vrijdag 28 januari 2022


Daantje en Dirkje:

Wat ons nôu weerr is overrkomûh, juh gelooft ut niet.

het Loo in de Tok-tuin
Komûh we niksverrmoedûnd de têun in en zien we ma Tok bè ut Loo, u weet wel, dat hôutûh hokkie, staan prratûh. 
Worrdt ze dement? 
Staat ze in zichzellûf te prratûh? Dat hokkie was toch leeg? Of is daarr iets gebeûrd zonderr dat wè het merrktûh? 
Natuurrlûk gingûh we kèkûh wat err aan de vleugel was daarr. 
En wat we toen zagûh: onze veerrûh gingûh rrechtop staan. 
is Geertrui herleefd?
Dat kon toch niet? 
In dat hokkie zat Geerrtrrui! 
U begrrijpt het natuurrlûk: wè rendûh err op af. 
"Geerrtrrui!" rriepûh wè om ut harrdst. Maarr ut wittûh kuiffie kakeldûh niets terrug. 
Waarrûh wè gek geworrdûh? 
Ma Tok keek naarr ons en zei: "Lieve meiden, dit is een verrassing speciaal voor jullie. Het is niet één van de Geertruitjes, die zijn terug gekomen, want dat kan niet. Zij zijn overleden en komen nooit meer in de tuin, al liggen ze er wel onder en blijft hun geest hier altijd hangen. Dit is een nieuwe kuifhoentje, ik heb haar speciaal uitgekozen omdat
Ursula Geertruida

ze zo op Geertrui lijkt. Aan jullie de eer om haar een naam te geven. De enige voorwaarde is dat die naam met een "U" moet beginnen." 
Nôu, u begrrèpt wel dat wè snel gingûh denkûh overr een naam voorr deze bijzonderre kip. "U, U", kakeldûh we om ut harrdst. Tot we elkaarr aankekûh en het wistûh: "Urrsula" riepûh we naarr ma Tok. Die lachte en zei dat ze dat een mooie naam vond. "En omdat ze zo op de Geertruitjes lijkt zullen we haar Ursula Geertruida Tok noemen," voegdûh ze erraan toe.
de hele familie komt kijken naar het nieuwe kipje

"Hiep hiep hoerra voorr Urrsula Geerrtrruida!" schrreeuwdûh wè, zo harrd dat alle kippûh erraan kwamûh rrennûh. 
"Wat is hier aan de vleugel?" kakeldûh de tsaarr. "Kèk dan selluf, juh!" rriepûh wè, "err is weerr een Geerrtrrui in de têun!" 
Natuurrluk begrreep hij err niks van, hij heeft Geerrtrrui nooit gekend, maarr de ouderre hennûh kwamûh allemaal op een drrafje aangerrend om te kijkûh of ut waarr was. En dat was ut natuurrlûk. Urrsula G. kwam naarr benedûh in de rren en iederreen kwam vlakbè staan om haarr te verrwelkomûh. Ze keek un beetjûh
gezellige boel bij de ren van het Loo

verrlegûh naarr al die kippûh en ze kakeldûh helemaal niet. 
Om haarr op haarr gemak te stellûh gaf ma Tok haarr wat meelworrumpies, die ze lekkerr ging opsnavelûh. Wè kregûh allemaal ook een flinke dosis van die lekkerrnij, vlakbè de rren van Urrsula G. Zo kondûh we elkaarr goed zien onderr het smikkelûh van dat lekkerrs. 


