Bijna verhuizen

Wendy:

Wij gaan dus allemaal verhuizen, de hele familie Tok, inclusief onze beveiliger Alexei en ma Tok. 

Els (uiterst links) en Eva hebben het naar hun zin bij Angelique

Het zal hier wel stil worden als we allemaal weg zijn, maar er komen vast nieuwe mensen wonen in het mensenhuis. Misschien wel mensenkuikens, die kunnen ook flink lawaai maken. Maar daar weten wij dan niets meer van, wij wonen dan heel ver weg van deze tuin en het huis. Bij mevrouw Angelique, ja, dat hebt u goed onthouden. Ik heb van ma Tok gehoord dat het daar heel fijn is en als zij iets zegt is het zo. We krijgen daar niet één, niet twee, maar dríe bewakers en nog heel grote ook. 

de 3 grote honden spelen met elkaar bij mevrouw Angelique

Ze hebben grote bekken met scherpe tanden erin. 

Vooral één van hen, hij heet Lupo, is echt mega! Ik heb hem even gezien op een filmpje dat ma Tok ons toonde van Eva en Els, die daar nu al wonen. 

Ik ben een klein beetje bang voor dat enorme dier, maar ma Tok zegt dat hij heel lief is voor kippen, hij valt alleen aan als er gevaar dreigt. Hij is zo groot en sterk dat hij wel een wolf aankan. Daarom heet hij ook Lupo, dat betekent wolf. De andere twee honden zijn ook flink aan de maat, dus we zijn daar vast héél veilig. 

Het net, dat nu boven de Tok-tuin hangt, gaat ook mee met ons, dat komt boven een grote ren te hangen. Er zijn daar namelijk wel eens roofvogels, die graag een klein kipje lusten. En ik ben de kleinste hier, dus dan zouden ze mij als eerste pakken. 

Brrr, ik moet er niet aan denken! 

mega-hond Lupo, die een wolf kan verslaan

Maar nu zijn we nog hier in de Tok-tuin en we hebben het prima naar onze zin. 

Het kleine rood-witte poesje Geertje kwam ook weer eens bij ons kijken. Zij is een beetje bang voor ons, maar ze kan het toch niet laten om nu en dan even te komen buurten. Ze gaat dan ook altijd in de grote schuur, waar ze graag ligt te slapen. 

Ik weet niet of zij, net als Alexei, ook weer zelf naar boven kan, meestal komt ma Tok haar weer ophalen. Geertje maakt daar een spelletje van, ze loopt snel de trap in de schuur op naar de zolder, waar ze zich verstopt. Ma Tok roept haar een tijdje, maar als het te lang duurt gaat ze weer naar boven naar haar eigen huis. En dan begint Geertje weer te mauwen in de tuin. 

Youri (boven) en Geertje samen aan de maaltijd

Als dit spelletje te lang duurt laat ma Tok haar een tijdje zitten mauwen, als ze dan naar beneden komt gaat Geertje snel mee naar binnen en naar boven. Vooral als het haar etenstijd is duurt het spelletje meestal maar kort. Youri, de kleine zwarte kater, komt eigenlijk nooit in onze tuin. We zien hem wel eens lopen op de rand van het terras, maar hij prefereert de daken boven de tuin. Zo heeft iedereen zijn voorkeuren. 

Wij genieten nog even van deze fijne tuin en dan gaan we verhuizen, op naar nieuwe avonturen!

de 3 grote nieuwe bewakers van de familie Tok

Ma Tok: met dank aan mevrouw Angelique voor de foto's.

Doodsangsten

Wendy:

Ik besloot op een avond om weer eens in de grote struik te gaan slapen. 

Wendy slaapt in de grote struik

Het was mooi weer en niet zo koud. Ik houd erg van frisse lucht om mij heen, dus ik zocht een goed plekje op een mooie tak en ging daar lekker zitten soezen. 

Tot zover ging alles goed. 

