In memoriam: Daantje

Daantje kroop uit haar ei in 2017, haar broedmoeder was Pippa. 

Daantje en Dirkje

Ze had meteen een vriendinnetje: Dirkje, die in hetzelfde nest uitkwam. Ze beleefden samen veel avonturen, eerst onder leiding van Geertrui en na diens verscheiden bedachten ze samen ondeugende streken. 

Denk alleen maar eens aan hoe ze als kuikens de eerbiedwaardige Desiree aanspraken 

(zie: "Drie D's" van mei 2017) en verdere grappen zoals: 

"Een rommelig verhaal over een duistere zaak" van september 2017 of 

"Geertrui's commentaar" van november 2017 en 

"Winter" van december 2017 en 

"Een vreemde eend in de bijt" van

Geertrui, het ondeugende voorbeeld voor Daantje en Dirkje

januari 2018 en de 

"Olympische spelen" van maart
2018 om maar een paar voorbeelden te noemen. 

Van Geertrui leerden ze hun plat Leidse dialect, dat ze tegen elkaar en tegen de andere kippen bezigden. 

Toen Geertrui was gaan hemelen vonden ze troost bij elkaar, totdat Dirkje in 2022 ook vertrok naar de andere kant van de tuin. 

Daantje was eerst ontroostbaar, maar tsaar Nikolaas wist haar weer een beetje op te vrolijken. 

In februari vorig jaar kreeg Daantje opeens een bult onder haar ene oog. 

Die bult groeide en groeide, tot ma Tok met Daantje naar de dierenarts

Daantje met de bult boven haar linkeroog

ging. Hij maakte de bult open en haalde er een heleboel rommel uit, waarna Daantje weer helemaal genas. 

Op een avond zat Daantje op de grond in het Tok-huis in plaats van op de stok tussen de anderen. Ik zette haar op de stok, waar ze rustig verder sliep. 

Maar de volgende morgen vond ik haar levenloos op de grond, ze was vredig heengegaan. 

Ik heb haar begraven vlakbij Dirkje, nu zijn ze voor altijd samen.

Vaarwel leuke gekke Daantje, we zullen je nooit vergeten.

Droevig bericht

 Ma Tok:

Ik moet u helaas meedelen dat onze lieve Daantje de afgelopen nacht is overleden.

Haar "In memoriam" kunt u aanstaande vrijdag lezen bij de familietok.blogspot.com.

De familie Tok is in diepe rouw.

Amalia aan het woord

Amalia:

Ik heb het prima naar mijn zin hier in de Tok-tuin. 

Ik woon hier nu al een half jaar en het eten en drinken is goed, ik kan niet anders zeggen. 

binnen slapen in het Tok-huis

Toch is er iets wat ik niet begrijp. Wat dat is? 

Dat iedereen hier zo graag binnen wil slapen. Want wat is er nu heerlijker dan op een tak in de buitenlucht te overnachten? 

Maar nee hoor: als het donker wordt gaat iedereen braaf het Tok-huis in. Nou, mij niet gezien! Ik slaap veel liever in de grote struik, die daar uitstekend geschikt voor is. Mijn drie overgebleven vriendinnen zoeken ook hun plekje op, er zijn takken genoeg die lekker zitten, veel beter dan zo'n dode stok in een huis. Maar dan word je toch nat als het regent? vraagt u. Nou, dat valt erg mee. Als je je

slapen in de struik

plekje goed uitzoekt heb je een bladerdak boven je en dan blijf je vrijwel droog. 