Ursula Geertruida Tok
Die avond gingûh wè opgewondûh naar ut Tok-hêus om te slapûh, de
tsaarr had ons drrie keerr moetûh rroepûh voorrdat we ons kondûh losrrukkûh van onze nieuwe vrriendin, die nog steeds geen snavel had opengedaan tegen ons. Maarr dat zou vast wel goedkomûh, daarr zijn wè zekerr van! Ze heet niet voorr niets Urrsula Geerrtrruida!
Wè kakeldûh nog un tijdjûh doorr toen we op stok zatûh, maarr toen werrd Nikolaas boos en zijn we toch maarr gaan slapûh. We drroomdûh allebè overr Geerrtrrui, die was terruggekomûh in de Tok-têun.

vrijdag 21 januari 2022

Haantjesgedrag


Tsaar Nikolaas:

Ma Tok is ons allemaal aan het behandelen zodat die nare worminfectie zal verdwijnen. 

flesjes met vitamine voor door het drinkwater
Het ontwormingsspul in ons drinkwater is vies, maar met een schepje honing erdoor is het goed te drinken. 
We zijn nu bezig met een vitaminekuurtje, dat is nodig na het wormmiddel. En over een paar dagen krijgen we voor de zekerheid nog twee dagen het wormspul en dan weer vitamines. Het is een heel gedoe, maar volgens ma Tok werkt het goed, ze ziet nergens meer wormpjes in onze poep. 
Waarom we dan toch nog een tweede kuur krijgen? 
de tsaar in de aanval
Omdat die wormpjes eitjes leggen en als die uitkomen moeten ze ook nog weg. Het staat op het flesje zegt ma Tok en ze volgt de gebruiksaanwijzing precies op. 
Wat zegt u? Of ik ma Tok nog steeds aanval? 
Ja, dat doe ik trouw, ik spring iedere ochtend tegen haar benen met mijn sporen vooruit en ik pik ook in haar broekspijpen. 
Nee, hoger kan ik niet komen, hoewel ik haar pas in haar hand heb gepikt toen ze een waterbak op de grond zette. Het bloedde en ze begon te mopperen. Tja, moet ze maar handschoenen aan doen, ik kan er niets aan doen, ik moet mijn hennen beschermen tegen alles en iedereen, dus ook tegen ma Tok, die steeds zomaar de Tok-tuin in komt lopen. 
U zegt dat ze dat doet om voor ons te zorgen? Dat kan wel zo zijn, maar toch moet ik tegen haar opspringen, dat is nu eenmaal mijn natuur. Ik hoorde dat mijn voorganger het niet deed, nou dat was dan een slome haan, die niet wist wat zijn taak was. 
Toch hebben de hennen, die hem nog gekend
LazaRus, de vorige haan, was wel degelijk zorgzaam

hebben, het regelmatig over hem, ze vonden hem allemaal geweldig. Doe ik dan iets fout? 
Ik denk het niet, elke haan is verschillend en ze moeten het nu met mij doen hier. Het zou wel raar zijn als ik precies hetzelfde zou doen als een andere haan. 
Ik herinner me nog dat ik LazaRus om hulp heb gevraagd toen ik net hier was en de kippen mij nog niet accepteerden. Hij gaf geen antwoord en dat kon hij ook niet, want hij was dood, maar toch vond ik het een beetje flauw van hem. Maar goed, toen besloot ik dat ik het nu op míjn manier zou gaan doen en dat iedereen daar maar aan moest wennen, ook ma Tok. 
Nikolaas (onderaan) kijkt naar Trijntje
Ik treed de hennen regelmatig, dat is goed voor ze en voor mij ook. Ik heb een voorkeur voor de wat grotere kippen, zoals Trui, Sandra en Trijntje. Vooral de laatste vind ik erg mooi en lief is ze ook, ze laat mij bijna altijd toe, behalve als ze groente aan het eten is, dat vindt zij zó lekker dat ze zelfs mijn avances ervoor afslaat. Nu ik dit weet wacht ik even tot ze klaar is met eten, ondertussen pak ik dan gewoon één van de anderen. 
Of ik erbij kan, bij zo'n grote kip? Natuurlijk kan ik dat, een kip gaat liggen als een haan haar wil treden, dus het is geen probleem dat haar poten veel langer zijn dan de mijne. Zo, dat weet u dan ook weer. 

vrijdag 14 januari 2022

Vies praatje


Pavlova:

Ik ben al weer een jaar hier in de Tok-tuin. 
Wat gaat de tijd toch snel. 

