Droefheid in het verre oosten (waarschuwing: dit verhaal bevat een schokkende foto)

Vita:

Ik mag iets vertellen over de kuikens in het verre oosten van het land.
Ma Tok heeft mij hiervoor uitgekozen omdat ik pas iets heel naars heb meegemaakt.
Dat was toen mijn allerbeste vriendin Vera doodging.
Ik mis haar nu niet meer zo erg als in het begin, maar ik denk toch nog wel regelmatig aan haar. Hoe we samen in het Tok-huis op de stok zaten 's nachts, en hoe we lekker naast elkaar door de tuin scharrelden.
Wij hadden erg veel meegemaakt samen voordat wij hier in de tuin kwamen wonen, dat maakte dat wij elkaar erg goed begrepen. En daarom dacht Ma Tok dat ik ook het bericht uit het verre oosten maar moest vertellen, omdat ik dat ook wel goed zou begrijpen.

Vera en Vita, zoals zij vroeger samen in de tuin scharrelden

Nu weet u meteen al dat het geen vrolijk bericht is, dat ik u ga meedelen.
Dat klopt, het is heel erg droevig.


Want wat is er daar gebeurd? U weet dat mevrouw Ali drie kuikens had, uitgebroed door Dotje en Zijtje.
Als het goed is hebt u ook foto's gezien van de kleintjes.
Ma Tok zal hier nog een plaatje van ze laten zien, om uw geheugen op te frissen.
Links ziet u de twee gele en rechts het zwarte kuiken.
                                                                       En dan kom ik nu bij het droevige gedeelte.

het arme verdronken kuikentje

Mevrouw Ali had een grote emmer met water neergezet in het hok, waar de kloeken met hun kuikens wonen, zodat de grote hennen daar lekker konden drinken. Dat deden zij veelvuldig met het warme weer van de laatste tijd.
Maar mevrouw Ali had niet gerekend op de nieuwsgierigheid van de kuikens.
En zo kwam het dat één van hen, de kleinste nog wel, op het randje van de grote emmer was gesprongen om eens te kijken of er daar iets lekkers te halen was. De kloeken gingen er tenslotte telkens naartoe om iets te eten of te drinken, dat kon het ukkie vanaf de grond niet goed

de 2 overgebleven kuikens

zien. Daarom was zij op de rand gaan zitten.
Maar die rand was een beetje glad door het water en zo kwam het dat de kleine eraf gleed en in het water terechtkwam.
En nee, zwemmen kon zij niet. Toen mevrouw Ali later haar tuin in kwam zag zij dat er iets vreselijks was gebeurd: het kleine kuikentje was in de emmer verdronken.
Natuurlijk was zij erg verdrietig en ook wel een beetje boos op zichzelf, omdat zij er niet aan had gedacht dat zo'n kuiken kon verdrinken in een emmer.
Zij heeft meteen een andere drinkbak voor de kloeken

Dotje houdt haar kleintje goed in de gaten

neergezet, zodat het niet weer zou kunnen gebeuren.
Maar voor dat ene kleintje was dat te laat.
Als het kuiken verdronken is verandert men de drinkemmer, zou ik bijna zeggen.
Ik hoop dat het met de andere twee kuikens beter afloopt en ik wens mevrouw Ali veel sterkte bij het verwerken van haar verdriet.


Verder heb ik gehoord dat het gele kuiken al zelf het trapje naar het nachthok op kan, maar het zwartje nog niet, dat wordt elke avond liefdevol door mevrouw Ali opgetild en boven neergezet.
Ik verwacht dat zij het binnenkort ook wel zelf zal kunnen, ze zal de kunst wel afkijken van het gele kleintje. En dan zijn ze alweer een stapje verder naar zelfstandigheid.

Ma Tok: Mevrouw Ali heeft mij bericht dat het zwarte kuiken inmiddels ook zelf naar boven kan klimmen. Weer een zorg minder.

