In memoriam: Yvonne

Yvonne kwam bij ons samen met haar beste vriendin Yvette.

Vera en Vita met Yvonne en Yvette

Zij waren gered van de slacht door de stichting Red een legkip en ze logeerden bij mevrouw Angelique op haar paardjes-boerderij.
Vera en Vita, de twee bruine legkippen, woonden toen ook nog in de Tok-tuin, zodat ze meteen bij aankomst al wat aanspraak hadden aan lotgenoten.
Het was toen 2015 en de twee grote witte dames waren een jaar of twee, zodat ze volgens de eierboer hun beste legtijd hadden gehad en dus plaats moesten maken voor nieuwe jonge leghennen.
Bij mevrouw Angelique waren ze al een beetje bijgekomen van hun nare tijd, maar ze werden helemaal

Yvonne en Yvette in de ren van Soestdijk

blij van hun hok in de Tok-tuin, dat voor hen alleen was.
Ze wisten toen nog niet eens dat het eigenlijk een paleis was waar ze nu in woonden, dat ontdekten ze later pas.
Yvonne was de bescheidenste van de twee, Yvette was meteen al wat feller en dat is zo gebleven.


Toen ze hier net waren aangekomen hebben ze met de beide toen nog levende Geertruien

wijlen de 2 Geertruien

een geintje uitgehaald.
De Geertruitjes hadden bedacht dat de beide witte legkippen eigenlijk bruin waren, maar dat ze bleek waren door bloedarmoede.
De bruine kippen van de familie waren blij dat er meer bruine kippen bij waren gekomen, de witten daarentegen waren teleurgesteld omdat zij hadden gerekend op vermeerdering van hun kleur in de tuin.

Ook hadden de twee Geertruien een keer de bruine eieren van Vera en Vita vervangen door witte van Yvonne en Yvette, wat grote consternatie opleverde.

En ze hebben een tijd gehad dat ze de kleintjes in hun kammetjes pikten, toen moesten ze van ma Tok

Yvonne en Yvette met hun voetbal

een poosje in Soestdijk wonen, ter bescherming van de kleintjes.
Ze kregen toen een extra lange ren en een speelbal van ma Tok.
Daar zaten zaadjes in, die eruit kwamen als ze ermee gingen rollen. Later sliepen ze alleen in Soestdijk en liepen ze overdag door de tuin, dat ging toen ook weer goed.

En weet u nog van de Olympische kippenspelen?
Toen wilden Daantje en Dirkje een grapje uithalen, maar Yvonne en Yvette waren de twee boefjes te slim af.
U kunt dit verhaal lezen in "Olympische spelen" van maart 2018.

Yvonne met haar verlamde voet

Van de laatste tijd van Yvonne's leven bent u vast op de hoogte, hoe zij op een morgen niet meer op haar ene poot kon staan, haar bezoek aan de dierenarts en haar alleen wonen in een privé-hokje in de Tok-tuin.
Het ging eigenlijk best goed met haar, tot de dag waarop ik haar poot opnieuw verbond omdat de huid wat was afgeschaafd door het onnatuurlijke lopen dat ze deed. Ik had haar voet schoongemaakt en gezalfd, er een mooi verbandje omheen gedaan en ze zat nog even op mijn schoot toen ze plotseling raar begon te snurken en met haar

de familie bij het graf van Yvonne

poten te trekken.
Het leek wel op een epileptische aanval.
Ze werd helemaal slap en haar ogen vielen dicht.
Ik bleef nog even met haar op schoot zitten, maar ik wist al dat dit het einde betekende van Yvonne.
Ik heb haar in de Tok-tuin begraven.

Vaarwel, lieve Yvonne, je was een mooie goede hen.
We zullen je niet vergeten.

Droevig bericht

Ma Tok:

Op mij rust de droevige plicht u mee te delen dat onze mooie lieve Yvonne toch nog plotseling is overleden.
Op vrijdag kunt u haar in memoriam lezen.

Een goed nieuw jaar?

Yvette:

Namens de hele familie Tok mag ik u, de lezers, een heel goed en gezond nieuw jaar toewensen. Wat het inhoudt dat er een nieuw jaar is begonnen weet ik niet en het kan me niet veel schelen ook, voor ons hier in de tuin is elke dag hetzelfde.

