In memoriam: Kenau

Ma Tok: Op mij rust de droevige plicht u mee te delen dat onze kleine Kenau is overleden.

Kenau kwam bij de familie Tok wonen tegelijk met Xara en Reina, toen mevrouw Wies moest stoppen met het houden van kippen.

Kenau (vooraan) met Xara en Reina
toen ze net waren aangekomen in de Tok-tuin

Mevrouw Wies had het kleine witte hennetje van een kinderboerderij gekregen.
Daar wist niemand hoe oud zij was, zodat wij dat nu ook niet weten.
Bij mevrouw Wies heeft zij een aantal jaren gewoond en bij ons in de Tok-tuin een jaar of twee.
Ze was erg klein, zoals een serama behoort te zijn, maar zeker niet bedeesd. Ze was een pittig dametje, dat als het ware met haar handen in haar zij opkwam voor zichzelf. Mevrouw Wies noemde haar niet voor niets Kenau.
Hier in de tuin was zij snel ingeburgerd en ze was een blij kipje.

Kenau zoals ze er vaak bij stond

Ze legde kleine heerlijke eitjes en ze scharrelde ijverig de hele dag rond.

Toen ik gisterenavond de deur van het Tok-huis wilde sluiten zag ik haar op de grond liggen, vlak bij de deur. Omdat ze zo stil lag en de anderen allemaal al binnen waren begreep ik meteen wat er aan de hand was.
Na het Tok-huis te hebben gesloten heb ik haar begraven in de Tok-tuin, waar ze nu mag uitrusten van haar ijverige leventje.
De rest van de familie Tok heeft een minuut stilte gehouden voor haar de volgende dag.



Vaarwel, Kenau, je was een mooi en lief kipje.

Badderen (2)

Kenau:

En nu het vervolg op het verhaaltje van vorige week.

Kenau doet haar naam eer aan en gaat naar ma Tok

Ma Tok kwam de tuin in om, zoals gewoonlijk, onze deur te openen en ons van vers drinkwater en meelwormpjes te voorzien.
Ik vond dat ik mijn naam eer moest aandoen, dus ik stapte moedig op haar af en vroeg haar of ze al antwoord had gekregen op haar vraag aan Hoogendoorn.
Ik wist natuurlijk niet zeker of Hoogendoorn de informatie-bron was, maar ik hoopte op deze slimme manier daar achter te komen. En ja hoor, ze trapte erin. Ze zei dat een medewerker bij Hoogendoorn haar had verteld dat vogels graag een waterbad nemen,

LazaRus houdt toezicht op het zandbad in de tuin

maar kippen niet, die nemen alleen maar zandbaden.
Dus het zou niet veel succes hebben, een zwembadje in de Tok-tuin.
"Maar," zei ze, "als jullie het graag willen zal ik wel een bak met wat water neerzetten, dan kunnen jullie zelf kijken of je erin wilt gaan."
Dat vond ik erg fideel van haar.
Ze ging dus moeite doen voor ons terwijl ze eigenlijk wel wist dat het niets zou worden. Je zou dat ook dom kunnen noemen, maar ik houd het bij fideel.
Ze haalde een oud afwasteiltje uit de schuur en dat maakte ze schoon. Daarna werd het gevuld met water. Nou ja, niet helemaal gevuld natuurlijk, alleen een bodempje,

het kippenbadje met water

anders zouden wij erin kunnen verdrinken, zei ze.
Ik ging eens kijken bij dat waterbadje.
Het zag er koel uit, dat was wel aanlokkelijk. Maar ik vond het toch een beetje raar om daar zomaar in te gaan zitten. Dus ik ging naar Geertrui en ik vertelde haar dat er een echt badje klaar stond voor ons.
Geertrui begon hard kakelend te lachen en ze riep keihard door de hele tuin: "Meiden, er staat een bad klaar voor iedereen die zich smerig

