School (1)

Donna en Duna:

U ziet ons hier heerlijk pikken van groene blaadjes, die ma Tok voor ons heeft rondgestrooid. 

de vitamientjes voor door het drinkwater

Wij zijn daar echt gek op. 

Natuurlijk zijn ze niet zo lekker als de meelwormpjes, die we elke ochtend krijgen, maar ze zijn een waardevolle aanvulling op ons dieet. Nu het zo koud is doet ma Tok elke dag vitamientjes door ons drinkwater, dat hebben we nodig, zegt ze. Wij vinden het best, water is water en of het er nu kleurloos of geel uitziet zal ons een zorg wezen. Quinoa moppert nu en dan dat ze veel liever gewoon water drinkt, ze gaat dan bovenop de ren staan omdat daar regenwater ligt. Maar daar stootte ze toch haar snavel toen het gevroren had. We hoorden haar keihard "Au" roepen toen ze haar snavel diep in het water wilde steken om een slok te nemen. 

Quinoa na het stoten van haar snavel

Tja, je moet natuurlijk wel kijken waar je die insteekt voordat je dat doet. Wij lachten haar uit en toen werd ze boos, ze liep met een verongelijkt gezicht rond tot ze ook de lol inzag van het geheel en met ons begon mee te lachen. "Dat is wel heel hard water!" riep ze. 

Nu is de vorst weer over, wat was het koud, hè? We zijn een beetje jaloers op ma Tok, die binnenkort naar de zomer gaat. Maar zo héél ver vliegen lijkt ons toch niks, dus we wachten maar geduldig tot de zomer hier ook weer komt. 

de legkippen krijgen les

Dat gebeurt elk jaar hebben we ons laten vertellen. Wij hebben nog maar één zomer meegemaakt en dit is onze eerste winter; in de grote kippenschuur was er geen zomer of winter, het was er altijd hetzelfde. Best saai eigenlijk, maar we wisten niet beter of het hoorde zo. 

De vijf bruine legkippen hebben ook nog nooit winter gezien, zij vroegen aan ons of het altijd zo koud was, maar daar hadden wij geen antwoord op, omdat wij het ook nog niet hadden meegemaakt. 

We hebben ze naar Wiske gestuurd, die heeft al zoveel jaren hier in de tuin gewoond, die zou het wel weten. En ja hoor, zij gaf ons, de geredde legkippen, les in de seizoenen, zoals die hier in de tuin voorbijgaan. Best gezellig, zo'n les. Dat bracht ons op het idee om Wiske te vragen ons elke dag wat te leren over het wonen in de tuin. 

Wiske wilde dat wel en zo zijn we een schoolklasje gestart voor leghennen.

Wiske als lerares en directrice

Wiske is de lerares en meteen ook de directrice, want die moet er ook zijn, kakelden de anderen. 

De tsaar vertelde ons dat er vroeger een filosofen-club geweest was in de tuin, maar die was ter ziele gegaan toen de meeste filosofen waren overleden. Er is er nu niet één meer over, dus een school voor leghennen is een prima vervolg daarop. 

De eerste dag kwamen er ook andere hennen luisteren, dat mocht van Wiske, als ze de orde maar niet zouden verstoren, want dan zouden ze worden weggestuurd. 

Ze is best een strenge juffrouw, die Wiske, maar dat is ook wel nodig, want meteen de eerste dag was het al raak. 

Maar daarover vertellen wij u een andere keer.

De verhuizing

Dana, Donna en Duna:

Hierboven ziet u ons nog rustig staan, netjes op een rijtje.

het monster op onderzoek in de tuin

Dat was voordat dat monster de tuin in kwam en op ons af stoof. 

Wij schrokken ons een kammetje, we waren niet meer gewend aan gevaar, maar we wisten nog wel wat we moesten doen. 

Hard wegrennen en kakelen. 

Dat deden we dus ook, maar dat monster kwam achter ons aan en had dolle pret. 

Wij niet. 