Pavlova alleen in het Loo
Ik weet nog als de dag van gisteren dat pa en ma Tok bij Hoogendoorn langs mijn hok liepen en dat ze terugkwamen en mij meenamen naar Leiden. Ik zat helemaal alleen in een doos in de auto en in de tuin werd ik ook weer alleen in een hok gezet. Ik had er alle ruimte en vanuit de ren kon ik andere kippen horen kakelen. 
Bang was ik niet, dat ben ik nog nooit geweest. Er kwam een heel grote hen op mij af, ik zag dat ze probeerde mij te intimideren en omdat de aanval de beste verdediging is vroeg ik haar wie zij was. 
Pavlova ontmoet de grote Katie

Ze keek een beetje verbaasd en gaf toen gewoon antwoord. Dat was Katie, die nu allang niet meer leeft (zie "Nog een aanwinst voor de Tok-tuin" van 29-01-2021). 
Ik hoorde dat ma Tok mij graag wilde hebben als hen voor de tsaar, zodat wij samen mooie Grubbe baardkriel kuikens zouden kunnen maken. Vorige zomer was ik daarvoor nog een beetje te jong, maar misschien gaat het dit jaar wel gebeuren. 

Op het ogenblik leg ik geen eitjes, het is te koud en er is te weinig daglicht. 
wormpjes in kippenpoep (foto internet)
Vooral dat licht hebben wij nodig, wij eten alleen maar als het licht is en met deze korte dagen krijgen we niet genoeg binnen om daar eieren van te maken. 
En er is nog een reden voor het niet leggen van ons. 
Wij hebben wormpjes. 
Nee, geen wormen om te eten, maar foute wormpjes in onze darmen. Die nemen ons voedsel en zo krijgen wij te weinig. Daar is niet tegen aan te eten, die nare parasieten vreten onze darmen helemaal leeg. 
Hoe ma Tok ontdekte dat wij last hadden van die akelige diertjes? Zij zag dat in onze poep. 
het anti-wormmiddel voor door het drinkwater
(foto Hoogendoorn)
Daar zitten allemaal witte sliertjes in, die lijken op mie van de Chinees. Ik weet niet wie ermee begonnen is en ook niet wie wel en wie niet besmet is, maar ma Tok is rigoureus aan de gang gegaan met de bestrijding. Zo heeft ze, nadat ze onze poepjes van de mestplanken had verwijderd, die planken helemaal schoongeboend met een middeltje dat ze nog in de grote schuur had staan. Onze zitstokken zijn ook schoon geschrobd en afgespoeld onder de kraan. Ze waren nog wel een beetje vochtig toen ze weer in ons huis werden gelegd, in de mist droogden ze niet erg, al had ma Tok ze wel afgedroogd met een oude doek. 
wormpilletjes

En de belangrijkste maatregel is dat wij door ons drinkwater een middeltje tegen wormpjes krijgen. We moeten allemaal goed drinken heeft ma Tok gezegd, als dit niet helpt moeten we allemaal een pilletje slikken en dat is best een gedoe. We moeten dan allemaal om de beurt van onze stok worden gepakt in de avond en als we dan een pilletje hebben gehad moet ma Tok onthouden wie er wel en wie nog niet behandeld zijn. 
Daarom is dit middeltje door het drinkwater veel gemakkelijker, dus dat probeert zij eerst. 
Om ons te verleiden goed te drinken heeft ma Tok een beetje
honing door het drinkwater

honing door ons drinkwater gedaan, dat is lekker, dus we drinken flink. 
Nu is het dus afwachten of het gaat werken. 
Een enkele keer legt één van ons nog wel een eitje, maar die doet ma Tok weg.
Eieren eten waar misschien medicijnrestjes in zitten, of nog erger: stukjes worm, lijkt haar niet gezond en al helemaal niet lekker. 
Voorlopig even geen eitjes dus.
Mijn excuses voor dit vieze verhaaltje, maar ja, dit gebeurt in de Tok-tuin en u wilt op de hoogte gehouden worden, toch?

vrijdag 7 januari 2022

Even bijkakelen


Trui:

Ik hoorde van ma Tok dat mijn vorige baas jarig is geweest en dat zij hem een foto van mij heeft gestuurd. 

