In memoriam: Dina

Ma Tok:

Dina kwam op elf april bij ons wonen, samen met haar zussen Dana, Donna en Duna.

de 4 kort na aankomst in de Tok-tuin

Ze waren door de stichting "Red een legkip" vrijgekocht toen de schuur, waarin ze hun hele leven, zo'n anderhalf jaar, hadden gewoond, werd geruimd om plaats te maken voor nieuwe hennen, die weer meer eieren zouden produceren.

Ik had de vier witte kippen opgehaald samen met een vriendin, die graag een keer mee wilde. 

Zo kwamen de zielige, half kale, magere hennen in de Tok-tuin wonen, in paleis Soestdijk. 

Ze waren eerst erg angstig, maar dat ging vrij snel beter. Ze begonnen meteen met het leggen van een groot wit ei elk en

de nieuwe veerpennen komen al door de huid heen

ze aten de oren van mijn hoofd. Vooral de meelwormen en het eivoer waren favoriet, dat was mooi, want eiwit is goed voor de aanmaak van nieuwe veren. Die veren begonnen al heel snel te groeien en de kippen werden ook wat dikker en zelfverzekerder. 

heerlijk vrij scharrelen door de tuin

Toen ze genoeg gewend waren mochten ze door de hele tuin scharrelen. Dat was voor hen een paradijs, zoals ze zelf kakelden. 

Wat waren ze gelukkig!

Dina zat op een morgen is het nachthok en ze bleef daar zitten, zelfs toen ik meelwormpjes in de tuin strooide. Ik dacht dat ze een ei aan het leggen was, dus ik liet haar met rust. Maar toen ik om vijf uur nog eens ging kijken zat ze daar nog steeds en nu zag ze er niet goed uit. Ik tilde haar op en zag dat er vuil uit haar cloaca liep. Dat was geen goed teken, ik belde meteen de dierenarts en mocht gelijk met haar komen. Er bleek geen ei dwars te zitten, het leek meer op een ontsteking in haar buik, waarvoor ze direct werd behandeld. Ik kreeg medicijnen mee voor de volgende dag en bij thuiskomst zette ik haar in het ziekenhokje, met meelwormpjes en eivoer en schoon drinkwater. 

Die avond laat keek ik nog een keer bij haar en ik zag dat het niet goed ging, ze lag op haar zij en haar kam was paars aan het worden. 

Omdat ik wist dat ik verder niets meer voor haar kon doen heb ik haar alleen wat comfortabeler neergelegd. De volgende morgen vond ik haar dood in het hok.

Dina zoals ze was vlak voor ze ziek werd

Ik heb haar begraven in de Tok-tuin, waar ze drie maanden gelukkig is geweest. 

Ik had haar graag een langere tijd gegund.

Vaarwel lieve Dina, we zullen je nooit vergeten.

Een droevig bericht

Ma Tok:

Ik moet u iets vreselijks meedelen: afgelopen nacht is Dina, één van de vier geadopteerde legkippen, helaas overleden. 

Ze heeft maar kort van haar vrije leven kunnen genieten.

De familie Tok is in diepe rouw.

Haar "in memoriam" kunt u aanstaande vrijdag lezen.

Eindelijk weer eens een grap

Wendy:

We hebben weer eens een geintje uitgehaald, we vonden dat het daar hoog tijd voor was. 

de Geertruitjes

Dat kwam omdat Dana aan mij vroeg of ik nog eens wilde vertellen over vroeger, toen de beroemde Geertruien er nog waren. 

Ik ging naar Wiske, zij is de oudste hier en zij weet dus het beste hoe het toen was. 

Wiske begon meteen met een verhaal over die tijd en alle kippen kwamen erbij staan om te luisteren en zo nodig aanvullingen te geven. Het werd een gekakel van jewelste en ma Tok kwam kijken of alles goed ging bij ons. Ze zag natuurlijk niks vreemds dus ze vertrok weer naar boven, haar huis in. 

Wiske vertelde en vertelde en de vier nieuwe hennen stonden met hun snavels open om maar niets te missen. "Dat moet echt een mooie tijd geweest zijn," kakelde Donna. 

Wiske, de oudste van de familie Tok

En zo kwamen wij op het idee om weer eens wat geks te doen. Dina vroeg of zij, de vier witten, mee mochten doen met het grapje en tot mijn verbazing zei Wiske, die altijd heel serieus en streng is, dat ze al een plannetje had en dat de vier D's daar de hoofdrol in mochten spelen. Duna keek een beetje benauwd, maar ze vond het toch wel mooi dat ze mee mocht doen. 

Er werd druk overlegd over Wiske's plan en iedereen was het met haar eens dat het lollig was. 