Geertrui roept door de tuin dat het bad-tijd is

voelt."
"Of erg warm," fluisterde ik haar in. "Of erg warm!" schalde Geertrui's stem nog harder.
Toen iedereen daarop kwam kijken bij het teiltje kreeg ik het heel warm, gewoon omdat Geertrui ging uitleggen dat ik daarom had gevraagd bij ma Tok.
En misschien durfde ik daarom wel een sprongetje te nemen en in het badje te belanden.
Oei, dat was koud aan mijn voeten. Maar toch wel lekker, eigenlijk.
Ik liet me een klein beetje zakken, tot het water tegen mijn buik aankwam. Dat was wel héél erg

Geertrui kiest ook voor het zandbad

koud ineens.
Ik sprong weer uit het badje en Geertrui vroeg of het echt lekker was geweest.
"Ja, maar best fris, kouder dan ik had verwacht," antwoordde ik, "maar nu kan ik er weer een hele poos tegen in de hitte."
"Wie durft er nog meer?" riep Geertrui, maar niemand meldde zich.
De mietjes!
Of zouden ze bij Hoogendoorn gewoon gelijk hebben en is een waterbad niets voor kippen?

Badderen (1)

Kenau:

Op de foto hierboven was ik mooi wit en schoon.
Zo zag ik eruit toen ik van mevrouw Wies naar de Tok-tuin verhuisde.

niet bepaald helderwit

Maar ik schaam me als ik mijn mooie verenpakje van toen vergelijk met dat van nu.
Ik ben namelijk hier in de tuin niet echt schoon gebleven, mijn veren zien er nu een beetje grauw-bruinig uit, misschien zou je het beter vaal-wit kunnen noemen.
Hoe dat komt?
Ik weet het niet precies. Misschien omdat ik ouder word, of doordat ik me niet zoveel meer aantrek van mijn verschijning.
Of gewoon omdat ik niet genoeg in bad ga.

eenden zwemmen, maar kippen niet (foto internet)

Ik neem wel regelmatig een zandbad, maar daar word je niet witter van.
Nee, dan zou ik eigenlijk eens een keer in een bak met water moeten gaan zitten, maar dat doen kippen nu eenmaal niet, wij zijn geen eenden, stel je voor!
Toch hoorde ik Daantje en Dirkje pas kakelen over een waterbad.
Ze hadden het over "lekker zwemmen", en dat dat voor sommigen onder ons geen verkeerd idee zou zijn.
Ik weet niet of ik het me verbeeldde, maar ik had het gevoel dat ze daarmee op mij doelden.

Daantje, Dirkje en Geertrui 

Even later hoorde ik hen tegen Geertrui zeggen dat het voor witte kippen eigenlijk verplicht zou moeten zijn om zich regelmatig in een bad met water te begeven, omdat ze er anders zo vuil-wit gingen uitzien.
Geertrui schaterde het uit en zei dat ze dat met deze hitte best een goed plan vond. Toen ik erover nadacht begon ik er eigenlijk ook wel zin in te krijgen, want wat was het vreselijk heet buiten. Ik moest zo nu en dan gewoon even in het Tok-huis gaan zitten om een beetje af te koelen.
Dus ik trok de stoute veren aan en ik ging naar Ma Tok, toen die ons water kwam verversen.
Ik vroeg haar of een soort van zwembadje voor ons tot de mogelijkheden zou kunnen behoren hier in de tuin.
Ma Tok zei dat ze daar even over

kippenzwembad?

moest nadenken en wat inlichtingen inwinnen bij iemand met meer verstand van kippen dan zij.
Dat moest dan vast iemand van Hoogendoorn zijn, ik zou niet weten aan wie zij het anders zou moeten vragen.
Ma Tok ging weer het mensenhuis in en ik dacht dat zij niet meer aan mijn vraag zou denken.
Ik stapte op Yvonne en Yvette af, die twee enorme hennen, die wel drie keer zo groot zijn als ik.
"Zeg het eens, kleine", zeiden ze.
Ik vroeg hen of zij het ook vervelend vonden dat ze er zo vies uit gingen zien. Ze lachten en kakelden dat dat hen niets kon schelen, als ze zich maar prettig voelden.
"Je ziet jezelf toch niet", zei Yvonne en Yvette was het met haar beste

Yvonne en Yvette in de rui (foto van enige tijd geleden)

vriendin eens.
"Maar zouden jullie het niet fijn vinden om weer eens helemaal mooi wit te zijn?" vroeg ik.
"Tja, dat zou mooi zijn, maar daarvoor moeten we wachten op de rui, dan krijgen we weer allemaal nieuwe spierwitte veren", kakelde Yvette.
Ik durfde niet tegen hen te vertellen wat ik aan Ma Tok had gevraagd, stel je voor dat ze boos op mij zouden worden.
Ze zijn zó groot dat ik eigenlijk een beetje bang voor hen ben.
Dus ik hield mijn snaveltje verder maar gesloten. Volgende week hoop ik u te vertellen of wij een zwembad krijgen of niet.