Toen kwam ma Tok de tuin in om de deur van het Tok-huis te sluiten; ik hoorde haar tellen en nog een keer tellen en nog een keer, toen kwam ze naar buiten en ging ze overal in de tuin zoeken. Ik dacht er niet bij na dat ze mij aan het zoeken was, maar even later schrok ik me wezenloos. Komt die grote grijze kat opeens MIJN struik in klimmen! Ik riep dat hij dat moest laten, dat het mijn struik was en dat hij naar

Alexei zoekt naar Wendy in de tuin

de grond moest gaan, maar hij luisterde voor geen meter. Ma Tok hoorde mij gillen en ze kwam me te hulp, maar net te laat, ik was al naar beneden gesprongen omdat Alexei vlakbij me was gekomen. Dat op de grond springen van mij hielp ook niet echt, want hij sprong me gewoon achterna. Ma Tok riep heel hard dat hij niet achter mij aan mocht rennen, maar natuurlijk deed hij dat gewoon toch. Hij kwam steeds dichter bij mij en ik werd steeds banger. Tot ma Tok hem plotseling in zijn nekvel greep en hem binnen in het mensenhuis zette. Ik zuchtte van opluchting en ik wilde net weer in mijn struik gaan zitten toen ma Tok mij oppakte en me in het Tok-huis op de stok zette. "Je moet maar niet meer in de struik gaan slapen, kleintje," zei ze tegen mij en ze deed de deur dicht. 

Daarna hoorde ik dat Alexei weer naar

veilig binnen in het Tok-huis

buiten werd gelaten, hij ging de struik weer in, hij rook mijn geur daar nog. Toen was ik blij dat ik veilig in het Tok-huis zat met de deur dicht. 

De tsaar vroeg knorrig waarom ik zo laat pas binnen was gekomen. 

Ik vertelde dat ik net bijna was gevangen door een grote kat, waarop hij kakelde dat ik voortaan maar gewoon net als de anderen naar binnen moest komen als hij kukelde dat het stok-tijd was. 

Ik nam me voor om dat inderdaad maar te gaan doen, want dit wilde ik niet nog eens meemaken. Het was natuurlijk mijn eigen schuld geweest, want ik wist dat Alexei 's avonds altijd even in de tuin mag

zou Alexei grote Xena ook durven aanvallen?

banjeren van ma Tok, maar daar had ik niet aan gedacht. Ik zat nog een poosje na te trillen op de stok naast Zaza, die mij toefluisterde dat ik echt niet alles hoefde te doen wat de tsaar kakelde of kukelde. Maar ik had mijn lesje geleerd, ik wist nu dat hij niet voor niets iedereen binnen riep als het donker werd. Ik kon niet meteen slapen, ik was nog veel te opgewonden. Toen bedacht ik dat Xena eigenlijk een keer in de struik moest gaan zitten in de avond, zou Alexei die ook durven aanvallen? De volgende morgen kakelde ik dat tegen haar, maar zij bedankte mij feestelijk, zoals ze kakelde, zij had meegemaakt dat haar beste vriendin Xandra door een kat was vermoord, dus zij ging echt niet in

Xena en Xandra in vroegere tijden

het donker buiten het veilige Tok-huis slapen. Ja, dat was ik even vergeten, maar ze had natuurlijk gelijk en ik schaamde me dat ik daar niet aan had gedacht. 

"Denk je nog vaak aan haar?" vroeg ik. "Soms wel, maar gelukkig heb ik veel aan jullie, de rest van de familie Tok," kakelde ze. "Maar ik mis nog steeds het samen scharrelen met haar." 

Als ik erbij had gekund zou ik haar een knuffel hebben gegeven, maar helaas, die zou bij haar voeten terechtkomen en daar heeft ze niet zoveel aan.

Allemaal gelukkig in de Tok-tuin

Wendy:

Ik heb weer eens een nachtje in de grote struik geslapen. 

Wendy slaapt in de grote struik

Eerst was het wel lekker, maar later begon het keihard te regenen. Ik had wel een goed plekje gezocht waar de regen niet zou komen, maar het werd toch een beetje vochtig en daardoor kreeg ik het koud. Toen had ik spijt van mijn besluit om buiten te gaan overnachten. 

De volgende avond ging ik dus weer in het Tok-huis op stok. Het was grappig dat ma Tok mij de eerste nacht niet in het huis kon vinden en ze overal ging zoeken tot ze zich herinnerde dat ik vroeger altijd buiten sliep. En de volgende nacht, toen ik dus weer binnen zat, keek ze eerst in de struik, waar ik dus niet was. Ik zat zachtjes te grinniken en de tsaar, die naast mij

vroeger: met z'n 3-en in de struik

bovenop de hordeur zat, vroeg wat er zo grappig was. Toen ik het uitlegde zag ik dat hij moeite had om niet te lachen, dan trekt hij zijn snavel altijd een beetje scheef. 

