In memoriam: Xandra

Ma Tok: 

Xandra kwam bij ons wonen samen met haar vriendin Xena in 2022. 

Xandra en Sandra

Ik had de twee reuzenkippen gehaald om Sandra, die toen alleen was overgebleven in Soestdijk, gezelschap te houden. 

Ze pasten zich heel snel aan en voelden zich al gauw thuis in de Tok-tuin. 

Sandra overleed en zo bleven de twee mooie Brahma's samen in Soestdijk wonen. 

Ze hadden het erg naar hun zin in de tuin en met alle kleintjes, zoals ze de krielkippen noemden, konden ze het goed vinden. 

Xandra's laatste daad was het eren van Daantje met een grap, waarvoor ze samen met Xena Angelique inschakelde als hulp-hen.

Helaas is Xandra op een nare manier aan haar einde gekomen. 

Zij rust nu voor altijd onder de Tok-tuin, waar ze zo gelukkig was met Xena en de andere kippen.

Rust zacht lieve Xandra, we vergeten je nooit.

Droevig bericht

Xandra

Amalia en Alexia

Ma Tok:

Er is iets vreselijks gebeurd in de Tok-tuin. 

Er zijn drie hennen tegelijk overleden.

Hoe dit kon gebeuren kunt u aanstaande vrijdag lezen, ook de "in memoriams" voor deze kippen zullen dan verschijnen.

De familie Tok is in diepe rouw gedompeld.

Hoor wie klopt daar kippen (4 slot)

 Xena en Xandra:

We gaan verder waar we vorige week waren gebleven. We riepen dus de hulp in van één van de zogenaamde buitenkipjes.

Angelique met haar onschuldige gezichtje

We kozen Angelique uit, omdat die er het onschuldigste uitziet. Zij was wel voor een grapje te porren en zo bedachten we het volgende. 

Als het 's avonds donker zou zijn geworden zou Angelique de hoge trap naast het Tok-huis opgaan en daar op het kleine deurtje kloppen. Een paar keer was genoeg om verwarring te scheppen, dachten wij. En dan de volgende avond weer, net zolang tot er onrust zou zijn ontstaan. Natuurlijk mochten de andere buitenkippen in de struik niet zien wat er gebeurde, anders was de lol er snel af als zij zouden gaan kakelen. 

En Angelique deed het prima, pas na de vierde nacht zagen wij Quinoa en de tsaar samen kakelen en naar de struik kijken. 

Nikolaas en Quinoa samen in de Tok-tuin

Zouden ze ons door hebben? 

Nee hoor, die avond ging de tsaar netjes naar binnen met de anderen. 

Wat wij niet hadden gezien was dat Quinoa ook in de struik was gaan zitten, dat merkten we de volgende dag pas, maar toen was het te laat. Zij had Angelique naar boven zien gaan om aan het deurtje te kloppen. En zij vertelde het natuurlijk aan haar vader, die ons allemaal bij elkaar riep. 

Hij humde een paar keer om de aandacht te krijgen en riep toen Angelique bij zich. Die beefde een beetje en dat vonden wij niet eerlijk, daarom stapten wij ook naar voren en we gingen naast het kleine hennetje staan. 

Xena en Xandra komen bij Angelique staan

"Wij horen er ook bij," kakelden we en Angelique keek opgelucht. 

"Nou, vertel jullie verhaal dan maar," kakelde de tsaar en ja, toen hebben wij alles verteld, over hoe wij graag weer eens wilden lachen en dat wij toen een geintje hadden verzonnen, om Daantje en Dirkje te eren. En omdat wij zelf te groot zijn om de hoge trap naar het deurtje aan de zijkant van het Tok-huis te beklimmen hadden we Angelique ingeschakeld. 

Nikolaas keek naar Quinoa, die begon te giechelen waarop Angelique mee begon te doen en even later kon niemand haar lachen meer inhouden. Zelfs de tsaar, die eerst streng had gekeken, begon te grinniken. Het werd zo'n gekakel dat ma Tok verschrikt kwam kijken of de rode kater weer in de tuin 

Nikolaas moet toch ook lachen

was gekomen. 

We begrepen eigenlijk niet waarom we zo moesten lachen, waarschijnlijk van opluchting omdat het maar een grap was geweest en niet iets engs. 

