In memoriam: LazaRus Tok

Ma Tok:

Dit is het moeilijkste "in memoriam" dat ik ooit heb geschreven.

Laza met Maria en Martha bij aankomst in de Tok-tuin

Natuurlijk was het telkens erg als er een kipje overleed, maar Laza had toch wel een heel speciaal plekje in mijn hart.

Hij kwam bij ons wonen in 2009, hij was toen ongeveer een jaar oud.

Samen met hem kwamen twee mooie hennetjes, Maria en Martha, ze behoorden allemaal tot het Chabo-ras. 

Vanaf zijn eerste dag hier in de tuin heerste hij over de familie Tok, soms erg wijs en soms wat minder. Zijn eerste tijd bracht hij de nachten door in het schuurtje dat nu het Tok-huis is, zijn dames sliepen in Soestdijk, dat het enige kippenhok was hier in de tuin. 

Laza tussen zijn dames in het Tok-huis

Laza moest apart slapen omdat hij anders de buren te vroeg wakker kraaide. Nadat het schuurtje was omgebouwd tot kippenhuis mocht hij elke nacht gezellig tussen zijn hennen doorbrengen. 

Hij heeft voor veel nageslacht gezorgd, zo zijn alle raszuivere chabo's dochters van hem. Daantje en Dirkje ook, dat zijn weliswaar maar halve Chabo's, maar dat komt omdat hun moeder een kuifhoen was. 

Floortje is een dochter van Anne C, die weer een zoon van Laza was. 

kuikens

Zo heeft hij toch meegeholpen aan haar totstandkoming. 

Laza was een erg goede haan, hij hielp ook bij de opvoeding van de kuikens, als die er waren. 

Hij beslechtte geschillen tussen de hennen en gaf nu en dan Daantje en Dirkje op hun kop als ze weer eens ondeugend waren geweest. 

De meiden hielden hem ook wel eens voor de gek. Gelukkig kon hij daar steeds beter tegen en leerde hij om zichzelf lachen. Dat is een kunst die sommige mensen nooit leren, hoe oud ze ook worden. 

Voor alle hennen, die hier nieuw kwamen in de tuin, was Laza erg lief. Hij beschermde hen als de anderen hen niet wilden toelaten tot het eten, omdat ze hen niet kenden. En voor elke nieuwe kip heeft hij een dansje gedaan. 

Xara onder Laza's vleugel

Toen Xara, na jaren bij mevrouw Wies te hebben gewoond, weer in de tuin terugkwam, nam hij haar in het Tok-huis zelfs onder zijn vleugel, zo blij was hij dat zijn dochter er weer was. 

Anne C, zijn zoon, bleef lang hier in de tuin en diende Laza tot hulp;  Laza heeft het jonge haantje geholpen om een goede haan te worden. Toen Anne C plotseling de aandrang om de baas te worden niet meer kon weerstaan heeft Laza niet eens teruggevochten, hij liet zich opzij zetten door zijn zoon, die natuurlijk door ma Tok naar Stolwijk werd gebracht om daar de baas te gaan spelen over een eigen harem. 

mooie LazaRus

De laatste tijd ging het al niet zo lekker met Laza, hij bleef bleek na de rui en kraaide nauwelijks meer. 

Ik stopte hem extra lekkere hapjes toe en hield hem in de gaten. 

Toen hij woensdagavond niet op de stok zat maar in de bodembedekking werd ik ongerust en die onrust groeide toen hij de volgende morgen in het hok bleef liggen toen ik de deur open deed. 

Hij leefde nog wel, maar zijn kam en lellen waren blauwachtig en hij hield zijn ogen gesloten. 

Ik zag dat hij stervende was en nam hem mee naar de woonkamer, waar hij lekker warm kon liggen. 

Het duurde nog een paar uur en toen blies hij zijn laatste adem uit.

Ik heb hem in de tuin begraven, onze lieve mooie haan.

LazaRus, je blijft voor altijd verbonden met de familie Tok, die je zo lang hebt geleid.