Trui met Trees toen ze net in de Tok-tuin waren gekomen

Dat vind ik fijn, ik had het goed bij hem. 
Maar nu woon ik al zo lang in de Tok-tuin dat ik niet goed meer weet hoe hij eruit zag. Ik zou heel blij zijn om hem nog een keer te zien. Zou u eens hier willen komen kijken naar mij, meneer Kees? 
Mevrouw Truus mag natuurlijk ook meekomen en u kunt dan ook meteen een doosje eitjes van ons meenemen naar huis. 




Verder mag ik van ma Tok vertellen over de kippen van mevrouw Ali in het verre oosten van het land.
lady Di, een oudere kip

Nora, ook een oudere hen












Er is daar heel wat gebeurd sinds de vorige keer dat u iets over hen hoorde. 
Zo zijn er daar vorig jaar drie kuikens uitgebroed, die allemaal hanen bleken te zijn en dus weg moesten omdat mevrouw Ali in een woonwijk woont waar hanengekraai niet wordt getolereerd. 

3 van de 5 nieuwe kipjes
Ze had toen nog maar vier kippen over in haar hok, dat was niet echt veel, het hok is best groot. 
Maar gelukkig is er ook weer een uitbreiding geweest van de kippenfamilie daar. 
Iemand wilde stoppen met het houden van kippen en mevrouw Ali hoorde dat. Ze ging kijken in de veronderstelling dat er vier hennetjes op haar stonden te wachten, maar het bleken er zes te zijn. 
4 van de 5 nieuwen

Omdat zij nog maar vier kipjes in haar hok thuis had vond zij een toename met zes hennen een beetje veel van het goede, dus nam zij er vier mee. Na een korte wen-periode ging het zo goed dat zij de andere twee mooie kipjes ook nog ging halen. Helaas is één van hen kort na aankomst overleden, ze zijn ook niet meer van de jongste, dus heel vreemd is dat niet. 
Er wonen daar in het verre oosten nu weer negen kipjes, dus het hok is weer gezellig vol. 
alle verre oosten-kippen bij elkaar

In de winter mogen ze overdag lekker los door de tuin lopen, in de zomer, als de planten bloeien, moeten ze binnen blijven anders blijft er van de mooie tuin niet veel over. 
Tja, wij kippen zien geen verschil tussen mooie en lekkere planten, vooral niet als de mooie ook lekker zijn. Gelukkig staan er hier in de Tok-tuin geen mooie lekkere planten, dus wij mogen hier het hele jaar door onze poten strekken buiten. 

Het is leuk om wat te horen over kippen in een andere omgeving dan de onze. 
Ik hoorde dat deze vijf dames nog geen namen hebben gekregen, maar dat gaat vast wel gebeuren. Ze hebben wel een ras-naam, het zijn sabelpoot krielen. Ik vind ze erg leuk met hun veren aan hun poten. En ik hoorde dat er ook eitjes worden gelegd daar in het oosten, zelfs in de winter. 
Niet dat dat hier niet gebeurt, maar bij mevrouw Ali was dat een nieuwtje.



