In memoriam: Inge

ma Tok:

Inge als kuiken van 1 maand oud

Onze mooie lieve Inge werd hier in de tuin in 2018 uitgebroed door Babette, samen met haar broertje Hildert, die eerst Hilda heette. Pippa had vrijwel tegelijk Hannah en Iyona gekregen. Iyona werd later Iona. 

Zo waren er twee hennetjes en twee haantjes in de tuin bijgekomen. 

Inge en Hannah leken sprekend op elkaar, iedereen begon hen al snel als zusjes te zien. 

Ze waren vaak samen in de tuin te vinden en toen Hannah broeds was hield Inge haar gezelschap. 

Hannah (vooraan) en Inge samen in de tuin

Inge was de gevoeligste van de twee zijdehoentjes, toen Hannah overleed had zij veel verdriet. 

Ze maakten samen heel wat mee in de Tok-tuin, hun beider broertjes werden naar Hoogendoorn gebracht en er overleden heel wat hennen en zelfs LazaRus, de haan, gaf de pijp aan Maarten. 

Met zijn opvolger tsaar Nikolaas ging Inge wat afstandelijker om dan met Laza, maar ze liet zich wel door hem treden. 

Op een morgen wilde Inge niet naar buiten komen, ze bleef op het plateau zitten; toen ik onder haar voelde lag daar een eitje. 

Inge broedt in Soestdijk

Ik haalde het ei weg en Inge werd behoorlijk boos; broeds dus. 

Ik zette haar elke morgen in de tuin om te eten en haar pootjes te strekken, maar ze bleef het hardnekkig proberen. 

Daarom, en ook omdat Barbara en Floortje mochten broeden, zette ik haar met legnest en al in Soestdijk, waar ze al snel echte eitjes kreeg. 

Elke dag haalde ik haar van die eitjes af om te gaan eten en drinken, maar ik denk dat ze toch te weinig tijd voor zichzelf genomen heeft. 

Op een morgen kwam ik bij Soestdijk om haar te laten eten en drinken en daar lag ze: nog op de eitjes, maar levenloos. 

Ze had zich doodgebroed. 

De eitjes waren, net zoals zijzelf, koud. 

Ik haalde de eitjes weg en in de avond, toen de anderen allemaal sliepen, heb ik haar begraven onder de grote struik. 

Daar ligt ze nu, dicht bij Hannah, voor altijd onder de Tok-tuin.

Hannah en Inge, samen in de bodembedekking van het plateau

Vaarwel lieve Inge, we hebben bijna drie jaar van je mogen genieten en we zullen je nooit vergeten.

Rare dochter en vreemde vriendin

Wiske:

Mijn dochter Floortje is broeds. 

Dat is niet zo vreemd, zult u zeggen, het is tenslotte lente. 

Floortje en Barbara samen aan het broeden

En dat klopt. 

Maar er is toch wel iets raars aan de vleugel met Floortje. Ze is altijd al apart geweest, zo was ze verliefd op een meeuw, die gekke meid; dat is alweer een poos geleden en daar is ze helemaal overheen gekomen, gelukkig. 

Wat er dan nu voor raars is aan haar broedsheid? 

Ze wil persé samen met Barbara op eitjes zitten. 

Dat kan toch nooit goed gaan? 

Van wie zijn de kuikens, als die er komen? Zouden ze die samen gaan opvoeden, of gaan ze er ruzie over maken? Daar moet je toch niet aan denken! 

Nee, dan doet Inge het beter, die zit in haar eentje op eitjes, zoals het hoort. 

Babette:

Mijn beste vriendin Barbara zit op eitjes, samen met Floortje. 

Barbara en Floortje samen

Ik weet nog dat ik vorig jaar ook zo mal was om samen met Floor te gaan broeden. 

Dat is toen niets geworden, op een gegeven moment wilde Floor niet meer en ik ook niet, of andersom, dat weet ik niet meer. 

Ik houd nu dus mijn hart vast of dat wel goed gaat met dat broeden van die twee. 

Inge zit alleen op haar eitjes, dat komt wel in orde, als ze bevrucht zijn tenminste. 

Ik heb al met Wiske, de moeder van Floor, gekakeld, zij denkt er ook het hare van, van dat samen broeden bedoel ik. 

Floortje: 

Ik begrijp niet dat iedereen zo zit te zeuren over ons samen broeden. 

