In memoriam: Alexia

Ma Tok:

Alexia kwam dus samen met vier andere bofkipjes bij ons in de tuin wonen.

de door Alexia verzamelde eitjes

Ze was een rustig hennetje dat stilletjes haar gang ging en meestal gehoorzaamde aan Amalia, die de baas speelde over haar en haar zusje Ariane. 

Eén keer was ze niet zo gewillig en ging ze slapen in het Loo, terwijl de anderen in de struik gingen zitten voor de nacht (zie "Eigenwijs" van november 2022) , maar later vond ze dat toch wel een beetje eenzaam en zo sloot ze zich weer aan bij de onderdanen van Amalia. 

Ze heeft ook een keer gebroed in de grote schuur, waar ze heel veel eitjes had verzameld (zie "Waar is Alexia?" van mei 2023). 

En ze is gegrepen door een  grote rode kater, die haar verwondde maar die door de schilder werd weggestuurd (zie "Gevaar in de Tok-tuin van december 2023). 

Ze heeft dus toch wel een bewogen leventje gehad en het is triest dat ze nu alsnog door een kat is vermoord.

Ik heb haar begraven samen met Xandra en Amalia in de Tok-tuin.

Vaarwel lief mooi hennetje, we vergeten je nooit.

Droevig bericht

Xandra

Amalia en Alexia

Ma Tok:

Er is iets vreselijks gebeurd in de Tok-tuin. 

Er zijn drie hennen tegelijk overleden.

Hoe dit kon gebeuren kunt u aanstaande vrijdag lezen, ook de "in memoriams" voor deze kippen zullen dan verschijnen.

De familie Tok is in diepe rouw gedompeld.

Gevaar in de Tok-tuin

 

Alexia:

Het was een mooie dag, al was het wel koud. 

de grote rode kater, hier in de Hoftuin

Ik scharrelde heerlijk door de Tok-tuin samen met mijn vriendinnen toen er plotseling iets heel ergs gebeurde. Er was vlakbij mij opeens een groot oranje beest, dat boze geluiden maakte. Ik schrok zó dat ik omhoog vloog, de veilige boom in. Maar dat enge dier kon dan niet vliegen, hij kon wel klimmen en zo gebeurde het dat ik in mijn nek werd gegrepen door hem. De schilder, die aan het mensenhuis aan het werk was, hoorde het verschrikte gekakel en kwam aangerend. Hij riep boze dingen tegen de kat, die dat niet had verwacht en mij snel liet vallen, zomaar op de grond. 

de doorgang achterin de tuin is vakkundig gesloten

Ik was verstijfd van schrik, maar ik kroop toch naar de muur aan de achterkant van de Tok-tuin, waar ik in elkaar gedoken bleef zitten. Toen pas voelde ik dat het pijn deed onder mijn vleugel, waar dat woeste dier mij met zijn tanden had gepakt. De schilder joeg de kat weg en maakte de toegang tot de tuin dicht, zodat hij niet meer terug kon komen. En hij riep ma Tok, die vroeg of hij mij kon pakken. 

Dat deed hij, hij pakte me voorzichtig vast en bracht me naar ma Tok. Die bekeek me en zag dat er bloed op mijn veren zat en eronder ook. Omdat ze toch met Willeke naar de dokter zou gaan nam ze mij mee naar binnen, ze deed een handdoek om me heen en toen gingen we in de auto, Willeke

Alexia komt bij op de warmteplaat

in een mandje en ik in die handdoek. 

De dierenarts bekeek me nauwkeurig. Ik had maar een klein gaatje in mijn lijf, maar daar zat een grote blauwe plek omheen. Ik kreeg een prikje en daarna mocht ik in de handdoek verder bijkomen van de schrik. Ik hoorde ma Tok en de dierenarts met elkaar praten over Willeke, die ook een prikje kreeg in de bult bij haar oog. Gelukkig hoefden we geen van beiden te blijven, we gingen weer met ma Tok mee naar huis. Willeke zou weer naar boven gaan in het

Alexia alleen op haar tak in de struik

mensenhuis en ik werd in het ziekenhokje gezet, lekker op de warmteplaat. Ik kreeg ook eten en drinken, maar daar had ik niet veel zin in. De volgende morgen zei ma Tok dat ik nog een extra dag en nacht in het aparte hokje moest blijven en daarna mocht ik weer de tuin in. 