De tsaar kakelde dat hij het een leuk idee vond om Daantje en Dirkje te eren met een grap en hij riep iedereen op om ook iets lolligs te bedenken. Maar niet allemaal tegelijk natuurlijk, dan zou het veel te onrustig worden in de tuin.

Hoor wie klopt daar kippen (3)

Xena:

Wij, Xandra en ik, hebben allerlei verhalen gehoord over Daantje en Dirkje en over Geertrui, die hier ook gewoond heeft. 

de beide Geertruitjes

Dat was voor onze tijd, al hebben we Dirkje nog even meegemaakt en Daantje nog een paar jaren. 

Naar aanleiding van Daantjes verscheiden kwamen er veel anekdotes naar boven bij de familie, die deze drie kippen allemaal hebben meegemaakt. 

Wij begrepen dat het toen een dolle boel was hier in de tuin en dat er veel gelachen werd. Ik vind het jammer dat dat nu niet meer gebeurt en daarom hebben Xandra en ik besloten daar iets aan te gaan doen. 

We zitten elke avond samen in Soestdijk en voordat we gaan slapen kakelen we altijd nog een poosje. Die tijd gebruikten we nu voor het bedenken van iets grappigs, maar dat viel nog niet mee.

Xandra:

U hebt het al van Xena gehoord, dat wij graag iets meer lol in het leven in de Tok-tuin wilden brengen. 

Daantje en Dirkje

Ik heb begrepen dat de drie ondeugden daar heel goed in waren, maar voor ons geldt dat niet. We hadden wel bedacht dat we iets heel geks moesten bedenken en dat het niet moest lijken op een grap van Daantje, Dirkje of Geertrui. 

Hadden wij maar net zo'n lollige geest als die kleintjes. 

Voorlopig wisten we geen van beiden iets te bedenken, maar we bleven ons best doen. 

Xena en Xandra:

Omdat wij iets hadden bedacht dat wij niet zelf zouden kunnen uitvoeren besloten we de hulp in te roepen van één van de kleine kipjes, die we dan maar in ons complot moesten betrekken.

Wie van de hennen ziet er onschuldig genoeg uit?

We keken de tuin rond om te zien wie daarvoor het meest in aanmerking zou komen. 

Het moest iemand zijn die niet zo snel verdacht zou worden, iemand met een lief karakter, die toch mee zou willen en durven doen.

We kakelden er een hele avond over, zolang zelfs dat we pas heel laat gingen slapen. En daardoor werden we ook veel later dan anders wakker, zó laat zelfs dat de buitenkipjes ons kwamen wekken. 

Dat was nog nooit gebeurd. 

En op dat moment wisten we ineens wie we zouden vragen om mee te doen met ons grapje. 

U mag zelf alvast gaan raden wie het was, want omdat het verhaal te lang gaat worden vertellen wij volgende week verder.

Winter

Xandra:

Het is koud, vindt u ook niet? 

aarde achterin de tuin

Wij kippen kunnen daar goed tegen, we hebben zogezegd een donzen dekbed om ons lichaam gebouwd, maar we voelen het toch wel aan onze voeten als die op de grond zijn. 's Nachts hebben we daar geen last van, dan zitten we op de stok en zakken een beetje door onze poten zodat onze voeten ook in het dons zijn, maar overdag is het best even doorbijten, vooral als we net uit onze warme slaaphouding komen. Gelukkig is het achterin de tuin niet zo koud, daar liggen geen tegels maar aarde en die is veel warmer. Daarom zijn wij in de winter meestal daar te vinden, behalve als ma Tok lekkers voor ons strooit, daarvoor willen we wel even op de koude tegels lopen. 

de piktafel

Het wordt pas echt vervelend als het ook nog gaat regenen, dan is alles nat in de tuin. Als ma Tok dan wat lekkers neerlegt wordt dat ook nat. Niet dat het daar veel kans voor heeft, meestal is het op voordat het vochtig is geworden, maar dat geldt niet voor eivoer, dat is niet zo snel op te snavelen, het ligt meestal even voordat het allemaal op is. 

Ma Tok had een poosje geleden al iets voor ons gekocht waar ze het op kon strooien, een mooie piktafel. Nee, geen picknicktafel, al lijkt het daar sprekend op, deze tafel is speciaal gemaakt voor kippen. 

de ren met de piktafel erin

Omdat de meelwormen op waren en ma Tok ons niet alleen groentes wilde geven ging ze in de Tok-tuin aan de slag. De grote ren, die ze een paar weken geleden had verplaatst om de vijf nieuwste kipjes wat makkelijker in het Loo te kunnen zetten 's avonds, werd weer terug gesleept en in het midden ging ma Tok de grond een beetje ophogen met aarde uit de tuin. Daar bovenop gooide ze een zak zand leeg en dat maakte ze glad. Dáár weer bovenop kwam de piktafel te staan, die nu droog bleef onder het dekzeil van de ren. 

