In memoriam: Dirkje

Ma Tok:

Dirkje kroop uit haar ei in 2017 hier in de Tok-tuin. 

de 5 kuikens van Pippa, waaronder Daantje en Dirkje

Haar broedmoeder was Pippa en ze had één zusje en drie broertjes. 

Het zusje heette Daantje, zij is nog steeds bij ons. Daan en Dirk kwamen al snel onder de invloed van de toen nog overgebleven Geertrui, die hen plat Leids leerde kakelen, tot verdriet van mama Pippa, die haar kinderen altijd een keurige opvoeding gaf. 

De twee haalden allerlei streken uit, eerst

Daantje (vooraan) en Dirkje

samen met Geertrui en later, toen die er niet meer was, op eigen initiatief. 

Leest u maar na bij de verhaaltjes vanaf mei 2017, dan kunt u zien hoe dat allemaal tot stand kwam.

Daantje en Dirkje hebben de hele familie schrik aangejaagd door net te doen alsof er nog een haantje was (zie "Een rommelig verhaal over een duistere zaak" van september 2017), ze hebben een keer gekwaakt als eenden (zie "Een vreemde eend in de bijt" van januari 2018), ze deden mee met de

Daantje (links) en Dirkje op de Olympische spelen

Olympische spelen (maart 2018). 

Toen Geertrui was overleden startten Daantje en Dirkje een schooltje voor iedereen die Leids wilde leren kakelen. 

De beide meisjes waren heel blij dat er weer een Geertrui in de tuin kwam wonen, al heette ze Ursula Geertruida en kakelde ze geen Leids, maar ook Ursula is inmiddels alweer onder de tuin gaan wonen.

 

Daantje en Dirkje

Dirkje was al een paar dagen niet erg lekker, ze liet haar kop hangen en liep langzaam door de tuin. Ik gaf haar antibiotica, maar dat mocht niet baten, op een avond lag ze voor de deur van het Tok-huis op de grond, dood. 

Het was niet mogelijk een "in memoriam" te schrijven voor Dirkje waarin Daantje geen grote rol speelt, ze waren altijd samen. Daantje is ontroostbaar nu ze zonder haar zusje verder moet leven.

Ik heb Dirkje begraven in de tuin, waar ze haar hele leven heeft gewoond.

Vaarwel lieve Dirkje, je was een heerlijke ondeugd en we zullen je vreselijk missen.

Droevige mededeling

Ma Tok:

Tot mijn verdriet moet ik u meedelen dat onze Dirkje is overleden.

Er is weer rouw in de Tok-tuin.

Haar "in memoriam" kunt u morgen lezen.

 

Droom en werkelijkheid

Daantje en Dirkje:

Wat ons nôu weerr is overrkomûh, juh gelooft ut niet.

het Loo in de Tok-tuin

Komûh we niksverrmoedûnd de têun in en zien we ma Tok bè ut Loo, u weet wel, dat hôutûh hokkie, staan prratûh. 

Worrdt ze dement? 

Staat ze in zichzellûf te prratûh? Dat hokkie was toch leeg? Of is daarr iets gebeûrd zonderr dat wè het merrktûh? 

Natuurrlûk gingûh we kèkûh wat err aan de vleugel was daarr. 

En wat we toen zagûh: onze veerrûh gingûh rrechtop staan. 

is Geertrui herleefd?

Dat kon toch niet? 

In dat hokkie zat Geerrtrrui! 

U begrrijpt het natuurrlûk: wè rendûh err op af. 

"Geerrtrrui!" rriepûh wè om ut harrdst. Maarr ut wittûh kuiffie kakeldûh niets terrug. 

Waarrûh wè gek geworrdûh? 

Ma Tok keek naarr ons en zei: "Lieve meiden, dit is een verrassing speciaal voor jullie. Het is niet één van de Geertruitjes, die zijn terug gekomen, want dat kan niet. Zij zijn overleden en komen nooit meer in de tuin, al liggen ze er wel onder en blijft hun geest hier altijd hangen. Dit is een nieuwe kuifhoentje, ik heb haar speciaal uitgekozen omdat

Ursula Geertruida

ze zo op Geertrui lijkt. Aan jullie de eer om haar een naam te geven. De enige voorwaarde is dat die naam met een "U" moet beginnen." 