Of het niet koud is? Welnee, lekker fris noem ik dat. Ik laat gewoon mijn dons over mijn poten zakken en dan is het warm genoeg. Ik begrijp niet waarom niet iedereen hier in de tuin mijn voorbeeld volgt. De andere drie A's doen dat wel, die heb ik zogezegd redelijk onder mijn klauwtje. Als het heel koud is wil ma Tok ons binnen zetten, dat heeft ze een poosje volgehouden, maar toen pa Tok voor ons zorgde mochten we gewoon blijven zitten van hem. Hij begrijpt ons beter dan ma Tok, dat is duidelijk. En ik denk dat hij ma Tok aan haar verstand heeft geprutst dat wij beter buiten kunnen blijven, want zij laat ons nu ook zitten als het koud is of regent.
Zo zie je maar dat het goed is als de

het ziekenboeg hokje

toestand eens door andere ogen wordt bekeken. 

Door die van pa Tok bedoel ik dan.

En als we het toch over ogen hebben: Daantje is vorige week met ma Tok naar de dokter geweest. De bult onder haar oog is nu bijna weg, het is nog een beetje dik van het gefriemel, zegt ma Tok. Dan begrijp ik niet dat zij elke dag Daantje uit het zieken-hokje haalt om het sneetje in haar kop schoon te maken, zoals ze dat noemt. Nou, ik heb gezien wat dat inhoudt. Eerst gaat ze met een watje met iets nats een paar keer over het plekje en dan pakt ze een tandenstoker.

het wondje onder Daantjes oog bij haar snavel

Daarmee gaat ze het korstje op de wond open maken, want dat moet van de dierenarts. Ik snap niet wat daar het nut van is, maar die man heeft ervoor geleerd dus hij zal het wel weten. Daantje laat het allemaal toe, al protesteert ze nu en dan wel even. Als het klaar is maakt ma Tok haar kop weer schoon en dan mag ze weer in haar hokje. Daar krijgt ze dan extra meelwormpjes omdat ze zo flink is geweest. Eerst was ik jaloers op Daantje omdat ze verwend werd, maar toen ik had gezien wat er aan vooraf ging bedacht ik dat ik toch liever met allebei mijn poten op de grond blijf staan. Dan maar wat minder wormpjes!

Ma Tok: Daantjes wondje ziet er goed uit, dus ik maak het niet meer open. 

Ze hoeft ook niet meer apart te zitten, ze loopt weer vrolijk in de tuin te scharrelen.

Daantje gaat alweer uit

Daantje:

Ik mocht weerr uit met ma Tok. Nou ja, "mocht", "moest" is een beterr woorrd hierr, want ik had err helemaal geen zin in, zekerr nu ik al op mijn poten aanvoelde waarr we heen gingen. 

weer in het mandje

Naarr die man en die gladde tafel inderrdaad. Ma Tok kwam naarr mij toe na het strrooien van de dagelijkse porrtie meelworrmpjes. Ik zag haarr niet aankomen, anderrs was ik wel weggerrend. Zij was zo gemeen om mij te benaderren vanaf mijn "blinde kant" zal ik maarr zeggen, dus ik was al gepakt voorrdat ik het in de gaten had. 

Ik moest weerr in zo'n stom mandje met een krrant onderrin, dat was voorr het poepen, zei ma Tok. Toen wist ik al hoe laat het was, het ging weerr een lange dag worrden met niet veel goeds voorr mij. 

Daantje in de houdgreep

Bij de dierrenarrts aangekomen werrd ik weerr op diezelfde tafel gezet en ik hoorrde ma Tok zeggen dat die bult uit mijn kop gesneden moest worrden omdat ik anderrs blind zou worrden. De man met zijn witte jas rriep err een mevrrouw met ook een witte jas bij. Zij nam mij in de houdgrreep, zodat ik me niet meerr kon bewegen, laat staan dat ik zou kunnen weglopen. 