Floortje en Barbara gezellig samen aan het broeden

Het is gewoon heel gezellig met ons tweetjes, als je alleen zit te broeden zit je drie hele weken in je eentje, daar is toch niets aan. 

Nu heb ik tenminste iemand om tegen te kakelen en het is nog lekker warm ook. 

Bovendien kunnen we om de beurt gaan eten en drinken, terwijl de ander de eitjes warm blijft houden. 

Ik vind het juist geniaal van ons, dat we dit met twee hennen doen. 

En wie de kuikens gaat opvoeden? 

Dat doen we ook samen natuurlijk, als je dat alleen moet doen heb je het heel druk, vooral als ze allemaal uitkomen.

Barbara:

Hè, wat is het gezellig om samen met een andere hen te broeden. 

Ik dacht altijd dat de broedtijd heel eenzaam hoorde te zijn, maar nu weet ik beter. 

de broedeitjes

Wij verdelen de taken heel goed, als de één eet broedt de ander en andersom, maar de meeste tijd zitten we lekker samen op de eitjes. Ma Tok heeft nog niet met haar schouwlamp gekeken of er al iets groeit in de eieren. Ze heeft het een beetje druk de laatste tijd. 

Ik hoorde dat één van haar katten al wekenlang zoek was en die schijnt nu weer thuisgekomen te zijn. Die kat, Igor heet hij, moest ook op de televisie verschijnen. 

Wat een onzin! 

Laat hij gewoon thuisblijven, dan is er niets aan de hand.

Goede wensen

           De familie Tok wenst u, lezers en lezeressen, allemaal fijne kerstdagen 

           en een gelukkig en gezond 2021 toe.

P.S.: vergeet niet het verhaaltje hieronder te lezen over de nieuwe heer en meester 

        voor de familie Tok. Hiervoor moet u misschien even opnieuw naar de Tok-site gaan.

De nieuwe haan en de verrassing

Inge:

Ik voelde me wel een beetje alleen toen Hannah niet meer terugkwam uit het mensenhuis, waar ze was overleden. 

Hannah en Inge samen in het Tok-huis

Gelukkig waren er nog heel veel andere hennen om mee te scharrelen, maar met Hannah had ik toch een speciale band, omdat wij de enige zijdehoentjes waren hier in de tuin. 

Maar daar is verandering in gekomen. 

Hoe dat kan? 

Ik zal het vertellen.

Woensdagmiddag gingen pa en ma Tok met de auto onze nieuwe leider ophalen. Het duurde héél erg lang voordat ze terugkwamen, het was al donker geworden en wij waren al naar binnen gegaan. 

de nieuwe zijdehen

Omdat we zo nieuwsgierig waren naar de nieuwe haan kon niemand slapen en we kakelden allemaal door elkaar. Tot we het hoofd van ma Tok zagen, zij keek om het hoekje van de deur en vroeg of we nog niet sliepen. We kakelden om het hardst dat we natuurlijk nog wakker waren en of zij nu eindelijk onze nieuwe haan had meegebracht. 

Nou, dat had ze! 

En er was nog een verrassing bij ook.

Ze droeg in elke hand een kattenvervoersmandje en uit de eerste haalde ze een vaalbruine kip. Maar dat was toch geen haan? 

haantje en hen op stok bij de anderen

Nee, het was duidelijk een hen en wat mij helemaal gelukkig maakte was dat het een zijdehoen was, net zoals ik. 

Mijn dag kon al niet meer stuk! Toen ging het andere mandje open en naast het nieuwe hennetje werd een klein haantje gezet. 

Hij bleef doodstil zitten, ik denk dat hij niet durfde te kakelen, maar hij keek wel blij. Wij keken allemaal naar hem maar hij zei niets, ging lekker zitten en viel prompt in slaap. 

Toen volgden wij zijn voorbeeld maar, want ma Tok deed het licht uit en wenste ons welterusten.

de nieuwelingen alleen in het huis achtergebleven

De volgende morgen hoorden wij de eerste de kraai van ons haantje (u kunt het horen in het filmpje hierboven). Het klonk best luid, er leek wel meer kracht achter te zitten dan achter dat van Laza, maar dat komt misschien omdat ik die pas leerde kennen toen hij al niet zo jong meer was. De nieuwe zijdehen bleef stijf naast hem zitten, zij vond het vast een beetje eng allemaal zo in een vreemd huis. Ik had met haar te doen en vroeg haar hoe ze heette, maar ze durfde geen antwoord te geven. 

