In memoriam: Olga

Ma Tok:

Olga kwam bij ons samen met tsaar Nikolaas. 

Olga bij mevrouw Angelique

Ma Tok dacht dat de tsaar het niet zou redden in zijn eentje en mevrouw Angelique had al een tijdje haar twijfels over de geschiktheid van haar erf voor deze mooie witte dame, die meestal de kleur van modder had. 

Olga heeft ongeveer anderhalf jaar bij mevrouw Angelique gewoond, daarvoor was ze achtergelaten in een ren bij een door mevrouw Angelique en haar man verhuurde woning. De huurders betaalden hun huur niet en werden uit het huis gezet, dat zij half gesloopt en vreselijk smerig achterlieten, inclusief een ren met verschillende

Olga na een poosje in de Tok-tuin

kippen. 

Natuurlijk nam mevrouw Angelique deze kippen mee en liet ze wonen op haar farm. Olga had het daar prima naar haar zin, maar werd, zoals gezegd, erg vuil, wat goed te zien was omdat haar oorspronkelijke kleur wit is. Volgens mevrouw Angelique was Olga meer een stadse kip. 

Olga vond haar plaatsje snel in de familie Tok en ze werd steeds witter en mooier. Ze scharrelde lekker door de Tok-tuin en voelde zich helemaal thuis. 

Tot het noodlot toesloeg en Olga ziek werd. Het verhaal van haar ziekte en behandeling kunt u lezen in het vorige verhaaltje, dat zij zelf nog vertelde (Wonen in een doos).

Olga in haar doos tijdens haar ziekte

Ik ga verder waar zij stopte. 

De nieuwe antibiotica leek aan te slaan, Olga begon weer zelf te eten, waar ik erg blij om was. 

Maar het abces bleef lopen en Olga stopte weer met eten. Ik gaf haar nog een paar dagen vloeibaar voedsel met een spuitje, maar toen haar wang dikker werd ondanks het open wondje en haar snavel scheef werd geduwd door de dikte maakte ik een nieuwe afspraak met de dierenarts. 

Die keek in haar snavel en zag daar een grote tumor zitten, die haar halve snavel vulde en waarschijnlijk de oorzaak was van het abces. 

Olga in betere tijden in de Tok-tuin

Omdat dit een lijdensweg zou worden voor Olga en ze het toch niet zou redden was er maar één mogelijkheid: haar uit haar lijden verlossen. 

Daar heb ik voor gekozen en ze is bij de dierenarts op mijn schoot ingeslapen. 

Ze ligt nu onder de Tok-tuin, bij alle hennen die haar zijn voorgegaan en ook bij LazaRus, die zij nooit gekend heeft, maar die wel voor altijd zijn stempel heeft gedrukt op de familie Tok.

Vaarwel Olga, lieve mooie kip, we zullen je nooit vergeten.

Een droevig bericht

 Ma Tok:

Tot ons grote verdriet is gisteren onze lieve mooie Olga overleden.

De familie Tok is in rouw gedompeld.

Haar "in memoriam" kunt u aanstaande vrijdag lezen bij de familie Tok.

Wonen in een doos

Olga:

Ik ben ziek. 

En niet zo'n beetje ook. 

Olga in haar doos

Ik woon nu al bijna een week in een doos in de kamer van het mensenhuis. Het kan me niet zoveel schelen waar ik ben op het ogenblik, daarvoor ben ik te beroerd. 

Het begon vorige week vrijdag, toen ma Tok onze deur kwam sluiten. Ze zei: "Ik hoor iemand heel moeilijk ademen, wie is dat?" Omdat ik vooraan zat viel ik al snel door de mand, al probeerde ik heel zachtjes te doen. Ma Tok zei tegen mij dat ze de volgende dag de dierendokter ging bellen, ja, ook al was het dan zaterdag, dit kon niet wachten tot maandag. Daar kon ik het mee doen. 