Rust zacht.

Op bovenstaand filmpje kunt u Laza nog één keer horen kraaien als hij Laurel die edele kunst bijbrengt.

Wat zal ik dit geluid vreselijk missen!

Grote droefheid

 Ma Tok:

Tot mijn grote droefheid moet ik u meedelen dat vandaag onze mooie lieve haan LazaRus Tok is overleden.

Morgen kunt u zijn "in memoriam" lezen.

Wij zijn in diepe rouw.

Leiderschap

 

Laurel:

Ik ben zomaar de baas geworden hier in de Tok-tuin. 

LazaRus wordt oud

Naast LazaRus, dat wel, maar hij doet eigenlijk niets meer. 

Hij kraait niet meer en ik zie hem ook niet meer treden. Hij eet en drinkt wel gewoon en hij scharrelt lekker rond met de hennen, maar verder gedraagt hij zich als een kip. 

Ik denk dat hij een beetje moe geworden is van elf jaar leiderschap. 

Of ik hem nu wil gaan aanvallen om de enige haan te zijn hier? 

Nee hoor, geen veer op mijn kop die daar over denkt, ik heb het prima naar mijn zin en als ik iets niet weet of begrijp is het handig om een oudere, wijze haan achter de vleugel te hebben. 

Ik laat hem maar gewoon met rust zolang hij het gevecht niet aangaat. Mijn broedmoeder Pippa vindt dat ik een veel te zware taak op mij heb genomen, maar ik denk dat ik het wel aankan. De hennen in de Tok-tuin zijn

Hannah is verliefd

allemaal best goed opgevoed, ze vinden het prima dat ik hier nu koning kraai. Ik heb zelfs al een soort van liefdesverklaring gekregen van één van hen. 

Wie dat is? 

Dat ga ik u natuurlijk niet aan uw snav... eh... neus hangen. Ik kan geen hennen gaan voortrekken, dan wordt het ruzie hier en dat moet met alle mogelijke middelen voorkomen worden, zoveel heb ik al wel begrepen van het leiden van een toom kippen. 

Iedereen moet nu gehoorzamen aan mij, behalve Laza natuurlijk, die ga ik geen bevelen geven. Ik kan dat best, zeggen wat een ander

Laurel met zijn zusjes

moet doen, dat vind ik erg grappig. Mijn zusjes Lisa en Linda doen niet wat ik zeg, zij zien mij nog steeds als gelijkwaardige, maar dat zal wel veranderen als ik ouder en sterker wordt. Mama Pippa zit nog steeds in de ren met Maartje, ik weet niet goed hoe ik die straks moet behandelen. Ik denk dat ik gewoon net zo doe als ik tot nu toe heb gedaan, niet teveel naar haar luisteren dus. Die hele grote Katie omzeil ik voorlopig maar een beetje, stel je voor dat ze het niet met mij eens is en mij een lesje wil leren; daar kan ik natuurlijk nooit tegenop, ik kan niet meer onder

grote Katie in het midden

haar door lopen, maar veel scheelt het niet. 

Daantje en Dirkje keken een beetje geschokt toen ik kakelde dat we naar binnen gingen omdat het donker werd, maar ze gingen toch. Ze zaten nog wel een hele poos samen te smoezen op de stok, dat heb ik maar toegestaan, je moet niet direct alles verbieden.

Aan de ene kant geniet ik ervan om de baas te spelen, maar aan de andere kant vond ik het ook erg leuk om ondeugend te zijn en dat kan nu niet meer, natuurlijk. Mijn moeder uitlachen als ze tegen me kakelt dat ik me een beetje moet gedragen kan ik ook niet meer

lachend weglopende Laurel, nagekeken door Maartje

maken, ik doe nu maar net alsof ik haar niet gehoord heb. Maar lollig was het wel, vooral toen die kleine Maartje vol ontzag naar me keek toen ik kakelend van de pret wegliep nadat Pippa mij tot de orde had geroepen. 