Wij gingen allemaal naar buiten en

snoepen van de meelwormpjes

we begonnen te snoepen van de door ma Tok gestrooide meelwormpjes. 

De twee nieuwen bleven op de stok zitten totdat ma Tok ze eraf haalde en ze aan ons voorstelde. 

"Dit is Olga," zei ze terwijl ze de hen op de grond zette. Nu pas zag ik dat ze eigenlijk wit was, doordat ze nogal modderig was had ik gedacht dat ze mijn kleur had. 

Katie vloog meteen op haar af en begon haar aan te vallen, maar daar stak ma Tok een stokje voor, ze gaf Katie op haar kop en zei dat dat geen manier van doen was, zo heet je een nieuwkomer niet welkom. 

Tsaar Nikolaas

Katie keek beteuterd en ging een stukje achteruit. 

Even later kwam ma Tok naar buiten met het haantje in haar handen: "en dit is Tsaar Nikolaas." Er werd zachtjes gegniffeld achter mij, ik hoefde niet om te kijken wie dat deden. Ook het haantje werd neergezet en toen zag ik pas hoe trots en parmantig rechtop hij liep. Hij zag er prachtig uit, maar aan de achterkant was iets vreemds aan de vleugel. 

Hij had helemaal geen staart! 

Hoe kon dat nou? 

Zou hij die verloren zijn? 

Ma Tok hielp mij uit de droom, ze vertelde dat Nikolaas een Grubbe baardkriel is, een heel zeldzaam ras, dat geen staart heeft. 

Olga en tsaar Nikolaas bij het eivoer

Om niet om te vallen moet hij heel rechtop lopen, waardoor hij er trots uitziet, maar hij is erg lief. 

"Ik heb hem Tsaar genoemd omdat hij jullie koning is en omdat pa en ma Tok "Rus" heten vond ik de titel "tsaar" wel passend," zei ze. 

Het tweetal achter mij begon steeds harder te giechelen en ik hoorde duidelijk: "Kèk dan jûh, helemaal geen staarrt, hihihi, strraks valt ie nog op zûn snufferrd!"

Ik vond het allemaal prima, het belangrijkste was dat hij lief zou zijn, dan zou het allemaal vast goed komen. 

Ik denk dat Laza het helemaal eens zou zijn geweest met deze keuze.

En zo is de familie Tok weer compleet.

Het raadsel

Inge:

Door al het gedoe rondom het nieuwe kuiken Maartje, dat hier plotseling is geland, zijn we bijna vergeten dat er hier ook sprake was van een raadsel. 

Weet u het nog? 

het mysterieuze eitje

Trees en Trui kwamen met een heel rare vraag bij mij. 

Of ik wel eens een eitje midden in de tuin legde in plaats van in het Tok-huis of in Soestdijk. 

Natuurlijk doe ik dat niet.

Het schijnt dat er tegenwoordig eitjes zomaar midden op de tegels worden gedeponeerd. 

Wie dat doet? 

Ik heb wel een idee, maar dat is nog erg vaag. 

Het schijnen kleine eitjes te zijn, dus ik denk aan Barbara en Babette, maar volgens Trui en Trees ontkenden die allebei de legster te zijn. 

Lisa, Linda en Laurel

De kuikens? 

Nee, die leggen nog lang niet, die zijn nog niet groot genoeg, ze zijn nog in de groei en hebben al hun energie nodig om flinke hennen te worden. 

Over Laurel hoeven we het helemaal niet te hebben, die gaat nooit een eitje leggen. 

Hij begint al aardig te kraaien, het klinkt al bijna net zo mooi als van een volwassen haan. Ik hoop dat hij zich een beetje leert gedragen zodat hij mag blijven, hij is best een grappig gozertje. 

Ik zou het jammer vinden als hij zou moeten vertrekken. 

mooie Laurel

Ik ben eigenlijk stiekem een beetje verliefd op hem, al is hij dan geen zijdehoen. Natuurlijk verkondig ik dat niet luidop, Laza is nog steeds de baas hier en ik zou niet willen dat er ruzie ontstaat over wie de leukste haan is in de tuin. 

Of Laza nog niet aan zijn einde is? Ik geloof het niet, al wordt hij wel steeds rustiger en springt hij niet meer zo vaak op ons, de hennen. 

