Geertje's verhuizing

Barbara:

U hebt toch gehoord dat Gerrit niet meer onder ons is?
Eigenlijk klopt het niet wat ik kakel, want hij is wel onder ons; hij ligt namelijk in de Tok-tuin begraven. Maar u begrijpt vast wel wat ik bedoel.

Gerrit en Geertje nog samen in de vleugel van Soestdijk

En dan weet u ook dat Geertje helemaal alleen achterbleef in de vleugel van Soestdijk.
Ma Tok dacht en dacht en zij kwam op het idee om mevrouw Wies te bellen. Nee, zij heeft geen kippen meer en ook geen kwartels, maar zij werkt bij de dierenambulance en daar hoort ook het vogelasiel bij.
Ma Tok dacht dus dat mevrouw Wies misschien iemand wist die kwarteltjes had.
En dat bleek te kloppen.
Mevrouw Wies gaat regelmatig met het kuiken van haar dochter naar een kinderboerderij.
Ja, dat is hetzelfde kuiken dat hier in de tuin zo gul met

het "kuiken" van de dochter van mevrouw Wies bij de kippen

meelwormpjes komt strooien voor ons.
En zij had gezien dat op die kinderboerderij in Alphen aan den Rijn in de volière kwarteltjes liepen.
Dus Ma Tok belde naar die kinderboerderij en ze legde de situatie uit, dat Geertje nu helemaal alleen was achtergebleven in haar hok.
De beheerder van de boerderij vond het goed dat Geertje daar kwam kennismaken met de twee dwergkwartels, die onder de parkieten in de volière woonden. En zo gingen Pa en Ma Tok samen met Geertje in de auto naar Alphen.
Daar aangekomen werd Geertje voorzichtig in de volière gezet. Ze ging meteen rondlopen en alles bekijken.
Lekker eten stond klaar en ook

Geertje met haar nieuwe vriend en vriendin in Alphen aan de Rijn

een drinkbakje en er was zand genoeg om een zandbadje te nemen.
Ja, deze woning beviel haar wel.
De parkieten maakten een lawaai dat horen en zien je verging, maar dat was ze gewend van de volière bij haar eerste verzorger.
Ze voelde zich eigenlijk meteen thuis. En dat werd nog beter toen er een dwergkwartel-mannetje naar haar toe kwam. Hij bekeek haar van alle kanten en ging toen een dansje voor haar maken. Geertje deed eerst alsof ze hem niet zag staan, maar nadat hij een paar keer om haar heen had gedraaid keek ze toch blij naar hem.
Er zat ook nog een dwergkwartel-vrouwtje in de volière.
Zij bekeek alles van een afstandje, later kwam ze ook

de parkieten bovenin de volière waarin Geertje nu woont

eens poolshoogte nemen en de twee dametjes bekeken elkaar

vriendelijk.
De mevrouw van de kinderboerderij zei dat het wel goed zou komen, ze had er alle vertrouwen in dat Geertje werd geaccepteerd door het stelletje, dat daar al woonde.
Ma Tok maakte wat foto's van Geertje in haar nieuwe omgeving en zij en Pa Tok bleven nog een poosje staan kijken.
Toen namen ze afscheid van het kleine meisje, dat maar kort in de Tok-tuin had gewoond.
Ze wensten Geertje een fijne tijd toe in haar nieuwe huis en toen vertrokken ze weer naar hun eigen huis.

En de vleugel van Soestdijk?
Die staat nu leeg.

De deur staat open en wij hebben allemaal heerlijk gesnoept van de lekkere zaadjes, die daar nog in een bakje stonden. Die moesten toch op, want weggooien is zonde, nietwaar?

Wij zullen Geertje niet vergeten, al was ze maar kort bij ons in de tuin.
Het ga je goed, kleine meid!

Ma Tok: de foto's van het hok in Alphen zijn niet zo duidelijk. Dat komt omdat ze door glas moesten worden gemaakt. En het hok is veel groter dan het op de foto's lijkt, omdat op de foto's maar een klein gedeelte wordt afgebeeld.

In memoriam: Gerrit

Ma Tok: Helaas moet ik u meedelen dat Gerrit vannacht is overleden.