Xandra bij een plas in de natte tuin

Ma Tok stond blij naar het resultaat te kijken, maar wij werden ongeduldig. Wanneer kregen we nu het beloofde lekkers? Eindelijk ging ze naar de voerton waar het eivoer in zit en haalde er een paar volle scheppen uit, die ze leegde in de bak van de piktafel. 

Nou, u begrijpt dat ik er als eerste bij was. Dat spul is zó lekker, daar eet je gewoon je snavel bij op! De anderen kwamen één voor één ook kijken en proeven en ma Tok stond in de regen te lachen om ons. Ze werd helemaal nat, maar dat vond ze niet erg, zei ze, ze ging dadelijk binnen wel iets droogs aantrekken en haar haren drogen. Ja, dat kunnen mensen, andere veren aantrekken, ze zijn dan meteen weer droog, dat is best handig. Maar ik heb toch liever mijn verenpak, lekker warm in de winter en koel in de zomer. 

 

Het nut van het herrie-monster

Xena:

U hebt van kleine Babette al gehoord over het grote herrie-monster dat ma Tok in onze tuin heeft geïntroduceerd. 

het herrie-monster

Omdat de wieltjes van dat ding er telkens afvielen was ma Tok een beetje boos geworden op dat ding, maar dat was over toen haar kuiken, die al een volwassen haan is, langskwam met zijn eigen kuikens, twee nog kleine haantjes. Het volwassen kuiken had de wieltjes in no time goed vast gemaakt onder het monster en nu kon ma Tok er weer mee aan de slag. Omdat ze had geprobeerd modder op te zuigen moest ze wel eerst de slang, die uit het ding komt, schoonspoelen met de waterslang en daarna moest die slang ook nog drogen maar toen kon ze eindelijk aan de slag. Het monster werd gestart en begon weer vreselijk veel herrie te maken en weet u wat ma Tok ging doen?

witgekalkte muren in Soestdijk

Ze ging Soestdijk, ons paleis, helemaal leegzuigen met dat ding. Er lag niets meer in het nachthok en ze ging ook de wanden helemaal zuigen. Zou ze dat doen om de luizen eruit te krijgen? Want ondanks alle gesproei zitten die er nog steeds, al zijn het nu heel kleine babyluisjes geworden. Maar kleine babies worden groot en dat gebeurt doordat ze ons bloed drinken, dus wij vinden die babies helemaal niet leuk. Net goed dat ma Tok ze allemaal probeert weg te krijgen. Toen ze klaar was had ze een rood hoofd van het in ons nachthok hangen met haar bovenlichaam. Ze ging ook nog met een grote kwast en een pot speciaal spul aan de slag. 

Ons hele nachthok kreeg een wit laagje aan de binnenkant, vooral alle naden werden grondig dichtgesmeerd. Ze liet het allemaal opdrogen en ging het toen weer inrichten met hennepvezel en de voersilo kwam er ook weer in. 

Wat zouden wij lekker slapen, dachten we, Xandra en ik.

Xandra:

Wij, Xena en ik, hadden geïnteresseerd staan kijken naar de bezigheden van ma Tok. 

Alles is weer netjes en de wanden zijn wit

Pas toen ze helemaal klaar was mochten wij weer in ons paleis, nou dat had lang geduurd hoor. Natuurlijk konden we ondertussen in het Tok-huis gaan eten en drinken als we dat wilden, maar in je eigen huis is alles toch altijd fijner. We gingen samen kijken, één voor één door de deur natuurlijk, anders zouden we klem komen te zitten, die deur is niet echt breed. Het viel ons niet tegen zoals alles er uitzag en het rook ook weer lekker fris binnen. We namen een paar snavels vol van het voer, dat ook weer nieuw was in een schone voersilo, en daarna gingen we weer naar buiten, de tuin in. 

Daar kwam de tsaar op ons af. 

"Wat is er toch allemaal gebeurd daar binnen in Soestdijk?" vroeg

tsaar Nikolaas in de ren van Soestdijk

hij. Wij legden uit dat ons nachthok een goede beurt had gehad met het herrie-monster en dat alles er weer piekfijn uitzag. 

