In memoriam: Babette

Ma Tok:

Babette kwam in de Tok-tuin samen met haar vriendin Barbara. 

Barbara en Babette bij aankomst

Het was 2016, dus alweer een tijdje geleden. LazaRus was toen nog de baas hier en Anne C was zijn hulphaan. 

Nadine was de eerste met wie ze kennis maakten, zij zat naast hen op de stok in het Tok-huis. Nadine was erg blij dat er twee bruine kipjes bij de familie waren gekomen, zij was destijds de enige in die kleur hier. 

De twee "kleintjes", zoals ze werden genoemd, waren snel gewend en ze hadden het erg naar hun zin. Al in het voorjaar van 2017, haar eerste lente in de tuin, broedde Babette drie kuikens uit, die het heel gezellig hadden omdat

Babette met haar kuikens

er dat jaar heel veel kuikens uit hun eitjes kropen hier. Het waren er wel veertien! Er waren nogal wat haantjes bij, die allemaal naar Hoogendoorn verhuisden om van daar uit hun eigen toompje hennetjes te gaan houden. 

In 2018 broedde Babette nog twee kuikens uit, Inge en Iyona, zij waren zijdehoentjes. Iyona werd omgedoopt tot Iona toen hij begon te kraaien en Inge leefde niet zo lang, ze werd maar drie jaar oud. Vorig jaar ging Babette's  kleine vriendinnetje Barbara plotseling dood, dat heeft haar veel verdriet gedaan. 

Babette in betere tijden

Op een dag zag ik dat Babette op haar rug lag in de tuin, ze kon niet meer overeind komen, maar toen ik haar weer op haar pootjes zette liep ze vrolijk op de meelwormpjes af om te gaan snoepen. 

Ze heeft daarna nog bijna een jaar geleefd, maar toen ik op vakantie was merkte oom Tok dat er iets niet in orde was met haar. Hij pleegde overleg met mij en ging met haar naar de dierenarts, die antibiotica voorschreef. Oom Tok heeft haar dat gegeven, maar helaas lag ze de volgende morgen levenloos in het aparte ziekenhokje, dat door mevrouw Marit zorgzaam in de grote schuur was gezet. 

Ze is zeven en een half jaar oud geworden. Oom Tok en mevrouw Marit hebben haar samen begraven vlakbij haar geliefde Barbara, zodat ze nu voor altijd samen zijn.

Vaarwel lief kleintje, we zullen je niet vergeten. 

Het herrie-monster

Babette:

Ma Tok heeft een nieuw speeltje. 

Ze zegt dat ze het voor ons heeft gekocht, maar wij weten natuurlijk wel beter, het is gewoon voor haarzelf. 

een schoon plateau is fijn

Wat het is? 

Een heel groot herrie-makend ding, dat in ons Tok-huis tekeer ging alsof het er de baas was. 

Ma Tok wilde het uitproberen en ze zei dat het haar niet was tegen gevallen. Ons huis zag er wel heel netjes uit nadat ze het monster weer in de grote schuur had gezet. Tenminste, de vloer was helemaal schoon. Er lagen ook bijna geen losse veertjes meer op het plateau, maar verder was er niet zoveel veranderd. 

Ma Tok zei dat ze eerst nieuwe zakken moest halen voordat ze verder kon en dat ging op diezelfde dag niet meer lukken. 

het paadje

Goed, dat neem ik dan aan, maar wat er nu zo geweldig aan dat herrie-monster is begrijp ik niet. Als die nieuwe zakken er zijn, dan gaat er misschien iets gebeuren wat heel fijn is, zoals een lekker schoon huis met een verse bodembedekking op het plateau. Maar waarom daar zo'n apparaat voor nodig is weet ik niet, ma Tok kan toch gewoon haar handen gebruiken zoals ze altijd doet? Ze probeerde ook de modder op het paadje voor ons huis op te zuigen, maar dat ging niet zo best, dus gebruikte ze daarvoor de schep. 

Nu is het paadje ook weer netjes, zoals ze zei. 

