In memoriam: Desiree

Ma Tok:

Op mij rust de zware plicht u mee te delen dat vannacht Desiree is overleden.
Ze was al twee dagen niet erg mobiel meer, ze liep voetje voor voetje door de tuin en ze wilde ook niet meer eten. Omdat ze al vijftien jaar oud was, heb ik haar met rust gelaten, haar nu en dan een beetje geholpen als ze naar boven of naar beneden wilde in het Tok-huis. Gisterenavond zat ze niet op de stok, maar lag ze in de bodembedekking van het plateau te slapen. En vanochtend vond ik haar daar levenloos terug.
Ik heb haar begraven in de Tok-tuin, waar zij veertien van haar vijftien jaren heeft gewoond. Ik zal haar levensgeschiedenis vertellen, voor zover ik die ken.

Desiree

Desiree kwam in 2004, samen met Dorothea, ook een Hollands kuifhoen met koekoek-kleur veren, bij ons wonen.
We hadden hen gehaald bij Hoogendoorn in Stolwijk, ze waren toen al een jaar oud.
Over hun eerste jaar weet ik niets, maar ze hadden het duidelijk goed gehad, ze zagen er prachtig uit allebei.
Dorothea leefde jarenlang met haar vriendin samen, maar zij werd lang niet zo oud als Desiree.

Desiree met haar 6 kuikens

Desiree heeft heel wat kuikens uitgebroed in haar Tok-tijd.
Haar eerste kuiken was een Wyandotte, Innocentia, die een haantje bleek te zijn en als Innocentius naar Stolwijk werd gebracht.

Haar tweede was Leontien, een Serama, die maar een kort leventje heeft gehad. Toen zij elf maanden oud was lag zij plotseling levenloos in de tuin. 

Daarna kwamen Odette en Odile, inderdaad, de Odette die nu nog

Desiree met Anne C en Annette

hier woont.

Ook kreeg zij een keer zes

kleintjes tegelijk, die helaas allemaal naar Hoogendoorn moesten verhuizen, omdat ik
niet voor hen kon zorgen omdat ik toen geopereerd was en niet goed kon lopen.

In 2016, in haar dertiende levensjaar, broedde zij voor de laatste keer, zij kreeg twee kuikens, Anne C en Annette.

Anne C heeft nog een aantal jaren als hulphaan dienst gedaan

Anne C als hulphaan bij LazaRus

bij Laza, totdat hij het plotseling in zijn bol kreeg om een coup te plegen en Laza te verslaan in een gevecht.

Ik vond dat Laza de oudste rechten had en ik bracht Anne C naar Hoogendoorn, waar hij

direct hoog van de toren blies.
Die heeft het wel gered, hij heeft nu vast een eigen harem ergens in het land, daar ben ik zeker van.
En Annette scharrelt ook nog steeds hier in de tuin rond.

Desiree met een staartje met roze elastiekje

Zoals de meeste kuifhoenders had Desiree regelmatig problemen met haar kuif.
Ieder jaar na de rui moest die geknipt worden, omdat ze anders niets meer kon zien.
Maar het vervelendste was dat er graag veerluizen in haar kuif wilden wonen. Die aten de veren op en zo kreeg zij een kale plek midden op haar kop.
Ik spoot haar kuif regelmatig in tegen de luizen, maar het kale plekje verdween niet meer.
Dat kwam mede doordat de andere kippen, die het bloed op haar kopje zagen na het vreten van de luizen, ook op die plek begonnen te pikken.
Daar kunnen ze niet veel aan

Desiree's tonsuurtje

doen, als ze bloed zien en proeven gaan ze door, omdat ze dat zo lekker vinden.

Ik noemde haar kale plek een tonsuurtje en ik bedacht allerlei oplossingen om te voorkomen dat Desiree weer gepikt zou worden.
Zo heeft ze met speldjes in haar kuif gelopen en ook met een staartje bovenop haar kop.
Voor de afwisseling had ik verschillende kleuren haarbandjes voor haar in de aanbieding.
Nu en dan groeiden de veertjes aardig over het kale plekje heen, maar toch kwam het telkens weer tevoorschijn.