Ik zag dat hij een beetje jaloers keek en ik vroeg hem of hij het fijn zou vinden als het Tok-huis ook zo'n beurt zou krijgen. Hij kakelde dat dat eigenlijk best hard nodig was, er lagen weer allemaal losse veertjes op het plateau en de bodembedekking was ook best wel aan vervanging toe. 

"Ik denk dat ma Tok hierna het Tok-huis gaat behandelen," kakelde ik en ik zag dat Nikolaas blij keek toen hij dat hoorde. Nu hoop ik maar dat dat ook echt gaat gebeuren, anders sta ik straks in mijn ... eh ... blote vel, zal ik maar zeggen, want een hemd heb ik niet aan. 

Afwachten maar, u hoort vast volgende week wel of ma Tok nog meer heeft gedaan met haar herrie-monster.

Ons nieuwe leven (2)

 Xena en Xandra:

Wij hadden beloofd om verder te vertellen over onze komst in de Tok-tuin. 

Goed, daar gaan we dan. 

het deurtje naar het nachthok van Soestdijk

Toen het avond geworden was wisten wij niet waar we moesten slapen. Ma Tok kwam de deur van het Tok-huis sluiten nadat ze de kleine kipjes daar had geteld. Vervolgens kwam ze naar onze ren, ze haalde ons één voor één eruit en zette ons in het nachthok van Soestdijk, zoals het hok bleek te heten. Sandra, die daar ook zat, was het hier niet meteen mee eens, ze begon naar ons te pikken en dat begrepen wij ook wel, het was háár nachthok en wij waren binnendringers. 

Maar ma Tok bromde op Sandra en ze nam haar mee het hok uit; ze zette haar in het hondenhok, dat

het hondenhok waarin Sandra de nacht doorbracht

naast Soestdijk staat en zei dat Sandra daar dan maar een nachtje in moest slapen, het was toch mooi weer. Wonder boven wonder vond Sandra dat goed en wij nestelden ons in het comfortabele nachthok van het paleis. De volgende morgen kwam ma Tok beneden, ze was verbaasd ons in de ren aan te treffen, omdat ze bang was geweest dat wij niet door het deurtje zouden passen. We moeten toegeven, makkelijk was het niet, maar met een beetje duwen waren we er toch vrij snel doorheen. We wilden ook heel graag eten en drinken en dat stond in de ren.

Xandra met Pavlova lekker in de tuin

Sandra liep al door de tuin en: wij mochten ook los! 

Dat betekende dat we door de hele tuin mochten lopen. 

Wat heerlijk! 

Ma Tok liet de kleine kipjes ook uit hun huis en we kregen groenvoer en meelwormpjes, heel veel want de jongens waren er nog en die strooiden maar door. We maakten kennis met de kleine hennetjes en ook met de haan, die tsaar Nikolaas heet. Hij kakelde dat hij ons erg mooi vond, maar wel heel groot. Dat klopt, wij zijn groot en hij is best een kleine krielkip. Maar zijn gekraai klinkt luid genoeg, daar zal het niet aan liggen. 

De hele dag scharrelden we door de

gezellig samen in de tuin

Tok-tuin, we bleven wel bij elkaar omdat dat veilig voelde. Sommige van die kleintjes zijn ook niet mis, er was er één die tegen ons kakelde dat zij het wormpje wilde hebben waar wij net aan wilden beginnen. Omdat wij hier nieuw waren begrepen we dat en we lieten haar de lekkernij voor onze snavels wegpikken. Dat is inmiddels wel anders, we hebben nu gelijke rechten allemaal, tenminste dat zei ma Tok. 

En 's avonds gingen we vroeg het nachthok in, zodat wij er al zaten toen Sandra binnenkwam. Nu vond ze het al bijna normaal dat we het

met z'n drieën in het nachthok

hok met ons drieën deelden en na een paar nachten werd het echt gezellig daar. Sandra zei dat zij haar maatje Trijntje net was verloren vlak voordat wij kwamen en dat ze daarom zo lelijk had gedaan tegen ons. Ze dacht dat wij Trijntje's plaats in wilden nemen, maar ze begreep nu wel dat dat niet zo was en dat ma Tok hen had gehaald om het voor haar, Sandra, weer wat gezelliger te maken. Zij had een paar nachten helemaal alleen in het nachthok gezeten en daar was niets aan. Kippen horen niet alleen te zijn, het zijn groepsdieren. 