De volgende morgen was ik al vroeg beneden, ik dacht dat ik dan misschien kon ontsnappen als ma Tok de deur voor ons zou openen, maar dat ging niet door, ze deed de deur maar een klein kiertje open en toen ik langs haar wilde lopen greep ze me beet. Ik was ook niet zo snel omdat ik ziek was, begrijpt u? Ik moest in een kattenvervoerbak en mee in de auto naar de dokter. Die keek naar mijn ogen en deed mijn snavel open;

Olga bij de dierenarts op zaterdag

wat ze daar zag liet haar schrikken, het was helemaal vies rondom mijn tong en ik kon ook niet goed slikken, dat had ik zelf ook al gemerkt. 

Ma Tok had gevraagd of ze medicijnen kon komen ophalen omdat ze precies wist wat ik nodig had, dat had ze van mevrouw Angelique gehoord. Maar de dierenarts wilde mij eerst zien voordat ik die medicijnen kreeg. Ze ging met een pincet in mijn snavel zitten peuteren, maar de taaie gele troep kreeg ze er niet uit. En daarna kreeg ma Tok precies de medicijnen mee die mevrouw Angelique had aangeraden. Sindsdien moet ik elke dag een pilletje slikken en worden

Olga's medicijnen

mijn ogen vier keer per dag gezalfd. En omdat ik niet eet wordt er om de paar uur iets in mijn snavel gestopt door ma Tok. Ze neemt mij dan op schoot en met een spuitje laat ze telkens een klein beetje eten in mijn snavel druppelen. Eerst kon ik helemaal niet slikken, ma Tok haalde met een tandenstoker een paar stukjes van de gele troep uit mijn snavel en toen ging het iets beter. 

de spuitjes voor Olga's eten en drinken

Omdat ik die eerst avond nog niets was opgeknapt gaf ze me nog een extra pilletje, dat deden ze bij mensen ook altijd, zei ze. Ik vond alles best, ik moest al mijn krachten gebruiken om adem te halen, mijn neus was ook verstopt. Ma Tok was de volgende dag blij dat ik er nog was, zoals ze zei en ze ging mij weer een pilletje geven, mijn ogen zalven en ze knipte ook mijn vuile veren rondom mijn kop weg, dat was fijn, want ik voelde me vreselijk smerig. Ik kreeg weer een geklutst eitje in mijn snavel gespoten, heel langzaam en met kleine beetjes tegelijk, maar ik proefde niks, ik probeerde het naar binnen te slikken maar de helft of meer kwam op ma Tok terecht. 

Olga met haar dikke wang

Ik kreeg later ook yoghurt, dat was lekker koel, dat voelde goed in mijn ontstoken keel. En zo gingen de dagen voorbij. Mijn kop en mijn neus werden met warme vochtige doekjes schoongemaakt, dat was vervelend, maar als het klaar was toch wel lekker. 

Maar toen werd mijn rechterwang heel dik, het drukte mijn oog dicht en mijn snavel scheef. Ma Tok voelde aan de dikte en vroeg aan pa Tok of dit een abces was. "Ja," zei pa Tok "en dat moet snel geopend worden om de troep eruit te laten." Dus ik moest weer in zo'n kattenbak, nu naar een andere dierenarts, die zomaar een sneetje

bij de andere dierenarts

in mijn wang maakte. Hij duwde op de dikke plek en toen begon het heel erg te stinken. Tenminste, dat zeiden de mensen, ik rook niks, door mijn verstopte neus. Ik voelde wel dat er iets in mijn snavel liep, dat was bloed en dat werd er later thuis door ma Tok uit gehaald als een vieze korst. Ze had ook instructies meegekregen, die inhielden dat ze het wondje open moest houden en telkens de pus eruit moest halen. 

Ik voelde me even wat beter, maar al snel zat alles weer dicht en ging ma Tok in het gaatje zitten peuteren met een tandenstoker en daarna spoot ze er water in om het schoon te maken. Zij ging ook op mijn wang duwen, au, maar ze zei dat het echt moest, dus ik liet het maar weer toe. 