Dat was fijn. 

Maar Ariane, die altijd naast mij zit op dezelfde tak van de grote struik als we gaan slapen, wilde nu niet meer zo dicht bij mij zitten. Ze kon niet uitleggen waarom dat was, ik vond het een beetje raar, maar ik ging een ander plekje zoeken op dezelfde tak. 

Alexia en Ariane weer samen op hun tak

Gelukkig was ze de volgende nacht vergeten dat ze mij had weggestuurd en we kropen weer lekker dicht tegen elkaar aan op ons plekje. 

En zo was mijn avontuur goed afgelopen. 

Het is fijn dat de grote rode kater de tuin niet meer in kan, maar dit betekent helaas dat Mickey ook niet meer kan komen om muizen te vangen en daar was ma Tok juist zo blij mee. 

Maar onze veiligheid gaat voor alles, zoals ze zei. 

Ze vindt de schilder een held en ik ook. Als hij er niet geweest was was ik er ook niet meer, denk ik.

Ma Tok: door de schrik had ik mijn telefoon niet bij me, zodat er geen foto's zijn van de gevolgen van de aanval door de boze kater; misschien is dat maar goed ook.

Waar is Alexia?

Amalia:

Er was iets heel raars aan de vleugel hier in de tuin. 

's avonds in het Tok-huis

Ma Tok komt, zoals u weet, elke avond kijken of alle kippen veilig zijn voordat ze weer naar boven gaat het mensenhuis in. 

De laatste tijd was ze een beetje verstrooid, ik begreep eerst niet hoe dat kwam, maar vorige week zag ik dat ze liep te huilen en toen ik haar vroeg wat er was vertelde ze dat Pa Tok er niet meer is. 

Ik heb gewacht en gewacht maar ik heb begrepen dat hij ergens anders begraven is en niet in de tuin. Mensen zijn nu eenmaal anders dan kippen, dat weet ik ook wel, daar zal het waarschijnlijk aan liggen. 

Ik vind het wel een raar idee dat we pa Tok nu nooit meer zullen zien,

slapen in de struik

hij heeft zo goed voor ons gezorgd toen ma Tok een nieuw onderdeel kreeg in het ziekenhuis. Maar zo is het leven, de dood hoort er ook bij, voor ons kippen is dat een gegeven en wij stappen er vrij snel overheen als één van ons er niet meer is.

Maar nu over het rare: er waren al een hele tijd maar drie hennen in de struik om te slapen. Eerst dacht ik dat Alexia, want die was er steeds niet, in het Tok-huis op stok was gegaan, maar toen ze zich ook overdag niet liet zien begon ik me zorgen te maken. 

Ma Tok leek het niet in de gaten te hebben dat er maar drie kipjes in de struik zaten in plaats van vier, tot ze op een ochtend wel heel lang in de grote schuur bleef. En tot mijn verbazing kwam even later Alexia naar buiten samen met ma Tok. 

Alexia op haar verstopplekje in de grote schuur

Had ze de hele tijd in de schuur gezeten? 

Ma Tok kwam later ook nog met een heleboel eitjes in een bak de tuin in, het waren er wel vijftien. Ze ging ze allemaal schouwen, maar er was er niet één waar een kuiken in aan het groeien was. 

Ze nam de eitjes mee het mensenhuis in en deed de schuurdeur zover dicht dat wij er niet meer in konden, om te voorkomen dat Alexia weer naar haar schuilplekje terug zou gaan om te broeden. 

de 15 eitjes van Alexia

Ik begrijp haar niet, hoe kun je nu gaan broeden op een heel koude ondergrond en dan ook nog als krielkip op zoveel eitjes? Dat zou toch nooit wat geworden zijn en dat heb ik haar ook uitgelegd. 

Ze was blij dat ze van haar zelfopgelegde taak was verlost, zoals ze kakelde. Nu loopt ze weer vrolijk door de tuin en slaapt ze weer braaf bij ons in de struik, zoals het hoort. 