Yvonne nog steeds in haar ziekenhokje

Maar wat duurt het lang voordat Yvonne weer terugkomt in de tuin. Ze zit daar maar hoog en droog in haar hokje naar ons te kijken en nu en dan kakelt ze wat. De Leidse les wordt nu steeds gegeven bij het "ziekenhokje", wij zitten dan met ons vieren vlakbij Yvonne, zodat zij mee kan doen.
Ze verveelt zich verder haanlijk, zegt ze en zo'n les is een zeer welkome afwisseling.
Daantje en Dirkje doen hun best om haar op te vrolijken en dat doen ze natuurlijk op hun eigen manier. Ze bedenken allerlei Leidse woorden voor Yvonne's poot, zoals bij voorbeeld "rrotvoet", "kleerrepoot" en "lamme jat". Dat laatste woord is volgens mij eerder Amsterdams dan Leids, maar het klinkt wel lekkerr.
Yvonne had zelf ook een mooie bedacht: "horrrrelklauw", daar hebben we met ons vijven heerlijk om gelachen.
Ik ga nu vooral om met Jenny, wij zijn

Jenny met Daan en Dirk aan het begin van de "Lèdse" les
vlakbij het hokje van Yvonne.

de enige twee grote meiden die door de tuin scharrelen. We zitten ook samen in Soestdijk 's nachts, lekker knus, al mis ik Yvonne wel. Zij verspreidde altijd lekker veel warmte en dat is best fijn nu het zo koud is. Ma Tok heeft het Tok-huis weer eens helemaal schoon gemaakt, dat was hard nodig, zei ze. Ze heeft muizengaatjes dichtgestopt met staalwol, ze hoopt dat de muizen daar niet zo snel doorheen zullen komen.
Ik help het haar hopen, maar ik vrees dat die beestjes gewoon op andere plaatsen nieuwe gaatjes zullen knagen. Ze heten niet voor niets knaagdieren.

Eergisteren mocht Yvonne het even

Yvonne in de tuin met haar rare poot

in de tuin proberen van Ma Tok, maar ze blijft raar huppen in plaats van lopen en dat gaat natuurlijk minder snel dan gewoon met twee poten lopen.
Jenny werd daar heel zenuwachtig van en ze begon naar Yvonne te pikken en haar op te jagen.
Arme Yvonne kon zich niet verdedigen en het was goed dat ma Tok erbij was blijven staan, zodat ze Jenny weg kon sturen. Maar Yvonne durfde niet meer en ma Tok zette haar weer in haar hokje.
Ze zei dat ze voor morgen iets anders in petto had om Yvonne wat oefening in de tuin te geven.

Jenny en Yvette opgesloten in de ren van Soestdijk

Wat dat was merkten wij gisteren toen we wakker werden in Soestdijk, Jenny en ik.
De deuren van het paleis waren gesloten, zodat wij in de ren moesten blijven.
Dat was een tegenvaller!
Jenny werd eerst erg boos, maar toen ze zag dat er lekkers was gestrooid in de ren bedaarde ze een beetje.
Wij keken onze ogen uit toen ma Tok de tuin in kwam om ... Yvonne uit haar hokje te halen en haar in de tuin te zetten.
Toen pas begreep ik haar

Yvonne met de kleintjes in de tuin

bedoeling: zo kon Jenny haar niet aanvallen en kon Yvonne toch even oefenen, zoals ma Tok het noemde. De kleintjes uit het Tok-huis mochten ook naar buiten, die zijn zo klein dat ze Yvonne niet durven aan te vallen.
Dat oefenen van Yvonne stelde niet veel voor, ze hupte wat heen en weer en verder bleef ze stil zitten tot ze het koud kreeg en ma Tok haar weer in haar hokje op de vloerverwarming zette.
Toen mochten wij er ook eindelijk uit.
Ma Tok zei dat ze het niet meer wist met Yvonne en dat ze de dierenverzorgster van Hoogendoorn om raad ging vragen. Ik hoop dat daar wat goeds van komt, want als ma Tok het niet meer weet is het niet best. Straks raak ik mijn beste vriendin kwijt.
En dat in het nieuwe jaar, dat nog maar net begonnen is.

Ziekenboeg in de Tok-tuin

Yvonne:

Weet u het nog?