Ma Tok stond errbij en keek errnaarr. Waarrom brracht ze mij hier nu weerr naarrtoe terrwijl ik dat helemaal niet wilde? Wat kon mij die bult schelen? Goed, ik zag niks meerr aan de kant van dat ding, maarr wat geeft dat nou als je lekkerr aan het scharrrelen bent met je familie in de Tok-tuin? Maarr nee hoorr, ma Tok vond dat de bult weg moest en haarr

uitschrapen van de bult

 wil is wet. Ik krreeg een naald in mijn kop, vlakbij mijn oog en bij de bult. Daarrna pakte de dierrenarrts een mesje, waarrmee hij in mijn kop ging snijden; tenminste, dat denk ik, want err kwam bloed uit en dat liep overr mijn poten. Ik voelde err helemaal niets van, dat was wel rraarr. Daarrop pakte de dokter een soorrt van lepeltje uit een la en daarrmee ging hij in mijn kop zitten schrrapen. Ik wilde nog kakelen dat hij mijn herrsenen moest laten zitten maarr mijn snavel liep vol bloed, dus ik kon alleen nog maarr een soorrt van gegorrgel voorrtbrrengen, waarr overrigens niemand naarr luisterrde. Opeens begon het te stinken, niet norrmaal! 

Daantje met bloed en jodium rond haar wond

Wie deed dat? De vrrouw in de witte jas zei dat dat uit mijn bult kwam. Dat kon toch niet waarr zijn? Ik zag een heleboel rrommel op de tafel verrschijnen en dat rrook niet echt frris, zal ik maarr zeggen. Kwam dat uit mijn bult? Ik werrd even in mijn mandje terrug gezet om bij te komen en toen begon het hele verrhaal opnieuw, geschrraap in mijn gezicht en steeds meerr rrommel op de tafel. Tot slot werrd err ook nog aan iets in mijn kop getrrokken en err belandde een soorrt zakje bij de trroep. "Zo, dat was het," zei de dierrenarrts en hij keek trrots naarr alles wat hij van mij had gestolen. Ik mocht weerr in het mandje en ik dacht dat we 

in het ziekenboeg hokje in de Tok-tuin

naarr huis gingen, maar nee hoorr, er kwam nog meerr. Uit een flesje werrd iets prrikkends in de snee in mijn gezicht gedrruppeld en daarrna deed de man snel het mandje dicht. Natuurrlijk spetterrde ik het prrikspul in het rrond, maarr helaas kon ik de man en de vrrouw niet berreiken. Ma Tok ook niet en ik had haarr grraag een paarr drruppels van dat goedje gegund. Ik hoorrde zeggen dat je dat nooit meerr uit je kleerren zou krrijgen, nou, toen vond ik het helemaal jammerr dat het spul in mijn mandje bleef. En daarrna mochten we eindelijk weerr naarr huis. Geloof mij maarr: met ma Tok uitgaan is geen prretje!

Daantje gaat uit

Daantje:

Ik ben met ma Tok uit geweest. Dat klinkt leukerr dan het was, maar het feit ligt err.

slapen op de hordeur

Op een avond toen ze ons kwam tellen in het Tok-huis voorrdat ze de deur ging sluiten keek ze ook bovenop de horrdeurr. Daarr zitten altijd een paar hennen en soms zit de tsaarr daarr ook te slapen. Hij kakelt altijd dat hij niet slaapt maarr volgens mij doet hij dat wel degelijk. Maarr dat is een anderr verrhaal. 

Ma Tok keek dus, zoals ik al kakelde, naarr de drrie hennen op de deurr. Ik was één van die drrie. Eerrst keek ze even snel, maarr net toen ik dacht dat ze ons wel genoeg had gezien keek ze nog een keerr, voorral naarr mij. 

Daantje met haar dikke oog in het mandje

En ze keek niet blij. 

Had ik iets verrkeerrds gedaan? 

Nee hoorr, dat doe ik nooit! 

Maarr nu zonderr gekheid: ze keek naarr mijn ene oog. 

Waarrom? 

Onderr dat oog zat een dikke bult, die mijn oog helemaal dicht duwde. 

