School (1)

Donna en Duna:

U ziet ons hier heerlijk pikken van groene blaadjes, die ma Tok voor ons heeft rondgestrooid. 

de vitamientjes voor door het drinkwater

Wij zijn daar echt gek op. 

Natuurlijk zijn ze niet zo lekker als de meelwormpjes, die we elke ochtend krijgen, maar ze zijn een waardevolle aanvulling op ons dieet. Nu het zo koud is doet ma Tok elke dag vitamientjes door ons drinkwater, dat hebben we nodig, zegt ze. Wij vinden het best, water is water en of het er nu kleurloos of geel uitziet zal ons een zorg wezen. Quinoa moppert nu en dan dat ze veel liever gewoon water drinkt, ze gaat dan bovenop de ren staan omdat daar regenwater ligt. Maar daar stootte ze toch haar snavel toen het gevroren had. We hoorden haar keihard "Au" roepen toen ze haar snavel diep in het water wilde steken om een slok te nemen. 

Quinoa na het stoten van haar snavel

Tja, je moet natuurlijk wel kijken waar je die insteekt voordat je dat doet. Wij lachten haar uit en toen werd ze boos, ze liep met een verongelijkt gezicht rond tot ze ook de lol inzag van het geheel en met ons begon mee te lachen. "Dat is wel heel hard water!" riep ze. 

Nu is de vorst weer over, wat was het koud, hè? We zijn een beetje jaloers op ma Tok, die binnenkort naar de zomer gaat. Maar zo héél ver vliegen lijkt ons toch niks, dus we wachten maar geduldig tot de zomer hier ook weer komt. 

de legkippen krijgen les

Dat gebeurt elk jaar hebben we ons laten vertellen. Wij hebben nog maar één zomer meegemaakt en dit is onze eerste winter; in de grote kippenschuur was er geen zomer of winter, het was er altijd hetzelfde. Best saai eigenlijk, maar we wisten niet beter of het hoorde zo. 

De vijf bruine legkippen hebben ook nog nooit winter gezien, zij vroegen aan ons of het altijd zo koud was, maar daar hadden wij geen antwoord op, omdat wij het ook nog niet hadden meegemaakt. 

We hebben ze naar Wiske gestuurd, die heeft al zoveel jaren hier in de tuin gewoond, die zou het wel weten. En ja hoor, zij gaf ons, de geredde legkippen, les in de seizoenen, zoals die hier in de tuin voorbijgaan. Best gezellig, zo'n les. Dat bracht ons op het idee om Wiske te vragen ons elke dag wat te leren over het wonen in de tuin. 

Wiske wilde dat wel en zo zijn we een schoolklasje gestart voor leghennen.

Wiske als lerares en directrice

Wiske is de lerares en meteen ook de directrice, want die moet er ook zijn, kakelden de anderen. 

De tsaar vertelde ons dat er vroeger een filosofen-club geweest was in de tuin, maar die was ter ziele gegaan toen de meeste filosofen waren overleden. Er is er nu niet één meer over, dus een school voor leghennen is een prima vervolg daarop. 

De eerste dag kwamen er ook andere hennen luisteren, dat mocht van Wiske, als ze de orde maar niet zouden verstoren, want dan zouden ze worden weggestuurd. 

Ze is best een strenge juffrouw, die Wiske, maar dat is ook wel nodig, want meteen de eerste dag was het al raak. 

Maar daarover vertellen wij u een andere keer.