Jannes (1)

Nadine:
Hier in de Tok-tuin is alles weer helemaal tot rust gekomen na alle emoties rond het overlijden van Wendelmoed.

vader en moeder?

Bij mevrouw Wies werd de lege plaats, die hij achterliet, nog wel gevoeld, maar daar is nu ook een einde aan gekomen.
Ik mag u namelijk iets heel fijns meedelen.
Ma Tok heeft contact opgenomen met een buurvrouw hier in de straat na de tragische gebeurtenis bij mevrouw Wies in haar tuin. Ze had gehoord dat vooral Xara haar sterke vriend erg miste en dat zij hem heel lang had lopen zoeken.
Ma Tok kennende zult u begrijpen dat zij dit niet op zich liet zitten.
Zij stuurde een mailtje naar de buurvrouw (nee, natuurlijk niet DE buurvrouw, die niet tegen het gekraai van Laza kan, maar een andere, de verzorgster van Lieve).
Ma Tok vroeg of deze buurvrouw nog een haantje over had.
Zij had namelijk gehoord dat er bij deze buurvrouw twee haantjes uit het

moeder Lieve

ei waren gekropen afgelopen voorjaar en de mogelijkheid bestond dat die daar allebei nog woonden.
En ja hoor, dat was het geval.
Er waren daar nog een wit en een zwart haantje. De moeder van het witte haantje was Lieve, een dochter van onze Laza, wie de vader is geweest is niet helemaal duidelijk, er zijn namelijk meerdere haantjes bij deze hennetjes in het hok geweest. Ma Tok vroeg of zij één van deze twee wilde afstaan aan mevrouw Wies.
Toen de buurvrouw het verhaal van Wendelmoed hoorde vond zij het meteen prima. Zij wilde zelf graag het zwarte haantje houden, dus als mevrouw Wies het witte jongetje wilde hebben mocht zij hem komen halen.
Ma Tok maakte een afspraak met mevrouw Wies en samen gingen zij naar de buurvrouw om dit dier over te brengen naar zijn eigen harem. Het kostte wat moeite om hem te vangen, omdat hij het nachthok niet in wilde gaan, maar uiteindelijk zat hij dan toch in het vervoersmandje en ging mevrouw Wies blij naar huis met haar nieuwe aanwinst.
Hij kreeg van haar de mooie naam Jannes.

Verre familie

Desiree:
Ik heb nog steeds een kale plek op mijn kop, maar volgens mij gaat het langzaamaan beter.
Maar ik wil het daar nu niet over hebben, ik krijg er een beetje genoeg van en u vast ook wel, het is altijd hetzelfde liedje.

Lieve, dochter van Laza en Geertrui

Nee, ik wil u een paar geboortes melden.
Niet in de Tok-tuin, maar het heeft wel met ons te maken.
Herinnert u zich Lieve nog?
Ik zal u even op weg helpen.
Zij is de dochter van Laza en één van de Geertruien en zij woont een eindje verderop in de straat.
Een zoon van Laza is daar al een paar jaar de baas.
En die zoon van Laza en Lieve hebben samen kuikens gekregen.
Die kuikens zijn nu al best wel groot, ze waren
al in mei geboren, maar Ma Tok heeft het nu pas gehoord.
En ze heeft ook foto's gekregen van die kleintjes. Die kuikens zijn dus een soort van kleinkinderen van Laza en ook van Geertrui.
Zij zijn nu dus opa en oma geworden.
Hahaha! Ik moet telkens weer lachen als ik denk aan die beteuterde snavels van de Geertruien toen de eerste foto van Lieve bij Ma Tok binnenkwam.
Zij hadden altijd zo'n grote snavel gehad over

1 dochter en 2 zoontjes van Lieve

hun zelfstandigheid, ze zeiden dat zij zich nooit aan een haan zouden onderwerpen.
En toen kwam het bewijs dat zij dat toch hadden gedaan, al was het dan al een tijdje geleden.