Xandra bij een plas

Voor ons geeft het niet als er modder ligt, maar Ma Tok loopt dan altijd heel voorzichtig. Ze is bang dat ze anders uitglijdt en iets breekt; ze is ook niet meer de jongste. Onze voeten blijven nu wel schoner als we via het paadje lopen, maar dat doen wij eigenlijk nooit, we gaan gewoon dwars door de tuin op ons doel af. En als onze poten daardoor vies worden, ach, wat doet dat ertoe, ze worden vanzelf weer schoon als we even in een plas gaan staan. En als er modder is zijn er meestal ook plassen. Dat is eigenlijk heel goed geregeld. 

Ik denk dat ma Tok ondertussen met iets anders bezig is, ze heeft het al een paar dagen niet meer over die zakken en dat monster. 

Floortje wil broeden in het hondenhok

Ze kijkt wel telkens of Floortje nog in het hondenhok ligt. Kleine Floor is namelijk broeds en dat in het begin van de herfst. Goed, aan het weer kon je niet echt merken dat de zomer voorbij gaat, het is nog steeds best warm in de tuin. 

Bij u ook? 

Ik kan goed tegen de warmte, mijn ras komt uit een heel warm land, al zijn wij zo langzamerhand aardig aangepast aan het Nederlandse klimaat. Ons ras werd vroeger wel als huisdieren gehouden, wist u dat? Ik ben blij dat dat nu niet meer zo is, ik loop liever door de tuin te scharrelen dan binnen in een hokje te moeten zitten. Dat is toch geen leven voor een kip? 

Ma Tok zet Floor telkens in de tuin of in het Tok-huis, ze wil namelijk

Floortje helemaal rechts op de stok

ook de nacht doorbrengen op haar "nest." 

En dat wil ma Tok niet, dus zet ze elke avond een boos scheldende Floor bij ons op de stok. 

Tsaar Nikolaas kakelt na een tijdje dat het nu mooi is geweest en dat ze haar snavel moet houden. 

Dan moppert ze binnenssnavels nog een beetje na en gaat dan met een verongelijkt gezicht slapen. 

Ik hoop dat de broedsheid snel over is, dan keert de rust weer terug in onze tuin. 

Als ma Tok tenminste niet weer met dat herrie-monster begint.

Broeden zonder succes

Babette:

U vraagt zich vast af of ik nog steeds in mijn broedhokje zit op mijn ene overgebleven eitje. 

leeg broedhokje Noordeinde

Ik heb er meer dan drie weken gezeten om het eitje warm te houden, ma Tok kwam telkens bij mij kijken of het nog wel goed met mij ging en natuurlijk luisterde zij ook steeds even aan het ei, waar zij toch zo duidelijk een kuiken in wording in had gezien met haar schouwlampje. Omdat ze dacht dat het eitje niet meer ging uitkomen probeerde zij aan bijna uitgebroede eitjes uit een broedmachine te komen, of aan eendagskuikens, waar ik dan voor zou kunnen zorgen, maar dat lukte allemaal niet. 

Babette neemt een zandbad

Toen er op zaterdag nog steeds niets te horen was in het eitje vond zij dat ik genoeg mijn best had gedaan. Ze haalde het ei weg en tilde mij voorzichtig van het nest. Ze zei dat ik weer lekker in de tuin mocht gaan rondscharrelen en dat er nog wel eens een kans zou komen om te broeden. Ze zette me op de grond en toen merkte ik pas wat ik al die tijd had gemist. Ik liep eerst nog een beetje te waggelen omdat ik zo lang had stilgezeten, maar al gauw had ik de slag weer te

Barbara

pakken en rende ik naar de aarde achterin de Tok-tuin, waar ik een heerlijk zandbad nam. 

Wat was dát fijn! 

Ma Tok liet de anderen uit het Tok-huis, zij gingen wormpjes en groenvoer eten, dat ma Tok voor ons had gestrooid. Toen ik uitgebadderd was keek ik of ze nog wat voor mij hadden overgelaten en ja hoor: mijn beste vriendin Barbara stond de wacht te houden bij een paar wormpjes en wat groente. Wat waren wij blij elkaar weer te begroeten! Samen scharrelden we de hele dag door de tuin en 's avonds gingen we het Tok-huis in om te slapen. Zó gezellig om weer met z'n allen op de stokken te zitten kwebbelen tot ma Tok de deur dicht kwam doen.