Gerrit neemt een zandbad

Gerrit kwam in de Tok-tuin omdat zijn verzorger niet meer in staat was hem en zijn kleine meisje Geertje te houden.
Ze hadden bij hem onderin een grote volière gewoond, waar ze het uitstekend naar hun zin hadden.
Nadat de vogeltjes naar een andere plaats waren overgebracht vroeg Ma Tok, die hem en zijn vrouw goed kenden, of zij voor de kwarteltjes mocht zorgen.
En zo kwamen de twee, die de namen Gerrit en Geertje kregen, in de Tok-tuin te wonen.

Van Gerrit's voorgeschiedenis is

Gerrit en Geertje samen in hun hok

alleen bekend dat hij door de dierenambulance gevonden is;
hij was door een medewerkster liefdevol opgenomen, maar een kwartel alleen is niet fijn voor zo'n beestje, waarop zij hem naar haar oom bracht, die nog meer kwartels in zijn volière had rondlopen. En die oom was nu juist degene, die later niet meer voor zijn vogeltjes kon zorgen omdat hij in een rolstoel was terechtgekomen.

Gerrit en Geertje hebben samen een fijne tijd gehad in de Tok-tuin.
Eerst woonden zij in een hok dat eigenlijk een broedhokje was voor de kippen. In de koude winter kregen ze daar zelfs

Gerrit en Geertje in de vleugel van Soestdijk

vloerverwarming, omdat ze het anders te koud zouden hebben. Toen het mooier weer werd vond Ma Tok dat hokje een beetje te klein voor hen en verhuisden zij naar een vleugel van Soestdijk, waar zij het samen erg naar hun zin hadden. Gerrit begon ook te kraaien, een heel grappig geluid, een soort van "Prrrrrr" en Geertje liet haar "kwikwi" ook regelmatig horen.

Maar aan dat alles is een einde gekomen met de dood van Gerrit.
Wat er nu met Geertje moet gebeuren weten we nog niet. Misschien kan zij bij iemand met meer kwartels gaan wonen, want een kwarteltje kan niet echt alleen blijven.
Ma Tok breekt zich hierover al het hoofd.
Gerrit is natuurlijk begraven in de Tok-tuin.
Hij heeft er niet echt rondgescharreld, maar hij was toch een volwaardig lid van de familie Tok.

Rust zacht, lieve mooie Gerrit.

Verhuizing naar een paleis

Gerrit:

U ziet mij hier samen met Geertje zitten in ons "oude" hok.
Wij zijn namelijk verhuisd.
Ma Tok was al een hele tijd aan het piekeren hoe zij ons wat meer ruimte kon geven.

Gerrit en Geertje in hun oude hok

Door de tuin scharrelen is geen optie, wij kunnen de weg naar ons hok niet zo goed terugvinden. Kippen kunnen dat feilloos, maar kwartels dus niet. Bovendien zijn wij nogal snel tevreden, dus als wij een plekje vinden waar wij het naar onze zin hebben dan blijven wij daar gewoon, ook als het nacht wordt. En dat vindt Ma Tok niet zo'n goed idee. Zij wil ons 's nachts veilig binnen hebben zitten.
In het hokje waar wij samen woonden was ook een trap naar beneden, maar die had Ma Tok afgesloten, omdat wij anders alleen maar beneden zouden blijven en daar is het niet zo warm als boven. In de winter zou dat te koud zijn voor ons.

Gerrit en Geertje in de rechtervleugel van Soestdijk

Dus wij hadden niet zoveel loopruimte.
Op een dag kwam Ma Tok de tuin in met een grote grijns op haar gezicht.
"Nu weet ik het eindelijk," zei ze. "Het gaat wel heel wat werk worden, maar dat geeft niet.
Wij waren benieuwd wat er zou gaan gebeuren.
Ma Tok ging de rechtervleugel van "Soestdijk" leeghalen, de oude zandlaag werd geharkt en deels weggehaald, er werd nieuw zand uit een zak in de ren gedaan en toen begon ze iets heel vreemds te doen. Ze ging tegels uit de tuin scheppen. Dat was zwaar werk, dat zagen wij aan