Hij kakelde dat het tijd was om te gaan slapen en niet om grapjes te maken. "Jaja," dacht ik, "maar stiekem vond jij het ook lollig." 

Het voordeel van buiten slapen is dat je lekker vroeg in de tuin kunt scharrelen, als alleen de drie witte meiden daar nog maar rondlopen. Ze vroegen mij hoe ik al zo vroeg uit het Tok-huis had kunnen komen. Toen ik uitlegde dat ik buiten had geslapen keken ze me geschokt aan. "Was je dan niet bang, zo alleen zonder een beschermend hok

de moordenaar van 5 kippen

om je heen?" vroeg Donna. 

Ik vertelde dat ik vroeger altijd buiten sliep, samen met een paar anderen. "Waarom ben je dan binnen gaan slapen en wie waren die anderen?" vroeg Dana. Toen heb ik hen het verhaal verteld van de poes, die vijf kippen had vermoord in de tuin. 

De drie meiden keken me ontsteld aan en vroegen of zij wel veilig waren in Soestdijk, omdat Xandra daar door dat monster was dood gebeten. Ik heb hen verteld hoe ma Tok de poes had gevangen en weggebracht en dat dat beest nu weer bij haar mensen woonde, heel ver weg en dat ze nooit meer terug kon komen omdat ma Tok alles

poes Geertje, hier in het mensenhuis

hermetisch had afgesloten na deze ramp. Duna kakelde dat zij het wel erg dapper van mij vond dat ik nu toch weer in de grote struik had geslapen. Ik kakelde dat er niemand meer bang hoefde te zijn in de tuin, omdat alleen de kleine rood-witte poes van het mensenhuis nu in de tuin kon komen en die deed geen kip kwaad. Ze slaapt regelmatig in de grote schuur, waar ze eerst alle daar nog aanwezige muizen heeft uitgeroeid. Ze kan niet zelfstandig weer naar boven komen, als ze het zat is in de tuin roept ze naar ma Tok dat ze naar boven wil. 

Als dat in de nacht is moet ze gewoon wachten tot de morgen,

kater Alexei

want als ma Tok in bed ligt hoort ze Geertje, zo heet de poes, niet. 

's Morgens komt ma Tok dan naar beneden om haar binnen te laten, anders eet een medebewoner van het mensenhuis, Alexei, haar eten op. Kortom: het is volledig veilig in de Tok-tuin, of je nu binnen of buiten slaapt. 

De drie witte hennen waren hierdoor weer gerustgesteld en dat is fijn, want een bange kip is geen blije kip en we willen hier graag allemaal gelukkig zijn.

Een blije tuin

Wendy:

De tuin is blij, heel blij. 

Waarom? 

Omdat het geregend heeft. 

regenworm (foto internet)

De boom en de grote struik lieten hun takken hangen na die lange droogte, maar nu staan ze er weer levendig bij. 

Of ik het ook fijn vind dat het heeft geregend? Ja, want dan komen de wormen weer wat meer naar boven. Niet dat er veel wormen zitten hier, maar nu en dan is er toch eentje die zijn kop boven de grond uitsteekt. Ik zag dat Dana, Dina, Donna en Duna helemaal wild werden toen ze dat voor het eerst zagen. Ze keken hoe Xena er eentje uit de grond

gedroogde meelwormen

trok en opsmikkelde en dat was het teken voor hen om te gaan krabben in de aarde tot zij er allemaal één hadden. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt, dat het eten zomaar uit de grond naar boven kwam. 

Ik persoonlijk vind meelwormen eigenlijk lekkerder, die zijn knapperig omdat ze gedroogd zijn, maar de witte meiden kakelden dat ze nog nooit zoiets lekkers hadden geproefd. "Lekker sappig," kakelde Donna met volle snavel, waardoor er een stukje worm uitviel, dat ze razendsnel weer naar binnen hengelde. 

Het is zo leuk om te zien hoe zij allerlei nieuwe dingen leren hier in de tuin. Wat voor ons vanzelf spreekt is voor hen steeds een eerste keer. Regen kenden ze ook niet, ze bleven eerst gewoon doorlopen en werden al snel nat,

met zijn allen eten in het Tok-huis

tot de tsaar hen waarschuwde dat ze moesten schuilen omdat ze anders ziek konden worden. Daarna gingen ze braaf de ren in, waar ze droog zaten en toch buiten. 