De andere kippen waren al in het Tok-huis verdwenen en ma Tok had zojuist de deur daarvan gesloten, zodat zij in elk geval veilig zaten. Toen kwam ze ons te hulp, ze pakte het monster in zijn nekvel en zette

Dana op stok in het Tok-huis

hem achter de deur van het mensenhuis. Ze liet ons van de schrik bekomen met een paar extra meelwormpjes, die ze in ons nachthok legde en ook op de trap er naartoe. Wij gingen het spoor van de lekkernij achterna en toen we veilig zaten deed ma Tok ons hok op slot, zodat het monster er niet meer in zou kunnen. Pffft, het duurde een hele poos voor dat wij rustig op stok zaten en gingen slapen. We hoorden ma Tok tegen het monster praten, hij was dus weer in de tuin, maar nu kon hij niet bij ons komen. Ze noemde hem

Duna slaapt in de bodembedekking van het plateau

Aleksjie, en ze vertelde hem dat hij niet achter de kippen mocht aanjagen. Jaja, dachten wij, alsof een kat ooit doet wat een mens zegt.. Toen Alexei weer naar binnen was kwam ma Tok terug de tuin in, wij sliepen bijna maar we schrokken toen ze ons hok opende en Dana van de stok pakte. Dana kakelde verschrikt, maar ze werd door ma Tok meegenomen naar het Tok-huis, waar ze tussen de andere kippen op de stok werd gezet. Ma Tok kwam weer terug en Donna onderging hetzelfde lot, waarna Duna aan de beurt was. Zij kon met haar poten de stok niet zo snel vastpakken en ze kwam op de

Dana, Donna en Duna op stok in het Tok-huis

bodembedekking van het plateau terecht, waar zij ging zitten slapen. Toen de deur weer was gesloten voelden wij ons eigenlijk best veilig, hier zou het monster niet kunnen komen. 

De volgende dag moesten wij wachten tot ma Tok de deur van het Tok-huis opende voordat we naar buiten konden. Dat was dan weer een nadeel, maar veilig slapen is heel belangrijk, dus dat namen we maar op de koop toe. We kregen extra veel wormpjes omdat we zo laat uit het huis mochten, dat maakte veel goed. 

De avond daarop was Soestdijk, ons hok, afgesloten. Waar moesten we nu gaan slapen? Iedereen was al

Soestdijk staat helemaal schoon te wachten op?

lang op stok en het was aardig donker geworden. Dana nam, zoals gewoonlijk, het voortouw en ze kakelde dat we dan maar in het Tok-huis moesten gaan zitten, dat was tenminste veiliger dan zomaar buiten in de tuin. We zaten net allemaal goed en wel in het huis toen ma Tok de tuin in kwam. "Wat slim van jullie!" riep ze uit. "Dat had ik niet verwacht, dat jullie direct de eerste nacht al hier naar binnen zouden gaan." 

En zo komt het dat wij voortaan in het Tok-huis slapen.

Soestdijk, ons paleis, is nog steeds afgesloten en ma Tok heeft het helemaal schoongemaakt. Waar dat voor nodig is weten wij niet.

Eindelijk weer eens een grap

Wendy:

We hebben weer eens een geintje uitgehaald, we vonden dat het daar hoog tijd voor was. 

de Geertruitjes

Dat kwam omdat Dana aan mij vroeg of ik nog eens wilde vertellen over vroeger, toen de beroemde Geertruien er nog waren. 

Ik ging naar Wiske, zij is de oudste hier en zij weet dus het beste hoe het toen was. 

Wiske begon meteen met een verhaal over die tijd en alle kippen kwamen erbij staan om te luisteren en zo nodig aanvullingen te geven. Het werd een gekakel van jewelste en ma Tok kwam kijken of alles goed ging bij ons. Ze zag natuurlijk niks vreemds dus ze vertrok weer naar boven, haar huis in. 

Wiske vertelde en vertelde en de vier nieuwe hennen stonden met hun snavels open om maar niets te missen. "Dat moet echt een mooie tijd geweest zijn," kakelde Donna. 

Wiske, de oudste van de familie Tok

En zo kwamen wij op het idee om weer eens wat geks te doen. Dina vroeg of zij, de vier witten, mee mochten doen met het grapje en tot mijn verbazing zei Wiske, die altijd heel serieus en streng is, dat ze al een plannetje had en dat de vier D's daar de hoofdrol in mochten spelen. Duna keek een beetje benauwd, maar ze vond het toch wel mooi dat ze mee mocht doen. 

Er werd druk overlegd over Wiske's plan en iedereen was het met haar eens dat het lollig was. 

Wie er tussen genomen zou worden? De hele familie Tok was aanwezig geweest bij het overleg, dus het moest iemand anders zijn. En wie is er dan om voor de gek gehouden te worden? 

Juist ja, ma Tok! 