Desiree als oppas bij de kuikens van Odette

Omdat ze zo oud was was Desiree een vraagbaak geworden voor de anderen.
Als iemand iets wilde weten ging hij of zij naar de oude wijze dame.
Zij heeft veel vragen beantwoord.
Ook heeft zij de kuikens van Odette opgevangen, toen die laatste haar kindertjes botweg in de steek liet zodra ze uit hun hok mochten en ze de vrijheid kregen om de Tok-tuin te verkennen.

Desiree beschermt haar kuikens als ze voor de eerste keer in het Tok-huis op stok gaan
u ziet links Anne C en rechts Annette

Desiree heeft een mooi leven gehad, ze heeft veel betekend voor de familie Tok.
We zullen haar nooit vergeten.
Rust zacht, mooie, lieve, wijze Desiree.

mooie, lieve, wijze Desiree

Inburgering verloopt voorspoedig

Desiree:

Het nieuwe drietal is al helemaal ingeburgerd, zij wonen al in het Tok-huis.
Dat ging allemaal heel snel, op de vierde dag durfde Ma Tok het al aan om ze los te laten lopen.

Kenau en Xara blijven in de buurt van Laza

Ze bleef een uurtje in de tuin om toezicht te houden, ze strooide heel veel lekkers voor ons, zodat we geen tijd hadden om met ons allen achter de vreemdelingen aan te gaan.
Laza sprong direct bovenop Xara, die dat rustig liet gebeuren. Kenau kreeg ook zijn aandacht, maar hij was het meeste weg van Reina.
Ik begrijp dat wel, zij ziet er heel bijzonder uit, ze heeft namelijk sloffen aan haar poten.
Ik vind het wel mooi, maar ik

in het midden Reina met haar sloffen

hoorde Geertrui zeggen dat ze het uitsloverig vond staan.
Zou Geertrui jaloers zijn?
Zij is zelf ook erg bijzonder met haar krulveren, dus er is geen enkele reden voor haar om Reina te benijden.
De drie nieuwelingen bleven de hele dag in de buurt van Laza, die hen had geaccepteerd en hen nu dus ook beschermen zou tegen aanvallen van de anderen.
Toen wij allemaal in ons Tok-huis op stok zaten kwam Ma Tok, voordat zij onze deur dichtdeed, drie keer met een kipje bij ons naar binnen.
Zij zette ze alle drie op het

Xara, Kenau en Reina bij hun nieuwe familieleden

plateau in de bodembedekking, waar zij lekker tegen elkaar aan kropen om zo te gaan slapen.
Ze had ze uit hun nachthokje gehaald, waar ze al zaten te dutten.
's Morgens, toen wij wakker werden, zagen wij dat het om de drie nieuwe meisjes van mevrouw Wies ging. Zij hadden lekker geslapen, zeiden ze en ik nam hen mee naar beneden om ze de voer- en de waterbak te wijzen.
Na het eten en drinken kwam Ma

Soestdijk is geopend voor de leg

Tok al snel onze deur openen en we gingen allemaal naar buiten, Reina, Kenau en Xara ook.
Xara wilde een eitje gaan leggen in het hokje waar zij tot de vorige avond nog had gewoond, maar dat hokje was dicht.
Een beetje ongerust begon de kleine zwarte hen rond te lopen, totdat ze zag dat de deur van "Soestdijk" open stond. Ze rende naar binnen, snelde de trap op en kwam even later opgelucht weer naar buiten.
Ik zag dat er meer meiden het grote hok binnen gingen en toen ik later een kijkje nam in het nachthok lagen daar vier mooie eitjes.