heerlijk de ruimte

haar gezicht, dat helemaal rood werd, en we hoorden het ook, ze maakte rare geluiden terwijl ze zo'n grote tegel op een schep naar "Soestdijk" droeg.
Wij keken onze ogen uit en de kippen gingen direct allemaal wormen opscharrelen op de plaats waar de tegel was verwijderd. De tegel werd in de ren gelegd en ze haalde de volgende, die ze bovenop de vorige legde. Zo ging ze nog een tijdje door totdat ze een muurtje had gebouwd van tegels tussen de rechtervleugel en de rest van "Soestdijk." Ze zette ook nog een zwart krat naast de tegels en toen was de rechtervleugel een

de struik, waar Geertje zich onder verstopte

apart hok geworden.
Ons eten en drinken en ons "huisje" werden verhuisd en toen waren wij aan de beurt.
Geertje liet zich gemakkelijk oppakken, maar ze ontsnapte aan de handen van Ma Tok en ze kroop onder een plant in de tuin. Ma Tok had haar snel weer te pakken en zette haar in het nieuwe kwartelhok.
Toen kwam ze mij halen.
Ik wilde graag bij Geertje zijn dus ik liet me rustig optillen en naar ons nieuwe hok dragen.
Wat een ruimte! Was dat allemaal voor ons tweetjes?
Ja, dat was echt zo.
We bleven eerst even in ons

het schone oude kwartelhokje

huisje zitten, maar toen gingen we samen op onderzoek uit. Geweldig! Wat een groot koninkrijk had ik nu!
Dat kon ik wel zeggen, want we woonden plotseling in een paleis.
Ik kraaide van blijdschap en Geertje zei zachtjes "Kwikwikwi" omdat ze helemaal tevreden was. En was Ma Tok toen klaar?
Nee, ze ging ons oude hok helemaal leeghalen en schoonmaken. Ze gebruikte daarvoor de waterslang, dat kan heel goed, omdat het hok van plastic is, dus het mag gewoon nat worden.
Wat er met dat hok gaat gebeuren?
Dat wilde Ma Tok nog niet vertellen, maar dat het binnenkort gebruikt gaat worden zit er dik in.

En de kuikens? Die lopen al in een rennetje in de tuin, omdat het hokje te klein werd om lekker rond te kunnen lopen, kijkt u maar naar de foto's hieronder.
Links ziet u Iyona en Inge, rechts Hilda en Hannah.

Wie heeft er last van lentekriebels?

Floortje:

Ik heb gemerkt dat mijn moeder Wiske broeds was toen het zo gemeen koud was.
Het was zelfs zó koud dat Ma Tok een gordijn voor het gaas aan de voorkant van het hok van Gerrit en Geertje hing, om het een beetje warmer en gezelliger te maken voor hen.

Wiske

Maar die rare mama Wiske vond dat het tijd was om eieren uit te gaan broeden.
Ma Tok heeft haar een paar keer uit het legnest gehaald, daar werd Wiske héél erg boos van, ze ging tekeer als een viswijf, wij konden het hier in de tuin horen. Nu is het niet meer zo koud, dus nu zou het kunnen, het broeden, bedoel ik, maar nu wil Wiske niet meer.
Hoe eigenwijs kun je zijn?

Nu zit er weer een andere hen telkens op het nep-eitje in één van de legnesten.

groot ei van Yvonne of Yvette

Tenminste, 's middags zit ze op het kalkeitje, maar 's avonds, als Ma Tok haar uit het nest haalt om haar bij ons op de stok te zetten, zit ze meestal op het nep-eitje en één van die enorme witte gevallen van Yvonne of Yvette. Ze past er net overheen, over dat grote ei, maar ze blijft er stug op "broeden."
Natuurlijk wordt dat helemaal niks, want Ma Tok stopt dat ei in de koelkast, dus de broedwarmte is er snel af.
Of dat ei daarna nog gegeten kan worden? Ja hoor, dat kan prima. De "broed"tijd is veel te kort, maar een paar uurtjes, en

boze Annette

bovendien is het ei niet eens bevrucht.
Wilt u weten wie die broedse hen is? Dat zal ik u vertellen: het is Annette, Pippa's dochter.
Zo moeder zo dochter, zou je kunnen zeggen, al lijkt Pippa het een beetje te laten afweten dit voorjaar.
Ik denk dat Ma Tok binnenkort wel een broedhokje in orde gaat maken, als er iemand echt vast broeds wordt. Annette gaat 's morgens gewoon met ons mee naar buiten, dus dat telt nog niet.
Ma Tok heeft gezegd dat ze broedeitjes voor ons gaat halen, omdat we anders last krijgen van inteelt. Dat betekent dat de biologische vader en moeders te dicht verwant zijn en dat schijnt