Trijntje is weer helemaal beter

Ze zei tegen mij dat ze blij was dat ik mijn plekje weer gevonden had en zo was er een einde gekomen aan mijn broed-avontuur. 

Ik hoorde dat Pippa al een hele poos in het mensenhuis woonde omdat ze ziek was en dat ze daar nu nog steeds verblijft en dat Trijntje daar ook een tijdje binnen had gezeten in een hok naast dat van Pippa. Trijn is weer helemaal beter geworden. Zij slaapt niet bij ons in het Tok-huis, zij woont met haar vriendin Sandra in Soestdijk, waar zij nu ook weer is. 

Floortje met Victoria en Valentina in de grote ren

Vreemd dat die dingen allemaal zijn gebeurd zonder dat ik het in de gaten had. Dat is het gevolg van broeds zijn en je afsluiten van het wereldnieuws in de tuin. Maar nu hoor ik er weer helemaal bij en ik ben niet meer verdrietig dat er geen kuiken uit mijn ei is gekomen. 

Zo gaat het nu eenmaal in het leven. 

De kuikens van Floortje zijn intussen al heel groot geworden, ze zijn allebei prachtig! Ze zitten al in de grote ren. Ik hoop dat het hennetjes zijn, dan mogen ze voor altijd in de Tok-tuin blijven wonen. 

En er is nog een nieuwtje, maar dat blijft nog even geheim.

Broeden of niet broeden, dat is de kwestie

Lisa:

Op de foto hierboven ziet u mij zitten op eitjes in het hondenhok. 

de 5 broedeitjes in de bench in het Tok-huis

Dat die eitjes van een fokker kwamen en dat het hok voor een hond was bedoeld maakte mij niets uit. Wat ik wel vervelend vond was dat ma Tok iets onder de eitjes legde omdat de kalkeitjes niet goed warm waren geworden, toen was ik helemaal uit mijn trance en vloog ik de tuin in. Ik ging gewoon weer op de twee eitjes in het legnest in het Tok-huis zitten, maar toen het donker was geworden zette ma Tok mij met legnest en al in één van de rennen van Soestdijk. Dat vond ik echt geen goede plek dus ik gilde tegen haar dat ik daar niet wilde zitten. Ze ging een bench in het

Lisa zit weer op de stok

Tok-huis zetten met het legnest erin en mij zette ze weer op de eitjes. 

Waardeloos! Ik wil zelf uitmaken waar ik broedt en anders kap ik ermee. Gelukkig kreeg ik het dak van de bench zover open dat ik er doorheen kon en ik ging op de stok zitten, naast de tsaar. Hij keek me goedkeurend aan en kakelde dat wij ma Tok wel eens zouden laten zien dat wij zelf de baas zijn in de tuin. 

De volgende morgen ging ik lekker met de anderen naar buiten. Ma Tok zag de eitjes in het legnest in de bench liggen en zei tegen mij dat ik het dan zelf maar moest weten, dan maar niet broeden; het was wel jammer van de vijf eitjes, maar als een hen niet wil kun je haar niet dwingen, daar was ze eindelijk ook achter gekomen. 

Babette in haar paleis Noordeinde

En zo komt het dat ik nu weer broeds-af ben. 

Wat er verder met de broedeitjes gebeurd is? Ma Tok hoorde van de fokker hoe ze die nog een aantal dagen goed kon houden, misschien werd er nog iemand anders broeds. Maar voor zover ik weet liggen de eitjes nog in de grote schuur, koud en wel.

U bent vast ook erg nieuwsgierig of het ei van Babette is uitgekomen. Dat zal ik u vertellen. 

Ma Tok ging telkens aan het eitje luisteren, maar ze hoorde geen gepiep. Toch spoot ze het ei met wat water om het uitkomen te vergemakkelijken als het kuiken eruit zou willen komen. Het was erg spannend allemaal, gelukkig bleef Babette stoïcijns broeden. 