Babette houdt het favoriete legnest bezet

Tja, het favoriete legnest was bezet door de "broedende" Babette en je moet wat als je je ei kwijt wilt. Ik denk dat de drie nieuwe hennetjes wel snel zullen leren dat zij ook in het Tok-huis kunnen leggen.
En ik hoop voor Ma Tok dat ze ook vlug leren waar ze moeten gaan slapen, want de eerste avond dat het hokje dicht was moest zij met haar vangnet achter de drie meiden aan om ze in het Tok-huis te kunnen zetten. Het was een erg lollig gezicht, Ma Tok die achter de hennetjes aanrende, wij zaten stiekem te lachen en ik hoorde later dat Pa

Xara en haar broertje Xander
met broedmoeder Pippa's staart op de voorgrond

Tok voor het raam boven ook had staan grinniken.
Gelukkig duurde het maar een kwartiertje, toen zat iedereen veilig binnen en konden we gaan slapen.
Ik zag dat Xara zelfs al op een stok ging zitten, iets wat ze bij mevrouw Wies nooit had gedaan. Zou zij zich misschien nog iets herinneren van haar tijd in de Tok-tuin, voordat zij naar de tuin bij het water verhuisde? Misschien kent zij haar broedmoeder dan ook nog, dat zou heel bijzonder zijn.
Wie dat is?
Pippa.
Ik ben van plan om morgen aan haar te vragen of zij haar broeddochter nog herkent, maar nu ga ik slapen, want ik ben niet meer de jongste en ik heb mijn nachtrust hard nodig.

een Tok vergadering

Barbara:

Hij is er gekomen hoor, de vergadering waar Annette het over had in haar laatste verhaaltje.

eitjes op de grote voerton

Weet u het nog?
Wij leggen weer eitjes, omdat onze winterstop voorbij is.
Daar is niets mis mee, zult u zeggen, daar hoef je niet over te vergaderen.
En daar ging het ook niet over. Nee, we zouden het hebben over de plaats waar wij onze eitjes leggen.
Op de grote voerton, in de bodembedekking op het plateau, maar nooit in een legnest.
En die legnesten zijn er nu juist voor ons om onze eieren in te

ei op de grond in het Tok-huis

leggen, het woord zegt het al. Waarom wij dat dan niet doen? Dat was dus het onderwerp van onze vergadering.
We hadden Laza weggestuurd. Niet omdat hij vervelend was of zo, maar omdat hij niets te maken heeft met eieren leggen. Hij heeft het nog nooit gedaan en hij zal het ook nooit gaan doen, dus wat voor zin zou het hebben als hij bij onze vergadering aanwezig zou zijn?
Eerst keek hij een beetje raar toen wij zeiden dat we een

eitjes in de bodembedekking op het plateau

vergadering zonder hem wilden houden, maar toen we vertelden waar het over zou gaan kakelde hij dat hij er niet eens bij wílde zijn, hij ging wel lekker in zijn eentje scharrelen.
Had hij ook eens rust.
Hahaha, alsof hij de hele tijd op ons moet letten als we in de tuin bezig zijn.
Hij heeft wel een beetje een hoge dunk van zichzelf, moet ik zeggen, maar het schijnt dat dat normaal is voor een haan.
Ik heb zelfs gehoord dat het bij

vertoont Laza haantjes-gedrag?

mensen-mannen, die zich nogal bazig gedragen, haantjes-gedrag genoemd wordt. Dat bewijst mijn stelling van daarnet, dat zult u toch met mij eens zijn.
Maar goed, wij gingen dus vergaderen. Desiree werd unaniem gekozen tot voorzitster, omdat zij de oudste is.
Zij opende de vergadering met een mooie kakel (die klonk als "Tôôôk") en wij hielden allemaal onze snavels dicht.
"Dames," kakelde Desiree, "wij zijn hier bij elkaar om te bespreken waarom wij onze eitjes allemaal op verschillende plaatsen leggen, terwijl er toch drie mooie legnesten voor ons klaarstaan in ons huis.
Wie heeft hierover iets te kakelen?"
Ja, toen begon natuurlijk iedereen tegelijk en door elkaar te roepen.
"Stop," riep Desiree, "ik bedoelde: wie kan ik het woord geven?"
Toen het zo officieel bleek toe te gaan hield iedereen haar snavel dicht en dat was nu ook weer niet de bedoeling.
"Geertui, heb jij iets te kakelen hierover?"

