Het beste medicijn

 Laza Rus:
Ik heb het er maar druk mee, met het troosten van Maria.

Wiske met op de voorgrond Maria

Gelukkig is Wiske nog te jong om te beseffen wat er is gebeurd en dat houden we maar zo.
Zij heeft er niets aan om alles nu al te begrijpen. Wie weet wat haar allemaal nog te wachten staat in het leven.
Ik moet wel zeggen dat mijn hennen me goed helpen bij het afleiden van Maria. Eerst was ik even bang dat zij er in zou blijven hangen, in haar verdriet, maar ze is toch flinker dan ik dacht.
Ze begint alweer een beetje uit zichzelf rond te scharrelen.
Wiske is een grote hulp geweest die eerste dag, toen Ma Tok het bericht van Wendelmoeds dood net had gebracht.
Ik wist niet wat ik zag toen ik haar met haar vleugel om haar moeder heen zag zitten. Zij wordt een geweldige hen, dat zie ik nu al.

Helga, de lieve wijze hen, voorbeeld voor alle kippen in de Tok-tuin

Misschien kan zij zich later meten met de wijze Helga, die hier vroeger woonde.
Ik heb haar nooit gekend, maar zij moet erg wijs en goed geweest zijn,
altijd kalm en lief voor iedereen.
En die wijze Wiske is dan MIJN dochter!

de Geertruitjes zijn verbaasd over hun opdracht

Ik geloof dat het zo langzamerhand weer tijd wordt voor iets leuks.
En wie kan dat beter organiseren dan onze gekke tweeling, de Geertruien?
Dus ik heb hen opgedragen om iets te verzinnen.
Zij keken helemaal verbaasd dat IK daarmee naar hen toekwam, omdat ik meestal degene ben die hen op hun kop geeft als zij zich weer eens hebben misdragen door iemand voor de gek te houden.

U mag het niet tegen hen zeggen, maar eigenlijk vind ik hun grappen over het
algemeen erg geslaagd, vaak kost het mij moeite om mijn lachen in te houden.
Maar ik moet hen natuurlijk wel een beetje in toom houden, anders is het eind zoek.
Ze weten soms niet echt wat nog wel kan en wat eigenlijk niet meer.
En nu ben ik erg benieuwd waar zij deze keer mee komen.
Ik hoop dat we dan weer eens heerlijk kunnen lachen met ons allen, dat is het
beste medicijn tegen verdriet.

Helga

Keetje vertelt

Na alle herinneringen van Desiree mag ik ook nog wat ophalen over vroeger. Van de zus van de vrouw heeft zij ook nog foto's gekregen van Helga, de grote kuifkip die hier heel lang heeft gewoond. Ik heb haar ook nog meegemaakt, ze was erg groot, maar niemand was bang voor haar omdat ze heel aardig was. Ze kakelde ook nooit hard, ze had een zachte stem en ze werd niet boos als je eens iets uithaalde als kuiken, zoals plotseling op haar rug springen; onze broedmoeder vond dat soms niet goed, zij werd wel eens boos op ons, maar Helga vond het wel grappig.
Misschien is het u al opgevallen dat de kippen, die tegelijk hier komen wonen of uit het ei kruipen, namen hebben met dezelfde eerste letter. Zo heetten de eerste drie hennen Amalia, Amarentia en Anastasia. Toen Amalia was overleden wilden de mensen voor haar een nieuw kipje hebben, maar omdat het beter is om een nieuwe kip niet in haar eentje bij de twee al hier wonende hennen te zetten namen ze er twee. Dat werden Bea en Bella, twee helemaal witte kuifhoenders. Hebt u het al door? De eerste letters van de namen worden gegeven volgens het alfabet. Bea en Bella dus.

Helga, die eerst Bella heette

Maar omdat Bella een grote kip en geen kriel bleek te zijn werd zij omgedoopt, haar naam werd Helga, naar een televisieserie, zeiden de mensen, `'Allo 'Allo`, of zoiets. Goed, Helga vond het allemaal best, zij was heel blij dat ze in zo'n fijne tuin was komen wonen. Op de foto hiernaast kunt u haar zien, ze had zelfs een ringetje om haar poot, net als Desiree, die heeft dat ook. Dan ben je vast belangrijk, denk ik. Ik heb dat niet, ik ben maar een gewoon kuifkipje zonder kapsones. Niet dat Helga en Desiree kapsones hebben, helemaal niet. Helga was snel gewend en ze scharrelde heerlijk met ons door de tuin.

Helga met Hilda en Hennie

Mijn moeder Hilda en haar zus Hennie hebben haar ook gekend, zij zeiden altijd tegen mij dat ik goed moest luisteren naar Helga, zij was een heel wijze hen. Op de foto ziet u Helga samen met mama Hilda en tante Hennie bij de voersilo. Ik denk dat ik er toen nog niet was, ik kwam pas het volgende jaar uit mijn eitje gekropen.
Als u bedenkt dat het namen geven volgens het alfabet gaat kunt u begrijpen dat Desiree al heel oud moet zijn, zij kwam kort na Helga hier wonen, toen Cornelia Cornelis bleek te zijn en dus verhuisde naar Stolwijk.
Helga heeft een keer gebroed, maar dat was geen succes, dat was in de tijd dat Esmeralda verdween, toen die mannen herrie en rommel maakten in de tuin, Helga werd daar zo onrustig van dat ze haar nest met eieren in de steek liet en daarna heeft ze het nooit meer geprobeerd.

Helga bij de krielkipjes

Wel jammer, er passen heel wat eitjes onder zo´n grote kip. Op de foto hiernaast kunt u goed het verschil zien tussen Helga en Hilda. Helga is negen jaar oud geworden, dat is best redelijk oud voor een sierkip. Toen is zij tevreden ingeslapen in een legnest en niet meer wakker geworden. De vrouw heeft haar begraven in de tuin, waar ze bijna haar hele leven had gewoond en heerlijk had gescharreld, tot voorbeeld van ons allemaal. Wij zullen haar nooit vergeten en de mensen van het huis ook niet. Helga was een grote schat.