Herinneringen van Desiree (3)

Desiree broedend op Esmeralda's ei

Ik heb even een tijdje moeten bijkomen van de droevige afsluiting van mijn vorige deel van het verhaal. Ik werd helemaal depri toen ik weer dacht aan het broeden op het eitje, waar Esmeralda uit zou komen. Op de foto hiernaast ziet u mij zitten in het broedmandje in het speciale broedhok in de tuin. Wat was Esmeralda een leuk, eigenwijs kuiken, met dezelfde mooie kleur als ik heb.
Maar nu ga ik weer verder vertellen.
Eerst komt er een gedeelte van mijn verhaal, dat ik van de vrouw heb gehoord toen ze bij ons kwam zitten om weer eens gezellig te kletsen met ons.
Op een mooie zomerdag ging de vrouw met nog een heleboel mensen oude spullen verkopen om geld in te zamelen voor het dierenasiel. Dat deden ze in de straat achter die van ons, die ze, om de een of andere reden, de Katbladstraat noemen. Nadat de rommelmarkt was afgelopen gingen de mensen, die hadden meegewerkt, samen eten op het pleintje waar die markt was geweest. En daar ontmoette de vrouw een andere vrouw uit onze eigen straat, een soort buurvrouw dus, die ook kippen bleek te hebben. De vrouw wilde die kippen wel eens zien en ze werd uitgenodigd om meteen te komen kijken. Ze zag in de tuin van die buren een heel grote oude haan en verder wat grote kippen. Toen zij vertelde dat ze Hollandse kuifhoenders had, kippen met een pruikje veren op hun kop, zei de vrouw van de grote kippen: "O, zo hebben wij er ook een, kijk maar", en toen toonde ze aan onze vrouw een kuifkipje met krulveertjes en koekoekkleur. "Esmeralda!" riep de vrouw en ze werd helemaal blij van binnen. Ze had niet gedacht dat ze Esmeralda ooit nog eens in levenden lijve zou zien. De buurvrouw vroeg toen of dit kipje soms uit haar tuin was ontsnapt. En nadat onze vrouw dit bevestigd had, vertelde ze hoe Esmeralda bij haar was gekomen.

Esmeralda (rechts) weer thuis

Op een dag, meer dan een jaar geleden,  kwamen er mensen bij haar aan de deur met een kipje in hun handen; ze hadden haar op straat gevonden en omdat zij wisten dat deze mensen kippen hadden, dachten ze dat dit een van haar kipjes was. De buurvrouw zei dat dit hennetje niet van haar was, maar ze zou wel even voor het beestje zorgen en ze zette haar in haar tuin bij de andere kippen. Ze belde het dierenasiel om te vragen of er ergens een kip als vermist was opgegeven en ze vroeg in de straat vlak bij haar eigen huis ook of iemand dit kipje kende, maar niemand kon haar helpen. Toen heeft ze Esmeralda maar bij haar eigen kippen gehouden en goed voor haar gezorgd, ze kreeg een eigen slaaphokje en ze was zelfs de enige van de kippen die bij haar binnen mocht komen en de kleinkinderen waren gek op haar. Onze vrouw vond het wel een beetje naar voor die kleinkinderen, maar ze wilde Esmeralda toch erg graag terugbrengen bij ons. En dat heeft ze gedaan. Het was al nacht toen ze Esmeralda weer thuisbracht, ze zette haar tussen ons in op de stok toen wij allemaal sliepen. Begrijpt u hoe verbaasd en vreselijk blij wij allemaal, en ik in het bijzonder, waren toen we de volgende morgen wakker werden? Esmeralda was ook heel blij dat ze weer thuis was, al miste ze de kleinkinderen van de buurvrouw wel. Gelukkig had onze verzorgster tegen de buurvrouw gezegd dat de kinderen best op bezoek mochten komen bij Esmeralda en dat hebben ze ook een paar keer gedaan. Esmeralda heeft nog een paar jaren bij ons gewoond en toen is ze 's nachts rustig overleden, waarschijnlijk was ze toch wel sneller oud geworden door de vele belevenissen, die ze had meegemaakt. In de kippenwereld is Esmeralda beroemd door haar avonturen en ik ben er trots op dat ik haar broedmoeder mocht zijn.

Herinneringen van Desiree (2)

Esmeralda als opgroeiend kipje

Desiree: Ik was dus aan het vertellen over Esmeralda, ik zal nu verder gaan met haar avonturen.
Op de foto hierboven ziet u Esmeralda toen ze nog een kind was, ze had toen net gezelschap gekregen van Floris en Frits, die eerst Flora en Fauna heetten. Floris en Frits bleven nog een tijdje bij ons in de tuin wonen, maar op een gegeven moment gingen ze wel heel vaak en heel hard kraaien, ze gingen met elkaar op de "vuist" en ze waagden het ook om Julius uit te dagen. Julius pikte dat niet, hij leerde ze mores, maar Floris en Frits bleven klieren en het was de hele dag ruzie en gekukel. Toen hebben de mensen Floris en Frits teruggebracht naar Stolwijk en de rust keerde weer in de tuin. Esmeralda was inmiddels zover  opgegroeid dat ze met de andere volwassen kippen ging optrekken. Mooi, zult u denken, einde verhaal over Esmeralda. Maar het liep anders. Esmeralda was voorbestemd om nog heel wat meer mee te maken in haar leven.