Het zal wel wennen allemaal, maar ik moet wel al heel jong voor een grote schare kippen zorgen, dat ben ik met mijn moeder eens. 

Ik weet niet wat ma Tok ervan vindt dat haar trouwe Laza niet meer kraait, ik zag haar al heel

oudere foto: LazaRus met nog grote
rode kam en lellen in het Tok-huis op stok

bedenkelijk naar hem kijken en ze aait hem elke avond over zijn borst als hij op stok zit in het Tok-huis, ze zegt dan lieve woordjes. 

Volgens mij maakt ze zich zorgen over hem. Zijn kam en lellen zijn minder rood dan eerst en ze lijken ook wel gekrompen te zijn, maar dat kan met de rui te maken hebben. Van mij mag hij blijven en ik hoop dat ik ook mag blijven van ma Tok, het is hier heel fijn en geen enkele beginnende haan heeft al zoveel hennen tot zijn beschikking, dus ik bof gewoon dat ik hier uit mijn ei ben gekropen.

Adelaarskuiken?

LazaRus:

Ik weet niet wat ma Tok van plan is, ze blijft maar kippen en kuikens toevoegen aan mijn koninkrijk. 

Laurel, hulphaantje in wording

Het is wel zo dat er een paar hennen zijn gaan hemelen, maar er moet een keer een einde komen aan die onstelpbare stroom die ik straks moet gaan regeren. Gelukkig is Laurel er nog, die moet mij maar flink gaan helpen als hij volwassen is. Zijn gekraai klinkt al heel aardig en hij treedt de hennen ook al, dat gedeelte mag hij voor een groot gedeelte van mij overnemen, al doe ik het nog graag zo nu en dan. Ik begrijp best dat die kleine piepert, Maartje heet ze, een moeder nodig heeft en ook dat mijn Pippa daar uitermate geschikt voor is, maar het moet niet zo blijven doorgaan, dan barsten we straks de tuin uit.

Pippa met Maartje in de ren

Hebt u haar al gezien, die kleine? 

Ze ziet er mooi uit, met bruine veertjes op haar vleugeltjes. 

Gelukkig piept ze niet meer zo hard als in het begin. Toen ma Tok haar hier in het Loo zette dacht ik dat ze een enorm grote vogel had meegebracht, ik was verbaasd toen ik zag dat dat keiharde geluid uit zo'n piepklein snaveltje kwam en dat dat snaveltje vastzat aan een gewoon kuikentje. Ik dacht even dat er een adelaarskuiken was geland hier. 

Ik houd een oogje op Pippa's drietal, dat zo plotseling van hun moeder is beroofd. Het is niet echt meer nodig, maar ik heb het aan

het Loo met de ren

Pippa beloofd, dus doe ik het. Kleine Maartje groeit ook goed, zo goed, dat ma Tok het nachthokje 
niet groot genoeg meer vond voor haar. En ze gunde Pippa ook meer ruimte, die arme ziel had al zolang met haar drietal opgesloten gezeten en nu zit ze, na een korte tijd van vrijheid in de tuin, alweer vast. Dus ma Tok ging aan het piekeren hoe ze een ren zou kunnen aansluiten op het Loo. De grote ren kon ze niet gebruiken, het gaas daarin is zo grof dat Maartje daar met gemak doorheen zou kunnen glippen en

Katie2 met haar grote snavel

dan zou ze net zo goed los in de tuin kunnen scharrelen. Maar daar is ze echt nog te klein voor, stel je voor dat Katie haar tegenkomt en 
haar op haar nummer wil zetten. Die heeft een grote snavel, daarmee zou ze Maartje kunnen verwonden. Nee, ma Tok nam het groene rennetje, dat ze in het voorjaar heeft geverfd en ze ging ook aan de gang met de voorkant van het Loo. Het gaas daarin heeft ook te grote gaten, dus daar moest iets aan gebeuren. Ma Tok dook in de grote schuur en kwam eruit tevoorschijn met een rolletje fijn gaas, waar ze een stukje afknipte. Dat ging ze met ijzerdraadjes vastmaken aan het grove gaas, zodat de kleine er niet meer doorheen zou kunnen.

