vrijdag 14 februari 2020

"DNA onbekend" in de Tok-tuin


Maria:

Op de foto hierboven ziet u mij in een legnest liggen.
Ik was toen broeds, het is alweer jaren geleden dat deze foto werd genomen.

Wiske met haar broedmoeder, biologische moeder en vader
Ik had een heleboel eitjes onder mij liggen, er kwamen uiteindelijk vier kuikens uit, die Wiske, Wendelmoed, Wilhelmina en Winnifred werden genoemd. Wendelmoed, die een haantje bleek te zijn, verhuisde samen met Wilhelmina naar mevrouw Wies. Winnifred verhuisde naar Stolwijk omdat ook hij een haantje was.
Zo bleef alleen Wiske hier in de Tok-tuin wonen.
Dat is allemaal oud nieuws, zult u zeggen en dat klopt, het was in 2015 dat dit alles gebeurde.
Wiske op haar eitje, waar Floortje uit kwam
Waarom we deze oude koeien uit de sloot halen?
Dat zal ik u vertellen.
Er is een lezeres die graag wil weten wie de biologische vader van Floortje is.
Wiske was alleen mijn broeddochter, zij was de biologische dochter van LazaRus en Keetje, van welke laatste zij haar kuifje heeft geërfd.
Wiske heeft in 2017 een kuiken uitgebroed dat erg veel op haar lijkt, dus we nemen aan dat dat kuiken uit een eitje van haarzelf kwam. Dit kuiken werd Floortje genoemd, zij loopt nog vrolijk rond hier in de Tok-tuin, net zoals haar biologische én broedmoeder Wiske
Floortje als kuiken
trouwens. Ik ben dus de broed-oma van Floortje, de broedmoeder van Wiske, maar niet de biologische oma, dat was Keetje, die niet meer onder ons is.
Of eigenlijk juist wel, zij ligt onder de Tok-tuin begraven.

Kunt u het allemaal nog volgen? Misschien helpt het als u een tekeningetje maakt van de biologische en de broedlijn van de kleine Floor.

De biologische moeder is bekend, dat moet Wiske zijn, maar wie is haar vader?
"LazaRus natuurlijk," zult u zeggen. "Hij is de enige haan hier, dus alle hennen stammen van hem af."
Dat hij de enige haan hier is klopt, maar dat is niet altijd zo geweest.
Bovendien zijn Hannah en Inge wel hier uitgebroed, maar hun eitjes kwamen bij Hoogendoorn vandaan, dus daar heeft onze Laza niets mee te maken gehad.
Inge (links) en Hannah (rechts) zijn zijdehoentjes
Ze zijn ook nog eens van een ander ras dan Laza, dus daaraan kan iedereen het al zien, zij zijn zijdehoentjes.
En Barbara en Babette zijn bij Hoogendoorn uit hun eitjes gekropen, dus die zijn ook niet van papa Laza. Ook zij zijn van een ander ras, ze zijn Serama's.
Dan hebben we Yvette en Jenny nog, die komen van mevrouw Angelique uit het oosten van het land, zij zijn legkippen. En Maria is tegelijk met Laza hier gekomen, zij was, samen met Martha zaliger, Laza's eerste gezelschapsdame.
Zo ziet u dat het nog een heel
Anne C, de hulphaan
gepuzzel zou kunnen worden om het vaderschap van alle kippen van de Tok-tuin uit te pluizen.
En dan is er nog een complicerende factor. In de tijd dat het eitje van Wiske, waar Floortje uit kwam, bevrucht werd, waren er namelijk twee hanen hier in de tuin. Niet alleen Laza, maar ook Anne C scharrelde hier toen rond. Hij was de hulphaan van Laza tot hij een coup pleegde, waarna hij naar Stolwijk moest vertrekken.*
En nu gaat het erom met wie Wiske indertijd aan de rol is geweest, om het zo maar eens te noemen.
Omdat zij mijn broeddochter is
Wiske met Anne C
vond ma Tok dat ik deze precaire zaak met haar moest bespreken.
Nu is het zo dat wij hennen over deze dingen minder moeilijk doen dan mensen, dus ik stapte op Wiske af en vroeg haar of zij nog wist door wie zij toen getreden was.
Het was ook nog mogelijk dat zij door beide hanen was gebruikt, om zo te zeggen, dan zou het moeilijk worden om het vaderschap uit te pluizen.
Wiske hoefde helemaal niet na te denken over mijn vraag. Zij was erg gecharmeerd geweest van Anne C,
Wiske met Floortje nog in het broedhok
omdat die, net zoals zij, zowel een kuifje als een kam had gehad.
Dus zij wist zeker dat haar eitjes in die tijd waren bevrucht door Anne C. Zij was best bedroefd geweest toen haar vriend naar Stolwijk moest verhuizen, maar ze had zich erbij neergelegd omdat ze een levend aandenken aan hem had.
Ze is nog steeds extra bezorgd over Floortje, die dus eigenlijk een "liefdeskuiken" is.