Olga na de opening van het abces

Omdat het na een paar dagen nog niet echt goed met mij ging belde ma Tok de dierenarts weer, ze vroeg om andere antibiotica, omdat de eerste niet echt hielp. 

Ze kwam net thuis met een flesje, waaruit ik druppels moet slikken. De eerste dosis heb ik al binnen. 

En nu maar hopen dat dit werkt, want het leven in een doos bevalt mij helemaal niet, al hoor ik onze tsaar regelmatig kraaien door de openstaande terrasdeur. Hij doet zijn best om mij te bemoedigen, dat vind ik erg fijn, maar liever ben ik gewoon weer lekker in de tuin bij mijn familieleden.

 

Ma Tok: ik weet dat ik u het vervolgverhaal op het vorige had beloofd, maar de zieke Olga kwam er tussen en dat is nu even belangrijker.

Wie is de baas in de Tok-tuin?

Olga:

Wat is dat toch met al dat gebroed hier in de tuin? 

Pas geleden kakelde Pippa nog dat zij zich er te oud voor voelde en wie zit er nu op eitjes? 

Pippa broedt in het Loo

Juist ja, Pippa. 

Odette zit ook nog braaf te zitten, die moet nog een week ongeveer. Ik ben benieuwd of er dan kuikens komen, of Nikolaas goed zijn best heeft gedaan. Als er helemaal niets uit de eieren komt zou ik dat wel zielig vinden voor Odette, ze doet het zo goed daar in Soestdijk. Pippa zit in het Loo, dus de beide hennen hebben een paleis tot hun beschikking. 

Dat moet ook wel als je kinderen van een tsaar gaat krijgen. 

sneeuwwitte Olga

Ik heb helemaal geen zin om zolang stil te zitten, scharrelen is veel leuker. 

Mevrouw Angelique, ziet u wel hoe mooi wit ik geworden ben? 

Hier ligt ook wel eens modder, maar lang niet zoveel als bij u in de wei. Het gras mis ik wel een beetje, maar je kunt niet alles hebben. 

Ik slaap gezellig in het Tok-huis, niet op een stok, maar op de voorste rand van het plateau, dat vind ik prettiger zitten. 

Ik heb een beetje moeite met het naar beneden komen iedere morgen, ma Tok weet dat en zij helpt mij altijd. Ze pakt me dan voorzichtig beet en zet me op de grond, zodat ik niet via de

Olga slaapt op het randje van het plateau

voorraadton naar beneden hoef te springen. Ik kan het wel, maar zo is het gewoon gemakkelijker en ik houd van mijn gemak. 

De anderen vliegen van hun stok zo naar buiten door de openstaande deur; ma Tok weet dat en zij doet altijd een stapje opzij als ze de deur opendoet, zodat zij niet in de vliegroute staat. 

Dat schijnt wel een keer gebeurd te zijn, toen vloog er een kip tegen haar hoofd. 

Gelukkig had het voor zowel ma Tok als voor de betreffende hen geen gevolgen, maar ze kijkt nu toch wel uit. 

Onze tsaar zit elke nacht bovenop de rand van de hordeur, meestal met één of meer hennen naast zich.

Nikolaas bovenop de hordeur

Vroeg in de morgen vliegt hij naar een stok om daar nog even verder te soezen; hij kraait dan ook een paar keer om aan te kondigen dat de dag weer gaat beginnen en dat hij hier nog steeds de baas is. Hij voelt zich echt onze beschermer. Dat laatste neemt hij een beetje te serieus naar mijn mening, hij valt namelijk ma Tok aan als zij te dicht bij ons in de buurt komt. Hij springt met zijn sporen naar voren tegen haar benen op om haar te waarschuwen niet dichter bij ons te komen. Ma Tok lachte er eerst om, maar na een tijdje begon zij het toch vervelend te vinden; ze dacht aan de zomer als zij met blote

Nikolaas voelt zich de beschermer van zijn toom

benen in de tuin komt, dan zijn die sporen niet misselijk. 