Wie er tussen genomen zou worden? De hele familie Tok was aanwezig geweest bij het overleg, dus het moest iemand anders zijn. En wie is er dan om voor de gek gehouden te worden? 

Juist ja, ma Tok! 

Wij keken even of ze niets gehoord

4 grote eieren in het nachthok van Soestdijk

kon hebben, want als het mooi weer is zit zij soms op haar terras boven en aan haar oren mankeert nog niets. Toen we haar hoorden niezen in haar huis wisten we dat dat wel goed zat. En zo begonnen we met de voorbereidingen voor ons plan. 

De volgende dag hoorden we ma Tok de tuin in komen, waar zij hartelijk werd begroet door Dana, Dina, Donna en Duna. Ze ging eerst naar het nachthok van Soestdijk, waar zij altijd de door de vier witten gelegde enorme eieren verzamelt. Ze bedankt ze altijd uitbundig, meestal liggen er drie en soms vier eieren in de

Wiske en de 4 witte hennen

bodembedekking. 

Die morgen lagen er maar twee, maar ook dat kwam wel eens voor, dus ze had nog niets in de gaten. De morgen daarop lagen er weer maar twee eieren en de dag erna lag er maar één. "Zijn jullie een beetje van de leg? Jullie zijn toch niet ziek hè?" vroeg ze. De witte dames liepen gewoon rond te scharrelen, dus ma Tok dacht dat het wel weer goed zou komen. De dag daarop lagen er weer twee eieren en de dag daarna helemaal geen. 

Toen werd ma Tok wantrouwig, ze ging achterin de tuin kijken of daar misschien eieren waren gelegd, maar ze vond niets. 

De dag daarop lag er weer niet één ei en toen ging ma Tok echt zoeken.

grote witte eieren in de grote schuur

Overal waar wij konden komen keek ze en eindelijk vond ze, helemaal achterin de grote schuur, een hele berg grote witte eieren. 

De witte hennen stonden in de open schuurdeur te kijken naar haar en ze lachten zich een kammetje toen ze haar gezicht zagen. Wij kwamen er ook bij staan om te lachen en toen had ze door dat ze ertussen genomen was. Ze lachte vrolijk met ons mee en zei dat we dat leuk hadden bedacht. 

Maar die avond deed ze de deur van de grote schuur bijna dicht, zodat er geen kip meer in zou kunnen. 

"Gewoon voor de zekerheid," zei ze.

De witte brigade

Dana

Dana:

Ik ben nog nooit zó blij geweest, wat is het heerlijk in de Tok-tuin! Mijn drie zussen en ik lopen de hele dag lekker vrij rond in dit kippenparadijs. 

Het is bijna te mooi om waar te zijn. 

Elke morgen als ik wakker word moet ik mezelf even pikken om te beseffen dat ik niet droom. En dan ren ik snel naar beneden, de trap af naar de tuin. Daar ga ik eerst even rondrennen, om zeker te weten dat het echt waar is dat ik hier woon. Daarna ga ik eten en een ei leggen als dat er is en dan ga ik weer naar beneden om verder de hele dag te scharrelen.

Dina

Dina:

Ik kan nog steeds niet geloven dat het echt waar is dat ik hier in deze tuin mag wonen. Ik zag dat Dana zichzelf pikte en ik vroeg waarom ze dat deed. "Dat is om zeker te weten dat ik niet droom," kakelde ze lachend. Heb jij dat niet?" Ik moest toegeven dat ik er ook wel eens aan twijfelde of ik wakker was, maar dat het langzamerhand een beetje begon te wennen. Het fijnste moment van de dag vind ik als ma Tok de tuin in komt om ons wormen te geven en de anderen uit hun huis te laten. Wij rennen elke morgen met ons vieren naar de deur waar ze uitkomt om haar te                                                                                                  begroeten. 

Donna

Donna:

Ik begin al bijna te vergeten dat ik eerst ergens anders woonde, het is niet zo moeilijk om hier te wennen, het is zó fijn! Elke dag vrijheid en lekker buiten scharrelen, er is geen beter leven denkbaar voor een kip. En het bijzonderste vind ik dat er ook een haan is. Ik had nog nooit van mijn leven een haan gezien, dus ik kan niet vergelijken, maar ik vind hem erg mooi, al is hij wel klein. Hij kraait ook prachtig, de eerste keer dat hij dat deed schrok ik me een kammetje, maar nu ben ik het gewend. Hij is hier om ons te beschermen heeft hij gekakeld; ik zou niet weten waartegen want alles is hier super veilig voor ons, maar de gedachte aan een beschermer is mooi.

