Dood en leven in het verre oosten (1)

Odette:

In het verre oosten van ons land is weer iets vermeldenswaardigs gebeurd.

Dotje (links) met Karel

Mevrouw Ali vertelde aan Ma Tok dat zij het vreemd had gevonden dat Karel en Zijtje het nachthok niet in wilden gaan.
Toen ze ging kijken wat er aan de hand was vond zij Dotje daar levenloos op de grond liggen. Waaraan de hen was overleden was niet te zien.
Ma Tok opperde dat ze misschien een worminfectie had gehad en mevrouw Ali besloot onmiddellijk Karel en Zijtje te ontwormen.
Ze hoorde van Ma Tok dat die het middel daarvoor altijd bij

anti-worm middel

Hoogendoorn haalt, dus zij keek op de site en bestelde een fles van het spul.
Maar toen bedacht zij dat één hen wel een beetje weinig was voor haan Karel en in plaats van het wormmiddel te laten bezorgen ging zij naar Hoogendoorn toe om meteen haar aantal hennen wat op te schroeven.
Ze was nog niet bij Hoogendoorn geweest nadat daar alles was verbouwd en ze keek haar ogen uit.
Wat vooral opviel was dat er erg veel jonge dieren waren, niet zo verwonderlijk natuurlijk, omdat alles wat veren heeft daar opnieuw opgestart had moeten worden.
En helemaal achteraan op een groot veld liepen allerlei kipjes en haantjes door elkaar heen. Mevrouw Ali dacht hierbij ook een paar leden van de familie Tok te herkennen, maar het was wat moeilijk om daar zeker van te zijn.
Na het rondkijken ging ze haar boodschappen doen.
Ze was van plan om twee Cochins te halen voor Karel's harem en ze zag een paar mooie diertjes, een zwart en                                                         een grijs.

de zwarte Cochin

de kleine grijze Cochin

                                                                            Omdat ze ook graag een bruin hennetje wilde keek ze nog even verder bij de andere rassen.
Daar zag ze een paar erg mooie zalmkleurige kipjes van een ras dat ze niet kende.
Ze hoorde dat het Faverolles waren en ze was zo enthousiast dat ze van deze kleintjes ook twee hennetjes meenam. Zo had ze vier nieuwe kipjes toen ze weer thuiskwam.

de Faverolles

Ze zette ze 's avonds op stok bij Karel en Zijtje om zo in de nacht aan elkaar te wennen.
In het volgende verhaaltje kunt u lezen hoe het verder ging met de nieuwe hennetjes en met Karel en Zijtje.


Ma Tok: met dank aan mevrouw Ali voor de foto's.

Veranderingen in het verre oosten

Maria:

Ik mag u weer eens bijkakelen over de kippen van mevrouw Ali in het verre oosten van het land.

Dotje en Zijtje

Nadat Hannes was verhuisd naar de kinderboerderij zijn er een paar hennen overleden, zodat mevrouw Ali er nog maar twee over had.
Dat waren Dotje en Zijtje.
Het was wel een beetje stil in het grote kippenhok en toen mevrouw Ali met haar broers, zus, kind en kleinkinderen, neven en nichten en alle aangetrouwden een gezellige familie-bijeenkomst had op een boerderij, waar ook kippen rondliepen, kreeg zij het voor elkaar om daar een nieuw lid voor haar kippenfamilie te veroveren.

het hok met bovenin de doos van Karel

Het ging hier echter niet om een

hen, maar om een haan!
En dat na alle heisa, die zij had gehad met Hannes.
Ma Tok vroeg of dat wel een verstandige zet was, waarop mevrouw Ali antwoordde dat de haan, die aan het hoofd van deze familie stond, de hele dag niet één keer had gekraaid, dus dat zijn zoon dat waarschijnlijk ook niet zou doen.
Deze haan, die nog erg jong is en nog flink moet groeien, ging mee naar het verre oosten, waar mevrouw Ali hem met doos en al in het nachthok bij de dames zette. De doos was wel open, zodat Karel, zoals zij hem genoemd had, de volgende morgen kennis kon maken met zijn dames.
Dat ging niet echt van een leien dakje, want Karel wist niet hoe hij van het nachthok naar beneden in de ren moest komen.
Erg slim lijkt hij mij niet, als ik het hok zo bekijk lijkt het mij héél duidelijk hoe je in die ren moet