Op de uitgerekende dag hoorde ma

het eenzame eitje van Babette

Tok nog steeds niets in het ei, ze keek nog een keer met haar lampje en zag dat het wel helemaal donker kleurde, dus het zou niet lang meer moeten duren. Of zou het kuiken overleden zijn in het eitje? Dat zou wel heel zielig zijn voor Babette, die dan drie weken voor niets gebroed zou hebben. 

"We moeten nog maar even geduld hebben," zei ma Tok en ze gaf Babette wat extra meelwormpjes. "Soms duurt het iets langer dan eenentwintig dagen, we laten het eitje in elk geval tot zaterdag liggen, als er dan nog geen kuiken is zal het ook niet meer uitkomen." En zo zit de kleine Babette nog steeds geduldig te broeden en blijft het spannend in de Tok-tuin.

Kuikens en broedeitjes

Barbara:

U hebt vast de kuikens van Floortje al gezien. 

Schattig zijn ze, hè? 

Floortje met haar kuikens

Ik vind kuikens heel erg leuk, maar dan wel bij een ander, ik heb geen zin om zo lang alleen in een hokje te zitten broeden en dan ook nog van die ukkies op te voeden, ik kijk er liever naar van een afstandje. Wie er niet zo over denkt is mijn beste vriendin en rasgenootje Babette. Die bleef al een paar dagen in het Tok-huis op de eitjes in het legnest zitten en ma Tok had dat gezien. Ze ging het kunststof hokje helemaal schoonmaken, dat viel nog niet mee, want het had achterin de tuin in de aarde gestaan dus het was vreselijk modderig geworden. 

paleis Noordeinde

Maar eindelijk was ze tevreden en ging ze alles verschuiven in de tuin, zodat het schone hokje tussen Soestdijk en het Loo kon staan. Omdat ze elk hok een paleisje vindt noemde ze dit paleis Noordeinde. Ze ging het inrichten en op een avond zette ze Babette erin met de twee kalkeitjes waarop ze zat. De volgende morgen zat Babette nog steeds op deze eitjes, waarmee ze had bewezen dat ze echt broeds was. En nu zit zij op vijf echte eitjes, net zoals Floortje eerst. 

Ik ben benieuwd hoeveel van die eitjes bevrucht zijn. Ik hoop voor mijn vriendin dat er minstens één uitkomt, anders zit ze daar voor

Babette broedt in het Noordeinde

niks te zitten in paleis Noordeinde. En ik hoop ook dat er geen vijf uitkomen, dat is veel te druk. 

Floortje zit nog steeds met haar kuikens in het Loo, maar omdat het nachthok niet zo groot is voor 3 personen heeft ma Tok het rennetje opnieuw van een plastic dakje voorzien en het trapje van het nachthok naar beneden weer aangesloten. Nu kunnen Floor en haar kuikens ook naar beneden in de ren als ze dat willen. Dat is dan de tuin, die bij het Loo hoort. Ze hebben er nog geen gebruik van gemaakt, maar dat komt vast wel.

Victoria en Valentina beginnen al veertjes te krijgen, wat gaat dat toch snel, voor je het weet zijn het geen kuikens meer maar kipjes. En nog weer een paar weken verder en ze mogen in de tuin scharrelen. 

Maar eerst krijgen we als het goed

de ren bij het Loo

is nog nieuwe kleintjes bij Babette. 

Ik heb geprobeerd met mijn vriendinnetje te kakelen, maar ze zit stil in haar hok en ze kakelt niets terug. 

Saai hoor. 

De tsaar kwam ook al bij het Noordeinde staan, maar ook voor hem had Babette geen woordje over. Nikolaas keek mij aan en kakelde dat hij het maar vreemd vond, dat broeden, maar dat er wel heel mooie kuikens van kwamen. Hij is best trots op zijn nageslacht en dat mag ook wel. Vorig jaar waren er drie kuikens, helaas waren twee daarvan haantjes, dus die verhuisden naar Hoogendoorn.

de trap naar de tuinen van het Loo

En dit jaar heeft hij alweer twee kuikens en waarschijnlijk komen daar nog meer bij. 