In memoriam Vera

Ma Tok:
Ik zal wat over Vera vertellen, vanaf de dag dat zij, samen met haar vriendin Vita, hier in de Tok-tuin aankwam.
Beide hennen waren door de stichting "Red een legkip" gered van de slacht, nadat zij zo'n anderhalf jaar waren uitgebuit in een grote legschuur. Een biologische schuur, dat wel, maar ik heb de indruk dat dat "biologisch" alleen betrekking had op het voer dat zij daar kregen. Volgens mij hadden ze nog nooit de buitenlucht gezien.
Op de dag dat wij de beide vriendinnen konden komen ophalen reden wij naar Soest, waar ze al op ons zaten te wachten in een ren. Hoe het hen verging vóór zij in Leiden in de Tok-tuin waren aangekomen kunt u lezen in een aantal verhalen aan het begin van dit blog. Ze heten: "Een droevig verhaal", het eerste is van dertien oktober 2014, wel een heel stuk terugbladeren dus.

Vera(achteraan) en Vita bij aankomst in de Tok-tuin

Ze zagen er vreselijk uit, mager en met veel kale plekken. Vera's halve kammetje was afgescheurd, daarom was haar kam korter dan die van Vita. Nadat ze een poosje in een apart hok met een grote ren hadden gezeten om tot rust te komen en de andere leden van de familie Tok te leren kennen, mochten ze door de tuin lopen en leren scharrelen. Dat laatste hadden ze snel onder de knie.

nieuwe veerpennen groeien al na 1 week op de kale plekken

Ze gingen er steeds beter uitzien, totdat ze prachtige gezonde kippen waren geworden, die een heerlijk kippenleven leefden in de Tok-tuin.
Ze gingen ook weer leggen, prachtige grote bruine eieren. Vera en Vita waren vrijwel altijd samen in de tuin, ze bleven zoveel mogelijk bij elkaar. Vera was zachtaardiger dan Vita, die wat vinniger van aard is.
Ze hebben heel wat meegemaakt in de tuin, waar ze zichtbaar genoten van hun vrije leventje als volwaardige leden van de familie Tok.

Vera en Vita als prachtige gezonde hennen, scharrelend in de Tok-tuin

Op een dag werd Vera ziek, ze zat de hele dag met haar veren bol om zoveel mogelijk warmte vast te houden en ze at niet. Toen ik haar optilde voelde ik dat haar krop helemaal vol zat, maar dat ze schrikbarend mager was. Ik duwde voorzichtig op haar krop en toen er daarop stinkend vuil water uit haar snavel stroomde belde ik de dierenarts en mocht ik met haar komen.
Hij liet Vera haar hele krop leeg braken, gaf haar een paar injecties en gaf haar weer mee met de mededeling dat ze niet meteen heel veel mocht eten.
Vera knapte weer op, ze scharrelde weer en ze at weer, haar krop zat niet meer vol, wij dachten dat zij weer gezond ging worden. Maar na een week of twee zat ze weer stil in de tuin en toen ze 's avonds het trapje naar het plateau niet meer kon opklimmen nam ik haar mee naar binnen om in een lekker warm kattenmandje weer wat op te warmen, want ze had het duidelijk koud.

Vera in het kattenmandje

Haar krop zat nu niet vol, maar ze had waterdunne diarree, die vreemd rook.
We hebben haar een poosje met een slangetje en een spuit gevoed, en ze kreeg medicijnen tegen coccidiose.

Vita wil weten hoe het met Vera gaat

Telkens als ik in de tuin kwam kwam Vita me tegemoet, alsof ze vragen wilde wanneer haar vriendin weer terug zou komen.
Het was aandoenlijk om te zien.
Ik heb Vera heerlijk vertroeteld, haar de lekkerste hapjes gegeven en ze leek iets vooruit te gaan.
Totdat haar krop weer vol bleef zitten, waarschijnlijk had ze toch last van kropverlamming.
Ik heb haar laten overgeven, er kwam weer stinkend vocht uit haar snavel.
Heel even leek ze zich beter te voelen, maar toen werd ze slap, gingen haar ogen dicht en is ze in mijn armen gestorven.

Ik heb haar begraven in de tuin, waar zij zo graag scharrelde en waar zij nog anderhalf jaar een fijn kippenleven heeft mogen hebben.
Vita loopt haar nog steeds te zoeken, ik geef haar nu en dan iets extra's als troost.


Vaarwel Vera, liefste en zachtaardigste legkip die ik ken, rust zacht in de Tok-tuin,
waar je het ware leven (vera vita) hebt leren kennen en waar je nu voor altijd mag blijven.