Dotje en Karel in de tuin

komen, maar misschien was hij een beetje verlegen.
Mevrouw Ali hielp hem een handje en daarna ging alles prima.
Dotje ontfermde zich meteen over Karel en het werd echt feest toen ze in de tuin mochten rondscharrelen.
Op de foto's kunt u zien dat Karel, net als Zijtje, een zijdehoen is. Hij heeft een prachtige bruine kleur, ik vind hem er wel cool uitzien.
Ik ben erg benieuwd hoe de kuikens van Dotje en Zijtje gaan worden, maar ik denk dat we daarvoor nog tot volgend jaar moeten wachten.

v.l.n.r.: Dotje, Karel en Zijtje

Karel is nu nog te jong om al hennen te kunnen bevruchten, maar als hij volwassen is zal dat vast prima gaan.

Ma Tok: met dank aan mevrouw Ali voor de foto's.

Belangrijk nieuws uit het verre oosten

Desiree:

Ik mag u op de hoogte brengen van het wel en wee in het verre oosten van het land. Daar is weer iets gebeurd dat het vertellen waard is.

Zijtje met Austra en het haantje (vooraan)

Het is al een hele tijd geleden dat wij u konden meedelen dat daar kuikens uit hun ei waren gekropen. Die kuikens zij nu wel volwassen geworden.
Weet u het nog?
Het waren een hennetje en een haantje. Omdat het hennetje een Australorp bleek te zijn kreeg het de naam Austra, want mevrouw Ali houdt de zaken graag overzichtelijk en eenvoudig.
Het haantje kreeg geen naam omdat niemand wist wat zijn ras was.
Wij hier vonden dat een beetje vreemd, hoe kun je een haan of hen nu geen naam geven? Hoe moet je hem dan roepen?
De betreffende haan had hier zelf geen mening over, althans, als hij er wel één had dan deelde hij die niet met iemand. Hij leefde vrolijk voort en speelde de baas over de hennen, ook over zijn moeders. Maar één ding deed hij niet: kraaien.
Of dat nu kwam omdat hij naamloos door het leven ging of niet, mevrouw Ali was er best blij mee. Zij woont immers midden in

Hannes de haan met zij hennen

een woonwijk, waar men hanengekraai zeer vroeg in de ochtend vast niet waarderen kan. Maar nu het nieuws: Op de morgen van oudejaarsdag besloot de haan dat het nu toch tijd was om duidelijk te maken dat hij een haan was en ook dat het tijd was om op te staan.
Voor hem en zijn hennen dan, want het was nog érg vroeg in de morgen.
Nu moest mevrouw Ali wel maatregelen nemen.
Haar eerste maatregel was de haan een naam te geven, zodat zij hem kon toespreken.

Hannes in zijn "bed"

Ze noemde hem Hannes, Hannes de haan. Mooie naam, vind ik, hij past echt bij hem.
Maar het toespreken hielp niet echt, Hannes bleef kraaien nu hij eenmaal ontdekt had hoe geweldig dat voelde.
Mevrouw Ali vroeg Ma Tok om raad en zij kreeg het advies om Hannes 's nachts in de schuur op te sluiten.
Dat heeft zij dus de nacht van oud op nieuw gedaan. Hannes kreeg een grote kist in de schuur toegewezen als slaapplaats.