Nôu, u begrrèpt wel dat wè snel gingûh denkûh overr een naam voorr deze bijzonderre kip. "U, U", kakeldûh we om ut harrdst. Tot we elkaarr aankekûh en het wistûh: "Urrsula" riepûh we naarr ma Tok. Die lachte en zei dat ze dat een mooie naam vond. "En omdat ze zo op de Geertruitjes lijkt zullen we haar Ursula Geertruida Tok noemen," voegdûh ze erraan toe.

de hele familie komt kijken naar het nieuwe kipje

"Hiep hiep hoerra voorr Urrsula Geerrtrruida!" schrreeuwdûh wè, zo harrd dat alle kippûh erraan kwamûh rrennûh. 

"Wat is hier aan de vleugel?" kakeldûh de tsaarr. "Kèk dan selluf, juh!" rriepûh wè, "err is weerr een Geerrtrrui in de têun!" 

Natuurrluk begrreep hij err niks van, hij heeft Geerrtrrui nooit gekend, maarr de ouderre hennûh kwamûh allemaal op een drrafje aangerrend om te kijkûh of ut waarr was. En dat was ut natuurrlûk. Urrsula G. kwam naarr benedûh in de rren en iederreen kwam vlakbè staan om haarr te verrwelkomûh. Ze keek un beetjûh

gezellige boel bij de ren van het Loo

verrlegûh naarr al die kippûh en ze kakeldûh helemaal niet. 

Om haarr op haarr gemak te stellûh gaf ma Tok haarr wat meelworrumpies, die ze lekkerr ging opsnavelûh. Wè kregûh allemaal ook een flinke dosis van die lekkerrnij, vlakbè de rren van Urrsula G. Zo kondûh we elkaarr goed zien onderr het smikkelûh van dat lekkerrs. 

Ursula Geertruida Tok

Die avond gingûh wè opgewondûh naar ut Tok-hêus om te slapûh, de
tsaarr had ons drrie keerr moetûh rroepûh voorrdat we ons kondûh losrrukkûh van onze nieuwe vrriendin, die nog steeds geen snavel had opengedaan tegen ons. Maarr dat zou vast wel goedkomûh, daarr zijn wè zekerr van! Ze heet niet voorr niets Urrsula Geerrtrruida!

Wè kakeldûh nog un tijdjûh doorr toen we op stok zatûh, maarr toen werrd Nikolaas boos en zijn we toch maarr gaan slapûh. We drroomdûh allebè overr Geerrtrrui, die was terruggekomûh in de Tok-têun.

Een gelukkig nieuwjaar toegewenst.

 De familie Tok wenst u allen een mooi en gezond 2022 met veel nieuwe verhaaltjes.

De grrap

 Daantje en Dirkje:

Hahaha, daarr hebbûh we iederreen toch maarr weerr mooi te pakkûh gehad, al is niet alles verrlopûh zoals wè haddûh bedacht. 

Saartje zaliger

Jammerr dat Saarr dood ging, daarrdoorr kwam err plotseling een eind aan ons grrapjûh. 

Maarr we hoorrdûh dat err toch iemand bang was geworrdûh en dat deed ons errug goed! 

Weet u niet waarr dit overr gaat? Dan moet u de verrhaaltjûs toch beterr bè houdûh hoorr. Wè sèn err niet voorr niets met onse lolletjes. Ja, gaat u eerrst maarr evûh inhalûh wat u gemist hebt, dan hoevûh wè het niet allemaal nog een keerr te verrtellûh. Vanaf twaalf novemberr, "Humorr" heet dat verrhaaltjûh. 

Heb u ook wat te doen. 

Wiske wil weten of de tsaar humor heeft

So, bègelezûh? 

En, begrrijpt u het nu? 

Nog niet? 

Dan bent u echt dom hoorr. 

Goed, dan zullûh wè het in het korrt verrtellûh. 