Schrapende geluiden (1)

Xara:

Wat er nu toch aan de hand is in de Tok-tuin, ik begrijp er niets van.
Het lijkt wel of alles anders is geworden.

Geertrui gaat ijskoud verder met scharrelen

Er klinken telkens rare geluiden uit ons huis, ook als er niemand binnen is.
Hoe kan dat nou?
Ik pieker me suf, maar ik kom er niet uit.
Ik heb aan onze oudste, Geertrui, gevraagd of zij het ook hoorde. En weet u wat zij kakelde?
"Och meid, er gebeuren hier zo vaak rare dingen, daar kijk ik niet meer van op." En toen ging ze ijskoud door met waar zij mee bezig was, met scharrelen dus. Nu was ik nog niets wijzer.
Ik ging naar Kenau, met wie ik toch een beetje een bijzondere band heb, omdat wij allebei bij mevrouw Wies hebben gewoond. Reina is er niet meer, anders had ik haar er ook bij geroepen. Ik vroeg aan Kenau of zij ook vreemde geluiden uit ons huis hoorde komen.

Kenau, ook een kipje van mevrouw Wies

"Ik heb niets raars gehoord," kakelde zij, "maar ik heb er ook niet op gelet. Dat zal ik nu gaan doen."
En natuurlijk waren er toen geen geluiden te horen. Het leek wel alsof het afgesproken was.
Maar nadat ik een poosje binnen was geweest om te eten hoorde ik het toch weer, net toen ik op het punt stond om naar buiten te gaan. Een raar, schrapend geluid. Ik kon niet ontdekken waar het precies vandaan kwam, het leek wel of het door de hele muur ging.
Ik riep Kenau, die er aan kwam rennen en nu hoorde zij het ook. "Dat is vreemd," kakelde zij, "ik

Laza luistert naar Xara en Kenau

denk dat we dit aan Laza moeten melden. Stel je voor dat er een eng beest aan het proberen is om ons huis binnen te komen..." Zover had ik nog niet gedacht, ik schrok ervan en ik was het helemaal met haar eens. Samen liepen we naar Laza, die achterin de tuin aan het scharrelen was. Hij had net een lekker hapje gevonden, een vette worm, die zich uit de grond had gewaagd. Toen wij samen naar hem toe kwamen zei hij dat we deze lekkernij best met ons drieën konden delen. Dan konden we erna des te beter bespreken wat er te bespreken viel.
Dus Kenau en ik namen bescheiden een klein snaveltje

Laza kakelt wijze woorden

worm, wij zijn tenslotte goed opgevoed door een onderwijzeres, die precies weet hoe het hoort.
"Neem gerust nog een snavelvol," zei Laza en dat deden we. Hijzelf nam een onbehoorlijk grote hap, zijn opvoeding was duidelijk minder geweest dan die van ons. "Vertel het eens," zei hij met volle snavel (ook dat wees op een niet zo geweldige leertijd toen hij nog een kuiken was), "wat is er aan de vleugel?"
Ik gaf een korte samenvatting van alles wat ik u hiervoor verteld heb en Laza keek bedachtzaam. "Goed dat je hiermee bij mij komt," kakelde hij, "dit is een serieuze situatie. Ik zal eens luisteren of ik het geluid ook hoor en zo ja of ik het

Laza kijkt naar Xara als ze weggaat om te scharrelen

kan thuisbrengen.
Gaan jullie maar weer fijn scharrelen, dit is hanenwerk, daar hoeven jullie hennen je mooie kopjes niet mee te vermoeien."
Nou ja zeg, wat denkt hij wel, dat wij te dom zijn om na te denken of zo?