Dotje en Zijtje, de hennen van Hannes

Het ging helemaal goed, de volgende morgen mocht meneer weer bij zijn dames in de ren.
Of hij nu dacht dat het de schuld was van Dotje dat hij de nacht elders had moeten doorbrengen weet ik niet, maar hij deed een beetje lelijk tegen haar toen hij weer bij haar werd gezet.
Het kan ook zijn dat hij zich vernederd voelde omdat hij in die kist had moeten overnachten. Het is nu niet echt een luxe slaapplaats, al had hij daar prima geslapen, heerlijk rustig en donker.
Mevrouw Ali gaat het allemaal nog even aankijken, misschien kan Hannes bij haar blijven wonen, dat zou zij het liefste willen, maar dan moet hij wel een beetje meewerken.
Wij zijn erg benieuwd hoe dit alles gaat aflopen.

Het verre oosten

Nadine:

Ma Tok heeft weer bericht gekregen uit het verre oosten van het land.
Omdat Keetje er niet meer is mag ík u nu vertellen wat er daar allemaal gebeurt.

de kuikens in hun eigen hok

Het gaat over de twee kuikens die daar wonen met hun twee moeders. Ik weet niet of elk kuiken nu een eigen moeder heeft of dat ze nu en dan wisselen, maar dat doet er ook niet echt toe, als zij maar warm gehouden en goed opgevoed worden. Dat "warm houden" konden we wel even vergeten de laatste tijd.
De "kleintjes" groeien zo hard dat mevrouw Ali zich al een tijdje afgevraagd heeft of het kleine hokje, dat zij met hun vieren

het haantje, ras onbekend

delen, niet te krap aan het worden is. En omdat zij gelezen heeft dat kuikens van zes weken eigenlijk al alleen kunnen wonen heeft zij de beide moeders bij hun kuikens weggehaald en hen weer bij Kuif gezet, die het grote hok een poosje alleen bewoond had.
De eerste dagen waren de moeders nog erg bezorgd om hun kinderen.
Ze riepen telkens naar hen.
Omdat alle kippen bij mevrouw Ali in een hok zitten konden de moeders niet bij hun kinderen komen, maar roepen was

het hennetje

natuurlijk wel mogelijk.
De kuikens piepten in het begin hard terug, maar na een paar dagen werd iedereen rustig en waren alle kippen gewend aan de nieuwe situatie.
Kuif was in het begin nogal lelijk tegen Dotje, maar dat was gelukkig ook van korte duur.
En zo is men weer een stapje verder daar in het oosten.
De volgende stap was het uitvinden van het ras van de kuikens.
Mevrouw Ali ging naar een kleinvee-tentoonstelling met foto's van de beide kuikens bij zich. De deskundigen daar konden haar niet vertellen tot welk ras het haantje behoorde, maar het hennetje blijkt een

Austra's kop

Australorp te zijn. 

Op de foto hierboven kunt u haar kop niet goed zien, vandaar de tweede foto van haar. Ze is een mooie kip, vind ik. 

En wat meer is: mevrouw Ali kon haar nu eindelijk een naam geven: Austra. 

Het haantje zal, als hij gaat kraaien, moeten verhuizen. 

Austra mag blijven in de tuin van mevrouw Ali. Het is jammer dat zij nu maar één nieuw kipje heeft, maar het was een hele gebeurtenis, het broeden op de eieren en het uitkomen van de kuikens. 

Misschien komt er volgend jaar een herkansing voor mevrouw Ali, als er weer iemand broeds wordt.

Als zij dat wil kan ze wel broedeieren van Ma Tok krijgen, dan weet ze van tevoren van welk ras de kuikens zullen zijn. Of ze moet het wel spannend vinden zo, dat laten we helemaal aan haarzelf over.

Ma Tok: met dank aan mevrouw Ali voor de mooie foto's.

Nieuwe berichten uit het verre oosten

Vita:

Ma Tok heeft mij de opdracht gegeven om u te vertellen hoe het gaat met de kuikens in het verre oosten van het land, bij mevrouw Ali.