Hiermee is het raadsel opgelost, hopelijk tot volle tevredenheid van mevrouw Anne C in de Verenigde Staten van Amerika.

Anne C, de onbetwiste vader van Floortje


*(zie LazaRus en Anne C van 9, 12 en 14 juni 2017).

vrijdag 7 februari 2020

Xara begrijpt het


Xara:

Weet u het nog? Van dat grote witte ei van vorige week?

Ik had verwacht dat u met een heleboel ideeën zou komen, maar nee hoor: niks, noppes, nada.
Dat viel me vreselijk van u tegen.
U kunt toch wel een beetje helpen bij onze problemen?
U leest elke week onze verhaaltjes en u doet er niets voor terug.

Daantje en Dirkje, de 2 ondeugden van de familie Tok
Maar goed, ik ben niet voor één gat te vangen, ik ben slim, zoals ik de vorige keer al opmerkte.
Ik herinner me dat er eerder iets vreemds is geweest met eieren, als ik me niet vergis waren Daantje en Dirkje daarbij betrokken.
Dus ik ging deze twee ondeugden scherp in de gaten houden.
Dat was best moeilijk, want ik kan ze soms bijna niet verstaan als ze tegen elkaar kakelen.
Dat "Lèds" ja, dat bedoel ik. Gelukkig heb ik van de lessen aan Yvette en Jenny wel wat opgestoken, maar wat je daar vooral leert zijn niet zulke nette woorden en daar kom je niet ver
Xara vraagt Laza om raad
mee als je iemand wil afluisteren. Ik kon helemaal geen rare dingen ontdekken bij Daan en Dirk, tenminste, niet vreemder dan anders en als ik hen op de hen af zou vragen of zij er iets mee te maken hadden gehad zouden ze mij toch de waarheid niet vertellen. Wat moest ik nu?
Ik had Maria al gevraagd of zij dat ei had gelegd en toen had ze me uitgelachen, dus bij haar kon ik niet terecht.
Bij wie dan?
De baas?
Ik ging naar LazaRus toe, misschien had hij de oplossing wel voor mij. "Een groot ei in het nachthok van het Tok-huis?" kukelde hij. "Nee, ik
Yvette legt een ei in het Tok-huis
heb geen idee en ik bemoei me daar ook niet mee, het leggen van eieren laat ik aan jullie, de hennen, over." Nou, dat schoot lekker op zo.
Ik peinsde en peinsde en plotseling ging mij een licht op.
Waarom vroeg ik het niet gewoon aan Yvette? Zij moest dat ei gelegd hebben, zoveel was zeker. Maar hoe was het dan in ons afgesloten huis terecht gekomen?
Ik stapte op de grote witte dame af. "Yvette, mag ik je wat vragen?"
Yvette is veel groter dan de krielkipjes
vroeg ik beleefd.
Ze is meer dan twee keer zo groot als ik, nou, dan ben je wel beleefd hoor.
"Wat is er, kleine kriel?" vroeg ze. Ze klonk vriendelijk, dus ik durfde verder te gaan. "Leg jij wel eens een ei in het Tok-huis?"
"Ja, dat doe ik wel eens, vooral als ik daar net gegeten heb en ik dan zie dat er al een klein eitje ligt. Dan leg ik mijn grote ei er netjes naast, zoals dat hoort. Doe jij dat ook, als er al een ei ligt er één bij leggen?" "Ja," zei ik, "maar natuurlijk alleen als ik net moet leggen."
Daar moest Yvette om lachen.
de gesloten deur van het Tok-huis
"Ja, dat is logisch, geen één hen kan er een ei uit persen als er niet net één aan het komen is."
We giechelden even samen om het idee en daarna vroeg Yvette waarom ik dat had gevraagd. Ik legde uit dat er een keer op een morgen een groot wit ei, dat dus wel van haar afkomstig moest zijn, bij ons in het nachthok had gelegen, terwijl de deur nog dicht was van de nacht. En ik zei erbij dat het ei er de vorige avond nog niet had gelegen.
Yvette dacht even na en toen begon ze vreselijk te schateren.
"Was dat op die morgen dat het zo hard waaide?" vroeg ze tussen haar lachbuien door. Daar moest ik weer even over nadenken, maar ik herinnerde me opeens dat dat inderdaad zo was. "O, dan weet ik het al," kakelde ze.
En ze vertelde mij precies hoe het gegaan was.