Maartje in de ren

Het was een heel werk en er klonk nu en dan een onparlementair woord, maar na een tijdje was het klaar en werd de toegang tot de ren geopend. 

Nu nog wachten tot Pippa of Maartje naar beneden zou gaan. Voor het geval Maartje te snel van de trap zou rennen en zou vallen had ma Tok een laag bodembedekking op de stenen gelegd, zodat ze niet hard terecht zou komen. Maar de kleine liep keurig over de trap naar beneden en piepte opgewonden naar mama Pippa dat het hier veel groter was dan boven. Eten en drinken stonden er ook, zodat de twee Loo-

Maartje in Pippa's dons

bewoners niet steeds naar boven zouden moeten als ze honger of dorstzouden krijgen. Wat de kleine Maartje doet als ze het koud krijgt of gewoon even lekker veilig wil zitten? 

Kijkt u maar naar de foto hiernaast. Schattig hé? 

Soms is ze dus toch wel lief, vooral als ze mama Pippa nodig heeft.

Ik ben benieuwd hoelang het duurt voordat Maartje deze ren ook weer te klein vindt, want dat ze veeleisend is hebben we al gemerkt hier in de Tok-tuin. 

Het is maar goed dat Pippa streng kan zijn als dat nodig is. Ik ben ervan overtuigd dat zij het kleintje zal opvoeden tot een nette kip, maar dat gaat nog wel even duren, Maartje's leeftijd is geschat op twee of drie weken toen ze haar intrede deed hier in de tuin, ze is nu dus een week of vier of vijf.

De volgende uitbreiding

LazaRus:

Mijn harem is alweer groter geworden. 

Ma Tok blijft maar hennen toevoegen aan de familie. 

Laurel: hulphaan in de dop

Het is goed dat er een haantje bij Pippa's kuikens is, ik kan best wat hulp gebruiken. 

Met twintig hennen heb ik mijn vleugels vol. 

Gelukkig ben ik een ervaren leider zo langzamerhand, maar het moet toch niet veel meer worden.

Nu wilt u natuurlijk weten waaruit de uitbreiding bestaat. 

Dat zal ik u vertellen. 

Weet u nog dat er op een dag twee stenen leden van de familie Tok bijkwamen? (zie: Nieuwe bewoners van 28-12-2018). 

De meneer, die deze mooie haan en hen heeft gemaakt, wilde al heel

Kees en Truus

lang zelf ook een paar echte levende kipjes. 

Omdat hij niet alleen mooie beeldjes kan maken maar ook erg handig is met hout, tekende en bouwde hij zelf een schitterend kippenhokje voor in zijn tuin. 

Bij Hoogendoorn haalde hij drie Wyandottes, die hij in het hokje liet wonen. Helaas werd één van de drie dames al snel ziek, hij mocht dit hennetje terugbrengen bij Hoogendoorn, waar ze het beestje weer zouden laten opknappen en de twee overgebleven meisjes hadden het best naar hun zin bij meneer Kees. Zo erg zelfs dat één van deze twee broeds werd en een vreselijk lawaai maakte als zij van haar nest

het voorlopige onderkomen voor de nieuwe hennetjes

werd gehaald om te eten en drinken. Dat vonden de buren niet zo fijn en zij klaagden over de herrie in hun rustige woonwijk. Hierop besloten man en vrouw dat de kippen zouden moeten verhuizen. Ze vroegen ma Tok om raad en zij wist iemand, die ook kippen wilde gaan houden, misschien zou zij het tweetal onderdak kunnen geven. Maar jammer genoeg had deze mevrouw inmiddels al een heleboel kuikens in haar tuin, zodat ze daar niet terecht konden. En nu begrijpt u het al: ma Tok zei dat de dames wel in de Tok-tuin mochten komen wonen. 

En zo gebeurde het dat meneer Kees  en mevrouw Truus met pijn in hun hart hun

de ren van de zijkant

mooie lieve hennetjes hier kwamen brengen. 