Wiske vond dat err weerr eens iets grrappigs moest gebeurrûh hierr in de têun, dus natuurrlûk vrroeg ze aan ons om dat te rregelûh. En korrt daarrop lagûh err kleinûh eierrûh in Soestdijk, terrwèl Saarrtjûh en Sandrra altijd grrote eierrûh leggûh. Toen Saarrtje besloot om onderr de Tok-têun te gaan wonûh en Sandrra bè ons in het Tok-huis haarr intrrek nam viel

Linda, bang om enorme eieren te moeten leggen

het niet meerr op waar grrote en waar klène eierûh gelegd werrdûh, dus toen moestûh wè wel stoppûh met ons gèntjûh. Gelukkig was klène Linda al flink van strreek gerraakt, zè was bang dat zè van die rreuze-eierûh zou moetûh gaan leggûh. Hahahahaha, wè kwamûh niet meerr bè toen wè dat hoorrdûh. Linda was al naarr haarr moederr Pippa gegaan om te vrragûh hoe dat nu moest. Pippa had ons natuurrlûk doorr en zè steldûh haarr brroeddochterr gerrust. Ze verrteldûh err niet bè dat wè errachterr zatûh, dat was fideel van haarr, maarr ze heeft het wel tegen de tsaarr gezegd en die

tsaar Nikolaas probeert zijn snavel strak te houden

prrobeerrdûh zijn snavel rrecht te hoûdûh, maarr dat luktûh niet, hij begon kèharrd te schaterrûh van het lachûh. 

En toen moestûh wè bè hem komûh. Hij wildûh ons een standjûh gevûh, maarr dat luktûh niet errug omdat hè zo moest lachûh om ons grrapjûh. Hè wilde wel wetûh hoe wè het voorr elkaarr haddûh gekrregûh om klène eierrûh in Soestdijk te krrijgûh. Nou, dat was makkeluk geweest, wè haddûh gewoon alvast een klèn eitjûh gelegd in het nachthok en daarr een beetjûh bodembedekking overrheen geduwd met onze snavels. Sandrra en Saarrtjûh zagûh die eitjes niet toen ze selluf gingûh sittûh en ze dachtûh dat ze een ei haddûh gelegd, maarr dat was niet zo, ze

Sandra en Saartje in het nachthok van Soestdijk

voeldûh een ei achterr zich en dachtûh dat dat van hen was, terrwèl dat ons ei was, hihihi. Nikolaas moest nu nog harrderr lachûh en net zoals vrroegûr Laza dat altèd deed rriep de tsaarr ons allemaal bè elkaarr om ons de gelegenhèd te gevûh ons grrapjûh te verrtellûh. 

Wiske knipoogdûh naarr ons en zè verrtelde dat ze helemaal gerrust gesteld was: Onze nieuwûh haan heeft ook humorr! Hoerra!

Goede wensen

           De familie Tok wenst u, lezers en lezeressen, allemaal fijne kerstdagen 

           en een gelukkig en gezond 2021 toe.

P.S.: vergeet niet het verhaaltje hieronder te lezen over de nieuwe heer en meester 

        voor de familie Tok. Hiervoor moet u misschien even opnieuw naar de Tok-site gaan.

Gier en hen

Daantje en Dirkje:

Daantje: "Hebbie durr sien lopûh, Dirruk, die met die kalûh nek?"

Dirkje: "Bedoel jûh die ene nieuwûh, Daan, die met die mooie veerrûh?"

Daantje: "Ja, tuurrlûk bedoel ik die, ze ziet err niet êut, vind jûh ook niet?"

Dirkje: "Ze lèkt wel een gierr, hihihi."

Trees met haar kale nek

Daantje: "En weet jûh wat het gekkûh is? Die anderrûh is helemaal niet kaal."

Dirkje: "Ze lèkûh nu niet meerr op elkaarr, een gierr en een kip, hahaha.

Daantje: "Wè selluf hebbûh niet soveel last van de rrêu, gelukkig, wè sèn err somaarr doorrheen gerrold dit jaarr." 

Trui met haar mooie volle nek

Dirkje: "LazaRRus heeft err ook niet soveel last van, geloof ik, hoewel ik hem wel errug bleek vind."

Daantje: "Ja, maarr dat komt misschien nog van die toestand met Laurrel. Daarr was hij niet blij mee."

Dirkje: "Ik had bèna medelijdûh met hem, hij durrfde niet eens meerr te krraaiûh."

Daantje: "Die Laurrel krraaidûh anderrs wel een beetjûh teveel, vond ik, net alsof hij meerr te seggûh had dan wè. En hij kwam nog maarr net kèkûh hier in de têun. 