Ze komen ook in het Tok-huis eten uit onze voersilo, dat vinden wij prima, ma Tok zorgt toch dat die nooit leeg is. De eerste keer dat ze bij ons binnen kwamen keken ze een beetje angstig, maar dat is nu helemaal voorbij, ze lopen net zo vrij in en uit als wij. 

Wij leggen onze eieren tegenwoordig in het nachthok van Soestdijk, daar liggen ze veilig en lekker zacht in de bodembedekking, die daar pas is vernieuwd.

de grote witte eieren in Soestdijk, waar de kleintjes
hun eitjes bij gaan leggen

Natuurlijk kunnen wij niet tegen die mega eieren van de D's op, maar onze kleine eitjes zijn verrukkelijk heb ik gehoord van ma Tok. 

Zo zijn de vier nieuwe hennen al helemaal opgenomen in de familie Tok. Ik zag pas dat Donna een beetje verwezen voor zich uit zat te kijken, dus ik vroeg of alles goed ging met haar. Ze keek me aan en kakelde dat er nog nooit iemand was geweest die dat aan haar had gevraagd. Het deed bijna pijn, zo triest vond ik dat. 

Ze kakelde dat ze aan vroeger had zitten denken, aan die vreselijke schuur en dan vooral aan die enge mannen die overal om zich heen hadden gegrepen om kippen in kratten te proppen. Ik zag dat ze griezelde terwijl ze dat vertelde.

Wendy in gesprek met Donna

"Denk je daar nog vaak aan?" vroeg ik. "Nee, gelukkig niet, maar ik zag de heerlijke Tok-tuin en toen kreeg ik een flash-back van die nare tijd." 

"Die tijd komt nooit meer terug," kakelde ik, je bent hier helemaal veilig." "Ja, dat weet ik wel, misschien dat ik er daardoor nu aan durf terug te denken," kakelde ze zachtjes. 

"En nu ga ik even kijken bij Dina, want die had het nogal moeilijk bij het leggen van haar ei." 

Dat had ik ook gemerkt, ze zat al erg lang in het nachthok en ma Tok had haar stil laten zitten zonder de eieren, die er al lagen, weg te halen. 

Hopelijk komt het ei snel en kan Dina opgelucht de tuin in komen.

Eindelijk weer eens een grap

Wendy:

We hebben weer eens een geintje uitgehaald, we vonden dat het daar hoog tijd voor was. 

de Geertruitjes

Dat kwam omdat Dana aan mij vroeg of ik nog eens wilde vertellen over vroeger, toen de beroemde Geertruien er nog waren. 

Ik ging naar Wiske, zij is de oudste hier en zij weet dus het beste hoe het toen was. 

Wiske begon meteen met een verhaal over die tijd en alle kippen kwamen erbij staan om te luisteren en zo nodig aanvullingen te geven. Het werd een gekakel van jewelste en ma Tok kwam kijken of alles goed ging bij ons. Ze zag natuurlijk niks vreemds dus ze vertrok weer naar boven, haar huis in. 

Wiske vertelde en vertelde en de vier nieuwe hennen stonden met hun snavels open om maar niets te missen. "Dat moet echt een mooie tijd geweest zijn," kakelde Donna. 

Wiske, de oudste van de familie Tok

En zo kwamen wij op het idee om weer eens wat geks te doen. Dina vroeg of zij, de vier witten, mee mochten doen met het grapje en tot mijn verbazing zei Wiske, die altijd heel serieus en streng is, dat ze al een plannetje had en dat de vier D's daar de hoofdrol in mochten spelen. Duna keek een beetje benauwd, maar ze vond het toch wel mooi dat ze mee mocht doen. 

Er werd druk overlegd over Wiske's plan en iedereen was het met haar eens dat het lollig was. 

Wie er tussen genomen zou worden? De hele familie Tok was aanwezig geweest bij het overleg, dus het moest iemand anders zijn. En wie is er dan om voor de gek gehouden te worden? 

Juist ja, ma Tok! 

Wij keken even of ze niets gehoord

4 grote eieren in het nachthok van Soestdijk

kon hebben, want als het mooi weer is zit zij soms op haar terras boven en aan haar oren mankeert nog niets. Toen we haar hoorden niezen in haar huis wisten we dat dat wel goed zat. En zo begonnen we met de voorbereidingen voor ons plan. 