Yvonne met haar rare poot naar voren gestrekt

Ik had een rare poot en ik zat in een apart hokje opgesloten.
Een luxe hokje, dat wel, maar ik vond er na een poosje toch niet zoveel meer aan.
Ik keek naar mijn familieleden, die heerlijk door de tuin scharrelden en ik kreeg een beetje genoeg van het stilzitten. Oké, nu en dan ging ik wel staan om wat te eten of te drinken, maar verder was het best saai.
Ma Tok gaf mij elke ochtend mijn medicijn in mijn snavel, ik mocht dan bij haar op schoot zitten in de schuur, waar zij het spul in mijn bek druppelde en ik slikte het telkens braaf door.

Toen ik het vijf dagen had gekregen was het flesje leeg.
De dierenarts had gezegd dat het dan iets beter zou moeten gaan en als dat zo was mocht ma Tok een nieuw flesje halen. Maar er zat geen enkele verbetering in mijn poot, hij deed het nog steeds niet toen ma Tok mij liet staan en lopen. Ze keek bedroefd, ma Tok, en ze zei dat ze de dierenarts ging bellen om te overleggen.
Wat er besproken is door de telefoon weet ik

de verbonden voet van Yvonne

niet, maar ik kreeg geen druppels meer en ik werd extra verwend.
Ma Tok nam mij wel op schoot en ze deed iets om mijn voet, een soort van verband, waardoor mijn tenen niet meer in een klauwtje konden staan. Ze dacht dat dat misschien zou helpen om mijn poot beter te maken.
Na een dag en een nacht haalde ze het er weer af en liet ze me weer staan. Mijn voet was iets beter, zei ze blij en de volgende dag kreeg ik toch weer van die druppels in mijn snavel.
Ik kreeg 's avonds een nieuw verband om mijn voet, dat was iets breder, zodat mijn voet nog wat platter leek. Wat zou het fijn zijn als ik de volgende morgen weer zou kunnen lopen!
Maar dat was helaas niet zo.
Omdat het een feestdag was kregen wij allemaal extra veel lekkers en er werd flink gesnoept in de tuin en in mijn hokje ook.

Jenny met haar paarse kam

Ik zag dat Jenny geen wormen kreeg en de anderen wel.
Jenny loopt namelijk al een poosje rond met een rare paarse kam en ma Tok heeft aan mevrouw Angelique gevraagd of zij weet hoe dat kan komen en wat er aan gedaan kan worden.
Mevrouw Angelique antwoordde dat het kon komen door te eiwitrijk voer, dus nu krijgt Jenny geen wormen meer. Zij krijgt extra lekkere zaadjes en restjes groente als traktatie. Als de wormen in de tuin op zijn mag zij weer bij de anderen.
Omdat het niet erg hielp heeft ma Tok ook nog aan de dierenverzorgster bij Hoogendoorn gevraagd om raad en zij zei dat het

de medicijnen bij elkaar

ook kan komen door zuurstofgebrek.
Om dit op te lossen had zij een goed recept: vier dagen lang elke dag een kwart paracetamol in de snavel en karnemelk te drinken geven en het zou over gaan.
Jenny heeft haar kuurtje gehad en het lijkt inderdaad te helpen, haar kam begint weer rood te worden. Hoe is het mogelijk!
Omdat ma Tok graag het zekere voor het onzekere neemt volgt zij de raad van beide deskundigen op. Het werkt, dat is het belangrijkste, alleen weet zij nu niet wát heeft geholpen, de paracetamol of het minder eiwitrijke voer.
De karnemelk vonden de dames niet echt lekker. Dit is misschien de invloed van pa en ma Tok, die die drank allebei verafschuwen.
Zoals u ziet is er een hele ziekenboeg bij de familie Tok ontstaan en ma Tok heeft het er maar druk mee. En dat juist nu al haar kuikens en kleinkuikens bij haar op bezoek kwamen vanwege de feestelijke dagen.
Maar ik hoor haar niet klagen, hoor, ze geeft mij elke dag mijn druppels en daarna mag ik nog een poosje op haar schoot zitten, gewoon omdat dat zo gezellig is.

Yvonne's poot

Yvonne:

Ik had een rare poot.
Nee, niet zomaar een klein beetje, ik kon er niet meer mee lopen.
Ik probeerde het natuurlijk wel, vooral toen ma Tok wormpjes strooide voor ons, maar zij zag het meteen, dat die ene poot niet mee wilde doen.