Ma Tok vroeg al aan mevrouw Angelique wat zij moest doen om Nikolaas te leren dat zij geen gevaar vormt voor zijn hennen. 

Zij kreeg als antwoord dat zij onze tsaar door de Tok-tuin moest ronddragen en dat hij haar dan zou gaan zien als de superbaas. 

Ma Tok probeert nu telkens Nikolaas op te pakken om dat te doen, maar meneer laat zich niet zo gemakkelijk optillen, nee, hij springt dan met zijn sporen naar voren op haar handen af. 

Ik hoop dat het goed gaat komen, want ma Tok zorgt goed voor ons en een gevaar is zij zeker niet.

Olga stelt zich voor (2)

Olga:

Ik ga weer verder waar ik was gebleven met mijn verhaal vorige week.

wakker worden in het Tok-huis

De volgende morgen was het een beetje vreemd wakker worden zo in een nieuw huis met allemaal hennen om ons heen die we niet kenden. Wij bleven stil zitten terwijl de anderen één voor één naar beneden gingen om te eten. Eén kip, ook een zijdehoen, net als ik, vroeg aan mij hoe ik heette, maar dat wist ik niet, dus bleef ik het antwoord schuldig. 

Ma Tok kwam de deur open doen en iedereen huppelde naar buiten. 

Ze vroeg of we goed hadden

Olga wordt voorgesteld aan de familie Tok

geslapen en daarna zette ze mij ook buiten met de woorden: "Meisjes, dit is Olga, zij komt hier bij ons wonen samen met jullie nieuwe haan. Doe lief tegen haar, zij is hier vreemd, dus ze kan wel een rondleiding gebruiken." Ik heette dus Olga, dat wist ik dan ook weer. Daarna pakte ma Tok het haantje en ze stelde hem voor: "En dit is tsaar Nikolaas, jullie nieuwe haan. Omdat hij nog niet gewend is om een toom hennen te leiden moeten jullie een beetje geduld met hem hebben, het gaat allemaal goed komen, dat weet ik zeker." 

Het haantje, dat dus Nikolaas heette, keek rond en liet een aarzelend "kukeleku" horen. Ik draaide mij om toen ik achter mij een soort echo hoorde, een heel jong kipje probeerde ook te kraaien en alle hennen lachten. 

Linda, die de kraai van de tsaar na-aapte

Wat een vrolijke boel was het hier! Maar toen kwam er een heel grote hen naar ons toe, zij keek boos en begon mij te pikken. 

"Ho ho, Katie," zei ma Tok tegen haar, "dat doen we hier niet, dat is geen manier om nieuwelingen te verwelkomen." Katie keek op haar snavel en deed een stapje achteruit, maar ze bleef boos kijken. 

Ik kakelde zachtjes tegen Nikolaas dat we voorlopig maar uit haar buurt moesten blijven en hij knikte. Ma Tok strooide heel veel heerlijke meelwormpjes door de tuin en ze legde ook gierststengels neer voor ons. "Dat houdt jullie wel even bezig," zei ze en dat was ook zo. Nikolaas en ik bleven dicht bij elkaar en zo kwamen wij de eerste dag in de Tok-tuin door. 

het hok van Katie, Trui en Trees (Soestdijk)

Toen het donker werd gingen de grote Katie en twee andere heel mooie hennen, die Trui en Trees heetten, een hok in. 

De anderen gingen het huis binnen, maar wij durfden niet, we waren best een beetje verlegen, hoewel ik blij was dat die grote Katie in een ander hok sliep dan wij. 

Ik ging op een steen zitten voor de deur van het huis, dat "Tok-huis" bleek te heten en Nikolaas kroop in een grote struik op een tak. 

Ma Tok zette mij binnen toen ze de deur kwam sluiten voor de nacht, maar het duurde even voordat zij Nikolaas had gevonden. 

Nikolaas zit diep in de struik

Ze moest helemaal in de struik kruipen om hem te pakken en omdat het regende werd zij daar best nat van. "Rare jongen," zei ze tegen Nikolaas, "ga toch gewoon lekker binnen zitten als het regent." Ze zette hem ook op de stok en deed daarna het licht uit en de deur dicht. Na nog wat gekakel en gerommel ging iedereen slapen. 