De volgende dag hoorden we ma Tok de tuin in komen, waar zij hartelijk werd begroet door Dana, Dina, Donna en Duna. Ze ging eerst naar het nachthok van Soestdijk, waar zij altijd de door de vier witten gelegde enorme eieren verzamelt. Ze bedankt ze altijd uitbundig, meestal liggen er drie en soms vier eieren in de

Wiske en de 4 witte hennen

bodembedekking. 

Die morgen lagen er maar twee, maar ook dat kwam wel eens voor, dus ze had nog niets in de gaten. De morgen daarop lagen er weer maar twee eieren en de dag erna lag er maar één. "Zijn jullie een beetje van de leg? Jullie zijn toch niet ziek hè?" vroeg ze. De witte dames liepen gewoon rond te scharrelen, dus ma Tok dacht dat het wel weer goed zou komen. De dag daarop lagen er weer twee eieren en de dag daarna helemaal geen. 

Toen werd ma Tok wantrouwig, ze ging achterin de tuin kijken of daar misschien eieren waren gelegd, maar ze vond niets. 

De dag daarop lag er weer niet één ei en toen ging ma Tok echt zoeken.

grote witte eieren in de grote schuur

Overal waar wij konden komen keek ze en eindelijk vond ze, helemaal achterin de grote schuur, een hele berg grote witte eieren. 

De witte hennen stonden in de open schuurdeur te kijken naar haar en ze lachten zich een kammetje toen ze haar gezicht zagen. Wij kwamen er ook bij staan om te lachen en toen had ze door dat ze ertussen genomen was. Ze lachte vrolijk met ons mee en zei dat we dat leuk hadden bedacht. 

Maar die avond deed ze de deur van de grote schuur bijna dicht, zodat er geen kip meer in zou kunnen. 

"Gewoon voor de zekerheid," zei ze.

Ochtendhandel (4)

Wendy:

Ik begreep er niets van toen mijn vriend de halsbandparkiet boos aan het kwetteren was in de grote boom.

de halsbandparkiet vliegt boos weg (foto internet)

Ik keek omhoog en zag dat hij een pakketje voor mij had, dus ik vroeg hem waarom hij niet naar beneden kwam. "Kom jij maar naar boven als je denkt dat je dat kunt," riep hij nijdig. Ik kakelde dat ik niet zo hoog kon vliegen, dus dat dat niet zou gaan. "Nou, ik kan ook niet meer bij jou komen," tetterde hij. Ik keek nog eens goed en toen zag ik dat hij gelijk had: alle openingetjes tussen het net en de muur waren dichtgemaakt. 

Angelique en Wendy samen in de struik

Nu begreep ik pas wat ma Tok had gedaan toen ze op de ladder was geklommen. "Hoe moet het nou?" kakelde ik verschrikt. Ik had juist zo'n zin gehad in een lekkere joint en nu kon dat niet doorgaan. "Bekijk het maar met je zootje, ik zoek wel een andere afnemer," riep de parkiet en hij vloog weg. 

Wat moest ik nu doen? Ik besloot eerst maar eens uit te zoeken wie mij had verraden. Zou Angelique dat hebben gedaan? Ik kon het niet geloven, zij had mij echt beloofd dat ze dat niet zou doen. Ik ging weer op mijn plekje in de struik zitten, vlak naast haar. Ze werd net wakker en ik viel meteen maar met de deur in huis. "Heb jij mij

Angelique is opgelucht

verraden aan ma Tok?" kakelde ik. "Nee, natuurlijk niet, ik had toch beloofd dat niet te doen," antwoordde ze. "Maar ze heeft alle gaatjes dichtgemaakt en nu kan de parkiet niet meer in de tuin komen. Hij was boos en nu komt hij niet meer terug." Angelique slaakte een zucht van verlichting en kakelde dat zij eigenlijk blij was dat ik nu wel moest stoppen met dat ongezonde gedoe, zij had zich echt zorgen gemaakt om mij. "Maar wie heeft het dan aan ma Tok verteld?" vroeg ik. Angelique kakelde dat zij het wel wist maar dat ze dat liever niet vertelde, omdat de kip in kwestie er ook niets aan kon doen dat zij mijn "verslaving," zoals ze het noemde, had ontdekt. En ik had toch gezegd dat ik kon stoppen als ik dat zou willen? 

Angelique in gesprek met Wendy

"Ja, maar ik wil helemaal niet stoppen!" riep ik boos. 