Ik hoorde van ma Tok dat hanen wel twintig jaar oud kunnen worden, nou, dan kan hij nog een hele tijd mee, hij is nu elf, net als Maria was. Hennen hebben een ingewikkelder bouw omdat zij eitjes moeten kunnen leggen, ik denk dat

in het midden kleine bruine Babette

dat ervoor zorgt dat zij minder oud kunnen worden dan haantjes. 

Als Laurel Laza maar niet gaat uitdagen, dat zou net iets voor hem zijn, er zit wel pit in dat jongetje, dat is één van de redenen dat ik hem zo leuk vind.

Maar nu weer over het zomaar neergelegde eitje. 

Het zou mij niet verbazen als het toch van Barbara of Babette zou zijn. Daarmee zeg ik niet dat zij het daar hebben neergelegd, nee, ik denk dat dat door iemand anders is gedaan. Ik zie een paar hennetjes al telkens staan smoezen. Het is niet zo dat zij dat anders niet doen, maar de laatste tijd komt het toch 

de 2 smoezende kipjes

vaker voor. En ik zie ze dan ook giechelen samen. De meeste lol hadden zij toen Trees en Trui hen kwamen vragen of zij dat eitje misschien hadden gelegd. Ze schudden om het hardst hun kopjes en liepen toen snel weg om op een ander plekje te gaan zitten lachen. Hun plezier werd nog groter toen de twee Wyandottes hun vraag aan alle hennen gingen stellen en ze overal verbaasde blikken en negatieve antwoorden kregen. 

Heeft u al een idee over welke twee ik het heb? 

Laat het even weten hieronder, dan vertel ik volgende week of u het bij het rechte eind had.

Eigen ras eerst?

Inge:

Ik ben niet meer broeds.
Ik heb een tijdje gedacht dat ik kuikens zou willen uitbroeden, maar Ma Tok vond dat ik nog te jong was.

Hannah en Inge samen aan het "broeden"

Dat vond ik geen goede reden, dus ik ging gewoon door met op eitjes zitten in het Tok-huis.
Maar toen ik hoorde dat er geen broedeitjes van zijdehoenders te koop waren ben ik gestopt. Ik zou het namelijk het leukste vinden om mijn eigen ras voort te planten. Want zeg nu zelf: zijdehoentjes zijn toch erg fraai om te zien met hun zachte haarachtige veren en hun sloffen aan de poten.
Dus nu scharrel ik weer heerlijk door de tuin. Hannah was het met mij eens dat wij het beste konden wachten tot er weer zijdehoen-broedeitjes te krijgen waren, dus we lopen weer lekker samen te

een van de kleinkinderen bij Hoogendoorn

rommelen. En eigenlijk vind ik dit leven wel fijner dan het de hele tijd op dezelfde plek binnen zitten. Maar als er weer eieren van het juiste ras komen ben ik de eerste die zich aanbiedt om te broeden.

Pa en ma Tok zijn vorige week naar Hoogendoorn geweest.
Daar was een open dag en er was van alles georganiseerd. Een paar kinderen en zelfs kleinkinderen van pa en ma Tok gingen ook naar Stolwijk. Het was er heel gezellig en ze kregen allemaal een heleboel consumptiebonnen, dus ze hebben zich wel vermaakt.
Eén van de kleinkinderen heeft zelfs op een kameel gereden. Nou, die

verschillende kuikens bij Hoogendoorn

durft, hoor. Weet u wel hoe hoog zo'n beest is? Ik zou het nooit gedaan hebben.
Het was jammer dat het niet zulk mooi weer was, maar ondanks dat waren er nog heel wat mensen gekomen. Er waren een heleboel kuikens te bewonderen, geen zijdehoenders, maar toch erg schattig, zei Ma Tok tegen ons toen ze weer terug was gekomen. Wij komen eigenlijk ook bij Hoogendoorn vandaan, de eitjes, waar wij in gegroeid zijn, heeft Ma Tok daar gekocht. En Iona is weer

Iona vóór zijn verhuizing

naar Stolwijk terug verhuisd toen hij teveel ging kraaien, maar dat weet u natuurlijk nog wel, dat is nog niet zo lang geleden.