Hij loopt zo trots als een pauw door de tuin, alsof hij zelf het meeste werk heeft gedaan. Ach, dat laat ik maar zo, hij is een goede haan en dus mag hij ook wel eens met zijn snavel in de lucht lopen.

trotse Nikolaas

Een gelukkig nieuwjaar toegewenst.

 De familie Tok wenst u allen een mooi en gezond 2022 met veel nieuwe verhaaltjes.

Rare dochter en vreemde vriendin

Wiske:

Mijn dochter Floortje is broeds. 

Dat is niet zo vreemd, zult u zeggen, het is tenslotte lente. 

Floortje en Barbara samen aan het broeden

En dat klopt. 

Maar er is toch wel iets raars aan de vleugel met Floortje. Ze is altijd al apart geweest, zo was ze verliefd op een meeuw, die gekke meid; dat is alweer een poos geleden en daar is ze helemaal overheen gekomen, gelukkig. 

Wat er dan nu voor raars is aan haar broedsheid? 

Ze wil persé samen met Barbara op eitjes zitten. 

Dat kan toch nooit goed gaan? 

Van wie zijn de kuikens, als die er komen? Zouden ze die samen gaan opvoeden, of gaan ze er ruzie over maken? Daar moet je toch niet aan denken! 

Nee, dan doet Inge het beter, die zit in haar eentje op eitjes, zoals het hoort. 

Babette:

Mijn beste vriendin Barbara zit op eitjes, samen met Floortje. 

Barbara en Floortje samen

Ik weet nog dat ik vorig jaar ook zo mal was om samen met Floor te gaan broeden. 

Dat is toen niets geworden, op een gegeven moment wilde Floor niet meer en ik ook niet, of andersom, dat weet ik niet meer. 

Ik houd nu dus mijn hart vast of dat wel goed gaat met dat broeden van die twee. 

Inge zit alleen op haar eitjes, dat komt wel in orde, als ze bevrucht zijn tenminste. 

Ik heb al met Wiske, de moeder van Floor, gekakeld, zij denkt er ook het hare van, van dat samen broeden bedoel ik. 

Floortje: 

Ik begrijp niet dat iedereen zo zit te zeuren over ons samen broeden. 

Floortje en Barbara gezellig samen aan het broeden

Het is gewoon heel gezellig met ons tweetjes, als je alleen zit te broeden zit je drie hele weken in je eentje, daar is toch niets aan. 

Nu heb ik tenminste iemand om tegen te kakelen en het is nog lekker warm ook. 

Bovendien kunnen we om de beurt gaan eten en drinken, terwijl de ander de eitjes warm blijft houden. 

Ik vind het juist geniaal van ons, dat we dit met twee hennen doen. 

En wie de kuikens gaat opvoeden? 

Dat doen we ook samen natuurlijk, als je dat alleen moet doen heb je het heel druk, vooral als ze allemaal uitkomen.

Barbara:

Hè, wat is het gezellig om samen met een andere hen te broeden. 

Ik dacht altijd dat de broedtijd heel eenzaam hoorde te zijn, maar nu weet ik beter. 

de broedeitjes

Wij verdelen de taken heel goed, als de één eet broedt de ander en andersom, maar de meeste tijd zitten we lekker samen op de eitjes. Ma Tok heeft nog niet met haar schouwlamp gekeken of er al iets groeit in de eieren. Ze heeft het een beetje druk de laatste tijd. 

Ik hoorde dat één van haar katten al wekenlang zoek was en die schijnt nu weer thuisgekomen te zijn. Die kat, Igor heet hij, moest ook op de televisie verschijnen. 

Wat een onzin! 

Laat hij gewoon thuisblijven, dan is er niets aan de hand.

Goede wensen

           De familie Tok wenst u, lezers en lezeressen, allemaal fijne kerstdagen 

           en een gelukkig en gezond 2021 toe.

P.S.: vergeet niet het verhaaltje hieronder te lezen over de nieuwe heer en meester 

        voor de familie Tok. Hiervoor moet u misschien even opnieuw naar de Tok-site gaan.