Ik ben heel benieuwd of hij te weten komt wat er mis is.
U ook, zeker?

Toch moet u nog een week wachten, want Laza moet wel de gelegenheid krijgen om te luisteren en te denken.

Thuiszorg

Kenau:

Een week geleden was er iets raars aan de hand in de Tok-tuin.
Alweer? hoor ik u vragen.
En ja, er gebeurt hier altijd van alles, maar dat wat eigenlijk nooit anders was dan anders was dat nu wel.
Wordt u al nieuwsgierig?

tellen is niet altijd gemakkelijk

Ma Tok komt, zoals u weet, elke morgen onze deur open doen, zodat wij naar buiten kunnen.
Ze doet dan nog van alles in ons huis, maar dat is nu even niet belangrijk. 's Avonds komt zij onze deur weer sluiten, zodat wij veilig kunnen slapen.
En juist die zekerheden waren opeens niet meer aanwezig.
Ma Tok had de deur opengezet en, nadat ze ons lekkers had gegeven en vers water, ging ze weer weg. Dat was nog normaal. Maar ze kwam ons 's avonds niet "onderstoppen" zoals zij dat noemt.
Nee, er kwam een vreemd mens bij ons in het Tok-huis en zij

Reina in het legnest van Soestdijk

begon ons te tellen. Dat duurde erg lang, want zij kende onze plekjes niet zo goed als Ma Tok. Dat we niet stil zaten hielp ook niet.
Na een hele poos verzuchtte zij dat er iemand miste, wij waren maar met ons dertienen en Ma Tok had haar verteld dat er veertien kippen in het Tok-huis hoorden te zitten voordat de deur dicht mocht. De mevrouw raakte lichtelijk in paniek en ze ging overal zoeken in de tuin, terwijl Ma Tok haar toch had verteld dat

Pippa heeft haar kuikens al naar hun hokje geleid voor de nacht

Reina vaak in het legnest van Soestdijk zat te slapen.
Eindelijk werd ze gevonden en ze werd door een andere mevrouw, die er ook bij was, opgetild en in ons huis gezet. Natuurlijk was Reina het daar niet mee eens en dat liet ze horen ook. Gelukkig deden de twee dames de deur snel dicht en toen kwam Reina al pruttelend tot rust en konden wij eindelijk gaan slapen.
De volgende morgen kwam de vreemde mevrouw, die volgens Geertrui mevrouw Katblad heet,

Dirkje wil nog niet naar binnen

onze deur weer opendoen. Gelukkig wist ze waar de gedroogde wormen stonden en we kregen allemaal een lekkere portie van haar. We kregen schoon water en de kuikens mochten uit hun hokjes en toen leek alles weer gewoon.
Maar 's avonds kwam die mevrouw Katblad alweer onze deur sluiten, wat nog enige moeite kostte omdat Dirkje niet naar binnen wilde, maar dat terzijde, en de volgende morgen deed zij hem ook weer open. Toen begon ik een beetje ongerust te worden.
Zou Ma Tok nog wel terugkomen? Of moesten wij het voortaan met deze verzorgster doen?

het tomaatjes-spel

Niet dat ze ons niet goed verzorgde, maar wij hebben toch liever onze eigen Ma Tok.
Toen iedereen buiten was deed mevrouw Katblad iets heel erg leuks, waardoor ik alle zorgen meteen vergat.
Ze gaf ons namelijk allemaal een klein rond rood dingetje om mee te voetballen. Dat was lollig, we rolden onze voetbal door de tuin, totdat iemand ontdekte dat je er ook in kon pikken en dat er dan een gaatje in kwam, waardoor de heerlijke inhoud opgesnaveld kon worden. Dat was een nog fijner spelletje dan het voetballen. Eigenlijk was mevrouw Katblad toch wel lief, ze mocht van mij vaker komen. Maar helaas, die avond werd onze deur weer gesloten door onze eigen Ma Tok. Ik zeg "helaas", maar dat meen ik niet, hoor, ik was erg blij dat ze weer terug was en zijzelf ook, dat hoorde ik aan haar stem toen ze ons "slaap lekker allemaal" wenste.

Ma Tok: met dank aan mevrouw Katblad voor de foto's bij dit verhaaltje.