Dat was mijn eerste dag als lid van de familie Tok. 

De volgende morgen durfde ik nog niet zelf naar buiten te gaan toen ma Tok de deur opende. Zij liet mij en Nikolaas rustig zitten, maar ze strooide wel meelwormpjes op de grond en Nikolaas, die daar dol op is, kon de verleiding niet weerstaan; hij vloog naar beneden en begon te snoepen. 

grote Katie

Maar toen kwam Katie er weer aan en rende hij naar buiten. Ik zat nog steeds op de stok en ik had geen idee hoe ik langs Katie naar buiten zou kunnen komen. 

Ma Tok pakte mij op en tilde mij met een zwaai over de grote hen heen. Dat was mooi, nu was ik meteen buiten. 

Het was al iets gewoner dan de vorige dag, maar Nikolaas en ik bleven zoveel mogelijk bij elkaar. 

Nu en dan kwam er een kip naar ons toe om ons te bekijken en één van hen begon een praatje. Ze vertelde dat zij Pippa heette en dat zij één van de oudsten was hier in de tuin. Ik durfde niet goed, maar ik vroeg haar toch waarom er twee hennetjes waren die nogal vreemd kakelden, wij konden ze niet goed verstaan. Pippa zuchtte en zei dat die twee door haar waren uitgebroed, maar dat ze onder de invloed waren gekomen van Geertrui, een hen die al een tijdje geleden was

Daantje en Dirkje

overleden. Zij had de twee kuikens allerlei ondeugende dingen geleerd en daarbij hoorde ook hun dialect, dat onvervalst Leids was, de taal die sommige mensen hier in de stad bezigden. 

Pippa schaamde zich voor haar dochters, maar gelukkig had zij ook een heleboel keurige kleintjes uitgebroed en opgevoed. 

Het was fijn om zo even met een andere hen te kakelen. Zo had ik er in elk geval één vriendin bij. 

En gingen wij die avond al zelf naar binnen? 

Nee, zover waren wij toen nog niet, dat duurde nog een hele poos, maar nu durf ik het wel, gelukkig, want het is binnen een stuk gezelliger en warmer dan buiten op de steen.

Olga stelt zich voor (1)

Olga:

Ik mag mij aan u voorstellen als nieuw lid van de familie Tok.

Olga bij mevrouw Angelique

Ik woonde eerst bij mensen, mevrouw R. en meneer M., die een huis huurden van mevrouw Angelique. Zij zorgden niet zo goed voor ons en toen ze hun huur nooit betaalden en moesten vertrekken lieten ze ons en de katten en konijnen, die daar ook woonden gewoon achter. Het huis was ook helemaal uitgewoond, dus mevrouw Angelique en haar man waren niet blij met die mensen. 

Natuurlijk liet mevrouw Angelique ons niet aan ons lot over, ze nam ons allemaal mee naar het huis waar ze nu woont. 

Bij haar hadden wij het goed, maar

modder in de herfst en winter

er is daar in de herfst en de winter nogal veel modder en daardoor werden mijn voetveren en mijn kuif erg smerig. Omdat de veren van mijn kuif als slierten voor mijn ogen gingen hangen en ik daardoor de voerbak niet meer kon vinden had zij ze afgeknipt. 

"Eigenlijk ben jij meer een stadskip dan een plattelandskip," zei ze tegen mij en ik was het wel met haar eens, maar ja, ik woonde nu eenmaal bij haar. 

Tot er een berichtje kwam uit het westen van het land dat daar de haan was overleden en dat één van onze jongens daar mocht gaan proberen een toom hennen te leiden. 

op dit filmpje ziet u een aantal hennen en hanen bij mevrouw Angelique

een stiekem nestje met veel haantjes met vooraan
tsaar Nikolaas en naast hem het zwarte haantje

Mevrouw Angelique kon er best één missen en wel meer dan één ook, maar de mensen in het westen

wilden er maar één omdat ze anders ruzie zouden krijgen met een buurvrouw. Daar begreep ik niets van, hier liepen wel tien hanen rond en ik heb nooit een buurvrouw horen klagen. Maar misschien is dat in de stad wel anders. 