Yvonne in haar privé-hokje

Ik werd opgetild en ik mocht mee naar binnen het mensenhuis in.
Nu betekent dat meestal niet veel goeds heb ik gemerkt, maar het viel me mee. Ma Tok legde me op mijn rug op haar schoot en ze begon mijn poten te bekijken. Ja, allebei mijn poten, ze vergeleek ze met elkaar. Eerst had zij mijn voeten gewassen met heerlijk warm water, dus ik hoefde me niet te schamen voor mijn zwarte zandpoten. Ma Tok keek heel nauwkeurig mijn voeten na, maar ze zag niets bijzonders, zei ze. Ze voelde langs mijn poten omhoog, maar ook daar kon ze niets ontdekken.
Toen ging ze opbellen naar de dierenarts en ik hoorde dat ik daar werd verwacht in de middag. Ik werd in een apart hokje gezet met een bakje water en een heleboel meelwormen, omdat ik de uitdeling had gemist door mijn uitstapje naar het mensenhuis. Nou, die wormen waren in no time in mijn krop

het medicijn voor Yvonne

verdwenen.
Ik had ze net allemaal opgesnaveld toen ma Tok mij kwam halen. Ik mocht in de auto van pa en ma Tok mee, op schoot bij ma Tok. Lekker warm was het in die auto! Heerlijk, ik werd er gewoon slaperig van. Ik werd weer wakker toen we uit de auto gingen om een huis binnen te gaan.
Pa en ma Tok gingen zitten en ik mocht alweer op schoot. Pa en ma Tok praatten met de mevrouw achter de balie over mij, zij bleek ook kippen te hebben in haar tuin. Ma Tok vertelde haar over onze verhaaltjes en de mevrouw ging meteen naar ons kijken op haar computer.
Een heel grote hond was vóór mij aan de beurt, hij liep met zijn baas mee naar binnen bij de dokter, maar ik kon zien dat hij er niet veel zin in had. Oeioei, zou het eng zijn daar in die kamer?
Maar de hond kwam er gewoon weer uit lopen, dus erg gevaarlijk kon het niet zijn geweest.
Ik werd door ma Tok de onderzoekskamer

Yvonne in haar privé-hokje met raam en vloerverwarming

ingedragen en op een tafel gezet. De dierenarts keek naar mijn zere poot, hij zag ook niets afwijkends, maar toen ging hij bovenaan mijn poten met zijn handen en hij maakte allerlei rare bewegingen, die erg veel pijn deden.
Dat vertelde ik hem ook en gelukkig hield hij toen op. Pa en ma Tok praatten nog even met hem en toen kreeg ik een drankje in mijn snavel gedruppeld. Het smaakte naar niks, dus ik slikte het netjes door.
En gelukkig mocht ik toen weer mee naar huis.
Mocht ik toen ook weer in de Tok-tuin lopen? Nee, dat ging niet door en niet alleen omdat ik niet kon lopen, ik mocht het ook niet, ik had "hokrust" hoorde ik.
Ma Tok zette me in het hokje waar ik al in gezeten had, maar het was nog luxer geworden: er zat nu

het "gordijn" tegen de koude wind

vloerverwarming in!
Dat was lekker!
Ik ging meteen met mijn hele lijf op dat warme plekje liggen en toen zag ik dat mijn leeggegeten etensbakje weer was gevuld.
Lui liggend kon ik het leeg snavelen, wormpjes en lekkere zaadjes.
Nou, ik wil niet op de zaken vooruit lopen, maar dit houd ik wel even vol.
Omdat de harde wind op de open voorkant van mijn hokje stond deed ma Tok er een vuilniszak voor.
Toen was het gezellig donker binnen en ik sliep heerlijk.

Volgende week hoort u hoe het verder ging met mijn poot.

Privé-les of schoolklas?

Jenny:

Mijn vriendin Katie is er niet meer.
Ze ging het mensenhuis in en ze kwam er niet meer uit.
Ma Tok zegt dat ze nu onder ons woont, diep in de tuin.
Ik vind dat een beetje raar, maar toch ook wel mooi: zo is ze toch niet ver weg.

Jenny en Katie waren altijd samen

Ik heb mijn hele leven met haar samengewoond en dan is het wel wennen als je maatje opeens niet meer vlakbij je is.
Gelukkig slaapt Yvonne nog steeds bij mij in Soestdijk. Yvette doet dat ook weer, sinds het verdwijnen van Katie. Eerst had ze maar een paar nachten bij ons geslapen en toen was ze het zat. "Ik ga weer terug naar het Tok-huis," zei ze. "Wat jij doet moet je zelf maar weten." Dit laatste tegen Yvonne, die ervoor koos bij Katie en mij te blijven logeren. Daar ben ik nu heel blij om, anders had ik toch helemaal in mijn uppie in mijn paleis gewoond. En een paleis is mooi, maar alleen wonen is niks voor een kip.