Desiree, de oudste en wijste hen van de familie Tok

Geertrui dacht even na en zei toen dat ze haar ei eigenlijk altijd al buiten de legnesten had gelegd, ook toen de anderen ze daar wel netjes in deponeerden. "Dat had ik kunnen weten," zei Desiree, "jij bent altijd al een dwarse geweest. Pippa, heb jij een mening hierover?"
Pippa keek Desiree aan en zei: "Ja, ik heb hier inderdaad iets over te vertellen." En toen deed ze haar snavel weer dicht.
Ik giechelde, ik kon er niets aan doen, het was best grappig. Pippa had netjes antwoord gegeven aan Desiree, maar nu wisten we nog niets.
"Jaja, je bent lollig, Pip, maar vertel nu ook maar wat je erover te kakelen hebt," zei Desiree.

Pippa

"Ik leg mijn ei altijd bij een ander ei, dus als er al eentje op de grote voerton ligt leg ik het mijne daar keurig netjes naast. En in de legnesten ligt nooit een ei, dus daar kan ik ook geen eitje bij leggen."
Dat was duidelijk. En ik moet toegeven dat het klopte wat Pippa gezegd had, ik leg mijn eitje ook graag bij een ander ei. "Voor wie geldt dat ook?" vroeg Desiree en toen begon het gekakel weer. "Goed, dat is dus een JA, begrijp ik," kakelde Desiree en ze dacht even na. "Maar hoe kwam het dan dat we een tijd geleden onze eieren wél in de legnesten legden?"
"Mag ik ook wat zeggen?" vroeg ik beleefd.
"Natuurlijk," zei de voorzitster.

Barbara zegt ook iets

"Eh, ik weet nog dat, toen wij, Babette en ik, hier kwamen wonen, er altijd een eitje in elk legnest lag. En die eitjes bleven daar altijd liggen, zodat wij onze eitjes daar bij wilden leggen." "Natuurlijk," riep Odette, "dat is de oplossing. Ma Tok had een kalkeitje in elk legnest gelegd en dat zorgde ervoor dat wij daar onze eitjes naast legden! Waarom zijn die kalkeitjes er eigenlijk niet meer?"
"Dat weet ik," klonk het vlak achter mij, "dat komt omdat Ma Tok telkens dacht dat er een echt eitje in onze nesten lag, terwijl dat niet zo was, daarom heeft zij ze weggehaald toen wij toch

Maria heeft ook een opmerking

onze winterstop hadden."
Ik keek om en zag dat het Maria was die dit had gekakeld.
Desiree nam het woord en zei: "Goed, we zijn er dus uit waarom we onze eitjes overal en nergens leggen en we weten ook wat er aan gedaan kan worden om ze weer netjes in de nesten te krijgen. Ik zal het aan Ma Tok meedelen en ik zal vragen of zij die kalkeitjes weer in de legnesten wil leggen.
Dan is alles nu dus opgelost en hiermee sluit ik de vergadering."


Lazarus is een goede haan

Wat is zij toch een wijze oude hen, onze Desiree.
Toen we rondkeken om te ontdekken waar Laza was geweest tijdens onze bijeenkomst zagen we dat hij genoeglijk met Yvonne en Yvette zat te kakelen.
Later hoorde ik dat hij ook bij Gerrit en Geertje langs was geweest.
Zo had hij toch zijn taak als baas van de familie Tok vervuld.
Dat van die hoge dunk neem ik dan ook terug, hij doet echt altijd zijn best en daar mag hij best een beetje trots op zijn.
Ik ben het in elk geval wel, trots op onze LazaRus.
En ik ben er ook trots op dat ik lid ben van de familie Tok, want ik weet zeker dat er geen betere kippenfamilie bestaat, niet in Nederland en zelfs niet op de hele wereld!