Zijtje, Dotje en het haantje

Mevrouw Ali was op vakantie geweest en zodoende had zij zelf haar kuikens ook een tijdje niet gezien.
Toen ze weer thuis kwam en in haar tuin keek schrok ze bijna van de grootte van de kleintjes van Zijtje en Dotje.
Ze waren zo hard gegroeid, dat mevrouw Ali zich nu zorgen begint te maken of het hokje, waar ze met hun vieren in wonen, binnenkort niet te klein zal worden. Misschien kan zij het nog uitbreiden met een los rennetje ervoor, maar Ma Tok weet niet of dat tot de mogelijkheden behoort binnen de mooie tuin daar in het oosten. De kippen van mevrouw Ali mogen namelijk alleen in de winter door de tuin scharrelen, als er mooie bloemen staan te bloeien moeten zij in hun (zeer ruime) hok met ren blijven.
En er speelt nog een ander probleem.
Het ene kuiken, het licht gekleurde beestje, is vrijwel zeker een haan.
En hanen zijn niet gewenst in de buurt waar deze kippen wonen.

v.l.n.r.:hennetje, haantje, Dotje en Zijtje

 Dat betekent dus dat dit ene kuiken weg zal moeten als hij gaat kraaien. Gelukkig is dat voorlopig nog niet aan de orde, maar dat gaat natuurlijk wel een keer gebeuren.
Mevrouw Ali is niet bereid om te gaan verhuizen naar een plek waar hanen wel worden gewaardeerd, dus dat is ook geen optie.
U kunt op de foto zelf zien dat het ene kuiken duidelijk een redelijk grote rode kam aan het krijgen is.
Dat is dus het haantje in wording.
Het andere kuiken, het zwartje, is hoogstwaarschijnlijk een hen, gelukkig, zodat mevrouw Ali tenminste één van haar kleintjes zal kunnen houden.
Wij zijn benieuwd wanneer mevrouw Ali besluit om de beide kloeken en hun kuikens bij de anderen in het grote hok te zetten.
De moeilijkheid is dan dat zij geen apart kuikenvoer meer kunnen krijgen, maar dat is op te vangen door alle kippen een

Zijtje met de 2 kuikens

goede scharrelmix te geven, zodat de kleintjes toch goed kunnen groeien.
En nu en dan wat ei-krachtvoer is ook erg goed, vooral voor de vorming van het verenpak.
Ma Tok heeft dit ook gedaan toen Pippa en Zorro, die toen nog Zora heette, gingen verhuizen naar het Tok-huis.
En Zorro is er zeker niet slechter op geworden.
Hij doet in elk geval erg zijn best om net zo mooi te gaan kraaien als zijn papa LazaRus. Het klinkt nog niet hetzelfde, maar het begint er toch al meer op te lijken.
Over het ras van de beide kuikens kan mevrouw Ali u nog niets vertellen en ook Ma Tok heeft nog geen idee.
Mooi zijn ze wel allebei, dat staat vast.

Van wie het haantje bij mevrouw Ali kraailes moet krijgen weet ik niet, misschien kan een haan uit zichzelf ook wel leren kraaien.
Ik hoop dat mevrouw Ali het meteen aan Ma Tok vertelt als haar haantje begint te oefenen. Die eerste pogingen klinken als een hoestbui, dat weet ik nog van Zorro's begin-geluiden.
Zodra Ma Tok hier iets over hoort zal zij één van ons vragen dit aan u door te geven, zodat u ook hiervan op de hoogte blijft.

Droefheid in het verre oosten (waarschuwing: dit verhaal bevat een schokkende foto)

Vita:

Ik mag iets vertellen over de kuikens in het verre oosten van het land.
Ma Tok heeft mij hiervoor uitgekozen omdat ik pas iets heel naars heb meegemaakt.
Dat was toen mijn allerbeste vriendin Vera doodging.
Ik mis haar nu niet meer zo erg als in het begin, maar ik denk toch nog wel regelmatig aan haar. Hoe we samen in het Tok-huis op de stok zaten 's nachts, en hoe we lekker naast elkaar door de tuin scharrelden.
Wij hadden erg veel meegemaakt samen voordat wij hier in de tuin kwamen wonen, dat maakte dat wij elkaar erg goed begrepen. En daarom dacht Ma Tok dat ik ook het bericht uit het verre oosten maar moest vertellen, omdat ik dat ook wel goed zou begrijpen.