Vera en Vita voor de laatste keer samen in de Tok-tuin

Dood en leven

Ma Tok: 

Op mij rust de droeve plicht u mee te delen dat Vera gisteren helaas is overleden.

Ondanks de goede zorgen heeft zij het niet gered.

U begrijpt dat de hele familie Tok in diepe rouw is gedompeld, vooral Vita heeft het erg moeilijk.

Ik zal een in memoriam voor haar schrijven zodra de tranen niet meer over mijn gezicht stromen als ik aan haar denk.

En er zijn nieuwe zorgen in de Tok-familie: één van de Geertruien is ziek. Zij zit nu op de plaats van Vera. 
Ook met haar gaat het niet erg goed. Wij vrezen het ergste.

Maar: er is ook blij nieuws: op de sterfdag van Vera is er nieuw leven gekomen in de familie Tok.
Kijk morgen voor meer nieuws.

Zorgen om Vera (3)

Vera:
Het gaat nog niet erg veel beter met mij.
Ik voel me nog niet erg best, ik sta met mijn veren bol en soms ga ik een poosje zitten om uit te rusten. Ma Tok komt telkens bij mij kijken, ze is erg ongerust over mij.
Ik laat het allemaal maar gebeuren.

alle benodigdheden voor het dwangvoeren

Inmiddels heb ik al een paar dagen dat slangetje door mijn snavel gekregen, ik begin er al aan te wennen.
Zelf eten doe ik nog niet veel, ik heb absoluut geen trek en eigenlijk ben ik er ook te moe voor.
Dat ik geen trek heb kan komen door de medicijnen, maar ook door de voeding die ik nu regelmatig krijg.

Ma Tok heeft mij net verteld dat Vita zich nog steeds grote zorgen maakt, omdat ik zolang wegblijf uit de tuin. Ze scharrelt natuurlijk wel samen met de andere leden van de Tok-familie rond, maar ze mist mij toch wel, we waren altijd zo gezellig samen. Ik mis haar ook wel, maar ik vind het op het ogenblik wel lekker rustig dat ik alleen zit, ik ben te moe om te kakelen.
Ma Tok heeft gezegd dat ze niet weet of ik het ga redden, maar zij blijft haar best doen voor mij. Niet alleen omdat zij dat heeft beloofd aan "Red een legkip", maar ook omdat zij van mij houdt. Ze heeft gezegd dat ik ook mijn best moet blijven doen om weer gezond te worden en dat doe ik ook.

Vera met haar warme schouderdoek

Omdat ik het nog een beetje koud had heeft Ma Tok mij heel mooi gemaakt.
Ze had nog een schouderdoek, gekregen van haar zus uit Nieuw Zeeland. Dat is een land heel ver hier vandaan. Ma Tok heeft mij nu die doek om geknoopt en ik moet zeggen: hij is heerlijk warm. En ik vind ook dat hij mij wel chique staat. Ik voel me wel erg in de watten gelegd. Maar toch zou ik het liefste gewoon weer lekker door de tuin scharrelen met mijn vriendinnen, vooral met Vita.

Ma Tok: de kachel in het mensenhuis staat hoger dan voor de mensen nodig is. 
Zij hebben het een beetje te warm, maar Vita gaat nu even voor.

Zorgen om Vera (2)

Vera:
Van Ma Tok heb ik gehoord dat Vita over mijn ziekte heeft verteld.
Zij heeft natuurlijk niet alles meegemaakt wat mij hier boven in het mensenhuis is overkomen, dus dat zal ik vertellen.

Toen Ma Tok mij boven had gebracht had ik het best wel koud. Daarom mocht ik in een heerlijk warm zacht poezenmandje liggen, met een doek over mij heen.

Vera in het zachte poezenmandje

Daar kwam ik een beetje van bij. Ma Tok zei dat de poezen genoeg mandjes over hadden om in te liggen, dus dat ze het wel goed vonden dat ik in dit mandje mocht bijkomen.
Ik kreeg een heerlijk geprakt gekookt eitje voor mijn snavel.
En ik hoefde niet eens omhoog te komen om te eten, Ma Tok hield het bakje vast, zodat ik liggend kon eten. Dat deed ik graag, want ik had al de hele dag nauwelijks iets gegeten, daarvoor had ik het te koud en was ik te beroerd.