Wennen aan elkaar (3)

Xara, Kenau en Reina:

Wij zijn al bijna vergeten dat we hier nog maar kort wonen, we zijn helemaal gewend en opgenomen in de familie Tok.

Xara:

Toen onze verzorgster mevrouw Wies ons hier in een hokje zette was ik heel erg verbaasd. Het leek wel of ik hier eerder geweest was. En toen ik Laza hoorde kraaien wist ik het zeker: dit is de plek waar ik uit mijn ei ben gekropen en Laza is mijn vader! Zou mijn broedmoeder hier ook nog zijn? Pippa heette ze, dat weet ik nog heel goed.

broedmoeder Pippa en Xara en broertje Xander

Ik durfde niet meteen te roepen, zoiets moet je niet doen als je net ergens bent terecht gekomen. Je staat dan onderaan in de pikorde en dan moet je je snavel dicht houden.
Maar toen alle kippen bij onze ren kwamen kijken zag ik ook Pippa ertussen staan en toen kon ik mij niet meer inhouden. "Mamma," riep ik zachtjes en ja hoor, ze kwam naar mij toe.
"Ben jij het werkelijk, mijn eigen kleine Xara? Wat ben je groot geworden!"
Het was een blij weerzien, dat zult u wel begrijpen. Laza werd er ook bij gehaald door Pippa en

Xara als kuikentje

ook hij herkende mij.
Nu ik wist waar ik was kon ik de anderen ook geruststellen.
"We zijn in de mooiste tuin van de hele wereld gekomen, hier zullen we het goed hebben," zei ik en de andere twee ontspanden meteen, zij waren hier nog nooit geweest en dus was het best een beetje spannend geweest. Vooral toen mevrouw Wies was vertrokken moesten wij eerst wel even slikken voordat we durfden te gaan eten en drinken en ons hok verkennen.
Ik was ook de eerste die de ren uitging, zelfs al voordat Ma Tok die voor ons had open gezet.
Ik ontsnapte namelijk toen zij ons naar boven wilde verplaatsen de eerste avond, toen wij beneden in de ren waren gaan slapen.
Ik liep de tuin in en ik herkende van alles: de aarde met de boom en de struiken achterin en de tegels met

Laza en Xara

de plant erin aan de andere kant.
Ik liet me snel weer vangen door Ma Tok, want ik was moe geworden van alle indrukken van die eerste dag, maar ik wist nu zeker dat dit helemaal goed ging komen.
En dat was ook zo.
Toen wij lekker in de tuin mochten gaan scharrelen sprong Laza meteen bovenop mij, alsof hij wilde laten zien dat ik bij hem hoorde.
Voor Reina maakte hij een dansje, zij was tenslotte een nieuwe hen voor hem.

voor Xara onbekend: de gele legnesten in het Tok-huis

Of hij dat voor Kenau ook gedaan heeft weet ik niet, toen hij haar ontmoette was ik bij mijn moeder Pippa in het Tok-huis. Dat herkende ik ook, al waren er wel wat dingen veranderd.
Ik zag grote gele legnesten staan en een voerbak waarbij je op een klep moest gaan staan om hem te openen. Dat was tegen de muizen, zei mama.
Ik vond dat heel handig.
Ik vroeg of er hier ook ratten waren, maar daar hadden ze nog nooit van gehoord in de Tok-tuin. Ik legde uit dat dat een soort héél grote muizen waren, die kuikens opaten als ze de kans kregen.

het veilige net boven de Tok-tuin

Iedereen zei dat die engerds hier niet voorkwamen, gelukkig.
Ik zag Barbara rillen, zij is niet zoveel groter dan een kuiken, dus ik begreep best dat zij bang was. Toen hoorde ik van het net boven de tuin, waardoor roofvogels hier ook niet konden binnenkomen. Ik was helemaal gerustgesteld, hier zouden we heel veilig zijn.
Zouden er daarom zulke oude dames wonen hier? Desiree en Geertrui leven ook nog steeds, zag ik, al meende ik me te herinneren dat er twee Geertruien waren geweest.
Ik heb aan Pippa gevraagd of ik als kuiken scheel was geweest, maar dat was niet zo. Toen wilde ze weten waarom ik dat vroeg en zij vertelde me dat Geertrui inderdaad een tweelingzus had gehad, maar dat die was overleden.
En nu ben ik weer helemaal gelukkig dat ik terug ben in mijn eigen oude tuin, al mis ik mevrouw Wies wel een beetje. Gelukkig komt ze nu en dan langs bij ons.