Bent u nu benieuwd geworden?

Haha, net goed, ik vertel het u lekker niet, omdat u mij ook niet geholpen hebt met nadenken over dit probleem.


vrijdag 31 januari 2020

Xara begrijpt het niet


Xara:

Er is iets heel vreemds aan de vleugel hier in de Tok-tuin.

v.l.n.r.: Xara, Reina en Kenau
Ik begrijp er helemaal niets van en dat gebeurt niet vaak, want ik ben best een slim hennetje, al zeg ik het zelf. Ik was al niet dom toen ik hier in de tuin uit mijn eitje kroop en dan heb ik ook nog een hele poos bij mevrouw Wies gewoond en die is onderwijzeres geweest, daar heb ik nog het één en ander bijgeleerd. Ik ben inderdaad de enige hen van mevrouw Wies die nog in leven is, zou dat ook met mijn slimheid te maken hebben?
Ik denk het eigenlijk niet, want niemand wist hoe oud Reina en Kenau waren, dus ik was misschien
Yvette en Jenny samen in het nachthok van Soestdijk
wel gewoon de jongste van het stel.
Maar nu het vreemde waar ik het over wilde hebben.
U weet dat Yvette en Jenny samen in Soestdijk slapen 's nachts.
Dat vinden wij, de kleinere kipjes, prima, want nu hebben wij geen last van hun grote lijven als wij 's morgens willen eten.
Vooral Jenny is nogal een haaibaai, die duwt gerust iedereen opzij als zij bij de voersilo wil. Ook in de tuin jaagt ze ons weg als ma Tok wormpjes heeft gestrooid.
Ma Tok heeft dat al een paar keer gezien en nu blijft zij erbij staan tot alle lekkers in onze kropjes is verdwenen. Ze geeft Jenny op haar
Laza houdt Jenny nauwlettend in de gaten
kop als ze ons weg wil jagen, zodat zij kan leren dat iedereen hier dezelfde rechten heeft.
Vanmorgen pikte Jenny nota bene zomaar naar Maria, die net zo oud is als LazaRus, onze baas.
De oudste hen hier dus.
Ma Tok heeft Jenny toen flink de waarheid gezegd, ze kreeg een standje waar de honden geen brood van lusten.
Sindsdien probeert Jenny ons alleen af te troeven als ma Tok er niet bij is.
Maar Laza is er ook nog, hij is de enige voor wie Jenny een beetje ontzag heeft. Hij houdt haar bijna de hele tijd in de gaten.

1 ei van Yvette en 2 van de krielkipjes
U zult wel denken: Wat is nu dat vreemde? Daar komt Xara maar niet aan toe." Maar ik kom er zo op. Eerst moet u nog weten dat Yvette bijna elke dag weer een groot wit ei legt in Soestdijk. Jenny niet, die is misschien met pensioen, net zoals Yvonne dat al meer dan een jaar was.
En nu kom ik echt bij het vreemde: Op een morgen lag er een groot wit ei in ons Tok-huis!
De deur was nog dicht en de vorige avond had het er nog niet gelegen, dat wist ik zeker.
Hoe kwam dat ei daar nu?
Yvette was in de tuin, we hoorden haar samen met Jenny rondscharrelen en nu en dan wat
Jenny en Yvette scharrelden al in de tuin
tegen elkaar kakelen.
Het kon toch niet zo zijn dat één van de krielkipjes zo'n enorm ei uit haar lijfje had geperst.
Zelfs de oude Maria zou dat niet voor elkaar hebben gekregen. Tussen haakjes: u weet toch dat hoe ouder de kip, hoe groter haar eieren worden? Dus Maria zou de meeste kans hebben gehad om zo'n ei te leggen. Maar toen ik haar vroeg of zij dat onmogelijke ding had gelegd begon ze te lachen.
"Dat geloof je toch zelf niet?" zei ze, "dan zou mijn achterkant helemaal uitgescheurd moeten zijn." Ik zag niks aan haar achterste, toen ik dat stiekem controleerde, dus zij kon het niet geweest zijn.
Maar hoe was dat enorme ei dan bij ons in het huis terecht gekomen?
Als u een idee hebt mag u het insturen, dat kan via "opmerkingen" onder dit verhaal.

vrijdag 24 januari 2020

In memoriam: Yvonne


Yvonne kwam bij ons samen met haar beste vriendin Yvette.