Kippenhok wordt kwartelhok (1)

Desiree:

Ik ben blij, heel erg blij.
Omdat Geertrui, mijn enige overgebleven mede-kuifhoen, nu ook het hele alfabet heeft overleefd. We worden wel oud hier in de Tok-tuin.

Desiree houdt haar kop scheef om Gerrit te verstaan

Dat komt vast omdat we het hier zo naar ons zin hebben.
En omdat we een goede verzorging krijgen, dat ook ja.
Ik heb al geprobeerd om met Gerrit en Geertje te kakelen, maar dat gaat erg moeilijk omdat zij zo hoog zitten en vooral omdat ze zulke zachte stemmetjes hebben.
Ik heb tegen hen geroepen dat zij het hier goed zullen hebben en dat ze hier oud zullen worden. Gerrit probeerde iets terug te roepen, maar ik kon het niet helemaal verstaan, ik hoorde wel iets als "Wij zijn .. oud, hoe ... bent u?"
Ik denk dat hij bedoelde te zeggen dat zij ook al oud zijn en dat hij mijn leeftijd wilde weten. Dus ik riep terug dat ik al veertien jaar ben, waarop Gerrit een verbaasd "Kwi-kwi-kwi" liet

Gerrit en Geertje samen in hun hokje

horen.
Ik begreep dat hij niet weet hoe oud hij precies is, maar vast nog geen veertien jaar. En Geertje is jonger, die is een jaar of zeven. Van Ma Tok hoorde ik dat dat al best oud is voor een kwartel, die worden gemiddeld een jaar of vijf. Zij moeten het dus goed gehad hebben bij hun vorige verzorgers.
Ik hoop dat zij nog lang hier bij ons in de tuin zullen mogen wonen. Ma Tok heeft intussen allerlei aanpassingen aan hun hok gemaakt, omdat een kwartel nu eenmaal geen kip is, al is het wel een hoenderachtige.
Ik geef het woord nu weer aan Gerrit, dan kan hij vertellen wat er is veranderd in zijn hok.

Gerrit:

Ja, mensen, daar ben ik weer.
Ik moet zeggen dat het wel even wennen is om tegen u te praten, maar ik vind het toch erg leuk.

het gesloten trapje naar het nachthokje

Desiree heeft u al wat verteld over ons hokje, maar zij kan er niet zo goed in kijken, zodat zij ook niet precies weet wat er nu veranderd is door Ma Tok. Allereerst heeft Ma Tok het trapje naar ons "nachthokje" dichtgedaan.
Omdat wij grondkwartels zijn gaan wij nooit trapjes op, dus we gingen ook niet naar ons nachthokje, nee, we bleven altijd beneden zitten. En daar is het best een beetje koud, omdat er tralies zijn aan de voorkant en daar komen de wind en de koude lucht zo doorheen.
Ma Tok had dit gelukkig in de gaten en zij zette Geertje en mij

het nieuwe, door Gerrit en Geertje afgekeurde hokje

elke avond met de hand in ons slaapverblijf.
Het trapje af de volgende morgen was geen probleem, naar de grond gaan wij altijd wel, want daar horen wij.
Nu stond er in onze oude volière nog een klein nachthokje van ons en Ma Tok heeft dat opgehaald om dat in ons dagverblijf te zetten. Helaas bleek dat hokje veel groter te zijn dan zij had gedacht, zodat zij een nieuw hokje voor ons ging kopen.
Maar wij houden niet zo van in hokjes zitten, dus wij gingen er niet in.

eet- en drinkbakjes

Ma Tok heeft ook een beter drinkbakje voor ons geregeld, zodat wij niet telkens water morsen, waardoor de bodembedekking nat wordt.
Nat is niet goed voor kwartels, dus Ma Tok bleef maar bodembedekking vervangen en ons hok droogmaken, dat was niet erg praktisch.
Er zitten knikkers in ons drinkbakje, dat maakt het lekker zwaar, zodat we het niet omtrappen als we gaan drinken of als we er langs lopen.
Er zijn ook wat takjes in ons hok opgehangen, daar zitten wij graag onder, dat had Ma Tok gelezen op het internet.
Ze wil alles over ons weten nu ze onze zorg op zich heeft genomen.
In het volgende verhaaltje zal Geertje vertellen hoe het komt dat wij het nu niet meer koud hebben in ons hokje hier in de Tok-tuin.