Om het haantje niet helemaal alleen te laten gaan zou ik ook mee mogen, dan was ik meteen een stadskip. 

eenden zijn er ook bij mevrouw Angelique

Mevrouw Angelique had tegen de vrouw, waar wij naartoe zouden gaan, verteld dat ik er niet mooi uitzag omdat ze mijn kuif juist had gekortwiekt, maar dat vond zij niet erg. "Die groeit wel weer aan," zei zij. Toen wist ik dat ik dan wel naar de stad zou verhuizen maar dat ik niet bij chique mensen terecht zou komen. Daar was ik blij om, want ik ben zelf ook nogal van "recht voor zijn raap" en ik kan niet goed tegen getut. 

De mevrouw uit de stad kwam eerst naar mij kijken en ik hoorde dat ik mee mocht.  Ik werd in een vervoersmandje gezet, waar mevrouw Angelique nog snel wat stro in deed, zodat ik lekker zou zitten en daarna duurde het een poosje voordat de mevrouw, die ma Tok bleek te heten, en mevrouw

zwart haantje

Angelique terug kwamen met een haantje, dat ook in zo'n mandje met stro terecht kwam. Hij was door ma Tok uitgekozen als het mooiste en dapperste haantje en hij mocht dus ook mee naar de stad. 

Wij zaten in een kamertje te wachten tot we zouden vertrekken, want er moest natuurlijk eerst koffie gedronken worden door de mensen. Dat duurde best lang, maar eindelijk gingen we dan toch in een auto en begon de rit. Het werd al helemaal donker, dus het haantje en ik gingen slapen. 

Op een gegeven moment werden we wakker omdat ma Tok ons uit de auto haalde en met ons door een donkere tuin liep naar een soort van huisje. Ze deed het licht aan en ik zag een heleboel hennen zitten op stokken. Ma Tok zette mij en het haantje tussen de anderen op een stok en zei dat we maar lekker moesten gaan slapen. Dat deden wij, het was lekker warm en vertrouwd tussen hennen op een stok te zitten al was het huis onbekend. 

Ma Tok: U weet natuurlijk inmiddels dat dit zwarte haantje niet het door mij uitgekozen haantje is, al is hij ook prachtig, hij bleef bij mevrouw Angelique wonen.

Met dank aan mevrouw Angelique voor de foto's.

En Olga gaat volgende week verder met haar verhaal, anders wordt het te lang.

Goede wensen

           De familie Tok wenst u, lezers en lezeressen, allemaal fijne kerstdagen 

           en een gelukkig en gezond 2021 toe.

P.S.: vergeet niet het verhaaltje hieronder te lezen over de nieuwe heer en meester 

        voor de familie Tok. Hiervoor moet u misschien even opnieuw naar de Tok-site gaan.

De nieuwe haan en de verrassing

Inge:

Ik voelde me wel een beetje alleen toen Hannah niet meer terugkwam uit het mensenhuis, waar ze was overleden. 

Hannah en Inge samen in het Tok-huis

Gelukkig waren er nog heel veel andere hennen om mee te scharrelen, maar met Hannah had ik toch een speciale band, omdat wij de enige zijdehoentjes waren hier in de tuin. 

Maar daar is verandering in gekomen. 

Hoe dat kan? 

Ik zal het vertellen.

Woensdagmiddag gingen pa en ma Tok met de auto onze nieuwe leider ophalen. Het duurde héél erg lang voordat ze terugkwamen, het was al donker geworden en wij waren al naar binnen gegaan. 

de nieuwe zijdehen

Omdat we zo nieuwsgierig waren naar de nieuwe haan kon niemand slapen en we kakelden allemaal door elkaar. Tot we het hoofd van ma Tok zagen, zij keek om het hoekje van de deur en vroeg of we nog niet sliepen. We kakelden om het hardst dat we natuurlijk nog wakker waren en of zij nu eindelijk onze nieuwe haan had meegebracht. 