Vera en Vita, zoals zij vroeger samen in de tuin scharrelden

Nu weet u meteen al dat het geen vrolijk bericht is, dat ik u ga meedelen.
Dat klopt, het is heel erg droevig.


Want wat is er daar gebeurd? U weet dat mevrouw Ali drie kuikens had, uitgebroed door Dotje en Zijtje.
Als het goed is hebt u ook foto's gezien van de kleintjes.
Ma Tok zal hier nog een plaatje van ze laten zien, om uw geheugen op te frissen.
Links ziet u de twee gele en rechts het zwarte kuiken.
                                                                       En dan kom ik nu bij het droevige gedeelte.

het arme verdronken kuikentje

Mevrouw Ali had een grote emmer met water neergezet in het hok, waar de kloeken met hun kuikens wonen, zodat de grote hennen daar lekker konden drinken. Dat deden zij veelvuldig met het warme weer van de laatste tijd.
Maar mevrouw Ali had niet gerekend op de nieuwsgierigheid van de kuikens.
En zo kwam het dat één van hen, de kleinste nog wel, op het randje van de grote emmer was gesprongen om eens te kijken of er daar iets lekkers te halen was. De kloeken gingen er tenslotte telkens naartoe om iets te eten of te drinken, dat kon het ukkie vanaf de grond niet goed

de 2 overgebleven kuikens

zien. Daarom was zij op de rand gaan zitten.
Maar die rand was een beetje glad door het water en zo kwam het dat de kleine eraf gleed en in het water terechtkwam.
En nee, zwemmen kon zij niet. Toen mevrouw Ali later haar tuin in kwam zag zij dat er iets vreselijks was gebeurd: het kleine kuikentje was in de emmer verdronken.
Natuurlijk was zij erg verdrietig en ook wel een beetje boos op zichzelf, omdat zij er niet aan had gedacht dat zo'n kuiken kon verdrinken in een emmer.
Zij heeft meteen een andere drinkbak voor de kloeken

Dotje houdt haar kleintje goed in de gaten

neergezet, zodat het niet weer zou kunnen gebeuren.
Maar voor dat ene kleintje was dat te laat.
Als het kuiken verdronken is verandert men de drinkemmer, zou ik bijna zeggen.
Ik hoop dat het met de andere twee kuikens beter afloopt en ik wens mevrouw Ali veel sterkte bij het verwerken van haar verdriet.


Verder heb ik gehoord dat het gele kuiken al zelf het trapje naar het nachthok op kan, maar het zwartje nog niet, dat wordt elke avond liefdevol door mevrouw Ali opgetild en boven neergezet.
Ik verwacht dat zij het binnenkort ook wel zelf zal kunnen, ze zal de kunst wel afkijken van het gele kleintje. En dan zijn ze alweer een stapje verder naar zelfstandigheid.

Ma Tok: Mevrouw Ali heeft mij bericht dat het zwarte kuiken inmiddels ook zelf naar boven kan klimmen. Weer een zorg minder.

Nieuw leven

Odette:

Ik zou u op de hoogte houden van de ontwikkelingen in het verre oosten, weet u nog?
Wel, er is daar inmiddels iets gebeurd.
Mevrouw Ali had de twee broedende dames in het aparte hokje gezet met hun eieren en dat was net mooi op tijd. Er zijn namelijk eergisteren twee kuikens uit hun ei gekropen. Zijtje heeft de eer om op de kleintjes te zitten om ze warm te houden.

de 2 kuikens bij mevrouw Ali

Zij zit ook op de overige drie eieren.
Of er met dit weer veel warm te houden is is de vraag, maar zo gaat dat nu eenmaal bij kippen. Als er een kuiken is dan hoort dat veilig en warm in haar dons te zitten.
Dotje zit ook nog broeds te wezen, maar zij zit op niets te broeden.