Ma Tok had al onderdak voor ze geregeld, zodat ze langzaam aan ons, de andere familieleden, zouden kunnen wennen. 

De dames hadden al en naam gekregen, ze heetten Trui en Trees, prachtige namen moet ik zeggen. Nu is er toch weer een soort van Geertrui in de Tok-tuin, al heet ze alleen maar Trui. En Trui en Trees Tok klinkt als een klok, toch? 

Op zaterdag werden ze hier in de tuin in de grote ren gezet, als nachthokje stond daarin het hondenhokje, waarin al eens kuikens zijn uitgebroed (zie: Pippa's vijftal van 5-5-2017).

Trui (rechts) en Trees in hun tijdelijke onderkomen

Vooral meneer Kees had moeite met het afscheid nemen van zijn lievelingen, wat ma Tok goed kon begrijpen. Zij zei dat hij altijd welkom was om ze nog eens te komen bezoeken.

Ik ging bij mijn nieuwe dames kijken toen het weer rustig geworden was in de tuin en ik keek mijn ogen uit: wat waren ze MOOI! Prachtige veren, zoiets had ik nog nooit gezien. 

Ik heette hen van harte welkom bij de familie, maar ze waren een beetje verlegen, ze hadden denk ik

Laza maakt kennis met Trui en Trees

nog nooit een haan gezien. 

Ja, bij Hoogendoorn zijn die natuurlijk wel aanwezig, maar Trui en Trees zijn nog erg jong, een half jaar zo'n beetje, dus of ze zich dat nog herinneren weet ik niet. 

En ik ben natuurlijk wel een bijzonder knappe haan, al zeg ik het zelf. 

Daar kunnen hennetjes ook verlegen van worden.

Zo, u bent weer op de hoogte van de laatste familie-uitbreiding. 

U zult ongetwijfeld meer horen over Trui en Trees, die behoren tot het Wyandotte ras in de kleur goudpatrijs en nu ook tot de familie Tok.

Hamsteren en broeden

LazaRus:

Ma Tok was weer eens in een schoonmaakbui.

het schone nachthok van Soestdijk

Eerst werd Soestdijk onder handen genomen, alles ging uit het nachthok en er kwam nieuwe bodembedekking in, met tabak erbij, tegen de luizen.
Ook de voersilo werd leeggegooid in de tuin, Ma Tok had er muizenkeutels in gezien en ze wil niet dat Jenny en Yvette die per ongeluk in hun snavel zouden krijgen. En wij ook niet, wij komen ook wel eens in Soestdijk, om even rustig te zitten of om een eitje te leggen.
Dat laatste doe ik natuurlijk niet, maar dat had u vast al begrepen.

de mooie Hoogendoorn bestelbus

Omdat ons eten begon op te raken wilde ma Tok naar Hoogendoorn, maar dat is op dit moment niet zo'n goed idee wegens de gezondheid van pa Tok.
Dus ma Tok bestelde een grote voorraad scharrelmix en nog wat andere dingen voor ons en die werden een paar dagen later netjes in de tuin afgeleverd door een bezorger van Hoogendoorn, die met de mooie bestelbus voor de deur van pa en ma Tok verscheen.
Ons voer werd netjes in het Tokhuis neergezet, zodat ma Tok het zo in de grote ton kon kiepen. Ze was daar erg blij om, het scheelde haar

de in de voorraadton geleegde zakken

een heleboel gesleep met de kruiwagen vanuit de auto van pa en ma Tok, waar het anders altijd in vervoerd wordt.
Het was wel jammer dat ze nu niet hadden kunnen rondkijken bij Hoogendoorn, dat vinden ze altijd erg gezellig; er zijn leuke dieren en mooie kippen en hanen te bewonderen.
Maar goed, de buit was binnen, zoals ma Tok het noemt als ze weer eens een voorraad heeft gehaald.
Bij een andere winkel waren er al een paar zakken bodembedekking

het hennepstrooisel (eigenlijk voor paarden)

gehaald.
Ma Tok wil persé hennepstrooisel daarvoor gebruiken, omdat ze van een pluimveedierenarts heeft vernomen dat dat het allerbeste is. En voor minder doet zij het niet waar het ons betreft.
Soestdijk is dus al schoon, ons huis gaat binnenkort ook onder handen genomen worden.