Vera eet liggend van haar lekkers

Ma Tok druppelde ook wat water in mijn snavel, dat slikte ik door.
Toen liet ze me een poosje met rust, totdat ik helemaal warm was geworden.
Die nacht sliep ik in het mensenhuis, omdat het in ons eigen huis te koud was en Ma Tok zei dat ik misschien besmettelijk was, zodat ik niet bij de andere kippen mocht komen, anders werden ze misschien allemaal ziek. Ik vond het allemaal best.

medicijn voor coccidiose

De volgende morgen werd ik in een grote bak gezet, met kranten onderin, zodat Ma Tok mijn poep goed zou kunnen bekijken. En ja hoor: ik had coccidiose, zei ze.
Ze belde naar mevrouw Wies, die daar nog medicijnen voor had, die mocht Ma Tok ophalen bij haar.
En daar kreeg ik toen een half pipet van in mijn snavel gedruppeld.
Omdat ik helemaal geen trek in eten had, ook niet in een eitje of in gedroogde meelwormen of eivoer, heeft Ma Tok iets geregeld om eten rechtstreeks in mijn krop te spuiten. Ze heeft er een heleboel keer voor moeten opbellen naar allerlei mensen, maar uiteindelijk had ze alles in huis. Ze nam ze mij op schoot, gerold in een oud overhemd van Pa Tok, zodat ik niet kon tegenspartelen. Ze trok mijn kop omhoog en deed mijn snavel open, daar ging een slangetje in, helemaal door mijn keel naar mijn krop. En toen ging Pa Tok met de grote spuit van de apotheek aan de gang; hij duwde net zolang tot de hele spuit leeg was en mijn krop vol.
Dat was een raar gevoel: ik had niets gegeten en toch zat mijn krop heerlijk vol met warme pap.
Dit herhaalden Pa en Ma Tok vier keer per dag, zodat ik een beetje op krachten zou komen.

Ik hoorde dat Vita zich erg bezorgd maakt om mij. Dat doet mij goed, ik zal echt mijn best doen om beter te worden. Aan mijn verzorging zal het in elk geval niet liggen.

Zorgen om Vera (1)

In verband met de zorgelijke toestand van Vera is er reeds vandaag een update van de familie Tok.

Vita:
Hier ziet u ons nog lekker samen scharrelen in de Tok-tuin, mijn beste vriendin Vera en ik. Dat is al een paar dagen geleden. Nu is Vera niet meer in de tuin.
Ik zal u vertellen hoe dat zo gekomen is.

Vera in de tuin

Op een avond, toen we op stok gingen omdat Laza ons had geroepen, bleef Vera beneden in ons huis staan.
Ze kwam niet naar boven, ook niet toen het echt donker werd.
Laza riep nog een paar keer dat ze nu toch echt moest komen, maar Vera bleef zitten waar ze zat.
Ma Tok miste haar toen ze de deur dicht kwam doen. Ze ging eerst in de tuin zoeken, dat was wel even grappig, maar toen ze terug kwam in ons huis en Vera op de grond zag zitten was alle lol wel over.
Ze tilde Vera op en nam haar mee naar het mensenhuis. En daarna heb ik haar niet meer gezien.
De volgende morgen kwam Ma Tok met een ernstig gezicht vertellen dat Vera ernstig ziek was en dat het niet zeker was dat ze weer bij ons terug zou komen.
Zij, Ma Tok dus, ging wel heel erg haar best voor Vera doen, en wij

Vita alleen aan het scharrelen

moesten maar proberen gewoon te gaan scharrelen.
Dat deden wij, maar ik dacht toch telkens aan mijn hartsvriendin, die misschien niet meer beter zou worden. Ik wilde eigenlijk graag even bij haar kijken, maar dat mocht niet van Ma Tok, want wat zij mankeert is besmettelijk en zij wil niet dat ik ook ziek wordt. Dat wil ik natuurlijk ook niet, maar ik mis Vera wel erg. Gelukkig vertelt Ma Tok telkens aan mij hoe het met haar gaat. Dat ze medicijnen krijgt en ook met een slangetje door haar keel gevoederd wordt omdat ze zelf niet wil eten.
Dan moet het toch wel echt mis met haar zijn.
Toen haar krop verstopt was kon ze ook al niet eten, dus ze was nog mager van haar vorige ziekte.
Daarom is het goed dat Ma Tok haar nu eten geeft met dat slangetje, anders zou ze nu al dood zijn, denk ik.

