In memoriam: Ariane

Ma Tok:

Ariane kwam bij ons wonen in 2022, samen met Amalia, Alexia, Angelique en Annemarie.

de bofkipjes bij Hoogendoorn

Ze kwamen van Hoogendoorn, waar ze tot de zogenaamde "bofkipjes" behoorden, dat zijn kipjes voor wie de vorige eigenaar niet meer kan zorgen en die zo een tweede kans krijgen bij een nieuwe verzorger. 

Ik nam ze alle vijf mee naar de Tok-tuin. 

Annemarie werd al vrij snel ziek en zij overleefde dat niet. 

Amalia en Alexia werden door poes Luna wreed vermoord, zodat alleen Angelique en Ariane nog overbleven in de tuin. 

Ariane bloeide op na de dood van de bazige Amalia, ze begon zelfs

Ariane doet een kraaipoging

stiekem te kraaien als ze samen met Angelique en Wendy in de tuin waren terwijl de anderen nog in het Tok-huis waren opgesloten. 

Ze werd lid van de filosofenclub, waar haar probleem vakkundig werd opgelost door de nieuwe leider Angelique. 

De laatste dagen ging het niet zo goed met haar, ze ging uit zichzelf weer in het Tok-huis slapen en op een ochtend kwam ze niet naar buiten, ze bleef stil op het plateau zitten. 

Ik nam haar mee naar de ziekenboeg, waar ik de warmhoudplaat aanzette, zodat ze lekker warm kon zitten. 

Ariane in de ziekenboeg

Ze kreeg een bakje met eivoer en schoon water om te drinken, maar ze was al vreselijk mager en wilde niet meer eten. 

Zo zat ze in elk geval beschut en warm en veilig om haar laatste uren door te komen, want ik zag wel dat ze het niet meer ging redden. 

De volgende morgen trof ik haar levenloos aan. 

Ik heb haar begraven in de Tok-tuin, waar ze zoveel heeft meegemaakt.

We weten niet hoe oud ze is geworden omdat ze vóór haar leven in de Tok-tuin al in een andere ren had gewoond en niemand weet hoe lang dat was.

Vaarwel lief kipje, we zullen je nooit vergeten.

Droevig bericht

 Ma Tok:

Afgelopen nacht is Ariane overleden.

De familie Tok is in rouw gedompeld.

Haar "in memoriam" kunt u aanstaande vrijdag lezen.

Diepe gedachten

Ariane:

Ik ben nog als enige overgebleven van de drie kippen met prinsessennamen, mijn zusjes Amalia en Alexia zijn doodgebeten door de wrede poes, weet u nog wel? 

Yolanthe lijkt wel op Ariane

Ik was eerst erg alleen, vooral toen Angelique weer buiten ging slapen samen met Wendy. Ik durf dat niet meer, ik doe geen oog dicht als ik weer in de struik ga zitten. Ik begrijp niet dat Angelique, die de moordpartij toch ook van dichtbij heeft meegemaakt, weer buiten is gaan slapen. 

Ik trek nu veel op met Yolanthe, die wel een beetje op mij lijkt. Iedereen zegt dat zij zichzelf nogal geweldig vindt, maar dat valt reuze mee als je haar beter leert kennen. Ze is gewoon aardig en helemaal niet uit de hoogte. Zij slaapt altijd met Yneke op het deksel van de grote voerton in het Tok-huis, terwijl ik gewoon tussen de anderen op de stok zit, maar dat maakt niet uit. 

Yneke en Yolanthe

Overdag scharrelen we vaak samen door de tuin, soms is Yneke er dan ook bij, als zij tenminste geen filosofieles heeft van Odette. 

Ik zou eigenlijk ook best bij dat groepje willen horen, maar ik durf het niet te vragen aan Odette, vooral nu Clasien zich er ook bij heeft aangesloten. Yolanthe vindt die lessen helemaal niks, zij scharrelt liever vrij door de tuin, kakelde ze toen ik haar vroeg waarom zij er niet bij was. 

Ik vond het eigenlijk al vanaf het begin van de lessen erg interessant, maar Amalia vond het onzin, dus Alexia en ik deden alsof we er geen zin in hadden. Maar Amalia is er niet meer, nu mag ik zelf nadenken en beslissen wat ik wel of niet leuk

de tsaar en Ariane

vind. Misschien wil Yneke wel voor mij aan Odette vragen of ik er ook bij mag. Yolanthe zal het niet fijn vinden, dan is ze weer alleen tijdens de lessen, maar die duren niet zo lang, er blijft nog genoeg tijd over om lekker door de tuin te banjeren. 