Vera en Vita met Yvonne en Yvette
Zij waren gered van de slacht door de stichting Red een legkip en ze logeerden bij mevrouw Angelique op haar paardjes-boerderij.
Vera en Vita, de twee bruine legkippen, woonden toen ook nog in de Tok-tuin, zodat ze meteen bij aankomst al wat aanspraak hadden aan lotgenoten.
Het was toen 2015 en de twee grote witte dames waren een jaar of twee, zodat ze volgens de eierboer hun beste legtijd hadden gehad en dus plaats moesten maken voor nieuwe jonge leghennen.
Bij mevrouw Angelique waren ze al een beetje bijgekomen van hun nare tijd, maar ze werden helemaal
Vera en Vita in de ren van Soestdijk
blij van hun hok in de Tok-tuin, dat voor hen alleen was.
Ze wisten toen nog niet eens dat het eigenlijk een paleis was waar ze nu in woonden, dat ontdekten ze later pas.
Yvonne was de bescheidenste van de twee, Yvette was meteen al wat feller en dat is zo gebleven.


Toen ze hier net waren aangekomen hebben ze met de beide toen nog levende Geertruien
wijlen de 2 Geertruien
een geintje uitgehaald.
De Geertruitjes hadden bedacht dat de beide witte legkippen eigenlijk bruin waren, maar dat ze bleek waren door bloedarmoede.
De bruine kippen van de familie waren blij dat er meer bruine kippen bij waren gekomen, de witten daarentegen waren teleurgesteld omdat zij hadden gerekend op vermeerdering van hun kleur in de tuin.

Ook hadden de twee Geertruien een keer de bruine eieren van Vera en Vita vervangen door witte van Yvonne en Yvette, wat grote consternatie opleverde.

En ze hebben een tijd gehad dat ze de kleintjes in hun kammetjes pikten, toen moesten ze van ma Tok
Yvonne en Yvette met hun voetbal
een poosje in Soestdijk wonen, ter bescherming van de kleintjes.
Ze kregen toen een extra lange ren en een speelbal van ma Tok.
Daar zaten zaadjes in, die eruit kwamen als ze ermee gingen rollen. Later sliepen ze alleen in Soestdijk en liepen ze overdag door de tuin, dat ging toen ook weer goed.

En weet u nog van de Olympische kippenspelen?
Toen wilden Daantje en Dirkje een grapje uithalen, maar Yvonne en Yvette waren de twee boefjes te slim af.
U kunt dit verhaal lezen in "Olympische spelen" van maart 2018.
Yvonne met haar verlamde voet
Van de laatste tijd van Yvonne's leven bent u vast op de hoogte, hoe zij op een morgen niet meer op haar ene poot kon staan, haar bezoek aan de dierenarts en haar alleen wonen in een privé-hokje in de Tok-tuin.
Het ging eigenlijk best goed met haar, tot de dag waarop ik haar poot opnieuw verbond omdat de huid wat was afgeschaafd door het onnatuurlijke lopen dat ze deed. Ik had haar voet schoongemaakt en gezalfd, er een mooi verbandje omheen gedaan en ze zat nog even op mijn schoot toen ze plotseling raar begon te snurken en met haar
de familie bij het graf van Yvonne
poten te trekken.
Het leek wel op een epileptische aanval.
Ze werd helemaal slap en haar ogen vielen dicht.
Ik bleef nog even met haar op schoot zitten, maar ik wist al dat dit het einde betekende van Yvonne.
Ik heb haar in de Tok-tuin begraven.