De nadelen van het zijn van een kuifhoen

Desiree:

Er is nu wel genoeg gekakeld over al die kriebelbeestjes, ik krijg al jeuk als ik eraan denk.

Desiree heeft Geertrui haar tonsuurtje laten bekijken

Terwijl het nu net een beetje beter gaat met mijn kuif na de bespuitingen van Ma Tok.
Ik heb Geertrui laten kijken of de kale plek in mijn kuif al wat kleiner is geworden.
Zij heeft nauwkeurig gekeken en ze zei dat er uit de nieuwe veerschachten nu ook weer wat pluimpjes aan het groeien zijn. Die pluimpjes vinden de veerluizen erg lekker, denk ik, want die eten ze altijd op zodra ze verschijnen.
En dan gaan ze verder met de schachten zelf, totdat er niets meer over is dan kale huid.

Desiree met haar nieuwe kuifveertjes aan de voorkant

Maar goed, daar zouden we het dus niet verder over hebben.
Ik heb nu een beetje een tegengesteld probleem.
De veertjes aan de voorkant van mijn kuif zijn namelijk allemaal vernieuwd na de rui. Dat is op zich niet erg, maar mijn kuifveertjes groeien nogal ver in mijn gezicht. En zo komt het dat ze ook voor mijn ogen groeien.
Dat is vervelend, want ik kan nu niet zo goed zien.
Ma Tok knipt die veertjes vlak bij mijn ogen altijd weg, maar dat heeft ze nu nog niet gedaan.
Ze zegt dat ze eerst wil wachten tot mijn "tonsuurtje" weer is verdwenen. Ze is bang dat de veerluizen van de afgeknipte schachtjes gaan eten en dan begint de ellende weer opnieuw. Nu ben ik dus een beetje bijziend, ik zie alleen wat vlak voor mijn

Desiree vlak voor haar botsing met Daantje

snavel gebeurt.
Zo kwam het dat ik per ongeluk tegen Daantje opbotste toen zij met haar kop omlaag stond te snoepen van een meelwormpje, dat op de grond lag.
Ik zei netjes: "Sorry, Dirkje," waarop zij zei: "Hé jûh, ben je blind ofso?"
Ik wilde gaan uitleggen dat dat inderdaad een beetje het geval was, maar voordat ik mijn snavel open had gedaan kwam er een stem van mijn andere kant:
"Je hoef tegûh mè geen sorrrry te seggûh hoorr, je dee niks ferrkeerrds tegûh mè."
Toen begreep ik dat ik tegen Daantje was aangelopen en dat ik me tegenover de verkeerde had verontschuldigd.

Daantje en Dirkje houden hun snavels van schrik dicht

Ik heb de beide meiden toen maar uitgelegd hoe het zat met mijn kuif na de rui en Ma Tok's kapperswerkzaamheden.
Ze waren allebei zó onder de indruk dat ze een volle minuut hun snavels dicht hielden. Daarna verzekerden ze me dat ze blij waren dat zij geen volle kuifhoenders waren, want een schaar zo vlak bij je ogen: "Brrrrrrrrr," zoals zij het zeiden.
Even later kwamen ze allebei met een lekker hapje naar me toe, omdat ik dat vast moeilijk kon vinden nu ik niet zo goed kon zien.
Dat vond ik erg lief van de twee ondeugden, ik heb ze dan ook heel hartelijk bedankt.
En nu is het dus wachten totdat Ma Tok het veilig genoeg vindt om mijn kuif te knippen.
Ik zal blij zijn als het zover is.