Jenny en Yvette hebben u vorige

de broedeitjes, verstopt door Hannah, Inge en Babette
(foto van vorige week)

week verteld over het geheime broeden door Hannah, Inge en Babette. Ik wist al een tijdje dat zij dat deden, maar ik maak me er niet ongerust over. Ik weet namelijk iets dat verder niemand weet. Behalve ma Tok, die weet er alles van, want zij heeft het bedacht. Nee, ik vertel nog niet wat het is. Misschien kunt u er zelf achter komen.
Hoewel, gezien uw reacties en vooral het ontbreken daarvan op raadsels die u de laatste tijd zijn voorgehouden, heb ik niet meer zo'n hoge kam op van uw vermogen om te raden wat er hier aan de vleugel kan zijn.
Ik zal u dus maar een hint geven:

de broedeitjes (foto deze week)

kijkt u eens goed naar de eitjes, die door de drie ondeugende hennen worden bebroed.
Ziet u er iets aan?
Een verschil met de foto van het vorige verhaaltje misschien?
Niet?
Dan geef ik de moed op.
U zult moeten wachten tot de hennen zelf gaan begrijpen wat er mis is.
Omdat er maar nooit kuikentjes uit de eitjes komen bij voorbeeld. Terwijl ze er nu al zeker drie weken op gezeten hebben.
Nu kunnen hennen de tijd niet zo goed in de gaten houden, maar ze zullen zich zo langzamerhand toch wel eens gaan afvragen waarom het zo lang duurt voordat ze gepiep horen onder zich.
Zouden zij slimmer zijn dan u?

"DNA onbekend" in de Tok-tuin

Maria:

Op de foto hierboven ziet u mij in een legnest liggen.
Ik was toen broeds, het is alweer jaren geleden dat deze foto werd genomen.

Wiske met haar broedmoeder, biologische moeder en vader

Ik had een heleboel eitjes onder mij liggen, er kwamen uiteindelijk vier kuikens uit, die Wiske, Wendelmoed, Wilhelmina en Winnifred werden genoemd. Wendelmoed, die een haantje bleek te zijn, verhuisde samen met Wilhelmina naar mevrouw Wies. Winnifred verhuisde naar Stolwijk omdat ook hij een haantje was.
Zo bleef alleen Wiske hier in de Tok-tuin wonen.
Dat is allemaal oud nieuws, zult u zeggen en dat klopt, het was in 2015 dat dit alles gebeurde.

Wiske op haar eitje, waar Floortje uit kwam

Waarom we deze oude koeien uit de sloot halen?
Dat zal ik u vertellen.
Er is een lezeres die graag wil weten wie de biologische vader van Floortje is.
Wiske was alleen mijn broeddochter, zij was de biologische dochter van LazaRus en Keetje, van welke laatste zij haar kuifje heeft geërfd.
Wiske heeft in 2017 een kuiken uitgebroed dat erg veel op haar lijkt, dus we nemen aan dat dat kuiken uit een eitje van haarzelf kwam. Dit kuiken werd Floortje genoemd, zij loopt nog vrolijk rond hier in de Tok-tuin, net zoals haar biologische én broedmoeder Wiske

Floortje als kuiken

trouwens. Ik ben dus de broed-oma van Floortje, de broedmoeder van Wiske, maar niet de biologische oma, dat was Keetje, die niet meer onder ons is.
Of eigenlijk juist wel, zij ligt onder de Tok-tuin begraven.

Kunt u het allemaal nog volgen? Misschien helpt het als u een tekeningetje maakt van de biologische en de broedlijn van de kleine Floor.