Vaarwel, lieve Yvonne, je was een mooie goede hen.
We zullen je niet vergeten.

maandag 20 januari 2020

Droevig bericht


Ma Tok:

Op mij rust de droevige plicht u mee te delen dat onze mooie lieve Yvonne toch nog plotseling is overleden.
Op vrijdag kunt u haar in memoriam lezen.

vrijdag 17 januari 2020

Wie niet sterk is moet ... eh ... brutaal zijn


Hannah:

Op de foto hierboven ziet u mij een heerlijk meelwormpje verschalken.
Wat zijn die dingen toch vreselijk lekker!

kleine Hannah heeft een wormpje van Jenny afgepikt
Soms moet ik echt een beetje brutaal zijn om er flink wat van te bemachtigen.
Dat is vooral zo sinds die groten met hun drieën zijn, zij duwen ons, de kleintjes, gewoon opzij als zij ze willen wegsnaaien voor onze snaveltjes.
Zij zijn brutaal, nou, dan mag ik het ook zijn. Zo is het toch?
Ik heb Jenny, die nieuwe grote, pas in haar poot gepikt toen ze MIJN wormpje wilde oppikken.
Daar had ze niet van terug, dat zag ze echt niet aankomen, haha.
Nu kijkt ze wel uit om aan mijn lekkers te komen.
Zo zie je maar, je hoeft helemaal niet groot te zijn om aan je trekken te komen, alleen een beetje ... eh ... bijdepoot.
Letterlijk in dit geval, hihihi. Yvonne en Yvette durf ik niet te
LazaRus houdt toezicht op de eerlijke verdeling van het lekkers
pikken, die zijn hier al zo lang, die staan in de pikorde ver boven mij. Yvonne is nu gehandicapt door haar lamme poot, dus die val ik sowieso niet aan, dat zou gemeen zijn.
Wie dat toch doet is Jenny, die duwt Yvonne gewoon opzij als zij net met veel pijn en moeite bij een wormpje is aangekomen met haar ene nog werkende poot.
Ik heb aan LazaRus gevraagd of hij erop wil letten dat ieder haar deel krijgt. Hij doet zijn best, antwoordde hij, maar hij kan niet overal tegelijk zijn in de tuin.
Tja, daar heeft hij gelijk in. Misschien wordt het toch tijd voor een hulphaantje.
Of zou dat weer vechten worden?
Anne C toen hij verhuisde naar Stolwijk
Met wie, vraagt u?
Met de buurvrouw?
Die ken ik niet, nee, ik bedoel de hanen onderling.
Net zoals gebeurd schijnt te zijn met een eerdere hulphaan, Anne C heette hij geloof ik. Hij maakte het zo bont dat ma Tok hem naar Stolwijk moest brengen, waar hij een eigen harem kon beginnen. Misschien een héél klein haantje dan?
Een zijdehoen-haan is ook geen optie, dat hebben we gezien toen Iona hier was, ons "broertje" zou je kunnen zeggen. Weet u het nog? Hoe Iona de hele dag liep te kraaien, totdat zelfs ma Tok het teveel vond worden.
Iona
Niet voor zichzelf, maar voor de buurt. Iona moest toen ook verhuizen naar Stolwijk.
Zou het daar fijn zijn?
Ik ben er nog nooit geweest, maar mijn eitje schijnt daar vandaan gekomen te zijn. Daar weet ik natuurlijk niets meer van, ik zat toen nog in dat eitje en dus kon ik niets zien.
Pa en ma Tok gaan er graag naartoe, ze kijken altijd blij als ze weer terug komen met hun auto boordevol eten en snoep voor ons.
Ik denk dat het daar een soort van kippen-hemel is, waar een eindeloze overvloed van eten en lekkers is.
Of ik er ook naartoe zou willen?
Nee hoor, ik blijf liever in onze vertrouwde Tok-tuin, waar ik precies de weg weet en ik iedereen ken. En waar ik samen met Inge heerlijk in de bodembedekking van ons Tok-huis kan zitten, al of niet op een eitje.

Ik zou wel gek zijn als ik hier weg zou willen. Nee hoor, ik blijf mijn leven lang in de Tok-tuin!

vrijdag 10 januari 2020

Familiehoofd


LazaRus:

Het wordt tijd dat ik weer eens aan het woord kom.
Er wordt de laatste tijd alleen maar over ziekte gekakeld hier, daar wordt een haan niet vrolijk van. En een lezer vast ook niet.
Ik zal u even kort op de hoogte stellen van onze ziekenboeg en dan gaan we weer eens iets vrolijkers aanpakken.

de kam van Jenny, die nog niet helemaal mooi rood is
De kam van Jenny is weer redelijk rood geworden, maar ma Tok is nog niet tevreden, dus ze krijgt nog een kuurtje paracetamol.
Zij (Jenny, niet ma Tok) paradeert regelmatig voor mij langs en dan kukel ik naar haar dat ze heel mooi is met haar bruine veren en haar rode kam.
Zij haalt haar snavel op voor mij, nou, dat moet ze zelf weten, als ze verder maar gehoorzaam is.
En gelukkig is dat zo.