"Eigenlijk bedoel je dat je het niet kunt," kakelde Angelique en ze keek me doordringend aan. 

Ik ging naar beneden, de tuin in om te wachten op ma Tok, die wormpjes zou gaan strooien. Niet dat ik daar nu zin in had, maar dan had ik tenminste wat afleiding. Ik kon aan niets anders denken dan aan het gelukzalige gevoel na het roken van een joint. Zou ik dan toch echt verslaafd zijn? Dat zou betekenen dat het misschien wel goed was dat er nu een einde aan mijn stiekeme gedoe was gekomen. Ik besloot om niet meer aan het roken te denken en me met andere dingen bezig te gaan houden. Maar

Angelique en Yneke hebben een onderonsje

dat viel nog niet mee. 

Gelukkig kwam ma Tok haar wormpjes-ronde doen, zodat ik wat te doen had. Ik zag dat Angelique met Yneke aan het kakelen was en dat ze allebei naar mij keken. Toen ging mij een licht op: Yneke had vast gezien dat de parkiet in de tuin was gekomen toen zij ook in de struik had geslapen en zij had het aan ma Tok verteld, waarop die de toegang tot de tuin had afgesloten. Ik wist niet of ik Yneke dankbaar moest zijn, maar er zat nu niets anders op dan weer gezond te gaan leven. En blijven hopen dat de tsaar niet achter mijn geheim zou komen.

Stiekeme dingen

Wendy:

Ma Tok voelde zich schuldig.

dode muisjes uit de val

Waaraan? 

Aan de dood van een heleboel kippen. 

En nu zult u vragen waarom zij zich daar schuldig aan zou voelen. 

Wel, dat zit zo. 

Ze gaf ons altijd de dode muisjes uit de val in het Tok-huis. En nu blijkt dat die muisjes ziektes overbrengen, waardoor sommige hennen ziek geworden zijn en er zelfs doden waren te betreuren. Wij krijgen nu dus geen dode muisjes meer, wat wij allemaal erg jammer vinden, maar aan de andere kant

er zijn niet meer zoveel kipjes in de tuin

zijn wij blij dat we nu minder kans hebben om ziek te worden. 

Ik vind dat ma Tok niet schuldig is, omdat zij het niet wist van die ziektes en dat heb ik ook tegen haar gekakeld, maar zij zei dat ze het gewoon had moeten weten. 

Ja, daar kan ik niet tegenop.

Ze vertelde me ook dat zij zich zorgen om mij maakte omdat ik zo hoorbaar ademhaal en steeds moet hoesten. Omdat ik dat al een jaar doe en ik verder gewoon eet en

Wendy achterin de tuin

drink en lekker rondscharrel begrijpt zij dit niet. 

Maar dat komt omdat zij niet weet wat ik stiekem achterin de tuin doe. 

Wat dat is? 

Ik vertel het alleen als het een geheimpje blijft tussen u en mij, ma Tok mag het in geen geval weten. Afgesproken? 

Goed dan, hier komt het: ik rook stiekem sigaretjes. Heerlijk vind ik dat, lekker even ontspannen met zo'n rokertje. Alleen Angelique weet het, omdat zij mij een keer betrapte toen ik er net één had opgestoken. De anderen zaten nog in het Tok-huis opgesloten, dus die zagen het gelukkig niet, want als de tsaar het te weten komt zijn de rapen gaar. Angelique heeft beloofd dat ze me niet zal verklappen en ik

een halsbandparkiet in de boom

vertrouw haar. 

Hoe ik aan die sigaretjes kom? 

Die koop ik van de halsbandparkieten, die uit Amsterdam komen. Soms hebben ze extra lekkere sigaretten, die noemen ze "joints", als je die hebt gerookt voel je je in de zevende hemel. Die joints zijn wel erg duur, daar moet ik een poosje voor sparen, maar als ik dan weer genoeg voer bij elkaar heb ben ik helemaal gelukkig. Het nare is dat je van al dat roken zo gaat hoesten en zagen, maar dat heb ik er wel voor over. Angelique kakelt dat het helemaal niet gezond is en dat je er ziektes van kunt krijgen, maar daar merk ik nog niets van en ik doe het

eivoer is het geliefde betaalmiddel

nu al een hele poos. 

Ik heb haar al een paar keer een trekje van zo'n joint aangeboden, maar zij wil er niet aan beginnen omdat het verslavend is. Nou, dat ben ik niet met haar eens, ik zou op elk moment kunnen stoppen als ik dat zou willen. 