De biologische moeder is bekend, dat moet Wiske zijn, maar wie is haar vader?
"LazaRus natuurlijk," zult u zeggen. "Hij is de enige haan hier, dus alle hennen stammen van hem af."
Dat hij de enige haan hier is klopt, maar dat is niet altijd zo geweest.
Bovendien zijn Hannah en Inge wel hier uitgebroed, maar hun eitjes kwamen bij Hoogendoorn vandaan, dus daar heeft onze Laza niets mee te maken gehad.

Inge (links) en Hannah (rechts) zijn zijdehoentjes

Ze zijn ook nog eens van een ander ras dan Laza, dus daaraan kan iedereen het al zien, zij zijn zijdehoentjes.
En Barbara en Babette zijn bij Hoogendoorn uit hun eitjes gekropen, dus die zijn ook niet van papa Laza. Ook zij zijn van een ander ras, ze zijn Serama's.
Dan hebben we Yvette en Jenny nog, die komen van mevrouw Angelique uit het oosten van het land, zij zijn legkippen. En Maria is tegelijk met Laza hier gekomen, zij was, samen met Martha zaliger, Laza's eerste gezelschapsdame.
Zo ziet u dat het nog een heel

Anne C, de hulphaan

gepuzzel zou kunnen worden om het vaderschap van alle kippen van de Tok-tuin uit te pluizen.
En dan is er nog een complicerende factor. In de tijd dat het eitje van Wiske, waar Floortje uit kwam, bevrucht werd, waren er namelijk twee hanen hier in de tuin. Niet alleen Laza, maar ook Anne C scharrelde hier toen rond. Hij was de hulphaan van Laza tot hij een coup pleegde, waarna hij naar Stolwijk moest vertrekken.*
En nu gaat het erom met wie Wiske indertijd aan de rol is geweest, om het zo maar eens te noemen.
Omdat zij mijn broeddochter is

Wiske met Anne C

vond ma Tok dat ik deze precaire zaak met haar moest bespreken.
Nu is het zo dat wij hennen over deze dingen minder moeilijk doen dan mensen, dus ik stapte op Wiske af en vroeg haar of zij nog wist door wie zij toen getreden was.
Het was ook nog mogelijk dat zij door beide hanen was gebruikt, om zo te zeggen, dan zou het moeilijk worden om het vaderschap uit te pluizen.
Wiske hoefde helemaal niet na te denken over mijn vraag. Zij was erg gecharmeerd geweest van Anne C,

Wiske met Floortje nog in het broedhok

omdat die, net zoals zij, zowel een kuifje als een kam had gehad.
Dus zij wist zeker dat haar eitjes in die tijd waren bevrucht door Anne C. Zij was best bedroefd geweest toen haar vriend naar Stolwijk moest verhuizen, maar ze had zich erbij neergelegd omdat ze een levend aandenken aan hem had.
Ze is nog steeds extra bezorgd over Floortje, die dus eigenlijk een "liefdeskuiken" is.


Hiermee is het raadsel opgelost, hopelijk tot volle tevredenheid van mevrouw Anne C in de Verenigde Staten van Amerika.

Anne C, de onbetwiste vader van Floortje

*(zie LazaRus en Anne C van 9, 12 en 14 juni 2017).

Familiehoofd

LazaRus:

Het wordt tijd dat ik weer eens aan het woord kom.
Er wordt de laatste tijd alleen maar over ziekte gekakeld hier, daar wordt een haan niet vrolijk van. En een lezer vast ook niet.
Ik zal u even kort op de hoogte stellen van onze ziekenboeg en dan gaan we weer eens iets vrolijkers aanpakken.

de kam van Jenny, die nog niet helemaal mooi rood is

De kam van Jenny is weer redelijk rood geworden, maar ma Tok is nog niet tevreden, dus ze krijgt nog een kuurtje paracetamol.
Zij (Jenny, niet ma Tok) paradeert regelmatig voor mij langs en dan kukel ik naar haar dat ze heel mooi is met haar bruine veren en haar rode kam.
Zij haalt haar snavel op voor mij, nou, dat moet ze zelf weten, als ze verder maar gehoorzaam is.
En gelukkig is dat zo.