Zo, u bent weer helemaal bijgekakeld over het verre oosten van het land.
Ik ga even wat drinken want ik heb er dorst van gekregen. 
Tot de volgende keer.

donderdag 30 december 2021

Kou of regen


 Annette:

Wat is het koud geweest hè? 
Wij hebben gelukkig allemaal een dikke laag dons en daaroverheen een verendek, dus we kunnen er wel tegen, maar ik ben toch blij dat die erge kou voorbij is. 

de ren staat weer op z'n oude plek
Het is jammer dat het nu weer telkens zo nat is, maar je kunt niet alles hebben. 
Omdat Trijntje zo snel gewend is hier heeft ma Tok de ren, die bij Soestdijk stond om haar wat extra ruimte te geven, weer op zijn oude plek gezet. Nu kunnen wij weer lekker schuilen als het regent. Dat kon ook wel toen hij bij Soestdijk stond, maar op de één of andere manier nodigde dat niet zo uit als waar hij nu staat. Omdat Trijntje de ren nog nooit op die plek had meegemaakt wist ze de eerste
natte Trijntje op stok bij Sandra

avond niet hoe ze Soestdijk moest binnenkomen, ze liep maar heen en weer door de tuin. Ik hoorde vanuit het Tok-huis dat ma Tok haar ging helpen, ze legde haar zaklamp in het nachthok en liet het licht daarvan door de opening naar de trap schijnen. Aangetrokken door dat licht vond Trijntje eindelijk de weg naar boven om lekker bij haar vriendin te slapen. Ze ging zelfs op de stok zitten naast Sandra, dat had ze nog nooit gedaan. Trijntje is duidelijk niet gewend aan regen, ze blijft gewoon door de tuin scharrelen en wordt dan kletsnat. 
Ma Tok zei tegen haar dat ze dat niet moet doen omdat ze ziek kan worden, maar Trijn vindt het zó fijn om buiten rond te lopen dat ze het niet kan laten. Sandra gaf haar vriendin ook al op haar kop, zij is bang om Trijntje kwijt te raken aan een longontsteking of iets dergelijks en ze is juist zo blij dat
ei van Trijntje (achteraan) en van Sandra

ze weer een rasgenoot heeft in de tuin. 
Ma Tok strooit het lekkers in de ren als het regent, dat helpt een klein beetje. 
Trijntje legt elke dag een mooi groot donkerbruin ei in Soestdijk, ik zag er pas één liggen toen ik ook daar mijn eitje ging leggen. Het is daar lekker rustig, in het Tok-huis zijn altijd meerdere hennen aan het eten of drinken of ze doen er een dutje. Naast het ei van Trijntje lag een enorm ei van Sandra, ik begrijp niet dat zij dat eruit krijgt, om het zo maar even te zeggen. De eieren van Sandra zijn iets lichter dan die van Trijntje en ze hebben vaak rare
ribbels op het ei van Sandra

ribbels in de schaal. Dat komt omdat Sandra al oud is, het ei zit dan een beetje langer in haar lijf op de plek waar de schaal gevormd wordt en dan komt er hier en daar wat meer kalk op. 
Er is niets mis met zo'n ei, de schaal gaat alleen wat moeilijker open, dus het is maar goed dat er geen kuiken in groeit, dat zou er nooit uitkomen. 

Ik heb nu al zin in de lente, dan is het altijd zo vrolijk in de tuin. Maar het schijnt dat er nog een heleboel kou komt voordat het zover is, als ik tenminste Nadine moet geloven. Zij kakelde dat ze aan haar botjes voelt dat de winter nog lang niet voorbij is. Omdat ik daar niet blij van werd heb ik aan onze filosofe, Odette, gevraagd wat zij ervan dacht. 
Nou, daar werd ik ook niet wijzer van. 
"Het kan vriezen en het kan dooien" zei ze. Ja, dat weet ik ook wel, daar hoef je geen denker voor te zijn.

vrijdag 24 december 2021

Een gelukkige kip


Trijntje:

Waar ik nu toch ben terecht gekomen, het is geweldig! 