Ik rook ook wel eens samen met één van de halsbandjongens, die piepen dat het veel gezelliger is om zo'n ding te delen. Voordeel voor mij is dat ik dan maar de helft hoef te betalen. 

Ik merk wel dat ik steeds vaker trek heb om te roken, en dan vooral die joints, maar ik kan niet te vaak voer uit de voerbak halen en dat in de tuin verstoppen, dan gaat het opvallen. De parkieten hebben het liefste eivoer, maar dat krijgen wij niet elke dag.

U gaat dit toch echt niet tegen ma Tok vertellen hè? 

Want dat zou het einde betekenen van mijn gelukzalige momentjes. 

En dat hoesten? Dat gaat vast wel een keer over. 

Misschien moet het gewoon wennen.

Wondermiddel

 Wendy:

Ik ben blij dat ik niet in het Tok-huis slaap.

Ariane met Wendy en Angelique in de struik

Daar waren bloedluizen en die beestjes wil ik absoluut niet in mijn veren hebben. Iedereen is dit met mij eens, maar toch kwam alleen die bange Ariane bij ons in de struik slapen, de anderen gingen allemaal gewoon het Tok-huis in toen het donker werd. 

Wij hebben inmiddels onze tweede portie medicijn ook gehad en ik moet zeggen dat ik nauwelijks meer kippen zie krabben tussen hun veren.

Ma Tok heeft het Tok-huis ook helemaal schoongemaakt, zodat er geen luis meer in zit, ook geen dode. 

Wie ook niet in het huis slaapt is Yneke, maar dat heeft een andere reden. Zij kruipt telkens in het Loo, en blijft daar stug zitten. Ma Tok haalt haar daar iedere avond uit en zet haar dan naast haar vriendin

Yneke en Yolanthe op de voorraadton

Yolanthe op het deksel van de grote voorraadton, waar ons eten inzit. Gisteren was er iets aan de vleugel in de tuin, die kleine rood-witte poes uit het mensenhuis liep weer eens bij ons en ze kon de weg naar boven niet vinden, zodat ze een keel opzette. Ma Tok kwam zuchtend naar beneden en liet de poes, die Geertje heet, naar binnen door de deur van het huis. Omdat wij nogal aan het kakelen waren ging ze even kijken of alles in orde was bij ons; ze haalde Yneke uit het Loo en zette haar vast in het Tok-huis, omdat het al donker begon te

Yneke op haar "broed"plekje

worden. Toen ze later de deur kwam sluiten zag ze Yneke niet zitten, die was regelrecht teruggegaan naar het Loo om daar te gaan broeden. Niet dat er een ei ligt, maar ze wil toch daar blijven zitten. Ma Tok zette haar weer in het Tok-huis en deed de deur dicht. Zo maakte ze duidelijk dat er ook dit jaar niet gebroed gaat worden. Ik vraag me af wanneer Yneke dat gaat begrijpen, ik ben bang dat dat nog wel een poosje zal duren. 

het Tok-huis is weer helemaal schoon en fris

Als je broeds bent zit je in een roes die moeilijk doorbroken kan worden, je denkt dan maar aan één ding en dat is: eieren warm houden, zodat er kuikentjes in kunnen groeien. Ikzelf heb nog nooit kuikentjes gekregen, het lijkt me wel fijn, maar ook heel druk. Je moet ze niet alleen uitbroeden, maar ook opvoeden en dat is niet altijd even gemakkelijk. Pippa was er heel goed in, zij deed het graag, maar zij is er niet meer. 

Maar goed, ik had het dus over die luizen in het Tok-huis. Omdat ik altijd buiten slaap en alleen in het huis kom om te eten eten heb ik er geen last van gehad en Angelique ook niet. Wij hebben gewoon de

stel je voor: Xena op een tak van de struik...

beste slaapplek van de hele familie en ik begrijp niet dat niet iedereen bij ons in de struik komt zitten. Heerlijk frisse lucht om je heen en 's morgens als eerste in de tuin scharrelen. 

Tsaar Nikolaas moet wel in het huis slapen omdat hij anders te vroeg begint met kraaien, dat begrijp ik, maar de anderen kunnen toch gewoon lekker op een tak gaan zitten? 

Alleen voor Xena zou dat wel problemen geven, ik denk dat zij te zwaar is voor een tak, ze zou er vast doorzakken. 