Jenny met Daantje en Dirkje

Zo ben ik ook blij met mijn twee nieuwe vriendinnetjes Daantje en Dirkje. Zij geven mij nog steeds les in de edele "Lèdse" taal en ik moet zeggen dat ik het erg lollig vind met die twee. Wat een heerlijke ondeugden zijn ze.
Ik heb een paar dagen privé-les gekregen, maar nu komen Yvonne en Yvette er ook telkens bij, zij vonden het ook tijd om een vreemde taal te leren, kakelden ze. En nu is het dus weer een echt schooltje geworden. Met als vreemde karaktertrek dat de leraressen ondeugender zijn dan de leerlingen. Ik denk dat Yvonne, Yvette en ik ook maar wat lessen stoutheid moeten volgen, dan

Geertrui zaliger

wordt het vast een heel gezellige boel hier in de tuin.
Daantje en Dirkje hebben mij verteld over hun goede leerdame Geertrui, die hen Leids en streken heeft bijgebracht. Wat ontzettend jammer dat ik die Geertrui nooit heb mogen ontmoeten. Zij schijnt ook onder de Tok-tuin te wonen. En haar tweelingzus ook, maar ik denk dat er van haar alleen nog wat botjes over zijn, of helemaal niets meer, dat kan ook.
Wij kennen intussen al aardig wat Leidse woorden en uitdrukkingen en als we in de tuin Daantje of Dirkje tegenkomen begroeten we elkaar met "Hé jûh!", en dan lopen we weer vrolijk verder. Yvette riep een keer "Goeiemorrûgûh" naar

Laza is zorgzaam naar Jenny

mij, daar moest ik errûg (oeps) om lachen. Er is zo toch weer meer vrolijkheid gekomen in de Tok-tuin. LazaRus kwam bij mij kakelen om te vragen of ik het wel naar mijn zin had hier, vooral omdat ik nu zonder Katie verder moet, dat vond ik erg zorgzaam van hem. Hij is een heel goede haan, die op al zijn hennen let en ze moed inkakelt als dat nodig is. Zo schijnt hij ook voor Daantje en Dirkje te hebben gezorgd toen Geertrui was overleden. Ik had nog nooit een haan als leider van een kippenfamilie meegemaakt, maar ik zie het fijne er nu wel van in. Natuurlijk kunnen hennen ook wel voor zichzelf zorgen, maar een haan

LazaRus aan het hoofd van de familie Tok

aan de kop van een familie is een extraatje.
Ik voel me hier helemaal veilig, met een net boven ons hoofd tegen de roofvogels en een haan die alles in de gaten houdt.
Ik ben goed terecht gekomen, jammer dat Katie maar zo kort hier heeft kunnen wonen.
Maar als ik Ma Tok mag geloven zal de volgende kip die hier komt weer Katie genoemd worden, omdat mijn Katie hier veel te kort is geweest. Katie2 zal deze nieuwe hen gaan heten. Ma Tok kon me alleen niet vertellen hoe lang het nog gaat duren voordat we die kip mogen begroeten en ook niet hoe ze eruit gaat zien.
Dat laat ik maar aan haar over.

Tok- en Tuinregels

Barbara:

Het is wat moeilijker geworden voor ons, Babette en mij, hier in de tuin.
Hoe dat komt?
Door die twee grote nieuwe dames.

Katie stuurt Barbara weg

Zij zijn hier nog maar net en nu al werd ik pas gewoon weggestuurd door die ene met die kale plek op haar rug, Katie heet ze.
Ik vond dat behoorlijk brutaal, maar omdat ze zo groot is ging ik toch maar een stapje opzij.
Ma Tok, die het zag, zei tegen Katie dat dat niet de bedoeling was, dat iedereen hier dezelfde rechten heeft, groot of klein en bruin, wit of zwart. Of een mengsel daarvan, dat hebben we hier ook tenslotte.
Katie trok zich niet veel aan van ma Tok, maar ik kreeg stiekem een paar extra wormpjes van haar.
"Ze leert het wel," zei ze tegen mij,