mevrouw Ali's kippen van vorig jaar, met op de voorgrond Karel;
de witte hen links van hem is ook een zijdehoen

gezondheidsproblemen te geven. Ik ben benieuwd wat voor soort kippen er bij de familie Tok gaan horen straks.
Ma Tok heeft het gehad over zijdehoentjes, ze wil dan broedeitjes gaan halen bij Hoogendoorn, die regelmatig die soort heeft.
Weet u hoe die eruit zien? Misschien herinnert u zich Karel nog, het haantje dat bij mevrouw Ali in het verre oosten van het land woonde. Dat was een zijdehoen.
Dus wie weet zijn er over een poosje van die lollige beestjes bij de familie Tok te bewonderen. Als het maar niet weer allemaal haantjes zijn, die uit de eitjes komen kruipen.

"Soestdijk", het hok van Yvonne en Yvette

Ma Tok heeft het hok van Gerrit en Geertje ook een flinke schoonmaakbeurt gegeven afgelopen dinsdag.
Dat was hard nodig, vond zij.
Ze piekerde even waar zij de beide kwarteltjes zolang moest laten, want het was een beetje miezerig weer, dus ze wilde ze niet in de ren onder het hok zetten.
Toen ze even rondkeek in de Tok-tuin kreeg ze een lumineus idee. Omdat Yvonne en Yvette tegenwoordig overdag toch in de tuin rondlopen deed Ma Tok het nachthok van "Soestdijk" dicht en daar zette zij Gerrit en Geertje in. Die twee kleintjes vonden het

het schone hokje van Gerrit en Geertje

doodeng, zo'n vreemd hok, maar toen Ma Tok klaar was met hun eigen hok waren ze erg blij.
Ma Tok had namelijk gelezen dat kwartels graag zand hebben als bodembedekking, dus had zij de bodem van het kwartelhokje daarmee bedekt.
Gerrit nam meteen een flink uitgebreid zandbad, terwijl Geertje de nieuwe indeling van hun huis inspecteerde. Zij is tenslotte een hen en hennen vinden de inrichting van hun huis net zo belangrijk als vrouwen dat bij mensen vinden. Ze riep naar beneden dat het er allemaal pico bello uitzag in het schone hok en ik feliciteerde haar daarmee.

En nu is het afwachten wie er als eerste echt broeds gaat worden, want dat weten we nog steeds niet. Ik hoorde net dat het ook weer koud gaat worden, dus het zou zomaar kunnen dat het nog even gaat duren voordat het echt lente is.

Klein maar fijn of groot en geweldig?

Geertje:

Wij, Gerrit en ik, hebben gezien dat die twee reuzenkippen nu ook in de tuin rondlopen. Gerrit heeft al even met hen gepraat, maar ik durf dat niet.

Yvonne buiten de ren

Ze zijn zó enorm dat ik een beetje bang ben voor hen.
Ze kwamen zich wel heel vriendelijk voorstellen aan ons, dat is waar, maar toen ik die enorme lijven zag kroop ik toch voor de veiligheid maar een beetje achter Gerrit weg. LazaRus is helemaal niet bang voor hen, hij zegt dat hij de baas is, ook over die twee groten, maar ik weet niet wat er zou gebeuren als Yvonne en Yvette (zo heten ze, die twee slagschepen) boos op hem zouden zijn.
Ze zijn natuurlijk veel groter en sterker dan Laza, al is hij dan

kleine Laza achter grote Yvette

duizend keer een haan.
Waar ik heel erg benieuwd naar ben is of Laza die grote witte hennen ook gaat treden. Dat zal niet gemakkelijk voor hem zijn, ik denk niet dat hij erbij kan. Misschien als Yvonne en Yvette voor hem gaan liggen, maar ik weet niet of ze dat ooit zullen gaan doen.
Er zullen in elk geval geen kuikens van komen, want Ma Tok heeft moeten beloven dat er niet gefokt gaat worden met de geredde legkippen. En als Ma Tok iets belooft houdt zij zich daaraan.
Eigenlijk vind ik dat jammer, dat er geen kuikens komen van zo'n grote hen en zo'n kleine haan, ik ben heel benieuwd hoe dat eruit zou zien. Maar goed, dat gaat dus niet gebeuren.