"Wat is dat?" vrroeg ma Tok? Ja, dat wist ik ook niet, ik vond het al zo vrreemd dat ik zo weinig kon zien met dat oog, dat was de hele dag al zo en ik begon err net een beetje aan te wennen. Maarr ma Tok zei dat dit niet goed was en dat ze de dierrenarrts ging bellen voorr mij. Nou, van mij hoefde dat niet, maarr natuurrlijk deed ze het toch en een paarr uurr laterr kwam ze met een mandje naarr ons huis terrug en ze pakte mij zomaarr van de deurr af. 

Ik moest in dat mandje. Omdat ik half sliep liet ik haarr haarr gang gaan en

Daantje met haar dikke oog

voorr ik het wist zat ik met ma Tok in de auto, op weg naarr de dierrenarrts. We mochten bijna gelijk doorrlopen en ik werrd uit het mandje gehaald en op een tafel gezet. Een gladde tafel. Nu houd ik helemaal niet van glad en toen err ook nog een vrreemde man aan mij ging zitten werrd ik boos. 

U begrrijpt: ik tokte err drriftig op los. De dierrenarts pakte mij op en zette me op een schaal, dat was om te kijken hoe zwaarr ik was. "Hmm, lichter dan dertig kilo," zei de man, hij dacht zekerr dat hij grrappig was. Wat err toen gebeurrde is bijna te errg om te beschrrijven: hij ging mij prrikjes in mijn borst geven om me beterr te maken. 

De bult van voren af gezien

Jaja, volgens mij vond hij het gewoon leuk om te prrikken in een hulpeloos dierr. Ik pikte het niet, dat begrrijpt u, ik tokte heel harrd en verrontwaarrdigd. 

Gelukkig mocht ik toen weerr in het mandje en ma Tok nam me mee naarr de auto. 

"Zo," zei ze, "dat viel best mee, toch?" Mijn ogen vielen bijna uit mijn kop, meende ze dat nou? 

"Je krijgt elke dag twee keer een half pilletje tot je weer beter bent," zei ze ook nog. 

Daarr was ik mooi klaarr mee. 

Thuis mocht ik verrderr slapen en de volgende dag: ja hoorr, ik krreeg 's morrgens en 's avonds een half pilletje in mijn snavel geduwd. 

Of ik al beterr ben? 

Nee, dat gaat vast nog wel even

gevriesdroogde meelwormpjes

duurren, dus voorrlopig zit ik aan die stomme pilletjes vast. 

Nou ja, het is niet allemaal ellende, ik krrijg na elke pil een paar meelworrmpjes van ma Tok, helemaal voorr mij alleen. 

Zo ziet u maarr: elk nadeel heb zijn voorrdeel, zoals een berroemde man eens gezegd schijnt te hebben.

Gezonden en zieken

Daantje:

Ik vond err niks meerr aan in de tuin nadat Dirrkje was weggegaan. 

Daantje zonder Dirkje in de tuin

Natuurrlijk weet ik dat zij err niets aan kon doen en dat ze lieverr was gebleven, maarr daarr heb ik niet echt veel aan. 

Ik ben maarr begonnen mijn Leidse sprraak te verrgeten, in je eentje is dat ook niet leuk meerr. De "rr" laat ik nog wel rrollen, dat gaat zo vanzelf, dat leerr ik nooit meerr af denk ik. 

Toen ik de vijf nieuwe kipjes zag die ma Tok had gehaald werrd ik toch een beetje blij. Een aanwinst voorr de familie is altijd goed. Wel jammerr dat err ééntje ziek was en nog errgerr dat zij nog meerr hennetjes ziek maakte. 

Tenminste, dat denk ik. 

Annemaarrie is helemaal genezen en zij scharrrrelt weerr lekkerr in de rren bij de anderre nieuwe kipjes. 

Daantje met op de achtergrond Annette

Wij krrijgen nu allemaal spul in ons drrinkwaterr, ik prroef geen verrschil maar de volgende dag ziet het err vrreselijk smeerrig uit; gelukkig verrschoont ma Tok het elke dag.

