen kunnen verwerken. Die avond ging ik uit mezelf het Tok-huis in en Ariane kwam naast mij op de stok zitten. Ik moest mijn kop wel helemaal naar beneden buigen om haar te verstaan, maar dat gaf niet, we kakelden nog zachtjes een poosje met elkaar tot de tsaar, die bovenop de hordeur zat, kakelde dat het nu tijd was om te gaan slapen. Dat was ook nieuw voor mij, dat ik moest doen wat er gekakeld werd, ik vond het grappig en zo gingen we de tweede nacht in. Gelukkig sliepen we allebei beter dan de vorige nacht, Ariane en ik.

Hoor wie klopt daar kippen (4 slot)

 Xena en Xandra:

We gaan verder waar we vorige week waren gebleven. We riepen dus de hulp in van één van de zogenaamde buitenkipjes.

Angelique met haar onschuldige gezichtje

We kozen Angelique uit, omdat die er het onschuldigste uitziet. Zij was wel voor een grapje te porren en zo bedachten we het volgende. 

Als het 's avonds donker zou zijn geworden zou Angelique de hoge trap naast het Tok-huis opgaan en daar op het kleine deurtje kloppen. Een paar keer was genoeg om verwarring te scheppen, dachten wij. En dan de volgende avond weer, net zolang tot er onrust zou zijn ontstaan. Natuurlijk mochten de andere buitenkippen in de struik niet zien wat er gebeurde, anders was de lol er snel af als zij zouden gaan kakelen. 

En Angelique deed het prima, pas na de vierde nacht zagen wij Quinoa en de tsaar samen kakelen en naar de struik kijken. 

Nikolaas en Quinoa samen in de Tok-tuin

Zouden ze ons door hebben? 

Nee hoor, die avond ging de tsaar netjes naar binnen met de anderen. 

Wat wij niet hadden gezien was dat Quinoa ook in de struik was gaan zitten, dat merkten we de volgende dag pas, maar toen was het te laat. Zij had Angelique naar boven zien gaan om aan het deurtje te kloppen. En zij vertelde het natuurlijk aan haar vader, die ons allemaal bij elkaar riep. 

Hij humde een paar keer om de aandacht te krijgen en riep toen Angelique bij zich. Die beefde een beetje en dat vonden wij niet eerlijk, daarom stapten wij ook naar voren en we gingen naast het kleine hennetje staan. 

Xena en Xandra komen bij Angelique staan

"Wij horen er ook bij," kakelden we en Angelique keek opgelucht. 

"Nou, vertel jullie verhaal dan maar," kakelde de tsaar en ja, toen hebben wij alles verteld, over hoe wij graag weer eens wilden lachen en dat wij toen een geintje hadden verzonnen, om Daantje en Dirkje te eren. En omdat wij zelf te groot zijn om de hoge trap naar het deurtje aan de zijkant van het Tok-huis te beklimmen hadden we Angelique ingeschakeld. 

Nikolaas keek naar Quinoa, die begon te giechelen waarop Angelique mee begon te doen en even later kon niemand haar lachen meer inhouden. Zelfs de tsaar, die eerst streng had gekeken, begon te grinniken. Het werd zo'n gekakel dat ma Tok verschrikt kwam kijken of de rode kater weer in de tuin 

Nikolaas moet toch ook lachen

was gekomen. 

We begrepen eigenlijk niet waarom we zo moesten lachen, waarschijnlijk van opluchting omdat het maar een grap was geweest en niet iets engs. 

De tsaar kakelde dat hij het een leuk idee vond om Daantje en Dirkje te eren met een grap en hij riep iedereen op om ook iets lolligs te bedenken. Maar niet allemaal tegelijk natuurlijk, dan zou het veel te onrustig worden in de tuin.