Ma Tok: het had nog heel wat voeten in de aarde voordat ik aan de benodigdheden voor de dwangvoeding was gekomen. De dierenarts had geen spuit met slangetje of kropnaald voor mij, dierenwinkels in de buurt verkochten ze ook niet. 
En bestellen via internet zou te lang duren, dan zou Vera inmiddels overleden zijn. Gelukkig wist mevrouw Carla van het vogelasiel raad. Ze vertelde mij dat ik het beste naar een gewone apotheek kon gaan en daar moest vragen om een luerlock spuit van 50ml en een catheter nr.14. Dat paste precies op elkaar en zo is het gelukt. 
Mevrouw Wies mocht van mevrouw Carla ook een beetje van het dwangvoer-poeder meenemen, dus ik kon meteen aan de slag. 
Als Vera het redt heeft zij haar leven mede te danken aan deze mensen!

Vera met haar eigen verhaal

Vera:

Ik mag van Ma Tok vertellen hoe het nu met mij gaat, omdat er zoveel mensen dat aan haar hebben gevraagd. Ik kan u meteen geruststellen: het gaat weer prima met mij.

Vera

Ik loop weer heerlijk door de Tok-tuin te scharrelen samen met mijn vriendin Vita.
Ik heb één nacht in het oude hok doorgebracht, samen met Desiree. Dat moest omdat ik niet teveel in één keer mocht eten, anders zou mijn krop weer verstopt raken.
Nou, daar had Ma Tok zich geen zorgen over hoeven maken, ik kijk nu echt wel uit dat het niet nog een keer gebeurt.
Wat voelde ik me beroerd, zeg! Ik had vreselijke honger, maar ik kon niet eten, omdat mijn krop helemaal vol zat.

Normaal verteert het opgepikte

spijsvertering bij een kip

eten in mijn krop en dan wordt het doorgevoerd naar mijn maag, om het zo maar eens te zeggen. Maar er zat nu allemaal zand in mijn krop en dat verteert natuurlijk niet. Zand en water zat erin, want ik had veel gedronken omdat ik ook dorst had.
Maar dat water bleef ook in mijn krop staan.
Daarom liep er water uit mijn snavel toen Ma Tok mij oppakte. De dierenarts schudde mij even heen en weer en toen hoorde je het klotsen in mijn krop. Gelukkig wist hij wat hij eraan doen moest en hij heeft mij net zolang laten braken totdat mijn krop weer leeg was. Er kwam allemaal stinkend water met zand

in het nachthok bij Desiree

uit mijn snavel, bah, wat smerig. Maar toen het er allemaal uit was voelde ik mij een heel stuk beter. En nadat ik nog drie prikken had gekregen dacht ik dat ik nu wel weer met Ma Tok mee naar huis zou kunnen. En dat was ook zo. Vita zat vol ongeduld en erg ongerust te wachten, zij was bijna nog blijer dan ik toen ik weer thuiskwam. Dat ik even in het oude hok moest was niet zo erg, alleen toen Desiree zei dat we op stok gingen had ik het even te kwaad, omdat ik nu niet naast Vita kon zitten.
Vita bleef nog een hele tijd bij het oude hok rondlopen en naar mij roepen, totdat Laza haar

Laza komt Vita ophalen bij het oude hok

persoonlijk kwam halen omdat het al bijna helemaal donker was geworden.
De volgende morgen kwam Ma Tok aan mijn krop voelen en ze was kennelijk tevreden, want ik mocht weer in de tuin. Ze kwam nog wel elke paar uur mijn krop controleren, maar toen het een hele dag goed was gegaan deed zij dat niet meer. Nu kijkt ze gewoon of ik lekker loop te scharrelen, want dat betekent dat ik gezond ben.
Ik moet nog wel flink aankomen in gewicht, want mijn filetjes zijn helemaal verdwenen, zo mager ben ik geworden. Maar dat komt vast ook wel weer goed.
Ik doe in elk geval mijn best.