Wennen aan elkaar (2)

Kenau, Reina en Xara:

Het gaat steeds beter hier, we weten al bijna niet meer dat wij hier nog niet zolang wonen. En we zijn van plan om hier altijd te blijven, Ma Tok heeft gezegd dat dat mag.

Kenau:

Ik ben denk ik de kleinste hier, al is Barbara ook niet van de grootste.
Zij is, net als ik, een Serama.

een in de tuin gelegd eitje

Babette ook, maar die zit te broeden, dus die is er even niet. Maar ik sta mijn haantje, ik laat mij absoluut niet op mijn kop zitten. Daarom heeft mevrouw Wies mij ook Kenau genoemd, naar een heel flinke mensenvrouw uit een ver verleden.
Of ik al eitjes leg hier in de Tok-tuin? Natuurlijk doe ik dat.
Ik krijg goed eten en drinken en genoeg zonlicht en ik ben gezond, dan komen er vanzelf eitjes in mijn lijf. En als die klaar zijn moeten ze eruit.
Ik leg ze nog wel eens midden in de tuin, maar dat doen sommige andere familieleden ook, dus dat

Barbara is ook klein, zij zit rechts op de foto

zal wel niet erg zijn. Ma Tok raapt ze 's avonds, voordat ze onze deur sluit, allemaal op en dan brengt ze ze naar de grote schuur. Daar staat een kast waar alle eieren in gaan, ook die van Yvonne en Yvette. Wat een vreselijk grote eieren leggen die! Er ligt er wel eens één in een legnest in het Tok-huis.
De eerste keer dat ik zo'n joekel zag schrok ik ervan. Ik was even bang dat wij hier allemaal zulke grote eieren zouden moeten leggen, maar even later zag ik dat Barbara haar kleine eitje gewoon onbeschaamd naast dat supergrote witte ei legde.

slapen op de stok

Pfoe, dat was een opluchting!
Dan is er nog iets waar ik aan moest wennen, dat is het slapen op een stok. Eerst leek het mij helemaal niks, maar toen ik door Ma Tok op zo'n ding werd neergezet merkte ik dat het eigenlijk best erg lekker zat. En nu wip ik er zelf op als we naar binnen zijn geroepen door Laza. Het is heerlijk als er een beetje lucht onder je lijf doorstroomt terwijl je zit te dutten. Ik heb aan Barbara gevraagd of het in de winter niet koud is op de stok, maar dat was volgens haar heel gemakkelijk op te lossen. "Je laat gewoon je dons over je poten zakken en dan heb je nergens

met z'n allen in de tuin lekkers eten

last van," zei ze. Ik ben benieuwd hoe het zal zijn in de winter, met zoveel kippen bij elkaar kan het nooit echt koud zijn binnen.
Ma Tok komt elke morgen onze deur open doen. Wij gaan dan naar buiten en zij maakt onze mestplank schoon, ze ververst ons water en dan gaat ze lekkers strooien voor ons. Gedroogde meelwormen, lekkere pitten, die ze van onze mevrouw Wies heeft gekregen en soms ook nog wat lekkere zaadjes. We hebben ook een paar keer levende meelwormpjes gekregen, die waren nog lekkerder dan de gedroogde. Om je snavel bij in te slikken. Jammer dat ze binnen een paar dagen op waren; ik hoorde dat die altijd worden gegeven als Pa en Ma Tok naar Hoogendoorn zijn geweest. Wat dat is weet ik niet, maar als ze daar zulke heerlijkheden hebben kunnen Pa en Ma Tok daar niet vaak genoeg heen gaan wat mij betreft.
Zo, nu weet u hoe fijn ik het hier heb. De volgende keer mag Xara iets vertellen.