Duna

Duna:

Ik weet elke morgen niet hoe ik het heb als ik wakker word. Geen druk gekakel om me heen en geen gevecht om aan voldoende eten te komen, nee, gewoon rustig een paar snaveltjes vol nemen en dan naar beneden gaan om te scharrelen in de ruimte. Het is nog steeds bijna niet te geloven dat ik hier nu de rest van mijn leven mag blijven, maar ma Tok heeft gezegd dat dat echt waar is. Als ik later op de  dag weer trek krijg is er altijd nog genoeg eten over, de voersilo in ons nachthok is altijd vol. En water is er ook, in de ren en ook nog buiten in de tuin. Eieren leggen doen wij altijd in het nachthok, zodat ma Tok er niet naar hoeft te zoeken in de tuin. 

Dana, Dina, Donna en Duna:

Wij zijn allemaal blij dat we hier mochten komen wonen en dat de kippen, die hier al waren, zo lief voor ons zijn.

Ma Tok: met dank aan mevrouw Marit voor de onderste foto en de titel van dit verhaaltje.

Zilver in een paleis

Dana, Dina, Donna en Duna:

Waar wij nu toch zijn terechtgekomen: het is hier een regelrechte kippenhemel!

Dana in het nachthok

We wonen in een paleis met drie grote overdekte rennen en een heerlijk nachthok, er is altijd volop eten en drinken en we krijgen ook nog iedere morgen lekkers. 

De vrouw die voor ons zorgt heet ma Tok, dat hebben we gehoord van Lisa, een klein gestippeld hennetje dat ons een beetje wegwijs heeft gemaakt. 

Er is ook een haan, die kwam zich netjes aan ons voorstellen, hij heet tsaar Nikolaas. Hij is de baas, hoewel hij maar een kleintje is. Nee, dan die enorme Xena, die is groot! De eerste keer dat wij haar zagen schrokken we ons een kammetje, maar Lisa kakelde dat zij heel lief is en geen kip kwaad doet. 

Dina in de ren

Waar wij ons vorige leven hebben geleid willen we het liefst zo snel mogelijk vergeten. We zaten in een heel grote schuur, die propvol hennen zat en we moesten zoveel mogelijk eieren leggen. Eten en drinken kregen we wel, maar omdat wij geen van allen haantje de voorste waren kwamen wij regelmatig tekort. 

Daarom zijn wij ook zo mager. 

En door de stress gingen we elkaar pikken, we trokken elkaars veren uit en soms ook die van onszelf. 

Vandaar de kale plekken die ons "sieren." 

Toen we niet genoeg eieren meer legden kwamen er mannen met kratten om ons af te voeren "naar de soep," zoals één van hen grijnzend zei. Gelukkig werden er ook kippen "vrijgekocht" door mensen van "Red een legkip" en wij vieren waren daar ook bij. 

Donna in het nachthok

We gingen naar een opvang, waar we konden bijkomen en een beetje aansterken tot we zouden worden geadopteerd. Ja, we zagen er inderdaad nog veel slechter uit toen we net in de opvang kwamen. 

Op een mooie dag kwam ma Tok met vier manden naar de opvang en werden wij vieren uitgekozen om met haar mee te gaan. 

Zo kwamen we hier in de Tok-tuin terecht, waar we nu al twee weken wonen. 

Eerst moesten we wennen aan het paleis, we hadden niet in de gaten dat er ook nog een bovenverdieping was met een mooi nachthok, waar we veilig en warm konden slapen. 

Die arme ma Tok heeft heel wat moeite gehad om ons allemaal in dat nachthok te zetten, gelukkig voor haar zijn wij geen van vieren dom en gingen we de volgende avond zelf naar boven om te gaan slapen. 

Omdat we alle vier erg kale plekken hebben, die soms een beetje bloeden, gingen we elkaar weer pikken. Niet uit boosaardigheid, maar we vinden bloed gewoon zó lekker dat we er niet af kunnen blijven. 

Duna in de ren

Ma Tok zag dat we allemaal bloedende wondjes hadden en ze schudde haar hoofd. 

Die avond kwam ze met een spray de tuin in en wij werden in het nachthok opgesloten. 

Ze haalde ons één voor één tevoorschijn en sprayde op alle bloedende plekken een zilverkleurig goedje. Het deed geen pijn, maar we vonden het wel eng om vastgepakt te worden, dus we schreeuwden moord en brand. 

Nu hebben we allemaal een zilveren achterkant en hier en daar ook nog zilveren plekken. Omdat onze wondjes niet rood meer zijn pikken we elkaar niet meer en dat is precies de bedoeling, zei ma Tok. Nu zijn we dus zilveren kippen in een paleis, het moet niet gekker worden.

4 kippen met zilveren konten in een paleis