Dat zijn wij volkomen met haar eens. 

Wij zijn blij dat we nu bij de familie Tok mogen horen en we hopen hier heel lang te blijven.

Ons nieuwe leven (1)

Xandra en Xena:

Wij zijn nieuw hier en het schijnt dat je je dan moet voorstellen aan de lezers van de verhaaltjes over de familie Tok. Nou, hier zijn wij dan om dat te doen.

Xena

Xena: 

Ik ben Xena Tok en ik ben een Brahma. Ik weet niet meer waar ik uit mijn ei ben gekropen, dat is al een tijdje geleden. Het eerste wat ik me herinner is dat ik bij Hoogendoorn in een afgezet stuk gras liep samen met nog een heleboel andere Brahma's. Xandra was daar ook bij, al wisten we toen nog niet dat we zo heetten. Ik was niet speciaal met haar bevriend, we waren met een groep van wel dertig Brahma's en we liepen wel eens langs elkaar heen en dan groetten we elkaar, maar verder gingen we niet. Ik wist toen natuurlijk ook nog niet dat wij samen zouden weggaan daar.

Xandra

Xandra: 

En ik ben Xandra Tok en ook een Brahma. 

Voor mij geldt hetzelfde als voor Xena, wij liepen dus samen in het gras met een heleboel anderen. 

Tot de dag dat één van de medewerksters van Hoogendoorn ons weitje in kwam en ons begon op te drijven. 

Nou ja, zo erg was het niet, ze dreef ons een beetje in de hoek en toen pakte ze eerst Xena op.

Xena: Ja, ze pakte mij zomaar op en ze nam me mee naar de uitgang van ons "gebied" zal ik maar zeggen en daar stonden een man, een vrouw

de doos waar Xena en Xandra in werden vervoerd

en twee jongens. Er stond ook een grote doos en als ik had geweten dat ik daar in moest zou ik hebben geprotesteerd, maar ik zat er al in voordat ik het door had. Er lag een hoopje stro in en omdat het donker werd toen het deksel dicht ging ging ik maar rustig in het stro zitten.

Xandra: Ik had gezien dat Xena werd gepakt en uit het zicht verdween toen ze in een doos werd gestopt. Dat leek mij helemaal niks, dus ik zette het op een lopen toen de medewerkster op mij afkwam. Maar ik was niet snel genoeg, de andere kippen stonden om mij heen

en zo kon ze mij ook pakken. 

de lege open doos

Ik verdween ook in de doos, waar het bij nader inzien helemaal niet zo vreselijk was, Xena zat er lekker te suffen en toen het deksel weer werd gesloten kroop ik tegen haar aan in het stro.

Xena en Xandra: we voelden hoe de doos werd opgetild en we hoorden mensen praten, we zaten eigenlijk best lekker in het stro en het schommelde een beetje toen we werden gedragen. We gingen maar even een dutje doen samen en toen we wakker werden was de hele wereld veranderd. 

Xandra (in de ren) en Sandra

De doos werd open gemaakt en we werden er één voor één uitgetild en in een ren gezet. Daar stond heerlijk eten en fris water voor ons klaar, dat ging er wel in na de lange reis. 

We hoorden en zagen een heleboel kleine kipjes rondscharrelen buiten onze ren en ook een wat grotere bruine, die zich aan ons kwam voorstellen. Zij heette Sandra en ze giechelde toen ze hoorde dat één van ons Xandra heette. 

De jongetjes stonden naar ons te kijken en de kleinste zei telkens: "Hele glote kippen!" 

Toen we dat hoorden herinnerden

Xena en Xandra

wij ons dat de grotere jongen had gezegd toen hij ons zag bij Hoogendoorn: "Díe zijn gróót, die gaan we toch niet meenemen?" De vrouw, die dus ma Tok bleek te heten, had gezegd dat wij juist wel met hen mee mochten, waarop de jongen zei: "Cool!" En de kleine had toen ook al "hele glote kippen" gezegd. En ja, de jongens hadden gelijk, wij zijn gewoon groot.

Volgende keer vertellen wij verder hoe het ons verging de eerste nacht en de volgende dagen in de Tok-tuin.