Ik hoorrde dat het met Willeke al best goed gaat en dat Aarriane weerr zelf aan het eten is. 

Ik zag ma Tok wel bezorrgd kijken naarr Alexia, die heeft een paarr rraarre bulten op haarr gezicht. 

Op aanrraden van mevrrouw Angelique heeft ze Alexia nu ook in het mensenhuis gehaald. Het is daarr vast een gezellige boel zo langzamerrhand. 

De tsaarr kwam aan mij vrragen of het een beetje ging met mij. 

Dat vond ik heel zorrgzaam van

de tsaar in gesprek met Daantje

hem, hij is toch wel een goede haan. Eerrst had ik daarr een beetje mijn twijfels bij, maarr hij is err goed ingegrroeid, zal ik maar zeggen. Hij houdt stiekem iederreen in de gaten en grrijpt in als dat nodig is. 

We hebben ook nog iets geks meegemaakt. Wendy zat te slapen in het nachthok toen ze plotseling wakkerr schrrok en heel harrd "Willeke" rriep. Nu moet u weten dat Willeke dat nooit zou kunnen hoorren, want zij zit in de ziekenboeg en die is verr weg. 

Toen ik haarr vrroeg wat err aan de vleugel was kakelde ze dat ze had gedrroomd dat Willeke iets heel gevaarrlijks aan het doen was. 

Ze was heel hoog aan het vliegen en prrobeerrde zo de tuin uit te komen. 

Wendy herinnert zich niets van haar droom

"Maarr dat kan helemaal niet," kakelde ik, err zit toch een net boven de tuin?" Wendy keek beteuterrd rrond en kakelde dat zij daarr niet aan had gedacht in haarr drroom, maar dat ze nu wel weerr rrustig kon gaan slapen, omdat Willeke veilig was. Ik keek om me heen en zag dat err meerr kippen wakkerr waarren geschrrokken van Wendy's gegil. Een paarr hennen grrinnikten om die rraarre drroom en de tsaarr schudde zijn wijze hoofd. 

De volgende morrgen wist Wendy err niets meerr van en ze wilde niet geloven dat ze zo harrd had gerroepen dat err kippen wakkerr van waarren geworrden. Pas toen Nikolaas kakelde dat het echt was gebeurrd moest ze het wel aannemen. 

Ze kakelde dat ze zich schaamde maarr de anderren stelden haarr

Willeke en Wendy voordat Willeke ziek werd

gerrust , iederreen vond het wel grrappig. 

De tsaarr vrroeg of ze haarr vrriendin zo miste dat ze van haarr drroomde en Wendy bekende dat zij het inderrdaad wel een beetje eenzaam vond zo zonderr Willeke. "Maar wij zijn er toch allemaal?" kakelde Nikolaas, "wij kunnen Willeke niet vervangen, maar zij komt vast weer snel terug en tot zolang mag je altijd even bij één van de anderen je verhaal doen." 

Kijk, daarraan herrken je zijn kwaliteiten als leiderr. 

Wij zijn mevrrouw Angelique dankbaarr dat ma Tok hem mocht hebben voorr ons en we hopen dat hij nog lang hierr in de tuin blijft.

Droom en werkelijkheid

Daantje en Dirkje:

Wat ons nôu weerr is overrkomûh, juh gelooft ut niet.

het Loo in de Tok-tuin

Komûh we niksverrmoedûnd de têun in en zien we ma Tok bè ut Loo, u weet wel, dat hôutûh hokkie, staan prratûh. 

Worrdt ze dement? 

Staat ze in zichzellûf te prratûh? Dat hokkie was toch leeg? Of is daarr iets gebeûrd zonderr dat wè het merrktûh? 

Natuurrlûk gingûh we kèkûh wat err aan de vleugel was daarr. 

En wat we toen zagûh: onze veerrûh gingûh rrechtop staan. 

is Geertrui herleefd?

Dat kon toch niet? 