een deel van de Tok-tuin met Soestdijk
Er is hier een grote tuin en er zijn een heleboel kleine kipjes, een grappig haantje en het mooiste: een vriendin! 
Ze heet Sandra en ze lijkt erg op mij. Ze is wel veel ouder dan ik en ook veel wijzer, maar dat is juist fijn, nu kan ik alles aan haar vragen. Eerst sliep ik alleen in een enorm hok, ik begreep niet dat dat alleen voor mij was, die grote ruimte, maar het was echt zo. Het was wel een beetje eenzaam zo 's nachts, maar na een paar nachtjes alleen mocht ik het hok uit en de tuin in. 
Trijntje voor het eerst buiten de ren
Wat een ruimte! Ma Tok had voor alle kippen heel veel lekkers gestrooid, zodat iedereen druk bezig was met snoepen, te druk om op mij te letten. Sandra kwam bij mij om me een rondleiding te geven door het koninkrijk van de tsaar, zoals de haan hier heet. En natuurlijk snoepten wij en passant ook mee van het lekkers. De anderen kenden mij al een beetje, we hadden door het gaas van de ren al kennis gemaakt, dus ze lieten mij met rust of ze kwamen een praatje met me maken. Sandra bleef bij me om me te beschermen, maar dat was helemaal niet nodig. 
Trijntje (rechts) en Sandra

Tsaar Nikolaas maakte een dansje voor mij, dat was heel bijzonder. 
Bij de mevrouw waar ik door pa en ma Tok ben gehaald waren ook hanen, maar die waren veel groter dan Nikolaas. Die mevrouw heet ook Sandra, grappig hè? Sandra Tok is naar haar vernoemd en ook naar een mevrouw die hier beneden in het mensenhuis werkt. Ik heb gehoord dat er daar ook mannen werken en dat die jaloers waren omdat zij niet vernoemd waren. Hahaha, dat vond ik heel grappig,
Trijntje bij de andere kippen in de tuin

samen met Sandra heb ik daar een hele tijd om gegrinnikt. Je geeft een hen toch geen mannennaam, stel je voor dat je zou zeggen: "Frank heeft een ei gelegd!" Dat zou toch niemand geloven? 
De eerste nacht nadat ik door de tuin had gelopen ging Sandra bij de anderen in het zogenaamde Tok-huis, terwijl ik in Soestdijk ging slapen. Ik hoorde ma Tok aankomen, zij doet elke avond de deur van dat grote hok dicht, omdat de tsaar anders iedereen te vroeg
gezellig in de tuin met elkaar

wakker maakt met zijn gekraai. 
Ze keek eerst bij mij en ze knipoogde, ik begreep toen nog niet waarom, maar even later kwam ze terug met Sandra in haar armen. Ze zette mijn vriendin naast mij en zei dat we lekker gezellig samen in Soestdijk mochten slapen. Dat was zó fijn, ik kroop dicht tegen haar aan en we kakelden zachtjes nog even voor we gingen slapen. En de volgende morgen was het Tok-huis nog dicht toen wij wakker werden en lekker door de tuin gingen banjeren. 
Sandra (op stok) en Trijntje samen in Soestdijk voor de nacht
De avond daarop ging Sandra weer naar het Tok-huis en weer bracht ma Tok haar bij mij. Daarna kwam Sandra uit zichzelf elke avond bij mij slapen zodat wij nu met ons tweeën een heel paleis delen. Overdag komen de kleintjes ook wel eens in Soestdijk, dat mag best van ons, ik ben ook al een paar keer in het grote Tok-huis geweest, daar is ook eten en drinken, hetzelfde als dat van Sandra en mij. En heel hoog zijn daar zitstokken en een plateau, eigenlijk net zoals bij ons. 
Sandra gaat meestal op een stok zitten, ik heb dat nog nooit gedaan, ik slaap lekker in de warme bodembedekking, vlakbij haar. 

Ik ben helemaal thuis gekomen hier in de Tok-tuin en ik ben blij dat ik hier mag wonen voor de rest van mijn leven.
 

vrijdag 17 december 2021

Belangrijk nieuws


Sandra:

Er is iets heel fijns gebeurd in de Tok-tuin de afgelopen week. 
Iets wat ik niet had durven dromen. 