De tsaar was ook lief voor mij toen mijn zusjes waren vermoord, maar hij vindt dat ik daar nu overheen moet zijn. Ik weet niet of dat zo hoort, maar ik ben bang dat ik het nooit zal vergeten, dat monster dat zomaar uit het niets op ons af kwam rennen. Ik bibber nog als ik er weer aan denk. Angelique kakelde tegen mij dat zij het nu en dan ook nog voor zich ziet, maar

Amalia, die de baas was over haar zusjes

dat die kat nu weer bij haar mensen is en die wonen héél ver weg, zo ver dat ze nooit meer hier kan komen. Bovendien is het raam van de schuur nu dicht zodat er geen kat meer in de tuin kan komen. 

Dat is allemaal waar, maar ik vind het nog steeds gevaarlijk om niet in een huis te slapen. 

En ik mis mijn zusjes ook wel een beetje, al moet ik kakelen dat het best fijn is om niet meer altijd te moeten doen wat Amalia beveelt. 

Daar kan ik wel aan wennen, dus misschien is het wel goed dat dit allemaal gebeurd is. 

Ik weet niet of ik zo mag denken, maar ik kan er niks aan doen, denken gaat vanzelf, dat houd je niet tegen. 

Ik ga vragen aan Odette wat zij hiervan vindt, misschien mag ik dan wel een keertje bij haar lessen komen om dit te bespreken, dan zou ik twee vliegen in één klap slaan.                                                                                                                   

Bericht van buiten

Ariane:

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik tegen u mocht kakelen. 

trotse Amalia

Ik heb nooit zoveel in te brengen, Amalia is de baas over ons vijven. Daarmee bedoel ik de kippen die buiten in de struik slapen 's nachts en niet in het Tok-huis. Wij vinden buiten slapen veel fijner dan in zo'n muf hok of huis, laat de frisse lucht maar lekker om ons heen waaien. Of we nooit nat worden als het regent? Soms een klein beetje vochtig, maar nooit echt heel nat. Dat komt omdat wij onze plekjes in de struik zorgvuldig uitkiezen, met bladeren boven ons, die het regenwater tegenhouden. Als het heel hard stormt komen er wel eens druppels tussen de bladeren door, maar dat zijn er nooit veel. 

Amalia kakelt altijd dat wij de gezondste kippen van de tuin zijn omdat we buiten slapen en ik moet toegeven dat wij eigenlijk nooit ziek zijn. 

de tsaar wil in de struik slapen

Daarom begrijp ik niet dat niet alle familieleden in de frisse lucht overnachten. De tsaar probeerde pas een keer bij ons in de struik te blijven, maar ma Tok pakte hem en zette hem binnen. Dat is nodig omdat hij anders veel te vroeg begint met kraaien en daar wordt een buurvrouw niet zo blij van. Ik vond het wel gezellig dat hij bij ons kwam zitten, heel verstandig ook, maar ja, je moet je buren te vriend houden zegt ma Tok. Gelukkig hebben wij daar geen last van. 

Ik zou wel graag willen dat het weer wat beter werd, wat is er enorm veel regen gevallen de laatste tijd. Dat begon al toen ma Tok op haar verre reis was en het is nog niet echt gestopt. Nu en dan een droge dag, maar echt lekker weer is het nog steeds niet. 

Ariane is veel bescheidener dan Amalia

Nu zit ik ook niet te wachten op heel erge kou, zoals die er pas was, maar dat heb ik toch liever dan regen. 

Zou het nog lang duren voordat het lente wordt? Ik vind eigenlijk dat er wel genoeg slecht weer is geweest, maar ja, wie ben ik? Een eenvoudig hennetje in de Tok-tuin. Ik heb de naam van een prinses gekregen van ma Tok, dat is leuk, maar veel heb ik er niet aan. Amalia wel, die kakelt telkens dat zij de kroonprinses is en dus de baas over ons mag spelen. Wij trekken ons daar niet zoveel van aan, maar soms denk ik wel eens dat het goed voor haar zou zijn als ze wat minder hoog van de toren zou blazen. Ze denkt ook dat de tsaar verliefd op haar is, nou, daar merk

Tui met haar mooie veren

ik niet veel van. Hij treedt ons allemaal even vaak en hij kakelt ook niet vaker met Amalia dan met de andere hennen. 