Ma Tok is weer wat vrolijker als ze bij ons in  de tuin komt.
Dat betekent dat het met poes Lotje weer wat beter gaat. Ze schijnt weer te eten, dat is een goed teken. Ik ben blij dat Ma Tok niet meer zo verdrietig kijkt, daar kan ik niet zo goed tegen. Ik ben namelijk een nogal gevoelig typetje, ik ben snel overstuur als er iets niet helemaal gaat zoals het moet. Hannah, mijn zijdehoen-vriendin, kakelt dan tegen mij dat ik me niet zo moet aanstellen, maar ik kan er niets aan doen. Je hebt nu eenmaal stoere en gevoelige kippen en ik behoor tot de laatste soort.
"Het is maar goed dat kippen niet kunnen huilen," zei Hannah pas

voor 1 keer een kattenfoto bij de familie Tok: Lotje

tegen me, "anders liep jij de hele dag te snotteren."
Dat vond ik niet erg aardig van haar, maar misschien heeft ze wel een beetje gelijk.
Daarom ben ik ook blij dat ik geen tranen kan laten vallen uit mijn ogen, zoals mensen dat schijnen te doen als ze erg droevig zijn.
Nee, dan ben ik toch heel gelukkig dat ik een kip ben en geen mens.


Ma Tok: op verzoek van een lezer heb ik een foto van zieke Lotje toegevoegd.
En dank aan Mirthe voor de foto van het kleinkind.

Inge's noodkreet

Inge:

Ik maak me zorgen.
En ik moet zeggen dat dat geen fijn gevoel is, zo in het nieuwe jaar.
Ja, het is een nieuw jaar geworden deze week, hebt u er iets van gemerkt?
Wij hier in de Tok-tuin wel een beetje.

heerlijk wormpjes snavelen

Op een mooie morgen was het een enorme herrie toen Ma Tok ons uit ons huis liet. Er klonk allerlei geknal in de lucht. Omdat Laza gewoon naar buiten ging en ook de anderen zich niets van het lawaai aantrokken ging ik ook maar door de deur de tuin in. Daar klonk het allemaal nog een graadje harder. Ma Tok gaf ons extra veel wormpjes, voor de schrik, zei ze. En mama Babette, aan wie ik vroeg of dit een normaal verschijnsel was, zei dat dit elk jaar een paar dagen zo ging, veel lawaai en verder niks. Maar het betekende wel dat er een nieuw jaar op komst was. Wat dat verder inhield wist zij ook niet, daar moest ik me maar niet in verdiepen, het was iets van de mensen en wij,

de 2 schrok-oppen, Yvonne en Yvette

kippen, merkten er niets van. Behalve dat geknal dan.
Ik was gerustgesteld en ik vloog op de wormpjes af. Heerlijk! Omdat er nog een paar hennen in de rui zijn krijgen we ook elke dag van dat lekkere zoete ei-krachtvoer. Ma Tok geeft ons dat op twee plaatsen, anders eten Yvonne en Yvette alles alleen op. Die twee grote witte meiden kunnen toch schrokken, zeg! Ze hebben grotere snavels dan wij, dus er past meer in één hap dan bij ons, maar ze gaan als gekken tekeer als ze het lekkers ruiken. Ze rennen eropaf en ze steken hun hele kop erin. Niet zo netjes, zegt mama Babette dan, maar ja, het is ook wel erg lekker. Ik zou het liefste ook mijn snavel erin verstoppen om maar zoveel mogelijk binnen te krijgen,

Inge is veel groter dan moeder Babette

maar mama houdt nog steeds een oogje op mij, terwijl ik véél groter ben dan zij ooit zal worden.


Maar ik zou eigenlijk vertellen over mijn zorgen.
Die hebben niets met het nieuwe jaar te maken. Nee, ik maak mij zorgen over Pippa, de moeder van Hannah.
Pippa is altijd een erg zorgzame hen en ze heeft energie voor twee. Ze is ook gek op broeden, heb ik gehoord. Maar de laatste tijd ziet ze er zo bleek uit, haar kammetje is helemaal niet mooi rood, het is lichtroze en het lijkt ook wel

Pippa met haar bleke kammetje

gekrompen. Ze ziet eruit alsof ze het altijd koud heeft en ze rent ook niet meer snel door de tuin als ze iets ziet waar ze bij wil zijn.
Zou ze depressief zijn?
Ik ben bang dat ze zich zorgen maakt om haar Hannah. Die doet namelijk al een hele tijd vreemd. Ze blijft maar op het plateau in de bodembedekking zitten, ze wil niet komen snavelen als er lekkers gestrooid wordt en ze gaat niet eens even haar poten strekken. Daardoor worden die helemaal stijf, zodat ze, als Ma Tok haar uit haar hoekje haalt en haar buiten neerzet, gewoon omvalt. Ma Tok lacht haar dan uit en zegt dat dat