Katie en Jenny in Soestdijk op stok

"ze heeft een moeilijke tijd achter de rug waarin ze heeft moeten vechten voor haar eten." Tja, dan ga je vast raar doen, dat kan ik wel begrijpen, maar ze moet het toch afleren als ze bij de familie Tok wil horen. Anders moet ze maar weer worden opgesloten in Soestdijk.
Zij en Jenny slapen gelukkig nog wel in hun paleis, dus in de nacht kunnen ze ons niet dwars zitten.
Ik vroeg me al af hoe lang het zou duren voordat ze ook bij ons in het Tok-huis zouden komen overnachten, maar er is iets heel onverwachts gebeurd. Ma Tok kwam erachter toen ze ons kwam tellen voordat ze onze huisdeur ging sluiten voor de nacht. Ze telde en ze telde nog een keer en nog

Yvonne met Jenny en Katie in Soestdijk

eens, maar ze kwam niet tot zeventien. Er miste een kip.
Ze ging ons allemaal bij de naam noemen om te zien wíe de vermiste was en dat hielp: Yvonne zat niet in het huis.
Ma Tok keek in de tuin, maar ze zag geen grote witte vlek, die een hen zou kunnen zijn. Het was al behoorlijk donker, vandaar. Plotseling ging haar een licht op en ze liep naar Soestdijk, waar ze met haar zaklamp door het raampje naar binnen scheen. En ja hoor, daar zaten niet alleen Jenny en Katie, maar ook Yvonne gezusterlijk op de stok.
En drie avonden later had ook Yvette zich bij de andere grote

gezellig met z'n vieren

kippen aangesloten, zodat Soestdijk nu door vier grote dames wordt bewoond.


Waarom de twee grote witte meiden zich bij de grote bruine hebben gevoegd weet ik niet, maar ik vind het wel prettig dat ze niet bij ons slapen. Nu hebben wij geen last meer van hun grote lijven als we 's morgens wat willen snavelen, ze stonden altijd in de weg bij de voersilo.

de ren (hier nog voor Soestdijk)

Ma Tok heeft trouwens de ren vóór Soestdijk weggehaald, die is daar niet meer nodig nu Jenny en Katie vrij zijn.
De ren staat nu een eindje verder

de tuin in, als een soort schuilplek voor ons als het regent.
Dan hoeven we niet per se naar

binnen te gaan om droog te blijven, we kunnen onder het plastic dak van de ren droog zitten.
Alleen als het erg hard waait worden we daar toch nat, maar we hebben ook de struik nog om te schuilen. En ons huis natuurlijk.

Familie-uitbreiding

Yvonne en Yvette:

Tsjongejonge, wat hadden wij het druk!
Eerst kwam Maria naar ons toe met de vraag of wij samen met haar Daantje en Dirkje wat zouden kunnen opvrolijken. Die twee schijnen zwaar depressief te zijn door de dood van Geertrui.

wijlen Vera en Vita

En terwijl we daar over aan het nadenken waren kwam ma Tok ons vertellen dat er een uitbreiding van de familie op komst was.
Zij vond ons de aangewezen hennen om daar wat over te vertellen, omdat de twee nieuwe dames uit onze stal kwamen.
Dit laatste maar bij wijze van spreken, ze komen bij mevrouw Angelique vandaan.
Nee, het zijn geen kuikens, als u dat mocht denken. Het zijn geredde kippen, net zoals wij. Ze zijn wel bruin, dus meer zoals Vera en Vita waren, en ze kwamen ook niet uit een grote legschuur.

Vera, Vita, Yvette en Yvonne

Ze hadden bij een boer gewoond, die plotseling ernstig ziek geworden was en toen niet meer voor hen kon zorgen. Zijn vrouw wist niet dat er ergens kippen waren, dus toen ze na een paar weken werden ontdekt waren ze uitgehongerd en erg verzwakt.
Deze twee meiden uit het oosten van het land hebben al een poosje bij mevrouw Angelique gewoond, dus ze zien er niet meer zo zielig uit als toen ze net gevonden waren.
Mevrouw Angelique zou ze best willen houden, maar haar andere kippen pikten dat niet, of eigenlijk pikten ze wel, maar dan in de twee arme dieren. Dus nu liepen de bruine meiden los rond, terwijl de andere kippen in een ren zaten.