Ma Tok heeft een filmpje van Yvonne naar de kippendokter gestuurd, waarop te zien was hoe zij "liep" en te horen hoe ze kakelde.
Hieronder kunt u dat zelf ook zien en horen.


Yvonne met haar klauwtjes-poot
De dokter vond dat ze klonk als een gezonde kip en dat ze er ook goed uitzag.
De poot heeft een technisch defect en daar is niets aan te doen, daar moet ze mee leren leven. Ze zal steeds handiger worden in het lopen met maar één poot en verder kan ze er oud mee worden.
Ma Tok laat Yvonne nu tegelijk met ons in de tuin scharrelen en na een uurtje zet ze haar weer in haar hokje om uit te rusten.
Dan mogen Jenny en Yvette weer in de tuin bij ons.

Dan wil ik het even hebben over Hannah en Inge. Die twee zijdehoentjes zijn allebei broeds.
Hannah en Inge
Ik heb al tegen ze gezegd dat het daar nu absoluut geen goede tijd voor is, zo midden in de winter; er kan nog een hoop kou komen en wat moeten die kleine kuikens dan? De hele dag onder hun moeders dons zitten zeker? Dat is toch geen leven voor zo'n ukkie, die moet fijn buiten kunnen rennen en flink eten om groot te groeien.
Ma Tok zet de twee dametjes elke dag buiten, zodat ze in elk geval hun pootjes strekken en wat eten. En Pippa, die zelf toch ook vaak broeds is, heeft gezegd dat ze op moeten houden zich zo aan te stellen.

groot ei Yvette


Yvette legt trouwens nu en dan weer een groot wit ei.
Jenny is nog niet aan de leg, maar dat zal vast wel een keer komen. Van de kleine kipjes zijn er ook minstens twee die wel eens een eitje in het nacht-gedeelte van ons Tok-huis leggen, waar Hannah en Inge dan meteen dankbaar misbruik van maken door erop te gaan zitten "broeden".
Ma Tok haalt ze elke dag weg, anders zouden er nog echt kuikentjes kunnen ontstaan in die eitjes.





de sterk-ruikende olie, waar muizen niet van houden


Ma Tok heeft ons huis een paar weken geleden helemaal schoongemaakt, dat heeft Yvette al verteld.
Ze heeft niet alleen de muizengaatjes dichtgestopt, ze druppelt nu en dan ook heel sterk ruikend spul in ons huis; ik vind het lekker fris ruiken, maar het schijnt dat muizen het vreselijk smerig vinden.
Ik hoop dat we nu van die beestjes af zijn, want het was best onrustig als ze de hele nacht onder de zitstokken aan het rennen waren.
Ze deden tikkertje, denk ik, maar als ik een flinke kraai liet horen schrokken ze.
Helaas duurde dat maar heel even, dan begon hun spel weer opnieuw.
Ik heb nu al een paar nachten geen muis meer gezien dankzij het geurtje en ik moet zeggen dat dat heerlijk rustig was.



kleine Babette
Daantje en Dirkje halen op het moment geen kattenkwaad uit, zij hebben het veel te druk met hun "Lèdse school" en dat geeft de rest van de familie een hoop rust.
Al moet ik zeggen dat er steeds meer "Lèdse" lelijke woorden klinken hier in de tuin, de andere kippen vinden het zo lollig klinken dat ze die woorden overnemen.
Zo hoorde ik pas vlak achter mij "Hé jûh, krrielkêutel" en dat was niet eens tegen een klein kipje, maar  tegen Yvette, die grote witte dame.
Nou ja, dame, ze schaterde van het lachen en riep terug "wat mot jè, grrote lèip?" tegen kleine Babette, die omviel van het lachen.
Ik trek me er maar niet teveel van aan en doe alsof mijn snavel bloedt.


Zo, u weet weer het één en ander over ons, ik heb me van mijn taak als familiehoofd gekweten.

vrijdag 3 januari 2020

Een goed nieuw jaar?