Ik heb wel gehoord dat hij Trui heel mooi vond, maar dat zij hem eigenlijk veel te klein vond en dus niet van zijn avances gediend was. Ze heeft hem een paar keer een blauwtje laten lopen en daarna was de liefde wel bekoeld. Trui is nog steeds een heel mooie kip met prachtige veren, maar dat betekent dus niet dat zij zich daarop laat voorstaan, nee, ze is veel bescheidener dan Amalia. 

Misschien houdt de tsaar wel meer van mooie bescheiden hennen dan van kippen die zichzelf heel belangrijk vinden en dat zou heel verstandig van hem zijn.

Overpeinzingen van Ariane

Ariane:

Op de foto hierboven ziet u mij in de ren van het Loo. 

boze Zaza

Die ren is even afgesloten geweest omdat Brigitte moest wennen aan ons en wij aan haar voor ze los door de hele tuin mocht lopen. 

Zaza was daar erg boos om, ze heeft een hele dag lopen mokken, tot ze uiteindelijk begreep dat dat niet hielp; ze heeft haar eitje toen uit protest in Soestdijk gedeponeerd, ze wilde per se leggen in een paleis, zoals ze kakelde. Eigenwijze meid! Wat maakt het nu uit waar je gaat leggen, als het maar op een veilig plekje is. Ik doe het meestal in het Tok-huis en als dat nog niet open is in de morgen zoek ik een andere plaats. Soms is dat in het Loo, dat nu weer open is omdat Brigitte bij ons in de tuin scharrelt en tegenwoordig in het Tok-huis slaapt. 

Ariane met haar 2 grote vriendinnen

Ik slaap daar niet, ik prefereer een plekje op een tak van de struik in de tuin. Dan ben je meteen wakker als het licht wordt en je hoeft ook niet op ma Tok te wachten om een wandelingetje door de tuin te maken. Eten doe ik dan in Soestdijk, dat altijd open staat. Xandra en Xena vinden dat goed, zij eten ook wel eens bij ons in het Tok-huis, vooral als ma Tok een nieuwe schep voer in de silo daar heeft gedaan. De twee grote meiden pikken dan de lekkerste dingetjes eruit, dat kunnen ze goed omdat ze zo groot zijn en dus van boven af de silo in kunnen kijken.

het kapotte en opgegeten ei

Of ik dat erg vind? 

Nee hoor, er blijft altijd genoeg lekkers over voor mij. En ma Tok strooit elke dag wormpjes voor ons en soms doet ze eivoer in de piktafel, dat is ook heerlijk, daar eet je je snavel bijna bij op. Vanochtend had Xena een ei gelegd in de tuin, zomaar op de tegels, waardoor het een beetje kapot was gegaan. We hebben het toen maar opgegeten, anders zou het maar bederven. Zo'n ei smaakt echt geweldig, daar lust ik wel pap van! Ma Tok zag de lege schaal liggen, ze zei tegen Xena en Xandra dat ze in het vervolg beter op moesten letten waar ze gingen zitten als ze een ei voelden aankomen. 

Brigitte is al helemaal gewend

Ik begrijp dat wel, maar ik vind het helemaal niet erg als het weer zou gebeuren. 

Brigitte is al helemaal ingeburgerd hier, ze loopt gewoon tussen ons in door de tuin alsof ze nooit ergens anders heeft gewoond. Ik ben benieuwd waar ze vandaan komt en wat haar voorgeschiedenis is, ik denk dat zij volgende week aan de beurt komt om daar over te vertellen. 

Willeke is nog steeds niet terug in de tuin, zij is nog niet sterk genoeg zegt ma Tok. Het gaat wel beter met haar, maar dat kan zomaar weer omslaan en daarom houdt ma Tok haar nog even in de lekker warme kamer van het mensenhuis. Ze zit daar wel helemaal alleen, dat vindt ze vast niet fijn. 

Willeke en Ariane allebei in de ziekenboeg (oudere foto)

De vorige keer dat ze ziek was was er altijd ook nog één van ons bij haar, wij waren besmet door Annemarie. Die is inmiddels niet meer onder ons, de arme meid was eigenlijk al te ver heen toen ze hier kwam. Ze heeft in elk geval nog een mooie tijd gehad hier, denk ik dan maar. 

En zo gaat het in het leven, de ene kip komt en de andere gaat. 

Dat laatste heb ik niet van mezelf maar van Angelique, die al aardig filosofisch aan het worden is. Het zou goed kunnen dat zij de opvolgster van Odette gaat worden.

Vijf "A"-tjes

Wendy:

Er is veel gebeurd deze week. 