Soestdijk is weer schoon

Om die ren heen staat een hek, dat onder stroom staat, dat is nodig

omdat er in de winter vossen bij de farm komen en die maken de kippen dood als ze de kans krijgen. Daarom moesten de loslopende kippen verhuizen en mevrouw Angelique vroeg aan ma Tok of zij ze wilde adopteren. En natuurlijk kon die weer eens geen "nee" zeggen, zodat de beide dames hier mochten komen.
Eerst ging ma Tok Soestdijk helemaal uitmesten, zoals zij dat noemt. Dat was nog niet gedaan sinds wij naar het Tok-huis verhuisden, al veel te lang geleden dus. Ze kroop helemaal in de ren omdat daar nog wat vergif kon

het schone nachthok

liggen dat zij daar een tijd geleden had neergelegd voor de muizen.

Alles werd minutieus nagekeken en gereinigd, de waterspuit werd zelfs op het hok gezet, zodat het van binnen en van buiten helemaal schoon was. Dat moest een paar dagen drogen, waarna ma Tok het nachthok opnieuw ging inrichten. Er kwam hennepstrooisel op de bodem van het nachthok en ook tabak, tegen de luizen. De oude ren, die al jaren achterin de tuin stond, werd naar Soestdijk gesleept en ook schoongemaakt. Die werd op Soestdijk aangesloten, zodat de kippen wat meer bewegingsvrijheid zouden hebben.
Ze moeten namelijk eerst even

Jenny en Katie in Soestdijk

apart wonen, maar wel in de tuin, zodat wij aan elkaar kunnen

wennen. Later kunnen ze dan bij ons in het Tok-huis komen slapen, als ze daar aan toe zijn.
Zo stond alles klaar voor de komst van de twee nieuwe hennen.
Op een mooie dag gingen pa en ma Tok samen met de auto naar mevrouw Angelique om ze op te halen.

En inmiddels zijn ze al een weekje bij ons in de tuin.

Ma Tok: volgende week hoort u meer over de beide nieuwe kippen, die Jenny en Katie heten.  Dit om een moeder en dochter in Engeland te vernoemen, die "not amused" waren toen er deze zomer niet gebroed mocht worden, net toen hun namen aan de beurt waren. Ik ga ervan uit dat dit alles weer goedmaakt. 

De verhuizing

Yvonne en Yvette:

Er heeft in de Tok-tuin een verhuizing plaatsgevonden.

Soestdijk met Yvonne en Yvette er nog in

Nee, daarmee bedoelen wij niet dat Kenau nu aan de andere kant van de tuin verblijft (zie vorige verhaaltje).
Wie is er dan verhuisd?
Wel, dat zijn wij tweeën.
U weet toch dat wij in het grote hok, dat ook wel Soestdijk genoemd wordt, woonden?
Wij hadden dat hele paleis voor onszelf, dat was best luxe.
Maar één van ons, we noemen geen namen, ging al een tijdje niet meer in Soestdijk op stok, maar bij de kleintjes in het Tok-huis.
Omdat dat niet zo gezellig was voor de ander van ons, we noemen nog steeds geen namen, zette ma Tok Yvonne elke avond weer bij Yvette

Yvonne in het Tok-huis op stok

in Soestdijk op de stok.
Oeps, toch namen genoemd.
Nou ja, dan weet u het maar ook, wat maakt het eigenlijk uit?
Ma Tok vroeg zich af waarom Yvonne telkens in het Tok-huis op stok ging.
Om eerlijk te zijn weet zij dat zelf ook niet, ze liep gewoon met de anderen mee als die op stok gingen en zo kwam ze dan in het Tok-huis terecht.
Yvette bleef dan nog een tijdje buiten lopen totdat ze zich eenzaam naar Soestdijk begaf om te gaan slapen.

Yvette

Yvette: "Waarom kwam je niet meer bij mij slapen?
Ik vond het echt ongezellig in mijn eentje in dat paleis.
Luxe is leuk, maar gezelligheid is veel meer waard."

Yvonne: "Ik zei toch dat ik dat zelf ook niet wist.
Misschien vond ik het wel gezelliger bij al die anderen dan bij jou alleen.
Niet dat ik je niet mag, hoor, maar wij zijn zo langzamerhand wel een beetje uitgekakeld met ons tweeën."

Yvette: "Ja, maar om mij dan maar gewoon helemaal alleen te laten..."

Yvonne: "Tja, dat vond ik ook niet fijn, daarom vroeg ik je ook om met

Yvonne

mij mee te gaan om bij de kleintjes op stok te zitten."