Arme Vera

Vita:
Er is iets aan de hand met mijn hartsvriendin Vera.

Vera

Wat het precies is weet ik niet, maar het moet wel iets ergs zijn, want ze moest met Pa en Ma Tok mee in de auto. Ik hoorde Ma Tok iets mompelen over de dierenarts en nu denk ik dat Vera wel erg ziek moet zijn als ze daar naartoe moet.
Ik had al gemerkt dat Vera niet meer wilde eten en drinken en ze bleef ook in ons huis zitten met al haar veren uitgezet, alsof ze het koud had. Toen ik vroeg wat er aan scheelde wilde ze antwoord geven, maar in plaats daarvan kwam er een beetje water uit haar snavel lopen.
Dat maakte dat ik heel erg bezorgd werd.

Vita (achter) en Vera

Gelukkig houdt Ma Tok ons allemaal goed in de gaten, dus zij had het ook gemerkt en meteen de dokter gebeld.

Nu is Vera weer thuisgekomen, maar ze zit in het nachthok van ons oude hok, helemaal alleen. Dat is nodig voor haar rust, zei Ma Tok.
Ze kreeg lekker eivoer en ze viel daar meteen op aan.
Dat leek mij een goed teken, dus ik vroeg aan Ma Tok of het nu echt nog wel nodig was dat ze alleen bleef zitten.
Ik heb haar veel liever bij mij in de buurt, dat is veel gezelliger.
Maar Ma Tok zei dat het leed nog niet geleden was en dat zij Vera heel goed in de gaten moest houden.
Haar krop had helemaal vol gezeten met water en zand,

Vera in het oude nachthok

daarom had zij niet kunnen eten. De dierenarts had haar een paar keer flink laten spugen, net zolang tot de krop weer leeg en soepel aanvoelde.
Nu mocht Vera weer eten, maar niet teveel tegelijk, want we weten nog niet of de krop nu weer voedsel doorlaat en als ze dan teveel eet zit ze zo weer verstopt.
Ma Tok moest Vera ook goed laten drinken en als ze dat niet uit zichzelf deed, moest het met een spuitje in haar snavel worden gespoten. Ik heb gezien dat Ma Tok dat al heeft gedaan. En als het nodig is moet ze Vera ook laten braken.
Als het niet heel snel beter gaat moet Vera weer terugkomen bij de dokter, anders gaat ze dood van de honger.
Wat een toestand!
Ik dacht dat ze al weer beter was, maar het blijft dus nog even spannend.
Stel je voor dat Vera dood gaat, ik moet er niet aan denken.

Chinees uit blik

Vera en Vita:
Vandaag hebben we iets vreselijk lekkers gekregen van Ma Tok.

met z'n allen snoepen uit blik

We hadden al eens eerder iets gegeten dat erop leek, maar dit was toch weer een beetje anders. Het kwam uit een blik.
Ma Tok kwam de tuin in en ze riep ons.
Dat was volkomen overbodig, want we stonden al om haar heen voordat ze één stap verderop de tuin in was gekomen. Als zij zomaar midden op de dag naar ons toe komt is er meestal iets lekkers op komst.
En dat was dus ook zo.
Ze begon met het open maken van het blik.
Dat ging niet erg gemakkelijk,

er is genoeg voor iedereen

maar gelukkig had zij daar al op gerekend. Ze had een mes bij zich en daarmee kreeg zij het deksel omhoog.
En toen ging zij met dat mes in het blik staan graven.
Ze hield het schuin, zodat er van alles uitviel op de grond, vlak voor onze voeten.
Wij keken elkaar aan en toen gingen we voorzichtig proeven. Mmmmmmmm! Dat was lekker! Laza kwam er ook bij staan en hij begon meteen te bappen, zodat alle hennen, die er nog niet waren, kwamen aanrennen. Alleen Desiree en Keetje niet, die zaten in het oude hok opgesloten.