Wie er nog meer broeds is in de Tok-tuin? Xandra, die heel grote Brahma hen. Zij zit al een hele tijd in het nachthok van Soestdijk. Ma Tok tilt haar elke ochtend met moeite naar buiten, waar ze snel naar achteren rent om te gaan poepen en daarna komt ze terug om wat te eten en drinken. 

En dan gaat ze weer in het nachthok zitten broeden. 

Waarop? Soms ligt er een ei van Xandra, dat ma Tok telkens weghaalt, maar meestal broedt ze op niks, gewoon omdat ze broeds is.

Eigenwijs

Alexia:

Angelique heeft de vorige week verteld over onze verhuizing naar het Tok-huis.

een deel van het Tok-huis

Ik kan u vertellen dat ik het niet fijn vind in dat grote huis met die twee lange stokken, ik zit veel liever in het Loo. Toen ma Tok ons een paar keer uit de struik had gehaald werd zij dat een beetje zat, vooral toen ik in haar hand pikte omdat ik niet met haar mee wilde. De volgende dag zette zij zuchtend de ren van het Loo weer open en zei tegen ons dat we het dan zelf maar moesten uitzoeken waar we wilden slapen. Nou, dat liet ik me geen twee keer zeggen, die avond ging ik weer lekker in ons oude vertrouwde hok op stok. 

weer in de struik

De andere vier gingen toch weer in de struik zitten, omdat Amalia kakelde dat dat moest. Ik trek me niks aan van haar, ze is niet de baas over mij, wat denkt ze wel. 

Ma Tok haalde de vier meisjes van de takken van de struik en zette ze in het Tok-huis. Toen kwam ze kijken of ik veilig binnen zat en ja hoor, ze zag me in het Loo op mijn fijne plekje zitten soezen. Ze knipoogde naar me en zei: "Welterusten Alexia." Dat was fijn. Maar gedurende de nacht werd het toch wel een beetje stil en eenzaam daar in mijn hok. Dus de volgende avond kroop ik weer in de struik bij de anderen. 

Ma Tok schudde haar hoofd en zette ons allemaal in het Loo, waar we

weer allemaal in het Loo

weer net als in het begin tegen elkaar aan op de stok zaten. 

De volgende dag regende het pijpenstelen, zodat de struik helemaal nat was. Dat had tot gevolg dat Amalia, die een beetje ijdel is, vreesde voor haar kapsel en ons naar het Loo stuurde om te gaan slapen. Precies zoals ik het graag wilde. Ma Tok vond het ook prima, ze was blij dat ze ons niet uit die kleddernatte struik hoefde te vissen, zoals ze zei. 

de grote struik waar ma Tok omheen moest lopen

Maar de volgende dag wilde Amalia weer dat we in de struik gingen overnachten. Omdat het best lekker weer was gingen we alle vier achter haar aan, ik ook. 

Daar was ma Tok helemaal niet blij mee, ze kwam laat thuis en moest ons toen weer "uit de struik plukken," zoals zij dat noemt. Ze mopperde een beetje en zette ons niet op de stok maar gewoon op de grond in het Loo. "Jullie gaan zelf maar op de stok zitten," zei ze, maar ze bleef wel in de tuin tot wij stil geworden waren. 

Ik begrijp wel dat ma Tok het niet fijn vindt om ons naar het Loo te brengen, ze moet dan door de modderige tuin lopen en soms glijdt ze bijna uit. 

het Loo is nu beter bereikbaar en niet meer door de modder

Maar daar kunnen wij niets aan doen, ze moet maar iets verzinnen op het door de modder lopen, misschien een paar stapstenen neerleggen of zo.

Het leek wel of ma Tok mij had horen denken want de volgende dag begon zij het Loo leeg te halen en de ren te verplaatsen. Ook het hok werd op een andere plek gezet, zodat ma Tok niet elke avond helemaal om de ren en de struik heen hoeft te lopen om ons in het Loo te plaatsen. Er kwam schone bodembedekking in het Loo en nu is het afwachten hoe dit bevalt. 

Ik ben in elk geval tevreden met deze oplossing.

Vijf "A"-tjes

Wendy:

Er is veel gebeurd deze week. 

Goede en nare dingen. 

Ik begin maar met één van de goede, anders is het meteen zo somber. 

U raadt vast al waarover ik wil gaan kakelen. 

De nieuwe kipjes, inderdaad. 