Esmeralda als volwassen hen

Op een dag kwamen er mannen de tuin in. Zij kwamen graven in de grond omdat er lekkage was bij de buren. Ze groeven een heel diepe geul, waar wij, als de mannen even pauze namen, allemaal in sprongen omdat er heel veel heerlijke vette wormen zaten. Wat vonden wij die mannen aardig!
Maar ze waren ook een beetje dom, die mannen. De vrouw had tegen ze gezegd dat de poort naar de straat altijd goed gesloten moest worden, om te voorkomen dat er kippen de straat op zouden lopen. De mannen hadden beloofd om goed op te letten, maar helaas, dat deden ze niet, in elk geval was er een, die de poort open liet staan. U begrijpt zeker al wat er toen gebeurde? Inderdaad, Esmeralda, die nogal avontuurlijk was aangelegd, ging eens kijken bij de open poort en natuurlijk wilde ze toen weten of er in de straat ook lekkere hapjes te verschalken waren. Ze liep de poort uit en de straat op en toen zagen wij haar niet meer. Toen de vrouw later bij ons kwam kijken zag zij de poort open staan en ze ging hem meteen dicht doen en toen ging ze ons tellen. Zo kwam ze erachter dat er een kipje te weinig was en ze zag al snel dat het Esmeralda was die ze miste. Ze rende meteen door de poort naar buiten en ze ging de hele straat afzoeken, ze vroeg aan alle mensen, die ze zag, of ze een kipje hadden gezien, ze ging zelfs zoeken in de parkeergarage, maar Esmeralda was nergens te vinden. Ze belde ook naar het vogelasiel om haar als vermist op te geven. De vrouw was erg verdrietig en ik ook, mijn broeddochter was zomaar verdwenen. We bleven nog een tijdje aan haar denken, maar toen de dagen weken werden en de weken maanden, gaven we de moed op dat we Esmeralda ooit nog zouden terugzien.
Maar ik moet nu even stoppen, ik wordt weer overmand door verdriet als ik me dit allemaal herinner. Later zal ik dit verhaal afmaken voor u.

Herinneringen van Desiree (1)

Desiree vertelt

Ik als broedmoeder van Esmeralda heb de eer u het bijzondere verhaal van mijn broeddochter te vertellen. Op de foto hierboven ziet u mij ongeveer in het midden en Esmeralda helemaal rechts. Zoals u kunt zien heeft Esmeralda wel mijn koekoekkleur, maar ze is van het krulvederige type, terwijl mijn veren glad zijn. Esmeralda was als enig kuiken uit de door mij bebroede eieren gekomen, de andere eitjes waren allemaal onbevrucht of het kleintje erin was lang voor het uitkomen in het ei gestorven. Dat gebeurt regelmatig, daar hoeft u niet verdrietig om te zijn, wij broedhennen zijn dat ook niet. Als er een kuiken is uitgekomen blijven we nog hoogstens een dag op de rest van de eieren zitten, maar dan gaan we er van uit dat daar niets meer uit gaat komen.

Flora en Fauna

Esmeralda was dus enigst kind, als u het zo wilt noemen. Toen zij nog bij mij in het aparte broedhokje zat was dat niet erg, maar zodra ze zelfstandiger werd was het niet zo leuk voor haar om altijd alleen te moeten spelen. De mensen gingen daarom weer eens naar de winkel van Hoogendoorn in Stolwijk en daar kochten ze 2 mooie zwart-witte kuifhoentjes van dezelfde leeftijd als Esmeralda. De vrouw noemde ze Flora en Fauna. Ze waren al snel gewend en ze scharrelden heerlijk rond met Esmeralda. Het ging een tijdje goed, maar toen gebeurde er iets vreemds. De vrouw had al een tijdje gedacht dat de kuiven van Flora en Fauna wel erg lang werden. Ze zagen er prachtig uit, ook hun staarten waren anders dan die van de andere kuifhoenders. En ja hoor, wat ze al vreesde gebeurde: op een ochtend begon eerst Flora een raar geluid voort te brengen en daarna deed Fauna haar na. Het leek nog het meeste op een soort hoesten. Maar na een paar dagen oefenen begon het gehoest steeds meer op "kukeleku" te lijken en toen moest de vrouw het wel geloven: Flora en Fauna waren geen hennen maar hanen. Ze werden ijlings omgedoopt tot Floris en Frits en besloten werd om af te wachten wat er verder zou gebeuren. En u moet ook wachten, want mijn verhaal gaat later verder, ik moet nu eerst even wat gaan eten en drinken.