het hok van de dames Y

Het is wel grappig dat Yvonne en Yvette elke avond naar hun eigen hok teruggaan om daar te gaan slapen in het nachthok, terwijl ze overdag toch regelmatig in het Tok-huis te vinden zijn.
Ze leggen er hun ei in een legnest en volgens mij eten ze er ook.
Eigenlijk zijn zij heel chique, ze hebben een eet- en leghuis en een slaaphuis.

Ik heb Daantje en Dirkje al een paar keer zien smoezen als de grote witte dames langs komen schaatsen. Natuurlijk schaatsen ze niet echt, maar het lijkt soms zo, omdat ik van bovenaf uit ons

het hokje van Gerrit en Geertje

hokje hun poten niet zie bewegen als ze lopen.
Wat Daan en Dirk van plan zijn weet ik niet, maar het zal wel weer niet veel goeds zijn.
Ik heb verhalen over hen gehoord waar de veren je te berge van rijzen. Ze schijnen in de leer geweest te zijn bij Geertrui, die witte krullenbol, die is ook niet voor de poes.
Ja, wij horen hierboven wel eens wat van de hennen beneden, nu en dan komt er iemand gezellig een poosje bij ons kletsen.
Zo hebben wij ook vernomen dat Geertrui een identieke tweelingzus heeft gehad en dat die twee altijd geintjes uithaalden. Dat moet een mooie tijd geweest zijn in de Tok-tuin.

Geertrui en Geertrui, de identieke tweeling

En ik vind het knap van Geertrui dat ze zich over haar verdriet heeft kunnen heenzetten door nu met die twee nieuwe ondeugden aan de gang te gaan.

Geertrui met Daantje en Dirkje

Ik heb de indruk dat Geertrui ze zo ondeugend heeft gemaakt, of zouden ze van zichzelf al een stoute aanleg gehad hebben?
Wie van u, lezers, heeft hier ideeën over?

Gerrit en Geertje samen in hun hokje in de Tok-tuin.

Gerrit en ik zijn nog steeds blij dat wij destijds met Ma Tok mee mochten naar deze tuin, toen onze verzorger niet meer voor ons kon zorgen.
Het enige waar ik nu een beetje bang voor ben is dat Ma Tok straks ook óns hokje gaat openzetten om ons door de tuin te laten lopen. Want dan komen we wel erg dicht in de buurt van die twee enorme witte hennen.

Oogst

Yvonne en Yvette:

Wij zijn weer helemaal door onze rui heen.
Dat is erg fijn, want het is best wel koud nu en dan.
Als je dan geen lekker warm dons en een goed verenpak hebt is dat bibberen, dat kunnen wij u wel vertellen.

Yvonne bij de trap, bovenaan is het luikje naar het nachthok

Gelukkig zorgde Ma Tok heel goed voor ons toen het 's nachts vroor en nog niet al onze veren waren aangegroeid.
Ze gaf ons extra vitamines en ei-krachtvoer en 's avonds deed ze het luikje van ons nachthok dicht, zodat de koude wind helemaal niet meer bij ons kon komen.
Gezellig was dat, we gingen soms gewoon extra vroeg op stok om lekker in ons afgesloten nachthok nog een poosje te kunnen kakelen met elkaar en daarna lekker te gaan slapen.
Het enige nadeel van het dichte luikje was dat wij 's morgens niet heel vroeg al naar beneden konden om een snaveltje te pikken als we trek hadden. Maar daar had Ma Tok ook wat op gevonden: ze zette een bakje met eten in ons nachthok.