Wij keken even of ze niets gehoord

4 grote eieren in het nachthok van Soestdijk

kon hebben, want als het mooi weer is zit zij soms op haar terras boven en aan haar oren mankeert nog niets. Toen we haar hoorden niezen in haar huis wisten we dat dat wel goed zat. En zo begonnen we met de voorbereidingen voor ons plan. 

De volgende dag hoorden we ma Tok de tuin in komen, waar zij hartelijk werd begroet door Dana, Dina, Donna en Duna. Ze ging eerst naar het nachthok van Soestdijk, waar zij altijd de door de vier witten gelegde enorme eieren verzamelt. Ze bedankt ze altijd uitbundig, meestal liggen er drie en soms vier eieren in de

Wiske en de 4 witte hennen

bodembedekking. 

Die morgen lagen er maar twee, maar ook dat kwam wel eens voor, dus ze had nog niets in de gaten. De morgen daarop lagen er weer maar twee eieren en de dag erna lag er maar één. "Zijn jullie een beetje van de leg? Jullie zijn toch niet ziek hè?" vroeg ze. De witte dames liepen gewoon rond te scharrelen, dus ma Tok dacht dat het wel weer goed zou komen. De dag daarop lagen er weer twee eieren en de dag daarna helemaal geen. 

Toen werd ma Tok wantrouwig, ze ging achterin de tuin kijken of daar misschien eieren waren gelegd, maar ze vond niets. 

De dag daarop lag er weer niet één ei en toen ging ma Tok echt zoeken.

grote witte eieren in de grote schuur

Overal waar wij konden komen keek ze en eindelijk vond ze, helemaal achterin de grote schuur, een hele berg grote witte eieren. 

De witte hennen stonden in de open schuurdeur te kijken naar haar en ze lachten zich een kammetje toen ze haar gezicht zagen. Wij kwamen er ook bij staan om te lachen en toen had ze door dat ze ertussen genomen was. Ze lachte vrolijk met ons mee en zei dat we dat leuk hadden bedacht. 

Maar die avond deed ze de deur van de grote schuur bijna dicht, zodat er geen kip meer in zou kunnen. 

"Gewoon voor de zekerheid," zei ze.

De witte brigade

Dana

Dana:

Ik ben nog nooit zó blij geweest, wat is het heerlijk in de Tok-tuin! Mijn drie zussen en ik lopen de hele dag lekker vrij rond in dit kippenparadijs. 

Het is bijna te mooi om waar te zijn. 

Elke morgen als ik wakker word moet ik mezelf even pikken om te beseffen dat ik niet droom. En dan ren ik snel naar beneden, de trap af naar de tuin. Daar ga ik eerst even rondrennen, om zeker te weten dat het echt waar is dat ik hier woon. Daarna ga ik eten en een ei leggen als dat er is en dan ga ik weer naar beneden om verder de hele dag te scharrelen.

Dina

Dina:

Ik kan nog steeds niet geloven dat het echt waar is dat ik hier in deze tuin mag wonen. Ik zag dat Dana zichzelf pikte en ik vroeg waarom ze dat deed. "Dat is om zeker te weten dat ik niet droom," kakelde ze lachend. Heb jij dat niet?" Ik moest toegeven dat ik er ook wel eens aan twijfelde of ik wakker was, maar dat het langzamerhand een beetje begon te wennen. Het fijnste moment van de dag vind ik als ma Tok de tuin in komt om ons wormen te geven en de anderen uit hun huis te laten. Wij rennen elke morgen met ons vieren naar de deur waar ze uitkomt om haar te                                                                                                  begroeten. 

Donna

Donna:

Ik begin al bijna te vergeten dat ik eerst ergens anders woonde, het is niet zo moeilijk om hier te wennen, het is zó fijn! Elke dag vrijheid en lekker buiten scharrelen, er is geen beter leven denkbaar voor een kip. En het bijzonderste vind ik dat er ook een haan is. Ik had nog nooit van mijn leven een haan gezien, dus ik kan niet vergelijken, maar ik vind hem erg mooi, al is hij wel klein. Hij kraait ook prachtig, de eerste keer dat hij dat deed schrok ik me een kammetje, maar nu ben ik het gewend. Hij is hier om ons te beschermen heeft hij gekakeld; ik zou niet weten waartegen want alles is hier super veilig voor ons, maar de gedachte aan een beschermer is mooi.