Weer verliefd op je huis

Babette:

U zou bijna denken dat de "gewone" kippen in de Tok-tuin er niet meer toe doen. Het gaat alleen nog maar over die "nieuwen." Die kale en die kuikens bedoel ik ja.

het Tokhuis voor het leeg halen door ma Tok

Maar dat is toch niet zo, wij tellen ook nog mee, dat bleek maar weer eens toen ma Tok op een morgen ons hele huis leeg haalde. Niet zomaar leeg, nee, echt alles ging eruit, zelfs de voertonnen en de drinkbak en de voersilo.
Wat zou er gaan gebeuren?
Alleen een grote schoonmaak was het niet, want dan gaat ma Tok altijd meteen aan het  poetsen na het weghalen van de bodembedekking en nu ging ze gewoon het mensenhuis weer in. Zou ze ons huis zo laten?
Hoe moesten we dan slapen vannacht, de zitstokken waren ook verdwenen en de mestplank.

gereedschap van de timmerman in het Tok-huis

In de middag kwam er een man de tuin in; ma Tok ging met hem naar ons huis en ze praatte met hem. Daarna ging hij spullen halen en toen werd het echt vreselijk.
Ons plateau werd kapot gemaakt! Wat een ramp, hoe moest dit ooit weer goed komen?
Ma Tok stond erbij en keek ernaar, ze deed niets om die man tegen te houden, terwijl hij toch behoorlijk aan het slopen was.
Maar het werd nog erger: hij ging tekeer met allerlei apparaten en dat deed hij ook nog eens niet zachtjes, nee, het was een verschrikkelijke herrie in de tuin, wij wisten niet waar we naartoe moesten vluchten nu we ons veilige huis niet in

nog meer gereedschap

konden.
En natuurlijk ging het toen ook nog regenen. Laza riep ons allemaal bij elkaar vlakbij het hokje van Pippa en haar kuikens en hij kakelde dat hij het ook niet fijn vond wat er gebeurde, maar dat ma Tok erbij was en het dus wel goed zou komen. We moesten rustig blijven en als we niet nat wilden worden konden we gewoon schuilen in Soestdijk. Hij keek daarbij Jenny en Katie2 aan, die allebei met hun kop knikten, zij vonden het prima dat er in deze noodsituatie gebruik werd gemaakt van hun hok. Zij zijn soms een beetje bezitterig als het om hun nachthok gaat, ze vinden dat wij

LazaRus leidt zijn dames naar Soestdijk 

een eigen huis hebben en dat is ook zo, maar nu dus even niet.
Ik hoorde Katie tegen Jenny kakelen dat zij er niet aan moest denken dat Soestdijk zo behandeld zou worden als het Tok-huis.
Ik begreep haar wel: ze heeft net een veilige plek gevonden hier en dan zou die weer van haar worden afgenomen.
Maar voorlopig ging het om óns huis. Ik zag de man een groot stuk van ons plateau zomaar wegbrengen, de tuin uit.
Toen wilde ik niet meer kijken en samen met de anderen ging ik Soestdijk in, met mijn staart naar ons huis. Het duurde even, maar toen hield de herrie op en vertrok de man weer met zijn spullen.
Ma Tok begon nu ons huis helemaal te vegen en te soppen en ik zag

het huis is weer ingericht

haar met een grote baal hennepvezel sjouwen.
Ik slaakte een zucht van verlichting, er was dus toch nog plaats voor ons, alles werd weer ingericht. De mestplank en de stok gingen naar binnen, de voersilo, de drinkbak en de voorraadtonnen volgden en ma Tok kwam met een blij gezicht weer naar buiten.
"Zo," zei ze, "gaan jullie maar eens kijken wat er veranderd is."
Maar wij wachtten tot het donker begon te worden en Laza riep dat we naar binnen gingen.
Eerst zag ik helemaal geen verschil met vroeger, maar toen viel mij op dat alles veel groter leek. Ik ging de trap naar de slaapverdieping op en daar leek alles juist kleiner.
Hoe kon dat nu?
Begrijpt u er iets van?
We zochten een plekje op de stok en Laza ging gewoon zitten slapen, alsof er niets gebeurd was. Dan zou het allemaal wel meevallen, dacht ik en ik ging ook lekker zitten suffen op mijn plekje.