In dat hokkie zat Geerrtrrui! 

U begrrijpt het natuurrlûk: wè rendûh err op af. 

"Geerrtrrui!" rriepûh wè om ut harrdst. Maarr ut wittûh kuiffie kakeldûh niets terrug. 

Waarrûh wè gek geworrdûh? 

Ma Tok keek naarr ons en zei: "Lieve meiden, dit is een verrassing speciaal voor jullie. Het is niet één van de Geertruitjes, die zijn terug gekomen, want dat kan niet. Zij zijn overleden en komen nooit meer in de tuin, al liggen ze er wel onder en blijft hun geest hier altijd hangen. Dit is een nieuwe kuifhoentje, ik heb haar speciaal uitgekozen omdat

Ursula Geertruida

ze zo op Geertrui lijkt. Aan jullie de eer om haar een naam te geven. De enige voorwaarde is dat die naam met een "U" moet beginnen." 

Nôu, u begrrèpt wel dat wè snel gingûh denkûh overr een naam voorr deze bijzonderre kip. "U, U", kakeldûh we om ut harrdst. Tot we elkaarr aankekûh en het wistûh: "Urrsula" riepûh we naarr ma Tok. Die lachte en zei dat ze dat een mooie naam vond. "En omdat ze zo op de Geertruitjes lijkt zullen we haar Ursula Geertruida Tok noemen," voegdûh ze erraan toe.

de hele familie komt kijken naar het nieuwe kipje

"Hiep hiep hoerra voorr Urrsula Geerrtrruida!" schrreeuwdûh wè, zo harrd dat alle kippûh erraan kwamûh rrennûh. 

"Wat is hier aan de vleugel?" kakeldûh de tsaarr. "Kèk dan selluf, juh!" rriepûh wè, "err is weerr een Geerrtrrui in de têun!" 

Natuurrluk begrreep hij err niks van, hij heeft Geerrtrrui nooit gekend, maarr de ouderre hennûh kwamûh allemaal op een drrafje aangerrend om te kijkûh of ut waarr was. En dat was ut natuurrlûk. Urrsula G. kwam naarr benedûh in de rren en iederreen kwam vlakbè staan om haarr te verrwelkomûh. Ze keek un beetjûh

gezellige boel bij de ren van het Loo

verrlegûh naarr al die kippûh en ze kakeldûh helemaal niet. 

Om haarr op haarr gemak te stellûh gaf ma Tok haarr wat meelworrumpies, die ze lekkerr ging opsnavelûh. Wè kregûh allemaal ook een flinke dosis van die lekkerrnij, vlakbè de rren van Urrsula G. Zo kondûh we elkaarr goed zien onderr het smikkelûh van dat lekkerrs. 

Ursula Geertruida Tok

Die avond gingûh wè opgewondûh naar ut Tok-hêus om te slapûh, de
tsaarr had ons drrie keerr moetûh rroepûh voorrdat we ons kondûh losrrukkûh van onze nieuwe vrriendin, die nog steeds geen snavel had opengedaan tegen ons. Maarr dat zou vast wel goedkomûh, daarr zijn wè zekerr van! Ze heet niet voorr niets Urrsula Geerrtrruida!

Wè kakeldûh nog un tijdjûh doorr toen we op stok zatûh, maarr toen werrd Nikolaas boos en zijn we toch maarr gaan slapûh. We drroomdûh allebè overr Geerrtrrui, die was terruggekomûh in de Tok-têun.

Een gelukkig nieuwjaar toegewenst.

 De familie Tok wenst u allen een mooi en gezond 2022 met veel nieuwe verhaaltjes.

De grrap

 Daantje en Dirkje:

Hahaha, daarr hebbûh we iederreen toch maarr weerr mooi te pakkûh gehad, al is niet alles verrlopûh zoals wè haddûh bedacht. 

Saartje zaliger

Jammerr dat Saarr dood ging, daarrdoorr kwam err plotseling een eind aan ons grrapjûh. 