Luizenpraat

Maria:

Ma Tok is de beide kuifhoenders van de familie Tok aan het behandelen voor veerluis.

bloedluis 

Dat is iets anders dan bloedluis. Van bloedluizen hebben wij allemaal last, vooral in de zomermaanden, nu valt het allemaal erg mee.
Bloedluizen wonen vooral in het kippenhok of -huis, terwijl veerluis op de kip leeft. Bloedluizen laten zich 's avonds, als de kippen op stok zitten, op de lichamen van de hennen vallen of ze kruipen er naartoe via de zitstok.
Ma Tok heeft een keer de uiteinden van onze zitstokken ingesmeerd met vaseline, om te voorkomen dat de luizen vanuit het hok over de stok naar ons toe konden kruipen. Maar omdat dat niet de enige route is die die

volgezogen bloedluizen onderaan de zitstok

beestjes nemen had dat niet voldoende effect.
Als de bloedluizen op ons zijn gekomen gaan zij bloed zuigen bij ons, dat bloed hebben zij nodig om zich te kunnen vermenigvuldigen. En dat kunnen ze erg goed, dat laatste. Als je eerst twee luizen hebt in een hok, om bescheiden te beginnen, dan heb je er binnen een paar weken duizend of meer.

kip met ernstige bloedarmoede door bloedluizen

Wij hebben een verschrikkelijke hekel aan bloedluizen, ze kriebelen heel erg, zodat wij niet rustig kunnen slapen en ze zuigen bloed bij ons.
Nu zult u zeggen: Dat kleine beetje bloed dat een luisje neemt, dat merkt een kip toch niet?
Dan kan ik u vertellen dat er kippen zijn doodgegaan doordat de luizen zoveel bloed hadden gezogen.
Het is dus echt nodig om daar wat aan te doen in een hok of

veerluis

huis.
Maar nu hebben we het over veerluizen.
Die leven dus op een dier met veren, pluimvee zou je kunnen zeggen. Zij zuigen geen bloed bij ons, ze eten onze veren op.
Dat is ook best vervelend, want zonder veren kun je niet als hen. En als Ma Tok ons allemaal een anti-luis druppel in onze nek geeft werkt dat niet tegen veerluis. Ma Tok denkt dat die druppels alleen werken als een

schade aan de veren door veerluis

kip geprikt wordt door een luis en dat doet een veerluis niet.
Het lijkt wel alsof die gekke beestjes een voorkeur hebben voor kuifhoenders, Desiree heeft er altijd veel last van, vooral op haar kop, in haar kuif. En bij Geertrui zitten ze vooral op haar staartveren en op de veren aan haar vleugels.
Ik heb er zelf nog nooit last van gehad.
Ik zou wel eens willen weten of het echt zo is, dat veerluizen liever de veren van een kuifhoen eten dan die van andere hennen. Heeft er iemand onder de lezers een idee?

Ma Tok: de foto's zijn van internet.
              En excuses als u door dit verhaaltje meteen jeuk hebt gekregen.

Ma Tok in de slag tegen kriebelbeestjes

Geertrui:

Ma Tok kwam ons "onderstoppen" voor de nacht.
Dat dachten wij tenminste.

al een beetje suffen op de stok

Dus we zaten allemaal nietsvermoedend op onze stokken al een beetje te suffen. Dat veranderde toen ze opeens Desiree van haar plaatsje haalde en op haar schoot nam.
Hiervoor nam Ma Tok plaats op het krukje, dat in ons huis staat. Desiree was niet blij met deze extra aandacht, vooral toen zij begreep wat er stond te gebeuren.
Ma Tok pakte namelijk de spuitbus, die zij eerder op de dag al had klaargezet.
En met die bus begon zij Desiree's kop in te spuiten.
Ze praatte heel rustig en vriendelijk, maar de oude dame