Ma Tok heeft een filmpje van Yvonne naar de kippendokter gestuurd, waarop te zien was hoe zij "liep" en te horen hoe ze kakelde.
Hieronder kunt u dat zelf ook zien en horen.

Yvonne met haar klauwtjes-poot

De dokter vond dat ze klonk als een gezonde kip en dat ze er ook goed uitzag.
De poot heeft een technisch defect en daar is niets aan te doen, daar moet ze mee leren leven. Ze zal steeds handiger worden in het lopen met maar één poot en verder kan ze er oud mee worden.
Ma Tok laat Yvonne nu tegelijk met ons in de tuin scharrelen en na een uurtje zet ze haar weer in haar hokje om uit te rusten.
Dan mogen Jenny en Yvette weer in de tuin bij ons.

Dan wil ik het even hebben over Hannah en Inge. Die twee zijdehoentjes zijn allebei broeds.

Hannah en Inge

Ik heb al tegen ze gezegd dat het daar nu absoluut geen goede tijd voor is, zo midden in de winter; er kan nog een hoop kou komen en wat moeten die kleine kuikens dan? De hele dag onder hun moeders dons zitten zeker? Dat is toch geen leven voor zo'n ukkie, die moet fijn buiten kunnen rennen en flink eten om groot te groeien.
Ma Tok zet de twee dametjes elke dag buiten, zodat ze in elk geval hun pootjes strekken en wat eten. En Pippa, die zelf toch ook vaak broeds is, heeft gezegd dat ze op moeten houden zich zo aan te stellen.

groot ei Yvette

Yvette legt trouwens nu en dan weer een groot wit ei.
Jenny is nog niet aan de leg, maar dat zal vast wel een keer komen. Van de kleine kipjes zijn er ook minstens twee die wel eens een eitje in het nacht-gedeelte van ons Tok-huis leggen, waar Hannah en Inge dan meteen dankbaar misbruik van maken door erop te gaan zitten "broeden".
Ma Tok haalt ze elke dag weg, anders zouden er nog echt kuikentjes kunnen ontstaan in die eitjes.

de sterk-ruikende olie, waar muizen niet van houden

Ma Tok heeft ons huis een paar weken geleden helemaal schoongemaakt, dat heeft Yvette al verteld.
Ze heeft niet alleen de muizengaatjes dichtgestopt, ze druppelt nu en dan ook heel sterk ruikend spul in ons huis; ik vind het lekker fris ruiken, maar het schijnt dat muizen het vreselijk smerig vinden.
Ik hoop dat we nu van die beestjes af zijn, want het was best onrustig als ze de hele nacht onder de zitstokken aan het rennen waren.
Ze deden tikkertje, denk ik, maar als ik een flinke kraai liet horen schrokken ze.
Helaas duurde dat maar heel even, dan begon hun spel weer opnieuw.
Ik heb nu al een paar nachten geen muis meer gezien dankzij het geurtje en ik moet zeggen dat dat heerlijk rustig was.

kleine Babette

Daantje en Dirkje halen op het moment geen kattenkwaad uit, zij hebben het veel te druk met hun "Lèdse school" en dat geeft de rest van de familie een hoop rust.
Al moet ik zeggen dat er steeds meer "Lèdse" lelijke woorden klinken hier in de tuin, de andere kippen vinden het zo lollig klinken dat ze die woorden overnemen.
Zo hoorde ik pas vlak achter mij "Hé jûh, krrielkêutel" en dat was niet eens tegen een klein kipje, maar  tegen Yvette, die grote witte dame.
Nou ja, dame, ze schaterde van het lachen en riep terug "wat mot jè, grrote lèip?" tegen kleine Babette, die omviel van het lachen.
Ik trek me er maar niet teveel van aan en doe alsof mijn snavel bloedt.


Zo, u weet weer het één en ander over ons, ik heb me van mijn taak als familiehoofd gekweten.