Goede en nare dingen. 

Ik begin maar met één van de goede, anders is het meteen zo somber. 

U raadt vast al waarover ik wil gaan kakelen. 

De nieuwe kipjes, inderdaad. 

Annemarie

Angelique

Het zijn allemaal Antwerpse baardkrieltjes, net zoals Willeke en ik. 

Omdat het hele alfabet weer voorbij is gekomen zijn we weer bij de "A" met het geven van namen. 

Ik mocht het hennetje dat het meeste op mij leek dopen. Niet met water, maar zo noem je dat ook als je een naam geeft heb ik gehoord. Ik noemde haar Annemarie, dat heb ik altijd al zo'n mooie naam gevonden. Willeke mocht haar evenbeeld benoemen en zij heet nu Angelique, net zoals de mevrouw bij wie de tsaar en Yneke, Yolanthe en Zaza vandaan komen. 

Ariane

Amalia

Alexia

De drie zwartjes kregen hun namen van ma Tok: Amalia, Alexia en Ariane, koninklijke namen, die zij vindt passen bij paleis Soestdijk, waar Xandra en Xena wonen. 

zieke Annemarie

Zo, nu weet u tenminste over wie ik het heb als ik iets vertel. 

En dan komen we meteen bij een verdrietige zaak. 

Annemarie bleek ziek te zijn. 

Ma Tok zag het al meteen, toen ze haar 's avonds in het Loo zag zitten. Ze haalde haar uit het hok en zette haar apart. Ze stuurde foto's naar mevrouw Angelique, die met haar goede raad ma Tok altijd bijstaat als er iets mis is met een kip. Annemarie mocht mee naar binnen in het mensenhuis en daar wordt ze nu verzorgd tot ze weer beter is. Omdat het een nogal ernstige ziekte is hopen we hier allemaal dat ze weer terugkomt in de tuin en dan niet om begraven te worden maar om lekker met ons verder te leven. 

Nadine zit ook nog steeds in haar aparte hokje,

het hokje van Nadine

al laat ma Tok haar nu en dan even in de tuin lopen om haar spieren een beetje sterk te houden. 

Nadine vindt dat erg fijn, kakelde ze, maar ze is ook blij als ze weer in haar bungalow zit, waar ze gedeeltelijk vloerverwarming heeft en geen trap op hoeft om te gaan slapen. Ze is ook in bad geweest, ma Tok had gezien dat ze onder de luisjes zat en dat is niet bevorderlijk voor haar genezing. Ze is gewassen met anti-vlooien shampoo voor honden en katten, hahaha, maar het hielp wel. 

Nu zit ze weer heel wat rustiger. Natuurlijk moest haar hokje ook schoongemaakt worden, daar zaten vast ook luisjes in, al is het dan van

Yneke en Yolanthe, Watermaalse baardkrielen

kunststof. Er stond een houten plankje voor het gaas om de wind tegen te houden, dat heeft ma Tok maar vervangen door een schone vuilniszak. 

De vier nieuwe hennetjes die nu in het Loo wonen zijn de hele dag in de ren, zo kunnen ze goed met ons kennis maken. Ma Tok wil nog niet dat ze al los gaan in de tuin, ze is bang dat de vier A's misschien besmet zijn door Annemarie en dan zouden wij ook allemaal gevaar lopen. 

Er zijn nu heel wat baardkrieltjes in de Tok-tuin. 

Allereerst is daar tsaar Nikolaas, een Grubbe baardkriel, dan hebben we Yneke en Yolanthe, Watermaalse baardkrielen en verder nog Willeke en ik, Annemaire, Angelique, Amalia,

tsaar Nikolaas, Grubbe baardkriel

Alexia en Ariane, Antwerpse baardkrieltjes. 

Al deze rassen komen uit België, het is maar dat u het weet. Ze zijn genoemd naar de plaatsen waar ze voor het eerst zijn gefokt. 

"Is Grubbe ook een plaats?" hoor ik u vragen en het antwoord daarop is: Ja, al is het maar een klein dorpje geloof ik, maar dat kakel ik niet hardop als de tsaar in de buurt is. Niet dat hij daar boos om zou worden, maar ik vind het gewoon een beetje sneu dat hij uit zo'n ..eh.. gat komt. Je kunt er nu eenmaal niets aan doen waar je voorgeslacht heeft gewoond en onze tsaar is een prachtige haan. 

En nu maar wachten of er mooie kuikentjes gaan komen volgend jaar.