Yvonne

Yvette

Yvonne en Yvette in gesprek met elkaar

het bakje in het nachthok

Yvette: "Ja, dat was een erg goed idee van Ma Tok.
Alleen jammer dat jij het met je lompe poten meteen om trapte, zodat we alles uit de bodembedekking moesten vissen met onze snavels."
Yvonne: "Tôôôk, dat was inderdaad een domme actie van mij. Ik had dat bakje helemaal niet zien staan en voordat ik het wist stond ik er met mijn ene poot middenin.
Maar goed, we konden het lekkers toch nog wel vinden."
Yvette: "Het kostte wat meer moeite, maar dat is dan weer goed voor de lijn, zullen we maar zeggen."
Yvonne: "Ma Tok heeft de volgende avond het bakje stevig ingeklemd tussen een steen en de wand van het nachthok, toen kon het niet meer omvallen.Dus je hebt er maar één nachtje last van gehad. Dan vind ik "lompe poten" wel een beetje overdreven, jij had het net zo goed om kunnen trappen, jouw poten zijn net zo groot als die van mij."
Yvette: "Oké, oké, dat neem ik terug, maar ik kijk over het algemeen wel beter uit dan jij."
Yvonne: "Dat weet ik niet hoor, maar goed, jij je zin, als je persé het laatste woord wilt hebben."

Yvonne en Yvette:

Er is nog een mooie bijkomstigheid van ons weer vol in de veren zitten.
We hoeven onze energie nu niet meer te geven aan het aangroeien van onze kleding, dus we kunnen die weer ergens anders aan besteden.
De energie, bedoelen we.
Weet u al waaraan?

grote witte eieren (foto internet)

Juist ja, we hebben allebei alweer een paar keer een ei gelegd.
Ma Tok was helemaal verbaasd dat wij dat weer gingen doen, zo kort na onze rui en in de kou.
De kleintjes leggen nu en dan ook een eitje, maar die zijn allang door hun rui heen en zij zitten elke nacht met z'n allen tegen elkaar aan warm in het

lekker warm met z'n allen op stok

Tok-huis.
Niet dat daar verwarming is, maar als je met zijn veertienen in een huis zit wordt het warmer dan als je er met z'n tweeën zit, zoals wij.
Ma Tok zei dat het wel leek alsof onze eieren elk jaar groter worden. En dat klopt ook, hoe ouder de kip, hoe groter haar eieren. Dat wist zij wel, maar ze vond ze nu wel héél erg fors uitgevallen. Om u de waarheid te

Geertje

zeggen vonden wij dat zelf ook. Niet dat we er last van hadden bij het leggen, wij worden met de jaren ook wat ...eh... ruimer, zullen we het maar noemen.
Dan kan zo'n groot ei er best uit. Maar we waren wel trots op onze flinke producten, vooral toen Ma Tok ons prees om onze geweldige prestatie.

Die twee hele kleintjes, Gerrit en Geertje, schijnen het ook goed te doen. Geertje legt nog geen eitjes, tenminste, daar hebben wij nog niets over gehoord. Maar zij is ook al op leeftijd, dus of dat nog een keer gaat gebeuren weten wij niet.
Die eitjes zullen dan wel heel erg

kwarteleitjes

mini-mini zijn. Wij hebben Gerrit en Geertje heel even gezien toen Ma Tok ze uit hun hokje haalde. Wat een ontzettend kleine lijfjes hebben die twee. En dan vooral Geertje, dat is net een musje. Eitjes van zo'n piepklein vogeltje zijn toch niet de moeite van het leggen waard, zou je denken. Toch schijnen mensen er erg gek op te zijn. Wij begrijpen dat niet, je kunt er geen fatsoenlijke omelet van bakken, zoals van die van ons. En we begrijpen al helemaal niet dat er in zo'n prutsdingetje een nieuw kwarteltje kan groeien.
Het zou wel grappig zijn als dat zou gebeuren in het voorjaar, kindertjes van Gerrit en Geertje.
Wij geloven er niet echt in, maar dat gaan we natuurlijk niet rondbazuinen, want wij weten dat Ma Tok er eigenlijk stiekem een beetje op hoopt.

Een vreemde eend in de bijt? (1)

Odette:

Er was iemand (natuurlijk mevrouw Katblad weer), die zich afvroeg of Gerrit en Geertje ook meelwormpjes krijgen, ze dacht ze te zien liggen op een foto. 

meelwormpjes bij Gerrit en Geertje

Het antwoord op uw vraag is "Ja," mevrouw K., natuurlijk krijgen zij die ook. 