Blijdschap

Sandra:

En zo was ik weer alleen in Soestdijk.

de jongens strooien gul meelwormpjes voor de kippen

Ik vond dat helemaal niet gezellig, elke avond in mijn eentje op stok, maar bij de kleintjes in het Tok-huis slapen wilde ik ook niet, dan moet ik elke ochtend wachten tot ma Tok de deur open doet voordat ik naar buiten kan. Ik vroeg aan ma Tok of zij er wat aan kon doen en ze lachte naar me en ze gaf me een knipoog. Wat dat betekende wist ik toen nog niet, maar dat duurde niet lang. Ze kwam de tuin in met twee jongetjes, die ik al eens eerder had gezien; die twee zijn altijd heel gul met het geven van meelwormen, dus ik proefde ze al bijna. 

Maar ma Tok liep naar het hok van Floortje en haar twee zoontjes,

de doos waar Victor en Valentijn in moesten

Victor en Valentijn. Ze had een doos bij zich, waar ze de twee haantjes in wilde stoppen. Nu begreep ik pas waarom het hok van Floor dicht was, terwijl het anders altijd open staat. Zo kon ma Tok de kuikens beter pakken, al viel dat nog niet mee. Victor ontsnapte zodra ma Tok het deurtje van het hok op een kiertje opende, hij vloog zo langs haar heen de tuin in. De jongens stonden te kijken en ze lachten telkens als ma Tok weer misgreep. Pas toen de oudste van de twee ma Tok een handje hielp kon zij Victor te pakken krijgen. Valentijn zat toen al een tijdje in de doos te wachten op zijn broertje. 

hier hadden de kuikens hun mama nog nodig

Ma Tok nam ze mee naar binnen het mensenhuis in. 

Ze moesten van ma Tok eerst afscheid nemen van hun mama Floortje, maar daar waren ze niet zo in geïnteresseerd. Floor riep dat ze zich goed moesten gedragen en dat ze flinke hanen moesten worden en dat was het. Ze ging maar snel lekkere wormpjes eten, die de jongens hadden gestrooid. 

Was dit het nu wat ma Tok bedoeld had? Ik kon het me niet voorstellen. Wat had ik er nu aan dat de twee weg waren? 

de 2 nieuwe vriendinnen voor Sandra

Pa en ma Tok en de jongens gingen ook weg. Ik besloot om maar gewoon af te wachten, iets anders kon ik toch niet doen. Na een hele poos, het duurde uren, kwam ma Tok met de jongens de tuin weer in. Ze had een enorme doos bij zich, die ze neerzette bij de grote ren, die weer vóór Soestdijk was gezet en wat er toen gebeurde.... ik schrok ervan. Uit de doos kwamen twee enorme kippen tevoorschijn, die door ma Tok in de grote ren werden gezet. 

Zouden dat nieuwe vriendinnen voor mij zijn? Maar die waren toch veel te groot voor mij? 

Xena

Ik werd er bijna bang van. 

Gelukkig zei ma Tok dat deze kippen heel vriendelijk waren en dat ze eerst even moesten wennen voordat ze bij mij in het nachthok zouden mogen. 

Ik stelde me voor aan hen en zij kakelden dat ze net een naam hadden gekregen van ma Tok. De ene heette Xena en de andere Xandra. Ik schoot in de lach toen ik dat hoorde, Xandra, dat is bijna hetzelfde als Sandra. 

Nu moest het wel goed komen. 

De beide dames begonnen meteen te eten, ze hadden honger gekregen van de lange reis, kakelden ze. 

Xandra

En dorst ook. 

Ze vroegen aan mij of het hier een beetje goed was van eten en drinken en ik kon ze gerust stellen, ze konden het niet beter treffen dan hier in de Tok-tuin. 

Die avond zette ma Tok Xena en Xandra bij mij in het nachthok en we sliepen gezellig met ons drieën. De volgende morgen was ik een beetje bezorgd: zouden ze wel door het deurtje bovenaan de trap kunnen om naar buiten te gaan? Gelukkig lukte dat en ma Tok liet mij uit de ren, terwijl Xena en Xandra daar nog een dagje moesten doorbrengen, omdat ze anders het hok niet zouden kunnen vinden 's avonds. 

En zo is er toch weer vrolijkheid gekomen na alle ellende van de laatste tijd.

De verhuizing (dag vier) en grote schoonmaak

Pippa:
U hoort nu elke dag iets over het nieuwe huis, maar u bent vast ook wel nieuwsgierig naar mijn kuikens.