Desiree en Keetje krijgen ook lekkers

Maar daar wist Ma Tok raad op. Ze gooide ook wat van het lekkers bij de twee in het hok, zodat die mee konden smullen. En smullen deden we, allemaal. We aten alles tot de laatste kruimel op.
En nu bent u natuurlijk benieuwd wat dat lekkere was, dat wij hadden gekregen.
Ma Tok heeft een foto gemaakt van het blik, waar het uit kwam.
Maar misschien is die foto niet eens nodig en hebt u al aan de titel van dit verhaaltje begrepen wat er in dat blik had gezeten. Inderdaad, het was nasi.
En daar zijn wij allemaal gek op, maar dat wist u vast ook al.

het lege blik

Daar is Vera

Vita:
U weet het vast nog wel, dat Vera kwijt was vorige week.
Vandaag zal ik u vertellen wat er was gebeurd met haar.

Vera

We waren gebleven bij het wachten op Ma Tok.
Toen zij de deur van ons huis wilde sluiten deed zij eerst wat zij altijd doet voordat ze ons opsluit. Ze ging ons tellen.
Dat doet zij met de zaklamp, die ze altijd bij zich heeft als ze in het donker door de tuin naar ons huis toeloopt. Ze beschijnt ons dan één voor één en tegelijk telt ze dan "Eén, twee, drie", tot ze bij veertien is, dan heeft ze iedereen gehad.
Maar deze keer kwam ze maar tot dertien.
Ze was verbaasd en ze telde nog een keer. Weer dertien.
"Wie mist er?" vroeg ze en ze keek goed naar ons allemaal. Daarvoor deed ze de lamp in het huis aan.

het raam in de grote schuur

"Vera is er niet," stelde ze vast. Ze ging in de legnesten kijken, net zoals ik al had gedaan.
Daar was ze natuurlijk niet.
Toen ging ze met haar zaklamp in de tuin zoeken.
Dat duurde een hele poos.
We hoorden haar telkens roepen, maar het was duidelijk dat ze Vera niet kon vinden.
Ze keek ook nog in de grote schuur, daar was Ma Tok die dag in geweest en ze dacht dat Vera misschien naar binnen was geglipt toen de deur even had open gestaan. Maar ook daar kon zij Vera niet vinden.
Nu is het in die grote schuur een enorme rommel, dus het is daar

snoepen met z'n allen

best moeilijk zoeken.
Na een hele poos kwam ze onze deur dicht doen.
Ze vertelde dat zij Vera nergens had kunnen vinden, en dat ze morgenochtend verder zou zoeken, als het licht was.
Wij gingen slapen, al was dat niet gemakkelijk.

De volgende morgen kwam Ma Tok al vroeg de tuin in.
Ze liet ons uit ons huis en toen zette ze de deur van de grote

Vera en Vita weer naast elkaar in de tuin

schuur wijd open.
Daarna ging ze ons allemaal lekkers geven in de tuin, in de buurt van de open schuurdeur. Wij stoven op het lekkers af, Laza riep luid dat er iets bijzonders te halen was en wij tokten ook allemaal keihard.
En toen?
Toen stond Vera ineens weer gewoon naast mij!
Ze viel aan op het snoep en daarna ging ze snel wat drinken uit de waterbak die buiten staat.
Waar ze geweest was wilde ze niet vertellen.
Later heeft ze het in mijn oor gefluisterd, maar omdat ik haar heb beloofd dit niet te verklappen zult u het nooit weten.
Maar dat is niet belangrijk.
Vera is weer terug! En samen zijn wij weer helemaal gelukkig.

Waar is Vera?

Vita:
Het is alweer een paar dagen geleden, maar ik ga nog trillen als ik er weer aan denk.

Vera en Vita

Het was de hele dag al een beetje stil om mij heen, maar ik had niet in de gaten hoe dat kwam. Telkens als ik ergens een hapje ging eten voelde ik een soort van leegte naast mij, of soms half achter mij.
Wat was dat toch?
Ik werd er een beetje onrustig van.
Pas toen het donker begon te worden begreep ik wat, of liever: WIE ik miste.
Vera was er niet!
Mijn beste vriendin was nergens te zien in de tuin.
Hoe kon dat nu toch gebeurd zijn? Zou Ma Tok haar hebben weggehaald? Om met haar naar de dokter te gaan, bij voorbeeld? Maar Vera was helemaal niet ziek, als ze zich niet lekker had gevoeld zou zij dat tegen mij, haar beste vriendin, toch wel