Annemarie

Angelique

Het zijn allemaal Antwerpse baardkrieltjes, net zoals Willeke en ik. 

Omdat het hele alfabet weer voorbij is gekomen zijn we weer bij de "A" met het geven van namen. 

Ik mocht het hennetje dat het meeste op mij leek dopen. Niet met water, maar zo noem je dat ook als je een naam geeft heb ik gehoord. Ik noemde haar Annemarie, dat heb ik altijd al zo'n mooie naam gevonden. Willeke mocht haar evenbeeld benoemen en zij heet nu Angelique, net zoals de mevrouw bij wie de tsaar en Yneke, Yolanthe en Zaza vandaan komen. 

Ariane

Amalia

Alexia

De drie zwartjes kregen hun namen van ma Tok: Amalia, Alexia en Ariane, koninklijke namen, die zij vindt passen bij paleis Soestdijk, waar Xandra en Xena wonen. 

zieke Annemarie

Zo, nu weet u tenminste over wie ik het heb als ik iets vertel. 

En dan komen we meteen bij een verdrietige zaak. 

Annemarie bleek ziek te zijn. 

Ma Tok zag het al meteen, toen ze haar 's avonds in het Loo zag zitten. Ze haalde haar uit het hok en zette haar apart. Ze stuurde foto's naar mevrouw Angelique, die met haar goede raad ma Tok altijd bijstaat als er iets mis is met een kip. Annemarie mocht mee naar binnen in het mensenhuis en daar wordt ze nu verzorgd tot ze weer beter is. Omdat het een nogal ernstige ziekte is hopen we hier allemaal dat ze weer terugkomt in de tuin en dan niet om begraven te worden maar om lekker met ons verder te leven. 

Nadine zit ook nog steeds in haar aparte hokje,

het hokje van Nadine

al laat ma Tok haar nu en dan even in de tuin lopen om haar spieren een beetje sterk te houden. 

Nadine vindt dat erg fijn, kakelde ze, maar ze is ook blij als ze weer in haar bungalow zit, waar ze gedeeltelijk vloerverwarming heeft en geen trap op hoeft om te gaan slapen. Ze is ook in bad geweest, ma Tok had gezien dat ze onder de luisjes zat en dat is niet bevorderlijk voor haar genezing. Ze is gewassen met anti-vlooien shampoo voor honden en katten, hahaha, maar het hielp wel. 

Nu zit ze weer heel wat rustiger. Natuurlijk moest haar hokje ook schoongemaakt worden, daar zaten vast ook luisjes in, al is het dan van

Yneke en Yolanthe, Watermaalse baardkrielen

kunststof. Er stond een houten plankje voor het gaas om de wind tegen te houden, dat heeft ma Tok maar vervangen door een schone vuilniszak. 

De vier nieuwe hennetjes die nu in het Loo wonen zijn de hele dag in de ren, zo kunnen ze goed met ons kennis maken. Ma Tok wil nog niet dat ze al los gaan in de tuin, ze is bang dat de vier A's misschien besmet zijn door Annemarie en dan zouden wij ook allemaal gevaar lopen. 

Er zijn nu heel wat baardkrieltjes in de Tok-tuin. 

Allereerst is daar tsaar Nikolaas, een Grubbe baardkriel, dan hebben we Yneke en Yolanthe, Watermaalse baardkrielen en verder nog Willeke en ik, Annemaire, Angelique, Amalia,

tsaar Nikolaas, Grubbe baardkriel

Alexia en Ariane, Antwerpse baardkrieltjes. 

Al deze rassen komen uit België, het is maar dat u het weet. Ze zijn genoemd naar de plaatsen waar ze voor het eerst zijn gefokt. 

"Is Grubbe ook een plaats?" hoor ik u vragen en het antwoord daarop is: Ja, al is het maar een klein dorpje geloof ik, maar dat kakel ik niet hardop als de tsaar in de buurt is. Niet dat hij daar boos om zou worden, maar ik vind het gewoon een beetje sneu dat hij uit zo'n ..eh.. gat komt. Je kunt er nu eenmaal niets aan doen waar je voorgeslacht heeft gewoond en onze tsaar is een prachtige haan. 

En nu maar wachten of er mooie kuikentjes gaan komen volgend jaar.