Ze vinden ze heel erg lekker. 

Ze mogen er niet zoveel van hebben omdat kwartels veel kleiner zijn dan wij en de huid van die wormpjes niet verteerbaar is, zodat die moet worden uitgepoept, excusez le mot. En als die kleine kwarteltjes teveel van die onverteerbare rommel in hun lijfje krijgen kunnen ze verstopt raken. 

Dus zij krijgen elk maar een paar van die beestjes. 

Ma Tok heeft in haar schuur een hele voorraad potten met gevriesdroogde meelwormpjes, en als die allemaal leeg zijn haalt ze gewoon weer nieuwe bij Hoogendoorn. 

Gerrit en Geertje, 2 kleine etertjes

Dus wij vinden het niet erg dat er nu twee eters meer zijn in onze tuin. 

En het zijn maar erg kleine etertjes, die gunnen wij hun lekkers wel.

Verder gaat alles hier zo zijn gangetje. 

Wij eten allemaal lekker, we scharrelen de hele dag en we gaan vroeg op stok, omdat het ook vroeg donker is. 

In het Tok-huis is het gezellig, we mogen van Laza nog een tijdje kletsen als we binnen zijn, omdat het dan nog zo vroeg is. En pas gebeurde er iets heel grappigs. 

Zoals gewoonlijk had het even

gerommel om een slaapplekje op de stok

geduurd voordat iedereen zijn of haar plekje op de stok of de hordeur gevonden had en we allemaal naar tevredenheid zaten. 

Toen dat het geval was hoorden we plotseling een heel raar geluid. Niemand wist waar het vandaan kwam, het leek wel alsof er in ons huis iemand aan het kwaken was als een eend. 

Er was toch geen vreemdeling ons huis binnen gedrongen? 

We keken allemaal om ons heen. Laza keek meteen naar Geertrui, hij dacht dat zij er wel weer achter zou zitten, maar deze keer was zij echt onschuldig. 

Dat zei ze tenminste en omdat ze

Geertrui: "ik ben onschuldig"

naast mij zat en het geluid niet vlakbij had geklonken geloofde ik haar. 

We keken elkaar allemaal verbaasd aan en Laza zei dat het wel verbeelding geweest zou zijn. 

Verbeelding? 

Van alle veertien kippen in het Tok-huis? 

Ik geloofde er niets van, maar ik hield mijn snavel, omdat ik begreep dat Laza paniek wilde voorkomen met zijn opmerking. Barbara en Babette, de beide Serama's, gingen al een beetje zitten dutten en de anderen kletsten nog een poosje zachtjes door. 

Ik ging zitten nadenken over dat rare geluid. 

Zou er een eend in de Tok-tuin

eend (foto internet)

zijn gekomen? 

Nee, dat was onmogelijk, er zit immers een net over de hele tuin heen. 

En net toen ik bijna in slaap sukkelde hoorde ik het weer: "Kwaak, kwaak." 

Ik keek om me heen om te zien of de anderen het ook hadden gehoord. En ja hoor, iedereen zat rechtop en keek klaarwakker om zich heen. 

"Dat was geen verbeelding, Laza," zei Geertrui en ik was het met haar eens dat we dit niet meer konden negeren. 

Laza beschermt zijn dames

Er was iets bijzonders aan de hand in ons huis en er moest NU worden uitgezocht of dat gevaarlijk voor ons was. 
Laza voelde zijn plicht als onze beschermer goed aan en hij ging op onderzoek. 
"Heeft iemand gehoord waar dat geluid vandaan kwam?" vroeg hij. Niemand wist het precies, alleen was iedereen er zeker van dat het niet vlakbij haar eigen slaapplek was geweest. 
Ik zag Laza peinzend in het rond kijken en toen kwam er een grote grijns om zijn snavel. 
"Ga allemaal maar rustig slapen," zei hij, "dit kan echt geen kwaad voor ons." 
Hoe hij dat zo zeker wist begreep ik niet, maar gelukkig vertrouwde iedereen onze baas en we gingen weer verder met onze broodnodige nachtrust.

Ma Tok: En nu moet u een hele week wachten op de oplossing van dit mysterie, anders wordt dit verhaaltje te lang. Ik wens u sterkte en ik hoop dat u niet te gestresst raakt door de spanning.