Terwijl ik dit bedenk schiet ik in de lach, waarop Angelique vraagt wat er zo lollig is. Als ik het heb uitgelegd begint zij ook te giechelen en dan willen de anderen natuurlijk ook meelachen. 

Of Xena dit een vervelend grapje vindt? Welnee, zij lacht het hardst van allemaal.

De aanslag (waarschuwing: dit is een naar verhaal)

Wendy:

Er is een vreselijk ramp gebeurd in de Tok-tuin.

de buitenkipjes in de struik

Het was nacht en wij, de buitenkipjes, sliepen in onze struik, de binnenkipjes sliepen in het Tok-huis en de groten deden hetzelfde in Soestdijk. 

Opeens klonk er een vreselijke schreeuw uit Soestdijk, die door merg en been ging. Ik schrok wakker en keek om me heen. De anderen in de struik sliepen nog een beetje, maar ik was klaarwakker. Ik riep mijn vriendin Angelique, die naast mij op een tak zat en samen keken we bang naar Soestdijk. Daar kwam Xena wild naar buiten gerend en toen was het weer even stil. "Wat is er aan de vleugel?" vroegen wij haar maar ze kon van schrik niet kakelen, ze stond te trillen op haar poten en wees met haar vleugel naar Soestdijk. 

de binnenkipjes in het Tok-huis

Door de deur van het nachthok kwam een vuilwit monster naar buiten, dat op onze struik afkwam. Angelique en ik vlogen snel omhoog, maar Alexia, die een nogal lage tak had uitgezocht om te gaan slapen, werd gegrepen door het beest, dat in één keer haar nek doorbeet, nog voordat ze had kunnen roepen. 

Amalia keek naar beneden en zag dat haar zusje was vermoord. Daar werd ze zó boos om dat ze op het monster afvloog om hem in zijn kop

Xandra en Xena samen in het nachthok van Soestdijk

te pikken, maar de kat, want dat was het, had haar met zijn klauwen te pakken voordat ze kon toeslaan. Ook zij overleefde de aanslag niet. Wij waren inmiddels allemaal hard aan het kakelen en Ariane kwam bij ons zitten, hoog in de struik. 

In het Tok-huis waren de kippen ook wakker geworden, de tsaar kraaide dreigend, maar hij kon ons niet helpen omdat de deur van het huis dicht was. 

De kat begon aan zijn gedode prooien te knagen, dat was echt een vreselijk gezicht en we hoorden zijn tanden over de botjes schrapen, afschuwelijk. We werden er misselijk van. 

Ma Tok, die het gekrijs had gehoord, kwam de tuin in en ze

Xandra in betere tijden

deed de deur van het nachthok van Soestdijk open. Daar lag Xandra, doodgebeten en bloedend op de grond. Ma Tok begon te huilen en ze keek verder de tuin in. Ze zag de kat zitten bij één van zijn slachtoffers en rende naar hem toe. Het beest wist niet zo snel hoe hij de tuin uit moest komen om uit handen van de woedende ma Tok te blijven. Dat lukte hem niet, zij pakte hem in z'n nekvel en zette hem buiten de poort. 

Pas toen zag ze dat er nog een slachtoffer moest zijn en vond ze Amalia onder de trap naast het Tok-huis. Ze kwam naar ons toe en ze zei dat het nu weer veilig was. Daarna ging ze een groot gat graven, waarin ze de drie omgekomen leden van de familie Tok voorzichtig neerlegde. Huilend schepte ze aarde over hen heen

de 3 slachtoffers in hun graf in de Tok-tuin

en ze legde een grote steen op het graf. Daarna gaf ze ons wormen en liet ze de anderen uit het Tok-huis. Ze liep een hele tijd rond door de tuin om uit te vinden hoe de kat in de tuin had kunnen komen. Eindelijk zag ze dat het raam bovenin de schuur open stond. Ze ging het meteen sluiten, zodat dit niet weer zou kunnen gebeuren. 

En die avond ging ik in het Tok-huis slapen, buiten overnachten durfde ik niet meer. Ma Tok zette Angelique en Ariane ook binnen en als laatste kwam ze met Xena in haar armen het huis in, zij kreeg ook een plekje op een stok, zodat we allemaal veilig zouden zijn. 

Toch sliepen we onrustig die nacht, we waren nog teveel overstuur door het hele gebeuren.