Oud en jong

Pippa:

Ik ben niet meer de jongste, al zie ik er nog goed uit.

Pippa's kuikens, waaronder Daantje en Dirkje

Er was een lezeres, die zich afvroeg waarom ik niet ging broeden nu er zo'n mooi nestje klaar staat in de tuin. Maar ik moet eerlijk zeggen dat de jaren beginnen te tellen bij mij. Ik heb al zoveel kuikens opgevoed, ik ben de tel een beetje kwijt geraakt.
Wat ik nooit ben vergeten is het uitbroeden van Daantje en Dirkje. Wat heb ik me voor die twee geschaamd! Niet alleen waren ze als kuikens al ondeugend, ze kakelden ook vreselijk plat Leids. Dat was de schuld van Geertrui, die ze onder haar hoede had genomen om wat lol terug te brengen in de tuin nadat haar tweelingzus was gaan hemelen.

Barbara op haar "eitjes"

Nu is iedereen eraan gewend dat die boefjes zo kakelen en nu en dan een geintje uithalen, dus ik vind het niet meer zo erg.
Babette en Barbara zitten nog steeds op hun plekjes op het plateau in het Tok-huis.
Ze zijn er niet weg te slaan.
Ma Tok had ze pas van hun "nestjes" afgehaald en buiten gezet. Ze was nog met de eitjes bezig toen het tweetal al weer binnenkwam. Bóós dat ze waren dat hun eitjes er niet meer lagen!

de file is al bijna weer opgelost

Even later zaten ze weer in hun hoekjes, maar toen ik daarna weer keek zag ik dat ze allebei waren opgeschoven naar de voorkant van het plateau.
Op de "broed"plekjes zaten Floortje en Nadine en wat verder naar voren, tussen Babette en Barbara en de "nestplekjes," zaten Wiske en Annette te wachten.
"Waarom zitten jullie daar?" vroeg ik. "Nogal logisch, hè," zei Wiske, "wij wachten tot we aan de beurt zijn om ons eitje te leggen, zodat Babette en Barbara weer wat te bebroeden hebben. Kom jij ook een eitje leggen? Dan achteraan aansluiten alsjeblieft."

Laza wordt oud

Mijn snavel viel open van verbazing. Hadden die twee kleintjes dat zo geregeld? Ik kreeg antwoord op mijn vraag zonder hem gesteld te hebben. Annette kakelde dat het fijn was dat er iemand voor nageslacht wilde zorgen door te broeden en dat ze blij was dat zij daaraan een steentje, nou ja, een eitje, kon bijdragen. En dat ik dat ook hoorde te doen als ik zelf te oud was om te broeden.
Ik bedankte voor de eer, ik had geen eitje om te leggen op dat moment en ik ging naar buiten om hierover na te denken.
Zouden de anderen niet in de gaten hebben dat er helemaal geen kuikens zouden komen als ma Tok telkens de eitjes weghaalde? Bovendien is onze Laza inmiddels een oude haan geworden, dus ik denk niet dat de eitjes, die door ons gelegd worden, bevrucht zijn.

de doos met bijzondere eitjes

Dan komt er ook niets van.
Ik zal de anderen maar niet wijzer maken, ze geloven me toch niet.
Maar ik heb nog wel iets anders gezien.
Ma Tok kwam pas ons huis binnen met een eierdoos. Ik dacht dat ze eitjes kwam halen en dat deed ze ook, maar die stopte ze niet in die doos. Nee, ze haalde eitjes uit de doos, heel rare eitjes, met een kruis erop getekend. Die legde ze in de plaats van de weggehaalde eitjes. Barbara en Babette gingen al mopperend weer zitten, maar toen ze merkten dat er eieren in hun nestjes lagen stopten ze met hun gescheld en gingen ze er eens goed voor zitten. Wat zou dit te betekenen hebben?