Hannah buitengezet door Ma Tok

haar eigen schuld is, omdat ze veel te lang op één plek blijft zitten.
Ze zei ook dat het nu echt geen tijd is om te broeden, daarvoor is het voorlopig veel te koud.
Hé, dat heb ik een tijdje geleden ook gehoord, toen ik met een paar anderen in en legnest was gekropen omdat dat zo lekker warm was.
Maar Hannah ligt daar helemaal alleen, niet lekker warm en ook niet op een eitje, dus wat ze van plan is weet ik niet.
Zou Pippa er zo slecht uitzien omdat ze bang is dat het niet goed afloopt met haar broeddochter Hannah? Ik weet niet of ik me ermee moet gaan bemoeien, ik ben tenslotte de jongste van allemaal hier.
Hebt u een oplossing voor mij? Reageert u hieronder alstublieft (klik op opmerkingen en volg dan de aanwijzingen), want ik weet me geen raad!

Hennen-verdeling en rare gewoontes

Geertrui:

Er was een vraag van mevrouw Katblad, u weet wel, die een enkele keer voor ons zorgt, als Pa en Ma Tok er niet zijn.

de kopfoto van het Leidsch Katblad,
zie de link rechts van de Tok-verhaaltjes

Waarom zij nog zo heet weet ik niet, volgens mij had ze vroeger een digitale krant over de katten in de buurt, maar ik hoor Ma Tok er nooit meer over. Jammer, Ma Tok was altijd extra vrolijk als ze die krant had gelezen, wij kregen dan ook vaak wat lekkers, zomaar midden op de dag.
Maar daar gaat het nu niet om. Die mevrouw Katblad dus vroeg in haar opmerking onder het verhaaltje "Pootperikelen" van 26-10-2018 hoe dat gaat, de hennen verdelen tussen de hanen. Ze vroeg dit omdat Laza

Laza (links) en Iona (rechts)

had gezegd dat er genoeg hennen waren voor hem en Iona samen.
Zoals deze mevrouw het stelt lijkt het net alsof de hanen het hierin voor het zeggen hebben, maar dat is natuurlijk niet zo.
Wij hennen maken zelf uit of we getreden willen worden en zo ja, door welke haan.
Misschien is het bij de mensen zo dat de haan de baas is in deze, dat weet ik niet, maar bij ons kippen ligt dat anders.
Nu heb ik sowieso al niet zoveel met getreden worden, dus ik pas

Geertrui zoekt een rustig plekje om de hanen te ontlopen

meestal als Laza op mij afkomt. En Iona durfde het niet eens te proberen bij mij. Ik ben tenslotte de oudste hier in de tuin, dus ik heb best wat te zeggen.

Ik heb ook nog een nieuwtje: Hannah had besloten ook broeds te worden. Zij lag hiervoor niet in een legnest, maar gewoon op het plateau in de bodembedekking. Ma Tok moest telkens op het krukje gaan staan om haar eraf te tillen en buiten te zetten.
De eerste keer dat Ma Tok Hannah daar zo doodstil zag liggen schrok ze zich een ongeluk, ze dacht dat de pluizenbol dood was.

Geertrui en Hannah samen in de tuin

Dat was gelukkig niet het geval, wat duidelijk bleek toen Ma Tok haar op wilde pakken: ze schreeuwde dat ze daar wilde blijven zitten en dat Ma Tok haar handen thuis moest houden.
Wat een pittig dingetje is dat zeg, die Hannah!
Ma Tok heeft die dag alle kippen buiten gezet en de deur van het huis gesloten, zodat er niet gebroed kon worden. Natuurlijk liet zij wel het kleine deurtje bovenaan de buitentrap voor ons open, zodat we wel naar binnen zouden kunnen als het zou gaan regenen.
's Avonds deed ze onze deur

Inge, nog steeds broeds

open, zodat wij naar binnen konden om te gaan slapen. Iedereen stond al voor de deur te wachten op haar, behalve die drie rare "broedse" kipjes, Pippa, Inge en Hannah.
Die zaten al binnen, de eerste twee samen in hun legnest en Hannah op haar plekje op het plateau.
"Dat heeft dus ook geen zin," zei Ma Tok. Ze telde ons en we waren allemaal aanwezig, zodat de deur dicht kon.
Maar de volgende morgen ging Hannah uit zichzelf naar buiten, zodat nu alleen Inge en Pippa nog vasthouden aan hun rare gedrag. Misschien stopt het als er sneeuw komt, ik ben benieuwd.