Winter

Wiske:

Zo, ik mag weer eens wat zeggen van Ma Tok.
Ik heb gehoord wat er allemaal is veranderd in het broedhokje, dat nu een kwartelhokje is geworden. Het is helemaal aangepast aan die twee kleintjes. En zo hoort het ook, als je voor iemand gaat zorgen moet je dat goed doen, dat ben ik helemaal eens met Ma Tok.

dé plek voor een zandbad: achterin de Tok-tuin

Dat er ook een heus zandbadje is gekomen voor ze had ik nog niet in de gaten, dat is wel fijn. Wij nemen onze baden altijd achterin de tuin, maar daar kunnen Gerrit en Geertje natuurlijk niet komen. Ma Tok denkt dat ze niet los in de tuin kunnen gaan lopen. Ze heeft namelijk gelezen dat kwartels niet samen met kippen kunnen worden gehouden omdat de kippen die kleintjes gaan pikken. En als ik denk aan hoe het ging met Yvonne en Yvette, toen die nog los in de tuin liepen, kan ik me voorstellen dat Ma Tok dat niet gaat proberen.
Het schijnt ook zo te zijn dat kwartels 's avonds hun hok niet

sneeuw op het net (van bovenaf gezien)

meer kunnen vinden.
Dat zou betekenen dat Ma Tok ze elke avond zou moeten gaan zoeken in de tuin en daar voelt zij niet zoveel voor.
Dus ze blijven lekker in hun aangepaste hok wonen en volgens mij vinden ze dat prima.
Wij hebben alweer onze eerste sneeuw gehad hier.
Het was even schrikken toen we nietsvermoedend uit ons huis kwamen. Het leek heel donker buiten, dat kwam omdat ons beveiligingsnet helemaal volgesneeuwd was. Het zag er raar uit, het leek wel een heel grote wolk vlak boven de tuin.
Nu de sneeuw weer is verdwenen

de tuin onder het net is toch ook wit geworden

kun je zien dat het net een beetje is doorgezakt door de lading, die erop gelegen heeft. Ma Tok zei dat ze na de winter wel zou kijken of het recht getrokken moest worden, nu heeft dat geen zin, er komt misschien nog wel een heleboel sneeuw als het weer kouder wordt.
We kregen ook allemaal koude voeten van het buiten lopen.
Die gingen we telkens binnen opwarmen, dat was wel gezellig. Zo ontstonden er allerlei gespreksgroepjes, Ma Tok zei dat het wel een theekransje leek in ons huis. Wat dat is weet ik niet zo goed, maar het is vast iets heel gezelligs. Ma Tok zei dat het

voeten warmen in het Tok-huis

iets voor dames was, dus wat dat betreft klopte het wel.
Alleen Daantje en Dirkje kan ik met de beste wil van de wereld geen dames noemen, die gingen natuurlijk weer lol trappen.
En Geertrui, is dat een dame? Daar mag u over beslissen, lezer, dat hoor ik dan wel als u dit verhaaltje gelezen hebt.
Zij deed met de twee ondeugden mee, op een gegeven moment kreeg ik een hoopje sneeuw tegen mijn kop.
U begrijpt wel wie de dader was. Juist ja, Geertrui en Daan en Dirk zaten bovenop de voerton en zij schoven met hun snavels de

sneeuw op de voerton voordat Geertrui
en Daantje en Dirkje erop gingen zitten

sneeuw naar elke kip, die vlak langs liep. Zoiets kun je toch alleen maar duiden als een kwajongensstreek?
En een lol dat ze hadden met hun drieën, ze vielen van de ton van het lachen.
Nu is de sneeuw weer helemaal verdwenen en de struiken zijn weer groen.
Maar ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat de winter voorlopig nog niet voorbij is.
Gerrit en Geertje hebben de sneeuw wel gezien, maar er natuurlijk niet in gelopen. Dat is maar goed ook, ze zouden er helemaal onder verdwenen zijn, die kleintjes. Ze riepen wel dat ze het een mooi gezicht vonden en ik hoorde ze ook lachen om de ondeugendheid van Geertrui en haar boefjes.
Humor hebben ze dus zeker.
En dat is één van de belangrijkste zaken in het leven.