Ma Tok heeft al geopperd dat mevrouw Ali de eieren onder Dotje zou leggen, maar mevrouw Ali zegt dat dat niet veel zou oplossen.
Als Dotje even gaat eten pikt Zijtje de eieren namelijk meteen weer in.
Tja, dan moeten ze het gewoon maar afwachten daar in het oosten.
Het gaat daar toch anders dan hier in het westen, dus Ma Tok moet zich er maar niet teveel mee bemoeien.

kuiken 1 van dichtbij

Mevrouw Ali weet ook wel wat ze doet.
Het is nog niet te zien van welk ras de kuikens zijn, dat moeten we nog afwachten.
Dat heb je als je eieren gaat halen bij Hoogendoorn zonder te vragen van welk soort hennen ze zijn. Wel leuk, natuurlijk, nu is het straks een verrassing.
En we weten ook nog niet of de andere eitjes nog gaan uitkomen.
Spannend hoor!
Wel erg leuk dat er daar nu ook kuikens zijn.

kuiken 2 van dichtbij

Ma Tok heeft nog niet gevraagd naar de namen voor de ukkies, misschien wacht mevrouw Ali wel totdat ze weet wat voor soort kippen er uit de kuikens gaan groeien. Dotje heet ook zo omdat ze een Wyandotte is en Zijtje is een Zijdehoen.
We zullen maar hopen dat de kuikens hennen zijn en geen hanen, want als mevrouw Ali een haan in haar tuin heeft krijgt zij ruzie met de buren.

het derde kuiken

En nu het laatste nieuws: gisteren is er uit het grote bruine ei nog een kuiken gekomen. Dit kuiken is bruin. Mevrouw Ali heeft een foto van het beestje gemaakt, maar omdat het de hele tijd onder Zijtje zit is alleen het kopje te zien.
Dotje heeft de twee eerste kuikens nu onder haar hoede en Zijtje het laatste bruine ukkie.

de 2 eerste kuikens nu bij Dotje

De beide kloeken gaan zeer vertrouwelijk met elkaar om, er is totaal geen sprake van ruzie om de kleintjes.
Nogmaals gefeliciteerd van de hele familie Tok, mevrouw Ali.

het derde kuiken onder de moeder uit

Ma Tok: met dank aan mevrouw Ali voor de foto's.

Verhuizing in het oosten (3)

Keetje:
Ik zou laten zien hoe het bijzondere plekje van Wyanda eruitzag.

Wyanda in een kattenbak

Hiernaast kunt u het bewonderen.
Ziet u wat het is waar zij in zit?
Inderdaad, het is een kattenbak.
Wat Wyanda daar precies zo in aantrok weet niemand, misschien denkt zij dat het een heel groot legnest is.
Het is in elk geval een mooi gezicht, vind ik.
Ik heb niet gehoord of er ook een kat is komen kijken terwijl Wyanda daar zo lekker lag.
Mevrouw Ali heeft namelijk ook katten, maar dat had u vast al begrepen, anders had er geen kattenbak in haar huis gestaan.

De dochter en schoonzoon van mevrouw Ali kwamen de volgende dag terug om het nieuwe hok af te maken. Na nog heel wat werk zat het dak er eindelijk ook op en toen was het klaar.
En ik moet toegeven: het ziet er prachtig uit!
Wat een fraai ontwerp, en ook zo mooi afgewerkt.
Die dochter en schoonzoon zijn ware kunstenaars.

het nieuwe hok helemaal klaar

U mag een foto zien van dit bouwwerk, kijkt u maar hiernaast.
Is het niet schitterend?
Het is dat wij net een heel fijn nieuw huis hebben, anders zou ik er jaloers op worden.
Het heeft zelfs een trapgevel!
En een fijne grote ren, zodat ze heerlijk buiten kunnen zijn, al lopen ze dan niet vrij rond.