Stilte in de tuin

Barbara:

Het is stil in de Tok-tuin.
Alleen Laza laat nu en dan een kraai horen, maar dat is niet vaak.
Ik mis het vrolijke geluid van Iona nog wel een beetje, maar het begint te wennen.
Het is ook stiller omdat er minder hennen rondscharrelen.
Hoe dat komt?
Nee, er is gelukkig niemand dood gegaan.

Pippa en Inge zijn broeds

De reden is een heel malle: er zijn er twee broeds! En dat in deze tijd! Ze lijken wel gek, hoe zou dat dan moeten met de kuikens straks?
Het begint langzamerhand steeds kouder te worden, de winter is nu echt in aantocht. Van de ene kan ik het nog begrijpen, die heeft nog nooit een winter meegemaakt, maar Pippa zou toch beter moeten weten. Nog geen winter meegemaakt? zult u nu denken, en ja, het is echt waar, Inge is broeds. Net een halfjaar oud en nu al besmet met het "virus" van Pippa.
Ma Tok vindt het natuurlijk niet goed dat er nu gebroed gaat worden, dus ze haalt de twee hennen elke dag een paar keer uit het legnest, maar tot nog toe heeft dat geen resultaat opgeleverd.
's Avonds zitten Inge en Pippa tegen elkaar aan in een nest, soms wel, soms niet op een ei.

Hannah legt bijna elke dag een eitje

Hannah legt bijna elke dag een eitje, van Inge weet ik het niet, als ze werkelijk broeds is zal ze niet leggen.
Ma Tok wilde de broedsheid verifiëren. Ze haalde eerst Pippa uit het nest. Pip pruttelde een beetje, maar werd niet vreselijk boos. Toen was het de beurt aan Inge. Die werd me toch kwaad! Ze schreeuwde moord en brand en ze probeerde zelfs Ma Tok in haar hand te pikken. "Tja," zei deze, "het lijkt wel echt te zijn." En zuchtend zette ze Inge buiten. Die nam, nog zachtjes na-mopperend, een paar wormpjes in haar snavel en rende daarmee terug naar haar "broednest."
Zo jong en dan al zo raar, waar moet dat heen?

het onderste legnest staat naar voren

De volgende dag hoorde Ma Tok plotseling een enorme knal in de tuin. Omdat alle kippen begonnen te krijsen rende zij naar beneden om te kijken wat er was gebeurd.
In het Tok-huis trof zij een grote ravage aan, de drinkbak was omgevallen, dus alles was nat. Verder lag één van de bovenste legnesten tegen de drinkbak aan, op zijn voorkant.
Hoe was dat zo gekomen?
Yvette legde het uit aan Ma Tok. Omdat de legnesten op elkaar staan moet het onderste nest wat naar voren geplaatst zijn, anders kiept het bovenste nest om als er iemand op de

de legnestenflat en de drinkbak

"treeplank" springt.
Bij de laatste schoonmaakbeurt was dit onderste nest waarschijnlijk naar achteren verschoven en toen Yvette een ei wilde gaan leggen in het bovenste nest was dat naar voren geklapt.
Gelukkig had Yvette nog net op tijd weg kunnen springen, anders was zij onderdeel van de puinhoop geweest.
Alle kippen waren in paniek de tuin in gerend.
Allemaal, behalve twee.
De twee "broedende" dames waren gewoon op hun legnest blijven zitten, blik op oneindig, verstand op nul!

Pippa en Inge buiten het huis in hun legnest.
Yvonne kijkt verbaasd toe bij zoveel hardnekkigheid

Zelfs toen Ma Tok, die had besloten alle nesten meteen maar te gaan schoonmaken, hun nest in de tuin zette, bleven de meiden stug zitten.
Natuurlijk werden zij vakkundig verwijderd, wat weer gegil opleverde.
Ma Tok reinigde alle vier de legnesten en zette ze weer in ons huis.
En nog geen twee minuten later zaten Pippa en Inge weer in hun nest te "broeden."
Schoon ja, dat wel.