Maarr we hoorrdûh dat err toch iemand bang was geworrdûh en dat deed ons errug goed! 

Weet u niet waarr dit overr gaat? Dan moet u de verrhaaltjûs toch beterr bè houdûh hoorr. Wè sèn err niet voorr niets met onse lolletjes. Ja, gaat u eerrst maarr evûh inhalûh wat u gemist hebt, dan hoevûh wè het niet allemaal nog een keerr te verrtellûh. Vanaf twaalf novemberr, "Humorr" heet dat verrhaaltjûh. 

Heb u ook wat te doen. 

Wiske wil weten of de tsaar humor heeft

So, bègelezûh? 

En, begrrijpt u het nu? 

Nog niet? 

Dan bent u echt dom hoorr. 

Goed, dan zullûh wè het in het korrt verrtellûh. 

Wiske vond dat err weerr eens iets grrappigs moest gebeurrûh hierr in de têun, dus natuurrlûk vrroeg ze aan ons om dat te rregelûh. En korrt daarrop lagûh err kleinûh eierrûh in Soestdijk, terrwèl Saarrtjûh en Sandrra altijd grrote eierrûh leggûh. Toen Saarrtje besloot om onderr de Tok-têun te gaan wonûh en Sandrra bè ons in het Tok-huis haarr intrrek nam viel

Linda, bang om enorme eieren te moeten leggen

het niet meerr op waar grrote en waar klène eierûh gelegd werrdûh, dus toen moestûh wè wel stoppûh met ons gèntjûh. Gelukkig was klène Linda al flink van strreek gerraakt, zè was bang dat zè van die rreuze-eierûh zou moetûh gaan leggûh. Hahahahaha, wè kwamûh niet meerr bè toen wè dat hoorrdûh. Linda was al naarr haarr moederr Pippa gegaan om te vrragûh hoe dat nu moest. Pippa had ons natuurrlûk doorr en zè steldûh haarr brroeddochterr gerrust. Ze verrteldûh err niet bè dat wè errachterr zatûh, dat was fideel van haarr, maarr ze heeft het wel tegen de tsaarr gezegd en die

tsaar Nikolaas probeert zijn snavel strak te houden

prrobeerrdûh zijn snavel rrecht te hoûdûh, maarr dat luktûh niet, hij begon kèharrd te schaterrûh van het lachûh. 

En toen moestûh wè bè hem komûh. Hij wildûh ons een standjûh gevûh, maarr dat luktûh niet errug omdat hè zo moest lachûh om ons grrapjûh. Hè wilde wel wetûh hoe wè het voorr elkaarr haddûh gekrregûh om klène eierrûh in Soestdijk te krrijgûh. Nou, dat was makkeluk geweest, wè haddûh gewoon alvast een klèn eitjûh gelegd in het nachthok en daarr een beetjûh bodembedekking overrheen geduwd met onze snavels. Sandrra en Saarrtjûh zagûh die eitjes niet toen ze selluf gingûh sittûh en ze dachtûh dat ze een ei haddûh gelegd, maarr dat was niet zo, ze

Sandra en Saartje in het nachthok van Soestdijk

voeldûh een ei achterr zich en dachtûh dat dat van hen was, terrwèl dat ons ei was, hihihi. Nikolaas moest nu nog harrderr lachûh en net zoals vrroegûr Laza dat altèd deed rriep de tsaarr ons allemaal bè elkaarr om ons de gelegenhèd te gevûh ons grrapjûh te verrtellûh. 

Wiske knipoogdûh naarr ons en zè verrtelde dat ze helemaal gerrust gesteld was: Onze nieuwûh haan heeft ook humorr! Hoerra!

Goede wensen

           De familie Tok wenst u, lezers en lezeressen, allemaal fijne kerstdagen 

           en een gelukkig en gezond 2021 toe.