Soestdijk staat klaar
Pa en ma Tok waren met de auto weggeweest en in die auto namen ze een vervoersmandje mee. Op de heenreis was dat mandje leeg, maar toen ze terugkwamen niet meer. Ma Tok had de dag ervoor al het nachthok van Soestdijk (míjn Soestdijk) opnieuw in orde gemaakt en de grote ren voor de deur gezet. Wij konden er nu niet meer in, maar er werd wel nieuw voer en schoon water neergezet. 
Toen had er bij mij al een lampje moeten gaan branden. 

Ma Tok kwam met het mandje de tuin in en eruit haalde ze een bruine kip, die erg op mij leek. 
de lege vervoersmand
Ze praatte tegen de kip en zette haar voorzichtig in het nachthok waarna ze de deur daarvan dicht deed. 
Ik dacht eerst dat ik gedroomd had, maar na een poosje kwam de grote bruine hen naar beneden over het trapje. Ze kwam dicht bij het gaas van de ren staan en ik ging naar haar toe. "O, wat fijn om een soortgenoot te zien!" kakelde ze zachtjes. "En nog een heleboel kleintjes ook! Kom jij ook uit een legschuur?" Ik keek haar aan en kakelde terug dat ik niet uit een legschuur kwam maar uit een bos, samen met een vriendin, die nu overleden was. Ik werd droevig toen ik aan Saartje dacht, de nieuwe kip zag dat en vroeg of dat al lang geleden was. 
Ik kon even niets uitbrengen,
Sandra bij Soestdijk
ik schudde mijn kop en toen keek ze me heel lief aan. Ik begreep dat zij met mij meevoelde en dat ze me begreep. 
Om weer wat vrolijker te worden vroeg ik haar of ze al een naam had gekregen van ma Tok. "O, is die vrouw ma Tok? Ze noemde me Trijntje, ik denk dat dat mijn naam is." Ik vertelde haar dat ze nu Trijntje Tok heette, omdat wij allemaal leden zijn van de familie Tok. Ze vond het erg chique om een dubbele naam te hebben, in de legschuur had ze gewoon "kip" geheten, net als alle anderen. "Het ziet er hier goed uit, ik heb een mooi schoon hok gekregen met lekker eten en schoon water. Komen jullie straks allemaal hier bij mij slapen?" Ik vertelde haar dat dat nooit zou passen, wij slapen in het Tok-huis, achterin de tuin. Maar als zij helemaal
Sandra en Nikolaas bij de ren van Soestdijk

gewend zou zijn zou ze ook los door de tuin mogen scharrelen en misschien konden wij dan samen in Soestdijk slapen, net zoals ik dat met Saartje had gedaan. 
Dat leek haar een heel goed plan. 
Ze kon niet geloven dat iemand haar nachthok te klein vond voor alle kippen in de tuin, in de legschuur sliepen ze allemaal bovenop en tegen elkaar aan. Maar ze dacht dat ze wel zou kunnen wennen aan de ruimte, als ze maar niet te lang alleen hoefde te blijven. 

Trijntje verkent haar nachthok
Tsaar Nikolaas kwam ook even kennis maken met zijn nieuwe dame; hij stelde zich netjes voor en zei dat hij haar een mooie hen vond. Trijntje begon gewoon te blozen, zoiets had ze vast nog nooit eerder gehoord. 
's Avonds namen we afscheid en ging ik naar het Tok-huis om te slapen. Ik hoorde later ma Tok tegen Trijntje praten, ze zei dat ze nu wel het nachthok in moest gaan om te slapen, anders zou ze het te koud krijgen. 
En daarna kwam ze onze deur sluiten. 
Wat was ik gelukkig!

vrijdag 10 december 2021

De grrap


 Daantje en Dirkje:

Hahaha, daarr hebbûh we iederreen toch maarr weerr mooi te pakkûh gehad, al is niet alles verrlopûh zoals wè haddûh bedacht. 