Yvette:

Namens de hele familie Tok mag ik u, de lezers, een heel goed en gezond nieuw jaar toewensen. Wat het inhoudt dat er een nieuw jaar is begonnen weet ik niet en het kan me niet veel schelen ook, voor ons hier in de tuin is elke dag hetzelfde.

Yvonne nog steeds in haar ziekenhokje
Maar wat duurt het lang voordat Yvonne weer terugkomt in de tuin. Ze zit daar maar hoog en droog in haar hokje naar ons te kijken en nu en dan kakelt ze wat. De Leidse les wordt nu steeds gegeven bij het "ziekenhokje", wij zitten dan met ons vieren vlakbij Yvonne, zodat zij mee kan doen.
Ze verveelt zich verder haanlijk, zegt ze en zo'n les is een zeer welkome afwisseling.
Daantje en Dirkje doen hun best om haar op te vrolijken en dat doen ze natuurlijk op hun eigen manier. Ze bedenken allerlei Leidse woorden voor Yvonne's poot, zoals bij voorbeeld "rrotvoet", "kleerrepoot" en "lamme jat". Dat laatste woord is volgens mij eerder Amsterdams dan Leids, maar het klinkt wel lekkerr.
Yvonne had zelf ook een mooie bedacht: "horrrrelklauw", daar hebben we met ons vijven heerlijk om gelachen.
Ik ga nu vooral om met Jenny, wij zijn
Jenny met Daan en Dirk aan het begin van de "Lèdse" les
vlakbij het hokje van Yvonne.
de enige twee grote meiden die door de tuin scharrelen. We zitten ook samen in Soestdijk 's nachts, lekker knus, al mis ik Yvonne wel. Zij verspreidde altijd lekker veel warmte en dat is best fijn nu het zo koud is. Ma Tok heeft het Tok-huis weer eens helemaal schoon gemaakt, dat was hard nodig, zei ze. Ze heeft muizengaatjes dichtgestopt met staalwol, ze hoopt dat de muizen daar niet zo snel doorheen zullen komen.
Ik help het haar hopen, maar ik vrees dat die beestjes gewoon op andere plaatsen nieuwe gaatjes zullen knagen. Ze heten niet voor niets knaagdieren.

Eergisteren mocht Yvonne het even
Yvonne in de tuin met haar rare poot
in de tuin proberen van Ma Tok, maar ze blijft raar huppen in plaats van lopen en dat gaat natuurlijk minder snel dan gewoon met twee poten lopen.
Jenny werd daar heel zenuwachtig van en ze begon naar Yvonne te pikken en haar op te jagen.
Arme Yvonne kon zich niet verdedigen en het was goed dat ma Tok erbij was blijven staan, zodat ze Jenny weg kon sturen. Maar Yvonne durfde niet meer en ma Tok zette haar weer in haar hokje.
Ze zei dat ze voor morgen iets anders in petto had om Yvonne wat oefening in de tuin te geven.
Jenny en Yvette opgesloten in de ren van Soestdijk
Wat dat was merkten wij gisteren toen we wakker werden in Soestdijk, Jenny en ik.
De deuren van het paleis waren gesloten, zodat wij in de ren moesten blijven.
Dat was een tegenvaller!
Jenny werd eerst erg boos, maar toen ze zag dat er lekkers was gestrooid in de ren bedaarde ze een beetje.
Wij keken onze ogen uit toen ma Tok de tuin in kwam om ... Yvonne uit haar hokje te halen en haar in de tuin te zetten.
Toen pas begreep ik haar
Yvonne met de kleintjes in de tuin
bedoeling: zo kon Jenny haar niet aanvallen en kon Yvonne toch even oefenen, zoals ma Tok het noemde. De kleintjes uit het Tok-huis mochten ook naar buiten, die zijn zo klein dat ze Yvonne niet durven aan te vallen.
Dat oefenen van Yvonne stelde niet veel voor, ze hupte wat heen en weer en verder bleef ze stil zitten tot ze het koud kreeg en ma Tok haar weer in haar hokje op de vloerverwarming zette.
Toen mochten wij er ook eindelijk uit.
Ma Tok zei dat ze het niet meer wist met Yvonne en dat ze de dierenverzorgster van Hoogendoorn om raad ging vragen. Ik hoop dat daar wat goeds van komt, want als ma Tok het niet meer weet is het niet best. Straks raak ik mijn beste vriendin kwijt.
En dat in het nieuwe jaar, dat nog maar net begonnen is.

vrijdag 27 december 2019

Ziekenboeg in de Tok-tuin


Yvonne:

Weet u het nog?