Yvonne en Yvette:

Toen Ma Tok ons allebei in het Tok-huis zag zitten lachte ze.
Ze zei dat ze ons die avond weer naar ons eigen hok ging verhuizen, omdat het de volgende dag zondag was en dat betekent dat de deur van het Tok-huis pas om twaalf uur open gaat, omdat Laza anders te vroeg begint te kraaien en dat vindt niet iedereen in de buurt zo geslaagd.
Op een andere avond, als de

gezellig met de hele familie Tok in het Tok-huis op stok

kleintjes de volgende morgen om tien uur naar buiten zouden mogen, zou ze het een keer proberen.
Als alles dan goed zou gaan en wij de kleintjes niet in hun kammetjes pikten, zouden wij voortaan bij de rest van de familie mogen slapen.
En ging dat goed?
Jazeker, helemaal prima.
Zodat wij nu ook in het Tok-huis wonen.
Wel zo gezellig.
Of wij de luxe van paleis Soestdijk missen?
Als snavelpijn!
En we kunnen elke dag nog even een bezoekje brengen aan ons oude vertrouwde hok.
Als we dat willen, tenminste.

Nieuws over het "gele waaiertje"

Yvonne en Yvette:

Weet u nog dat wij u een verhaal hebben verteld over een eigenwijs kuikentje, dat langs kwam waaien toen het hard stormde? (zie de verhaaltjes van 22 en 29 maart).

het gele waaiertje toen het net uit het ei was gekropen

Het "gele waaiertje" hadden we het beestje genoemd en het kleintje woonde bij de mevrouw, bij wie wij ook even hebben gebivakkeerd.
Op een echte farm.
Dat gele waaiertje wordt al een heel kipje en het blijkt dat het een "zij" is, een hen dus, net zoals wij.
Ze zal niet zo groot worden als wij, denken we, maar wel iets groter dan de meeste leden van de familie Tok. Ma Tok zou haar heel graag een keer in levenden lijve ontmoeten, maar het is wel een behoorlijk eind rijden met de auto, dus daar zal wel niets van komen.

Mevrouw Angelique heeft foto's gestuurd zodat u kunt zien hoe het kleine gele waaiertje er nu uitziet. Ze lijkt totaal niet meer op haar kuiken-vorm, vindt u ook niet?
Ze is niet meer geel en de wind zou er een hele dobber aan hebben om

het gele waaiertje nu

haar omhoog te blazen.
Wij vinden haar erg mooi geworden, al houden wij meer van witte kippen, maar misschien zijn wij een ietsiepietsie bevooroordeeld.

Dit dametje heeft ook nog twee zussen en twee broers, die staan op

geel waaiertje met ervoor 1 van haar zusjes

de volgende foto's.
Lollige kipjes en haantjes, dat moeten wij wel zeggen.
Hun moeder is er ook bij, maar die hadden wij al gezien op de foto's van de vorige verhaaltjes.
Die moeder heeft een baard!
En dat voor een hen, het moet toch niet gekker worden.
Nu schijnt dat bij menselijke vrouwen ook wel eens voor te komen en die vrouwen worden dan zo bijzonder gevonden dat zij een heel festival winnen.
En dat ging niet eens over baarden, maar over zingen.
Met de baard óp de keel in plaats van erin.

Maar ja, mensen zijn rare wezens, daarover zijn wij het hier in de Tok-tuin wel eens.
Al vinden wij Ma Tok een soort van uitzondering op deze regel, maar dat komt misschien omdat zij voor ons zorgt.

Dit alles gekakeld hebbende vragen wij ons af of mevrouw Angelique nog wel eens geredde legkippen

de beide broertjes van het gele waaiertje

huisvest.
Wij waren indertijd bij haar omdat de normale opvang-moeder, om haar zo maar even te noemen, er even niet was.
Op vakantie of iets dergelijks.
Pa en Ma Tok gaan nooit op vakantie. Ja, vorig jaar zijn ze twee hele nachten weggebleven, toen kwam mevrouw Katblad ons eten geven en de kleinere kipjes en Laza uit het Tok-huis laten.
Dat was ook best in orde, maar langer moest het toch niet duren, vonden wij.
Ma Tok hoort bij ons en Pa Tok ook wel een beetje.
En kijkt u nu maar even naar de dame met de baard, hihihi.

geel waaiertje met haar moeder, de dame met de baard

Ma Tok: Met dank aan mevrouw Angelique voor de prachtige foto's.