Saartje zaliger
Jammerr dat Saarr dood ging, daarrdoorr kwam err plotseling een eind aan ons grrapjûh. 
Maarr we hoorrdûh dat err toch iemand bang was geworrdûh en dat deed ons errug goed! 

Weet u niet waarr dit overr gaat? Dan moet u de verrhaaltjûs toch beterr bè houdûh hoorr. Wè sèn err niet voorr niets met onse lolletjes. Ja, gaat u eerrst maarr evûh inhalûh wat u gemist hebt, dan hoevûh wè het niet allemaal nog een keerr te verrtellûh. Vanaf twaalf novemberr, "Humorr" heet dat verrhaaltjûh. 
Heb u ook wat te doen. 
Wiske wil weten of de tsaar humor heeft
So, bègelezûh? 
En, begrrijpt u het nu? 
Nog niet? 
Dan bent u echt dom hoorr. 
Goed, dan zullûh wè het in het korrt verrtellûh. 

Wiske vond dat err weerr eens iets grrappigs moest gebeurrûh hierr in de têun, dus natuurrlûk vrroeg ze aan ons om dat te rregelûh. En korrt daarrop lagûh err kleinûh eierrûh in Soestdijk, terrwèl Saarrtjûh en Sandrra altijd grrote eierrûh leggûh. Toen Saarrtje besloot om onderr de Tok-têun te gaan wonûh en Sandrra bè ons in het Tok-huis haarr intrrek nam viel
Linda, bang om enorme eieren te moeten leggen

het niet meerr op waar grrote en waar klène eierûh gelegd werrdûh, dus toen moestûh wè wel stoppûh met ons gèntjûh. Gelukkig was klène Linda al flink van strreek gerraakt, zè was bang dat zè van die rreuze-eierûh zou moetûh gaan leggûh. Hahahahaha, wè kwamûh niet meerr bè toen wè dat hoorrdûh. Linda was al naarr haarr moederr Pippa gegaan om te vrragûh hoe dat nu moest. Pippa had ons natuurrlûk doorr en zè steldûh haarr brroeddochterr gerrust. Ze verrteldûh err niet bè dat wè errachterr zatûh, dat was fideel van haarr, maarr ze heeft het wel tegen de tsaarr gezegd en die
tsaar Nikolaas probeert zijn snavel strak te houden

prrobeerrdûh zijn snavel rrecht te hoûdûh, maarr dat luktûh niet, hij begon kèharrd te schaterrûh van het lachûh. 
En toen moestûh wè bè hem komûh. Hij wildûh ons een standjûh gevûh, maarr dat luktûh niet errug omdat hè zo moest lachûh om ons grrapjûh. Hè wilde wel wetûh hoe wè het voorr elkaarr haddûh gekrregûh om klène eierrûh in Soestdijk te krrijgûh. Nou, dat was makkeluk geweest, wè haddûh gewoon alvast een klèn eitjûh gelegd in het nachthok en daarr een beetjûh bodembedekking overrheen geduwd met onze snavels. Sandrra en Saarrtjûh zagûh die eitjes niet toen ze selluf gingûh sittûh en ze dachtûh dat ze een ei haddûh gelegd, maarr dat was niet zo, ze
Sandra en Saartje in het nachthok van Soestdijk

voeldûh een ei achterr zich en dachtûh dat dat van hen was, terrwèl dat ons ei was, hihihi. Nikolaas moest nu nog harrderr lachûh en net zoals vrroegûr Laza dat altèd deed rriep de tsaarr ons allemaal bè elkaarr om ons de gelegenhèd te gevûh ons grrapjûh te verrtellûh. 
Wiske knipoogdûh naarr ons en zè verrtelde dat ze helemaal gerrust gesteld was: Onze nieuwûh haan heeft ook humorr! Hoerra!