Xara (links) en Xandra (rechts)

Ik kan u meedelen dat zij groeien als kool en dat zij voor geen meter meer luisteren naar wat ik zeg. Ze springen over mij heen en gaan gewoon hun eigen gang. Ik weet dat dat hoort bij het opgroeien, maar het lijkt wel of dit bij ieder nestje eerder gebeurt.
Ma Tok heeft gisteren naar de kammetjes van mijn kuikens gekeken en zij denkt dat Xandra een haantje zou kunnen zijn en Xara een hennetje.
Maar eigenlijk is het nog veel te vroeg om hier iets over te

v.l.n.r.: Wilhelmina, Winnifred, Wendelmoed, Wiske

zeggen.
Ma Tok ging ook bij Maria's kinderen kijken. Die worden echt al heel groot, je zou ze al halve kippen kunnen noemen.
Het is nu heel duidelijk dat Wendelmoed in elk geval een haan is, hij kraait er lustig op los. Het klinkt nog niet fraai, maar hij doet zijn best, zullen we maar zeggen.
Ziet u het kuifje van Wiske? Grappig, hè?
Ma Tok denkt dat zij een hennetje is, maar misschien is hier de wens de moeder van de gedachte.
Toen Ma Tok het deurtje van de ren van Maria's hok open deed om een paar foto's te maken was Wendelmoed haar te slim af, hij vloog over haar heen naar buiten.

De ontsnapte Wendelmoed

Die is echt brutaal!
Ma Tok heeft een foto van hem gemaakt waarop u duidelijk kunt zien dat hij buiten het hok zit. Even later had zij hem te pakken en zette zij hem weer veilig bij moeder Maria in het hok.
Daar kreeg hij flink op zijn kop van Maria, zij was zó geschrokken toen hij ineens naar buiten vloog. Ze was natuurlijk gewoon blij en opgelucht dat hij weer terug was, maar ik weet uit ervaring dat je dan boos bent op de ondeugd, omdat hij je in

allemaal weer in de ren

angst heeft laten zitten.
Wie ook ontsnapte gisteren was Laza.
Ma Tok was de tuin aan het opruimen, in verband met de feestelijkheden van aanstaande maandag, en zij wilde de grote groene voerton in het nieuwe huis zetten. Omdat die ton nogal zwaar was had zij hier al haar aandacht bij nodig en zo zag zij niet dat Laza haar scherp in het oog hield om, zodra hij een opening zag, die te gebruiken om langs haar heen naar buiten te vliegen. En even later, toen er een andere ton naar binnen werd gedragen, volgde Nadine Laza's voorbeeld.

het hok is schoon en ingericht voor de nieuwe legkippen

Ik kon het allemaal zien vanuit mijn hokje, ik zat eerste rang, zou je kunnen zeggen. Ma Tok heeft toen de deur van de ren maar opengezet, zodat alle kippen de tuin in konden.
Dat deden zij natuurlijk, niets is zo fijn om, na een poosje opgesloten te zitten, weer heerlijk de hele tuin te kunnen gebruiken. Ikzelf verlang hier ook hevig naar, maar dat is nu eenmaal de prijs die je betaalt voor het uitbroeden van kuikens.
Ma Tok ging ons oude hok helemaal leeghalen en schoonmaken, daarna maakte zij het klaar voor de nieuwe legkippen, die binnenkort

het nachthok wacht op de nieuwe bewoners

gaan komen.
Ik ben zo benieuwd wanneer zij hier in de tuin komen wonen en hoe zij eruit zien en wat hun namen zullen zijn. Deze keer geeft Ma Tok de nieuwe hennen hun naam, want Laza is niet hun vader, dus hij heeft daar nu niets over te zeggen.
Pa en Ma Tok zijn vandaag met de auto weggereden en zij hadden een poezenmand bij zich. Zou er weer één van de katten ziek zijn en naar de dierenarts moeten? De arme ziel, ik heb nu al medelijden met hem of haar, niemand gaat graag naar de dokter en katten al helemaal niet.

Verder kan ik u nog meedelen dat iedereen gisterenavond weer zelf naar binnen was gegaan in het nieuwe huis en behalve Keetje zaten ze allemaal op de stok. 's Morgens had Ma Tok twee eieren geraapt en Keetje lag op drie eieren in een legnest.
Hiermee lijkt het van de leg zijn ook weer over.
Het gaat goed met de verhuizing.