Of de haantjes op de foto hiernaast al een goed plekje hebben gevonden weet ik niet, maar ik heb wel van Ma Tok gehoord dat zij aan de vrouw, die

de gladvederige kuikens verderop in de straat

voor hen zorgt, een adres heeft doorgegeven van een hanenopvang, de Stichting Melief.
Daar mogen hanen kraaien zoveel als ze willen en ze zijn er nooit overbodige dieren.
Er zijn bij Lieve ook andere kuikens uit het ei gekropen,
met gewone gladde veren.
Persoonlijk vind ik die mooier dan kippen met krullen,
maar ja, je hebt het niet
voor het zeggen, hè?
Je zult maar zo uit het ei kruipen.
De kleintjes met de "normale" veren zien er prachtig uit, vind ik zelf.
Op deze foto kan ik niet goed zien of er ook kuifhoentjes bij zitten. Dat zou best kunnen, want die heeft die mevrouw ook. Alleen geloof ik dat zij alleen maar een chabo haan heeft, dus het worden nooit zuivere kuifhoenders.
Maar ach, als ze maar lief zijn, dat is het belangrijkste. En gezond, natuurlijk.
Zo is de Tok familie toch weer een beetje uitgebreid, al is dat dan wat verderop in de straat, en ook wat verderop in de familie.
Voor de laatste twee foto's danken wij de vrouw verderop in de straat.

Alweer een verandering

Nadine:
U ziet mij hier staan in ons oude hok. Ma Tok was vergeten het dicht te doen nadat Maria, Wiske en Pippa eruit waren gekomen in de ochtend. Zij slapen nu met hun drieën in het nachthok hierboven.

Maria, Pippa en Wiske 's morgens in het nieuwe huis

Nadat Winnifred en Xander waren vertrokken heeft Ma Tok geprobeerd om hen meteen bij ons in het nieuwe huis te laten slapen, maar zij vonden dat voorlopig nog helemaal niks.
Ik vind dat erg jammer, ik vond het juist zo fijn dat er twee en een halve chabo bij ons in het nieuwe huis zouden komen wonen, maar ik begrijp wel dat het vooral voor de kleine Wiske een beetje bedreigend is bij al die anderen, vooral omdat er ook zulke grote hennen bij zijn.
Ik zeg "kleine Wiske", maar zij is inmiddels al net zo groot als haar moeder en ook net zo groot als ik, dus. Zou zij even groot

Lieve, dochter van Laza en een Geertrui

worden als de kuifhoenders, of iets tussen de kuifjes en de chabo's in?
Ik zal eens aan Ma Tok vragen hoe groot Lieve is, zo groot zal Wiske ook worden, denk ik.
Lieve is tenslotte ook een halve chabo en een halve kuif.
Gelukkig is onze Wiske veel knapper uitgevallen dan Lieve, Wiske wordt echt een mooi hennetje, met haar zwart-glanzende veren en haar grappige kopje met half kammetje en klein zwart-wit kuifje daarachter.
Ze is ook best pinnig, om het zo maar te noemen. Pas had zij in de tuin een slakje gevonden en zij liep daarmee in haar snaveltje. Natuurlijk wilde iedereen ook een hapje, maar de kleine Wiske rende hard weg, op zoek naar een rustig plekje. En als zij werd ingehaald stond zij haar haantje, ze heeft zeker de helft van het lekkers zelf opgegeten.
Nee, die laat zich de wormen niet uit

Wiske, dochter van Laza en Keetje

haar snavel eten, dat is zeker!
Ik ben nu erg nieuwsgierig wanneer Ma Tok de tijd rijp vindt om de drie antikraak wonenden weer bij ons in het huis te zetten. Als het aan mij ligt gaat dat binnenkort gebeuren, lekker knus met ons allen in één huis.
Voor de warmte hoeft het niet, dat is waar, maar voor de gezelligheid en de saamhorigheid is het gewoon goed als wij allemaal bij elkaar slapen en wakker worden.
Misschien gaan wij dan ook weer in de legnesten onze eieren leggen. Die nesten zien er nu zo raar uit, zonder tabakstelen erin. Ma Tok wilde er een kalkeitje in leggen, maar dat rolde natuurlijk ook meteen in het bakje onder de klep, hahaha.