Yvonne met haar rare poot naar voren gestrekt
Ik had een rare poot en ik zat in een apart hokje opgesloten.
Een luxe hokje, dat wel, maar ik vond er na een poosje toch niet zoveel meer aan.
Ik keek naar mijn familieleden, die heerlijk door de tuin scharrelden en ik kreeg een beetje genoeg van het stilzitten. Oké, nu en dan ging ik wel staan om wat te eten of te drinken, maar verder was het best saai.
Ma Tok gaf mij elke ochtend mijn medicijn in mijn snavel, ik mocht dan bij haar op schoot zitten in de schuur, waar zij het spul in mijn bek druppelde en ik slikte het telkens braaf door.

Toen ik het vijf dagen had gekregen was het flesje leeg.
De dierenarts had gezegd dat het dan iets beter zou moeten gaan en als dat zo was mocht ma Tok een nieuw flesje halen. Maar er zat geen enkele verbetering in mijn poot, hij deed het nog steeds niet toen ma Tok mij liet staan en lopen. Ze keek bedroefd, ma Tok, en ze zei dat ze de dierenarts ging bellen om te overleggen.
Wat er besproken is door de telefoon weet ik
de verbonden voet van Yvonne
niet, maar ik kreeg geen druppels meer en ik werd extra verwend.
Ma Tok nam mij wel op schoot en ze deed iets om mijn voet, een soort van verband, waardoor mijn tenen niet meer in een klauwtje konden staan. Ze dacht dat dat misschien zou helpen om mijn poot beter te maken.
Na een dag en een nacht haalde ze het er weer af en liet ze me weer staan. Mijn voet was iets beter, zei ze blij en de volgende dag kreeg ik toch weer van die druppels in mijn snavel.
Ik kreeg 's avonds een nieuw verband om mijn voet, dat was iets breder, zodat mijn voet nog wat platter leek. Wat zou het fijn zijn als ik de volgende morgen weer zou kunnen lopen!
Maar dat was helaas niet zo.
Omdat het een feestdag was kregen wij allemaal extra veel lekkers en er werd flink gesnoept in de tuin en in mijn hokje ook.
Jenny met haar paarse kam
Ik zag dat Jenny geen wormen kreeg en de anderen wel.
Jenny loopt namelijk al een poosje rond met een rare paarse kam en ma Tok heeft aan mevrouw Angelique gevraagd of zij weet hoe dat kan komen en wat er aan gedaan kan worden.
Mevrouw Angelique antwoordde dat het kon komen door te eiwitrijk voer, dus nu krijgt Jenny geen wormen meer. Zij krijgt extra lekkere zaadjes en restjes groente als traktatie. Als de wormen in de tuin op zijn mag zij weer bij de anderen.
Omdat het niet erg hielp heeft ma Tok ook nog aan de dierenverzorgster bij Hoogendoorn gevraagd om raad en zij zei dat het
de medicijnen bij elkaar
ook kan komen door zuurstofgebrek.
Om dit op te lossen had zij een goed recept: vier dagen lang elke dag een kwart paracetamol in de snavel en karnemelk te drinken geven en het zou over gaan.
Jenny heeft haar kuurtje gehad en het lijkt inderdaad te helpen, haar kam begint weer rood te worden. Hoe is het mogelijk!
Omdat ma Tok graag het zekere voor het onzekere neemt volgt zij de raad van beide deskundigen op. Het werkt, dat is het belangrijkste, alleen weet zij nu niet wát heeft geholpen, de paracetamol of het minder eiwitrijke voer.
De karnemelk vonden de dames niet echt lekker. Dit is misschien de invloed van pa en ma Tok, die die drank allebei verafschuwen.
Zoals u ziet is er een hele ziekenboeg bij de familie Tok ontstaan en ma Tok heeft het er maar druk mee. En dat juist nu al haar kuikens en kleinkuikens bij haar op bezoek kwamen vanwege de feestelijke dagen.
Maar ik hoor haar niet klagen, hoor, ze geeft mij elke dag mijn druppels en daarna mag ik nog een poosje op haar schoot zitten, gewoon omdat dat zo gezellig is.