Desiree met haar tonsuurtje

was toch liever op haar stok blijven zitten.
Toen haar hele kuif nat was van het spuitspul zette Ma Tok haar weer terug. Ze zei dat ze hoopte dat die akelige veerluis nou eens op zou hoepelen, zodat Desiree's tonsuurtje weer dicht zou groeien.
Ja, ik had ook al gezien dat ze weer een kale plek midden in haar kuif had.
Het is geen gezicht, maar Desiree klaagde vooral vanwege het gekriebel op haar kop.
Ik kon me dat levendig voorstellen, want ik heb ook een beetje last van kriebelbeestjes. Niet op mijn kop, maar op mijn vleugels en net daaronder.
En ja hoor, waar ik al bang voor

Desiree en Geertrui hebben allebei veerluis

was geweest gebeurde:
Ma Tok pakte mij ook.
Waarom ik niet snel op de achterste stok was gaan zitten? Ik wilde niet gespoten worden, maar dat gekriebel, daar word je ook gek van, dus ik vond het eigenlijk helemaal niet zo erg dat ik ook een behandeling kreeg.
Ik deed natuurlijk net alsof ik het vréselijk vond, ik schreeuwde moord en brand. Dat kon ik rustig doen, ik weet namelijk dat Ma Tok zich daar toch niets van aantrekt, zodat ik even later ook met natte veren op mijn plekje werd teruggezet.
Gelukkig is het niet koud op het ogenblik, dus kouvatten is er niet bij voor Desiree en ondergetekende.
Het valt mij op dat die snertbeestjes altijd de kop opsteken als de rui net voorbij is.
Heel gemeen, dan gaan al onze mooie nieuwe veren kapot.
Zouden nieuwe veren lekkerder smaken dan oude?
Wie het weet mag het zeggen.

Desiree grijpt in (2)

Desiree:

We gaan verder waar we de vorige keer gebleven waren, bij Pippa, Barbara en Babette.

Barbara mist haar vriendinnetje

Barbara en ik hadden onze snavels gestoten bij het zoeken naar Pippa en Babette.
We gingen de trap van het plateau af om beneden verder te kijken.
Daar waren ze ook niet.
We keken elkaar aan en tegelijk besloten we om buiten verder te gaan zoeken.
En ja hoor, daar liepen ze.
Pippa voorop en Babette vlak achter haar.
Ik riep Pippa en zij kwam naar mij toe. Ja, dat is een voordeel als je de oudste bent, de anderen komen naar jou toe als je ze nodig hebt.
Babette kwam ook mee, als een soort schaduw van Pippa.
Toen ik zei dat ik Pippa onder twee snavels wilde spreken

Desiree en Pippa onder 2 snavels

stuurde Pippa haar "kuiken" weg en kwam ze braaf bij me staan. "Pippa," zei ik, "waar ben je in vredesnaam mee bezig?"
Ze keek me schuldbewust aan en sloeg toen haar ogen neer.
Ze wist precies wat ik bedoelde, dat zag ik meteen.
"Ik wilde zó graag een kuiken en Babette vond het wel lollig om daarvoor te spelen," zei ze bedeesd.

Ik kreeg medelijden met de

Pippa gaat weer eens heerlijk in haar eentje in de tuin scharrelen

kleine Chabo en vroeg haar of ze

nu genoeg voor kloek had gespeeld.
"Eigenlijk wel," zei ze met gebogen kopje, "ik heb best wel weer eens zin om fijn mijn eigen gang te gaan in de tuin. Daarom had ik Babette al meegenomen om haar te leren zelfstandig te worden."
Ik slikte mijn harde woorden in en zei tegen haar dat ze maar tegen Babette moest zeggen dat ze nu volwassen genoeg was om alleen te gaan scharrelen in de tuin.

Met een blije snavel rende Pippa naar Babette en even later zag ik ze ieder een kant uitgaan.
Hèhè, dat was goed afgelopen.