Wennen aan elkaar (1)

Reina, Kenau en Xara:

Wij hebben het naar onze zin, het is hier fijn in deze grote tuin. En het belangrijkste: het is hier veilig. Er komt geen kat in de buurt en we hebben gehoord dat zelfs roofvogels niet bij ons kunnen komen omdat er een net over de hele tuin gespannen is. En water om in te vallen en te verdrinken is er ook niet.

met z'n allen snoepen van het lekkers van mevrouw Wies

We zijn onze verzorgster (mevrouw Wies) erg dankbaar dat zij ons hier gebracht heeft. Wij vinden het natuurlijk jammer dat we haar nu niet meer elke dag zien, maar ze is al een keer bij ons komen kijken en ze bracht ook wat lekkers voor ons mee. Wij renden meteen op haar af toen we haar stem hoorden. De anderen kregen ook wat van het lekkers, anders zou er ruzie ontstaan en dat wil niemand.

Reina:

Het was even wennen, maar nu weet ik al goed de weg hier.
Ik heb het "lekkere bord" al gevonden, dat is een groot bruin bord, waar Ma Tok elke dag wat lekkers voor ons op doet. En de tuin is fantastisch om in te scharrelen.

Laza is helemaal weg van Reina

En dan is er ook nog de haan: LazaRus heet hij.
Hij vindt mij erg mooi, heeft hij tegen me gezegd. Zo'n compliment had ik nog nooit gehad.
Ik ben met iedereen bevriend geraakt, alleen die ene witte met die krullen, Geertrui, vindt mij niet zo aardig, geloof ik. Hoe dat komt weet ik niet, ik heb haar niets misdaan en ze lijkt me verder ook niet echt vervelend. Ik heb aan Xara en Kenau gevraagd of Geertrui tegen hen ook vreemd doet, maar zij ontkenden dat allebei.
Xara raadde mij aan om het eens aan Desiree te vragen, die schijnt erg wijs te zijn. Oud is ze in elk geval, al veertien jaar heb ik gehoord. Dus ik heb de stoute

oude, wijze Desiree

sloffen aangetrokken en ik ben op de oude dame afgestapt.
Ze keek een beetje bezorgd toen ik haar vroeg of er iets mis was met mij omdat Geertrui zo onaardig naar mij keek.
Ze dacht even na en zei toen: "Ik denk dat zij een beetje jaloers op je is." Daar begreep ik niets van en dat zei ik ook. "Jij hebt van die prachtige sloffen aan je poten, dat hebben wij hier nog nooit gezien. En Laza vindt jou ook erg mooi, dat laat hij duidelijk merken."
Zou dat er echt achter zitten? Ik besloot Geertrui er zelf op aan te spreken, dus ik stapte op haar af. Ze keek me smerig aan, maar dat veranderde toen ik haar vriendelijk vroeg of zij mij ergens

Geertrui met haar krulveren

bij wilde helpen.
"Waarmee dan," vroeg ze en ik vertelde haar dat ik een beetje last had van mijn "sloffen".
Die worden namelijk nogal snel smerig als het een beetje nat is in de tuin, ze worden dan modderig en ze gaan aan mijn poten plakken.
"Dus je bent eigenlijk helemaal niet zo blij met die dingen?" vroeg Geertrui.
"Niet echt, nee, maar ik ben er nu eenmaal mee uit mijn ei gekropen en ik zit er dus levenslang aan vast; of liever, zij zitten aan mij vast."
Geertrui begon te lachen en ze sloeg een vleugel om mij heen.

de sloffen van Reina

"Weet je dat ik jaloers op je was om die sloffen?" grinnikte ze. "Vooral toen Laza zei dat hij ze zo bijzonder vond. Ik was hier altijd de uitzondering met mijn krulveren en dat nam jij zomaar van mij over. Maar nu ik weet dat het helemaal niet zo fijn is om van die dingen aan je poten te hebben is dat wel voorbij.
Zullen we dan maar vriendinnen worden? We hebben tenslotte allebei iets aparts."
Natuurlijk stemde ik daarin toe en zo scharrelden we samen door de tuin.
Toen we Desiree tegenkwamen gaf zij mij een vette knipoog. Mijn dag kon niet meer stuk, wat ben ik gelukkig!