P.S.: vergeet niet het verhaaltje hieronder te lezen over de nieuwe heer en meester 

        voor de familie Tok. Hiervoor moet u misschien even opnieuw naar de Tok-site gaan.

Gier en hen

Daantje en Dirkje:

Daantje: "Hebbie durr sien lopûh, Dirruk, die met die kalûh nek?"

Dirkje: "Bedoel jûh die ene nieuwûh, Daan, die met die mooie veerrûh?"

Daantje: "Ja, tuurrlûk bedoel ik die, ze ziet err niet êut, vind jûh ook niet?"

Dirkje: "Ze lèkt wel een gierr, hihihi."

Trees met haar kale nek

Daantje: "En weet jûh wat het gekkûh is? Die anderrûh is helemaal niet kaal."

Dirkje: "Ze lèkûh nu niet meerr op elkaarr, een gierr en een kip, hahaha.

Daantje: "Wè selluf hebbûh niet soveel last van de rrêu, gelukkig, wè sèn err somaarr doorrheen gerrold dit jaarr." 

Trui met haar mooie volle nek

Dirkje: "LazaRRus heeft err ook niet soveel last van, geloof ik, hoewel ik hem wel errug bleek vind."

Daantje: "Ja, maarr dat komt misschien nog van die toestand met Laurrel. Daarr was hij niet blij mee."

Dirkje: "Ik had bèna medelijdûh met hem, hij durrfde niet eens meerr te krraaiûh."

Daantje: "Die Laurrel krraaidûh anderrs wel een beetjûh teveel, vond ik, net alsof hij meerr te seggûh had dan wè. En hij kwam nog maarr net kèkûh hier in de têun. 

Dirkje: "Toch vond ik het wel zielug voorr hem dat ie weg moest. Het is toch nerrgens beterr dan hierr in de têun."

bleke LazaRus

Laza: "Waar hebben jullie het over, dames? Ik ving iets op over een gier hier in de tuin. Dat kan toch niet waar zijn?"

Daantje en Dirkje: "Wè haddûh het overr Trrees, die lèkt met haarr kalûh nekkie wel een gierrtjûh."

Laza: "Ja, die heeft er veel last van, ze is ook veel bleker dan haar zus. Trui heeft een prachtige rode kam en ze ziet er patent uit, helemaal geen rui. Ik denk dat het iets te maken heeft met het feit dat Trees steeds broeds is geweest en Trui niet. Na een periode van broeden gaat een hen bijna altijd in de rui."

Daantje en Dirkje: "Soveel te meerr rredûh om nooit te gaan brroedûh! Wè kèkûh wel êut, dat latûh wè overr aan anderre hennûh. Pippa bèvoorrbeeld, die is toch knettûrrgek, heeft se net drrie kêukes êutgebrroed, gaat se een vrreemdeling opvoedûh. Nôu, ons niet gesien hoorr!"

Pippa is bedroefd

Laza: "Ik raad jullie aan om niet over Maartje te kakelen tegen Pippa, ze heeft het er erg moeilijk mee dat haar kuiken er niet meer is. Laurel is er ook niet meer, maar die ging blij weg en heeft inmiddels vast een goed huis gevonden. Dat is toch een heel ander afscheid."

Daantje en Dirkje: "Nee, wè sullûh onsûh snavels wel dicht houdûh, wè vindûh het selluf ook niet fèn dat Maarrtje dood ging. En dat terrwèl sûh nog so jong was. Het arremûh dierrtje."

Maartje zaliger

Laza: "Ik vind het wel weer eens tijd voor een geintje, meiden, kunnen jullie niet iets verzinnen om de boel een beetje op te vrolijken hier in de tuin?"

Daantje en Dirkje: "Komt voorr elkaarr, baas, wè gaan brrainstorremûh en dan merrûk jûh het vanselluf wel."

Ma Tok: En nu maar afwachten wat er gaat gebeuren aan geks in de tuin. 

              Ik houd mijn hart vast.