Nou, dat had ze! 

En er was nog een verrassing bij ook.

Ze droeg in elke hand een kattenvervoersmandje en uit de eerste haalde ze een vaalbruine kip. Maar dat was toch geen haan? 

haantje en hen op stok bij de anderen

Nee, het was duidelijk een hen en wat mij helemaal gelukkig maakte was dat het een zijdehoen was, net zoals ik. 

Mijn dag kon al niet meer stuk! Toen ging het andere mandje open en naast het nieuwe hennetje werd een klein haantje gezet. 

Hij bleef doodstil zitten, ik denk dat hij niet durfde te kakelen, maar hij keek wel blij. Wij keken allemaal naar hem maar hij zei niets, ging lekker zitten en viel prompt in slaap. 

Toen volgden wij zijn voorbeeld maar, want ma Tok deed het licht uit en wenste ons welterusten.

de nieuwelingen alleen in het huis achtergebleven

De volgende morgen hoorden wij de eerste de kraai van ons haantje (u kunt het horen in het filmpje hierboven). Het klonk best luid, er leek wel meer kracht achter te zitten dan achter dat van Laza, maar dat komt misschien omdat ik die pas leerde kennen toen hij al niet zo jong meer was. De nieuwe zijdehen bleef stijf naast hem zitten, zij vond het vast een beetje eng allemaal zo in een vreemd huis. Ik had met haar te doen en vroeg haar hoe ze heette, maar ze durfde geen antwoord te geven. 

Wij gingen allemaal naar buiten en

snoepen van de meelwormpjes

we begonnen te snoepen van de door ma Tok gestrooide meelwormpjes. 

De twee nieuwen bleven op de stok zitten totdat ma Tok ze eraf haalde en ze aan ons voorstelde. 

"Dit is Olga," zei ze terwijl ze de hen op de grond zette. Nu pas zag ik dat ze eigenlijk wit was, doordat ze nogal modderig was had ik gedacht dat ze mijn kleur had. 

Katie vloog meteen op haar af en begon haar aan te vallen, maar daar stak ma Tok een stokje voor, ze gaf Katie op haar kop en zei dat dat geen manier van doen was, zo heet je een nieuwkomer niet welkom. 

Tsaar Nikolaas

Katie keek beteuterd en ging een stukje achteruit. 

Even later kwam ma Tok naar buiten met het haantje in haar handen: "en dit is Tsaar Nikolaas." Er werd zachtjes gegniffeld achter mij, ik hoefde niet om te kijken wie dat deden. Ook het haantje werd neergezet en toen zag ik pas hoe trots en parmantig rechtop hij liep. Hij zag er prachtig uit, maar aan de achterkant was iets vreemds aan de vleugel. 

Hij had helemaal geen staart! 

Hoe kon dat nou? 

Zou hij die verloren zijn? 

Ma Tok hielp mij uit de droom, ze vertelde dat Nikolaas een Grubbe baardkriel is, een heel zeldzaam ras, dat geen staart heeft. 

Olga en tsaar Nikolaas bij het eivoer

Om niet om te vallen moet hij heel rechtop lopen, waardoor hij er trots uitziet, maar hij is erg lief. 

"Ik heb hem Tsaar genoemd omdat hij jullie koning is en omdat pa en ma Tok "Rus" heten vond ik de titel "tsaar" wel passend," zei ze. 

Het tweetal achter mij begon steeds harder te giechelen en ik hoorde duidelijk: "Kèk dan jûh, helemaal geen staarrt, hihihi, strraks valt ie nog op zûn snufferrd!"

Ik vond het allemaal prima, het belangrijkste was dat hij lief zou zijn, dan zou het allemaal vast goed komen. 

Ik denk dat Laza het helemaal eens zou zijn geweest met deze keuze.

En zo is de familie Tok weer compleet.