Inburgering verloopt voorspoedig

Desiree:

Het nieuwe drietal is al helemaal ingeburgerd, zij wonen al in het Tok-huis.
Dat ging allemaal heel snel, op de vierde dag durfde Ma Tok het al aan om ze los te laten lopen.

Kenau en Xara blijven in de buurt van Laza

Ze bleef een uurtje in de tuin om toezicht te houden, ze strooide heel veel lekkers voor ons, zodat we geen tijd hadden om met ons allen achter de vreemdelingen aan te gaan.
Laza sprong direct bovenop Xara, die dat rustig liet gebeuren. Kenau kreeg ook zijn aandacht, maar hij was het meeste weg van Reina.
Ik begrijp dat wel, zij ziet er heel bijzonder uit, ze heeft namelijk sloffen aan haar poten.
Ik vind het wel mooi, maar ik

in het midden Reina met haar sloffen

hoorde Geertrui zeggen dat ze het uitsloverig vond staan.
Zou Geertrui jaloers zijn?
Zij is zelf ook erg bijzonder met haar krulveren, dus er is geen enkele reden voor haar om Reina te benijden.
De drie nieuwelingen bleven de hele dag in de buurt van Laza, die hen had geaccepteerd en hen nu dus ook beschermen zou tegen aanvallen van de anderen.
Toen wij allemaal in ons Tok-huis op stok zaten kwam Ma Tok, voordat zij onze deur dichtdeed, drie keer met een kipje bij ons naar binnen.
Zij zette ze alle drie op het

Xara, Kenau en Reina bij hun nieuwe familieleden

plateau in de bodembedekking, waar zij lekker tegen elkaar aan kropen om zo te gaan slapen.
Ze had ze uit hun nachthokje gehaald, waar ze al zaten te dutten.
's Morgens, toen wij wakker werden, zagen wij dat het om de drie nieuwe meisjes van mevrouw Wies ging. Zij hadden lekker geslapen, zeiden ze en ik nam hen mee naar beneden om ze de voer- en de waterbak te wijzen.
Na het eten en drinken kwam Ma

Soestdijk is geopend voor de leg

Tok al snel onze deur openen en we gingen allemaal naar buiten, Reina, Kenau en Xara ook.
Xara wilde een eitje gaan leggen in het hokje waar zij tot de vorige avond nog had gewoond, maar dat hokje was dicht.
Een beetje ongerust begon de kleine zwarte hen rond te lopen, totdat ze zag dat de deur van "Soestdijk" open stond. Ze rende naar binnen, snelde de trap op en kwam even later opgelucht weer naar buiten.
Ik zag dat er meer meiden het grote hok binnen gingen en toen ik later een kijkje nam in het nachthok lagen daar vier mooie eitjes.

Babette houdt het favoriete legnest bezet

Tja, het favoriete legnest was bezet door de "broedende" Babette en je moet wat als je je ei kwijt wilt. Ik denk dat de drie nieuwe hennetjes wel snel zullen leren dat zij ook in het Tok-huis kunnen leggen.
En ik hoop voor Ma Tok dat ze ook vlug leren waar ze moeten gaan slapen, want de eerste avond dat het hokje dicht was moest zij met haar vangnet achter de drie meiden aan om ze in het Tok-huis te kunnen zetten. Het was een erg lollig gezicht, Ma Tok die achter de hennetjes aanrende, wij zaten stiekem te lachen en ik hoorde later dat Pa

Xara en haar broertje Xander
met broedmoeder Pippa's staart op de voorgrond

Tok voor het raam boven ook had staan grinniken.
Gelukkig duurde het maar een kwartiertje, toen zat iedereen veilig binnen en konden we gaan slapen.
Ik zag dat Xara zelfs al op een stok ging zitten, iets wat ze bij mevrouw Wies nooit had gedaan. Zou zij zich misschien nog iets herinneren van haar tijd in de Tok-tuin, voordat zij naar de tuin bij het water verhuisde? Misschien kent zij haar broedmoeder dan ook nog, dat zou heel bijzonder zijn.
Wie dat is?
Pippa.
Ik ben van plan om morgen aan haar te vragen of zij haar broeddochter nog herkent, maar nu ga ik slapen, want ik ben niet meer de jongste en ik heb mijn nachtrust hard nodig.