legnest met onderin het bakje met het klepje 

De vier groten gaan er gewoon in zitten om te leggen, maar wij vinden het vooralsnog een beetje eng, zo'n kaal nest.
Dus deponeren wij ons eitje nu op de bovenverdieping, in de bodembedekking.
Ma Tok moet ze dan met een plastic harkje naar zich toehalen, of ze moet op onze etage klimmen, maar dat vindt zij niet erg, heeft ze gezegd.
Wij mogen best even wennen aan de verandering van de legnesten.
En wij begrijpen best dat die verandering nodig was, omdat Yvonne en Yvette er iedere keer zo'n smeerboel van maakten.
En dat opruimen van de troep kost Ma Tok veel meer moeite dan het naar zich toe harken van onze eitjes.


Nu alleen de laatste verhuizing nog, van Maria, Wiske en Pippa naar ons huis, en dan is alles eindelijk zoals het wezen moet in de Tok-tuin.

Lieve

Laza Rus:
Mijn dames zijn allemaal druk aan het kakelen over de broedeieren van Maria.
Ze zijn benieuwd naar wie de moeder is van het kuifhoen-ei, dat erbij ligt.
Ik weet het ook niet.
Wat ik wel weet is dat ik de vader ben van alle vier de bevruchte eitjes.
Want ik ben de enige haan hier in de tuin.
Dus dat is eenvoudig.
En ik moest erg lachen om de Geertruien, die zich zorgen maken over het eventuele bekend worden van hun omgang met mij. Ze zijn niet zo slim als ze zelf dachten. Anders hadden ze hun snavels wel gehouden totdat duidelijk was geworden wie de moeder van het gemengde kuiken is. Nu hebben ze zichzelf al verraden, terwijl het ei misschien helemaal niet van één van hen is.
Van mij zou niemand iets gehoord hebben over de Geertruitjes en hun bereidheid om getreden te worden door mij.

de drie soorten kuifhoenders, Desiree, Keetje en Geertrui

Dat soort dingen schreeuw je niet van de daken, vind ik. Zoiets blijft tussen de hen en de haan.
Ik ben ook wel een beetje benieuwd naar de uitkomst van het kuifhoen-ei. Op de foto hiernaast ziet u de mogelijke moeders bij elkaar, al staat er maar één Geertrui op. Maar dat maakt voor het resultaat niet uit, zij zijn toch precies hetzelfde.
Zij vinden de hen, die bij de mensen in de straat woont en die een dochter is van mij en één van de Geertruien erg lelijk. Dat vind ik wel erg kort door de bocht.

Lieve

Goed, de schoonheidsprijs zal zij nooit winnen, maar ze heeft wel een prachtige chabo-staart. En ik vind haar kleine hoog opstaande kuifje ook best grappig.
Ik heb aan Ma Tok gevraagd om de foto van haar eens extra groot te maken, dan kunt u haar goed bekijken.
Ik persoonlijk vind dat zij best een lief gezichtje heeft.
En is een lief gezicht niet belangrijker dan een knap smoeltje? Ik vind van wel. Ik stel dan ook voor om haar "Lieve" te noemen.
Als vader heb ik toch wel het recht om haar een naam te geven. En de Geertruien zijn toch niet in haar geïnteresseerd, laat staan dat zij bereid zijn om na te denken over een passende naam voor hun dochter.
Ik hoop dat de verzorgers van mijn dochter dit ook lezen en dat zij het eens zijn met haar naam.
Dan kunnen we haar voortaan zo noemen als we het over haar hebben.
En zij kunnen haar ook met die naam aanspreken.


Meer kan ik helaas niet voor haar doen, daarvoor woont zij net even te ver weg.
Maar ik vertrouw erop dat mijn zoon goed voor haar zal zorgen.
En dat zal wel in orde komen, hij heeft tenslotte mijn genen.