Tja, en nu het hok helemaal klaar was had mevrouw Ali geen reden meer om te wachten met de aanschaf van een paar zijdehoenders, die konden er nu best bij, er was ruimte genoeg.

de nieuwe zijdehoenders

Dus toog zij op weg naar de plek,

waar ook Wyanda en Dotta vandaan kwamen en toen zij weer thuiskwam had zij een kattenmand bij zich, met daarin
twee mooie sneeuwwitte zijdehoenders.
Zijn ze niet prachtig?
Hun veren zijn speciale veren, de weerhaakjes ontbreken, zodat de veren meer lijken op haren. Ze voelen heerlijk zacht aan.
Ook hun poten zijn "behaard" en ze hebben een kuif op hun kop.
Ik persoonlijk vind ze erg mooi, vooral ook omdat zij, net zoals ik, een mooie kuif hebben.
Nu ben ik nog heel benieuwd naar hun namen.
Sneeuw en Witje misschien?
En zou het een tweeling zijn, net als onze Geertruien?
Dat hoop ik niet voor mevrouw Ali, want dan is de kans op allerlei ondeugende streken erg groot.


Ik denk dat deze twee dames zich snel zullen aanpassen aan de andere hennen.
Het hok is tenslotte voor iedereen nieuw, dus er is geen sprake van indringers in een bestaand hok.
Mevrouw Ali, gefeliciteerd van ons allemaal hier in de Tok-tuin, met uw mooie hok en uw nieuwe hennen. Wij hopen dat u en de kippen er lang plezier van zullen beleven.

Verhuizing in het oosten (2)

Keetje:
Vandaag mag ik verder vertellen over de kippen in het oosten.

Toen mevrouw Ali eenmaal had besloten om nog meer kippen aan te schaffen vond zij dat er dan een nieuw hok moest komen in haar tuin. Een hok met een grote ren, zodat de hennen in de zomer ook lekker buiten konden lopen, zonder van haar tuin een woestijn te maken.

delen van het ontworpen nieuwe hok

Nu heeft mevrouw Ali een dochter en een schoonzoon, die allebei nogal handig zijn.
Dit jonge stel bood aan om een hok voor de kippen van hun (schoon)moeder te ontwerpen en in elkaar te zetten.
Zo zou het precies op maat gemaakt kunnen worden.
Zij wonen in een andere plaats dan mevrouw Ali, maar dat mocht de pret niet drukken.
Ze begonnen welgemoed aan het project.
Al snel bleek dat best tegen te vallen, maar zij zetten vastberaden door.
En na een paar weken ontwerpen en zagen en bouwen en schilderen was het geval zover dat het naar mevrouw Ali vervoerd kon worden, om in haar tuin in elkaar gezet te worden.
Op een middag kwamen dochter en schoonzoon met een aanhangwagen achter hun auto naar de woonplaats van mevrouw Ali gereden.

Het hok in aanbouw stond in delen in de aanhanger.

Het had heel wat voeten in de aarde voordat alles door het huis heen in de tuin was gezet, maar dat lukte.

er werd tot diep in de nacht gewerkt

En toen kwam het moeilijkste gedeelte: het hok moest in elkaar worden gezet, precies tussen een boom en een schutting.
En dat paste maar net.
Toen het hok eindelijk stond was het na middernacht.
Er zat toen nog geen dak op en het oude hok was gesloopt en afgevoerd. Dus waar moesten de drie kippen nu overnachten?
Zij hadden inmiddels zelf al een oplossing gevonden door op een tuintafel te gaan zitten slapen en zo gingen ze de nacht in.
Het dak zou de volgende dag op het hok worden bevestigd.

de tijdelijke slaapplek van de daklozen

Dit min of meer buiten slapen betekende wel dat de kippen nu los door de tuin konden lopen. En omdat het nogal warm was, stond de deur van het huis overdag open. Dit had weer tot gevolg dat Wyanda eens binnen in het huis ging kijken.
Zij vond daar een prachtig plekje, waar ze een hele tijd bleef liggen. Hoe dat plekje eruit zag kunt u zien in het volgende verhaal.




(de foto's bij dit verhaal zijn gemaakt door mevrouw Ali)