Duna

Duna:

Ik weet elke morgen niet hoe ik het heb als ik wakker word. Geen druk gekakel om me heen en geen gevecht om aan voldoende eten te komen, nee, gewoon rustig een paar snaveltjes vol nemen en dan naar beneden gaan om te scharrelen in de ruimte. Het is nog steeds bijna niet te geloven dat ik hier nu de rest van mijn leven mag blijven, maar ma Tok heeft gezegd dat dat echt waar is. Als ik later op de  dag weer trek krijg is er altijd nog genoeg eten over, de voersilo in ons nachthok is altijd vol. En water is er ook, in de ren en ook nog buiten in de tuin. Eieren leggen doen wij altijd in het nachthok, zodat ma Tok er niet naar hoeft te zoeken in de tuin. 

Dana, Dina, Donna en Duna:

Wij zijn allemaal blij dat we hier mochten komen wonen en dat de kippen, die hier al waren, zo lief voor ons zijn.

Ma Tok: met dank aan mevrouw Marit voor de onderste foto en de titel van dit verhaaltje.

Zilver in een paleis

Dana, Dina, Donna en Duna:

Waar wij nu toch zijn terechtgekomen: het is hier een regelrechte kippenhemel!

Dana in het nachthok

We wonen in een paleis met drie grote overdekte rennen en een heerlijk nachthok, er is altijd volop eten en drinken en we krijgen ook nog iedere morgen lekkers. 

De vrouw die voor ons zorgt heet ma Tok, dat hebben we gehoord van Lisa, een klein gestippeld hennetje dat ons een beetje wegwijs heeft gemaakt. 

Er is ook een haan, die kwam zich netjes aan ons voorstellen, hij heet tsaar Nikolaas. Hij is de baas, hoewel hij maar een kleintje is. Nee, dan die enorme Xena, die is groot! De eerste keer dat wij haar zagen schrokken we ons een kammetje, maar Lisa kakelde dat zij heel lief is en geen kip kwaad doet. 

Dina in de ren

Waar wij ons vorige leven hebben geleid willen we het liefst zo snel mogelijk vergeten. We zaten in een heel grote schuur, die propvol hennen zat en we moesten zoveel mogelijk eieren leggen. Eten en drinken kregen we wel, maar omdat wij geen van allen haantje de voorste waren kwamen wij regelmatig tekort. 

Daarom zijn wij ook zo mager. 

En door de stress gingen we elkaar pikken, we trokken elkaars veren uit en soms ook die van onszelf. 

Vandaar de kale plekken die ons "sieren." 

Toen we niet genoeg eieren meer legden kwamen er mannen met kratten om ons af te voeren "naar de soep," zoals één van hen grijnzend zei. Gelukkig werden er ook kippen "vrijgekocht" door mensen van "Red een legkip" en wij vieren waren daar ook bij. 

Donna in het nachthok

We gingen naar een opvang, waar we konden bijkomen en een beetje aansterken tot we zouden worden geadopteerd. Ja, we zagen er inderdaad nog veel slechter uit toen we net in de opvang kwamen. 

Op een mooie dag kwam ma Tok met vier manden naar de opvang en werden wij vieren uitgekozen om met haar mee te gaan. 

Zo kwamen we hier in de Tok-tuin terecht, waar we nu al twee weken wonen. 

Eerst moesten we wennen aan het paleis, we hadden niet in de gaten dat er ook nog een bovenverdieping was met een mooi nachthok, waar we veilig en warm konden slapen. 

Die arme ma Tok heeft heel wat moeite gehad om ons allemaal in dat nachthok te zetten, gelukkig voor haar zijn wij geen van vieren dom en gingen we de volgende avond zelf naar boven om te gaan slapen. 

Omdat we alle vier erg kale plekken hebben, die soms een beetje bloeden, gingen we elkaar weer pikken. Niet uit boosaardigheid, maar we vinden bloed gewoon zó lekker dat we er niet af kunnen blijven. 

Duna in de ren

Ma Tok zag dat we allemaal bloedende wondjes hadden en ze schudde haar hoofd. 

Die avond kwam ze met een spray de tuin in en wij werden in het nachthok opgesloten. 

Ze haalde ons één voor één tevoorschijn en sprayde op alle bloedende plekken een zilverkleurig goedje. Het deed geen pijn, maar we vonden het wel eng om vastgepakt te worden, dus we schreeuwden moord en brand. 

Nu hebben we allemaal een zilveren achterkant en hier en daar ook nog zilveren plekken. Omdat onze wondjes niet rood meer zijn pikken we elkaar niet meer en dat is precies de bedoeling, zei ma Tok. Nu zijn we dus zilveren kippen in een paleis, het moet niet gekker worden.

4 kippen met zilveren konten in een paleis