Vita loopt alleen door de Tok-tuin

verteld hebben.
En Ma Tok gaat niet voor de lol met één van ons naar de dierenarts, want het geld groeit nog steeds niet op haar rug.
Iedereen ging het huis al binnen, Laza riep dat het stoktijd was, dus ik ging ook naar binnen. Misschien zat Vera wel in een legnest, dacht ik.
Ik keek alle drie de nesten goed na, maar daar was ze ook niet.
Ik ging maar met de anderen op de stok zitten, maar ik voelde me helemaal niet prettig.
Ik zei tegen Laza dat Vera er niet was en dat ze ook niet in de tuin was geweest vandaag.
Hij begreep ook niet waar ze dan zou zijn, hij zei dat we maar even moesten wachten tot Ma Tok de deur kwam sluiten voor de nacht.
Zij zou dan toch ook wel zien dat Vera er niet was.

Nadine

Het voelde zo raar, dat mijn vriendin niet naast mij op de stok zat.
Gelukkig had Nadine in de gaten dat ik me een beetje ongelukkig voelde.
Zij kwam dicht tegen mij aan zitten. "Zo," zei ze, "nu heb je toch nog een bruin kipje naast je. Als je een beetje door je poten zakt lijkt het net of we ongeveer even groot zijn."
Dat was erg lief van Nadine.
Ik zakte zover mogelijk door mijn poten heen en Nadine deed haar best om zo groot mogelijk te zijn door haar poten zover mogelijk uit te rekken, maar ik bleef groter dan zij.
Toch hielp het wel dat iemand zich mijn lot aantrok.
Ik wilde niet in slaap vallen voordat Ma Tok was geweest om de deur te sluiten, dus ik hield mijn ogen stijf open. Laza bleef ook wakker, hij zou Ma Tok opmerkzaam maken op de afwezigheid van Vera, als zij dat zelf niet zou zien.
Gelukkig kwam ze op tijd, Ma Tok.
Wat er toen gebeurde hoort u de volgende keer, ik moet weer even bijkomen van mijn verhaal. Het is net alsof ik alles nog een keer beleef door het te vertellen.

De "Geredden" (2)

Vera en Vita, Yvonne en Yvette:
Weet u het nog?
Wij waren aan het vertellen hoe wij aan onze naam "De Geredden" kwamen.
Vandaag gaan Yvonne en Yvette hun eigen verhaal vertellen.

Yvonne

Yvonne en Yvette:
Toen wij hier in de Tok-tuin kwamen wonen waren Vera en Vita al helemaal gewend en in de familie Tok opgenomen. Er waren zelfs kippen, die niet meer wisten dat zij er later bij gekomen waren, die dachten dat Vera en Vita van het begin af aan hier hadden gewoond.
Wij wisten natuurlijk ook niets van hun geschiedenis toen wij hier werden binnen gebracht door Pa en Ma Tok.
Pas veel later hoorden wij dat Vera en Vita via dezelfde stichting "Red een legkip" hier waren terechtgekomen als wij.
Onze geschiedenis kunt u lezen door terug te "bladeren" tot het verhaaltje dat heet "Nog een verhuizing".
En hoe wij leefden voordat wij hier terecht kwamen staat in "De verschrikking (1), (2) en (3)".

Yvette

Wij hebben het daar liever niet meer over, want als wij daaraan terugdenken worden wij weer helemaal zenuwachtig en het gaat nu juist zo goed met ons.
Toen wij hier net waren mochten wij al meedoen met een geintje.
Eigenlijk durfden wij dat niet echt, maar die twee Geertruien kunnen erg overtuigend zijn.
Wat dat geintje was?
Dat kunt u lezen in "Een precaire kwestie (1) en (2)" en "Een geweldig gevoel".
Toen waren wij meteen over onze angst heen. We hoorden er helemaal bij, met dank aan die twee rare meiden.
Hoe zij iedere keer weer iets geks weten te verzinnen begrijpen wij niet. Misschien komt het omdat zij altijd samen zijn, zo kunnen zij samen tegelijk dingen bedenken.

Wij hebben het vreselijk naar onze zin hier in de Tok-tuin. We beseffen dat we enorm geboft hebben dat wij nu ook volwaardige leden van deze fijne familie Tok mogen zijn.