Dirkje: "Toch vond ik het wel zielug voorr hem dat ie weg moest. Het is toch nerrgens beterr dan hierr in de têun."

bleke LazaRus

Laza: "Waar hebben jullie het over, dames? Ik ving iets op over een gier hier in de tuin. Dat kan toch niet waar zijn?"

Daantje en Dirkje: "Wè haddûh het overr Trrees, die lèkt met haarr kalûh nekkie wel een gierrtjûh."

Laza: "Ja, die heeft er veel last van, ze is ook veel bleker dan haar zus. Trui heeft een prachtige rode kam en ze ziet er patent uit, helemaal geen rui. Ik denk dat het iets te maken heeft met het feit dat Trees steeds broeds is geweest en Trui niet. Na een periode van broeden gaat een hen bijna altijd in de rui."

Daantje en Dirkje: "Soveel te meerr rredûh om nooit te gaan brroedûh! Wè kèkûh wel êut, dat latûh wè overr aan anderre hennûh. Pippa bèvoorrbeeld, die is toch knettûrrgek, heeft se net drrie kêukes êutgebrroed, gaat se een vrreemdeling opvoedûh. Nôu, ons niet gesien hoorr!"

Pippa is bedroefd

Laza: "Ik raad jullie aan om niet over Maartje te kakelen tegen Pippa, ze heeft het er erg moeilijk mee dat haar kuiken er niet meer is. Laurel is er ook niet meer, maar die ging blij weg en heeft inmiddels vast een goed huis gevonden. Dat is toch een heel ander afscheid."

Daantje en Dirkje: "Nee, wè sullûh onsûh snavels wel dicht houdûh, wè vindûh het selluf ook niet fèn dat Maarrtje dood ging. En dat terrwèl sûh nog so jong was. Het arremûh dierrtje."

Maartje zaliger

Laza: "Ik vind het wel weer eens tijd voor een geintje, meiden, kunnen jullie niet iets verzinnen om de boel een beetje op te vrolijken hier in de tuin?"

Daantje en Dirkje: "Komt voorr elkaarr, baas, wè gaan brrainstorremûh en dan merrûk jûh het vanselluf wel."

Ma Tok: En nu maar afwachten wat er gaat gebeuren aan geks in de tuin. 

              Ik houd mijn hart vast.

Xara begrijpt het

Xara:

Weet u het nog? Van dat grote witte ei van vorige week?

Ik had verwacht dat u met een heleboel ideeën zou komen, maar nee hoor: niks, noppes, nada.
Dat viel me vreselijk van u tegen.
U kunt toch wel een beetje helpen bij onze problemen?
U leest elke week onze verhaaltjes en u doet er niets voor terug.

Daantje en Dirkje, de 2 ondeugden van de familie Tok

Maar goed, ik ben niet voor één gat te vangen, ik ben slim, zoals ik de vorige keer al opmerkte.
Ik herinner me dat er eerder iets vreemds is geweest met eieren, als ik me niet vergis waren Daantje en Dirkje daarbij betrokken.
Dus ik ging deze twee ondeugden scherp in de gaten houden.
Dat was best moeilijk, want ik kan ze soms bijna niet verstaan als ze tegen elkaar kakelen.
Dat "Lèds" ja, dat bedoel ik. Gelukkig heb ik van de lessen aan Yvette en Jenny wel wat opgestoken, maar wat je daar vooral leert zijn niet zulke nette woorden en daar kom je niet ver

Xara vraagt Laza om raad

mee als je iemand wil afluisteren. Ik kon helemaal geen rare dingen ontdekken bij Daan en Dirk, tenminste, niet vreemder dan anders en als ik hen op de hen af zou vragen of zij er iets mee te maken hadden gehad zouden ze mij toch de waarheid niet vertellen. Wat moest ik nu?
Ik had Maria al gevraagd of zij dat ei had gelegd en toen had ze me uitgelachen, dus bij haar kon ik niet terecht.
Bij wie dan?
De baas?
Ik ging naar LazaRus toe, misschien had hij de oplossing wel voor mij. "Een groot ei in het nachthok van het Tok-huis?" kukelde hij. "Nee, ik

Yvette legt een ei in het Tok-huis

heb geen idee en ik bemoei me daar ook niet mee, het leggen van eieren laat ik aan jullie, de hennen, over." Nou, dat schoot lekker op zo.
Ik peinsde en peinsde en plotseling ging mij een licht op.
Waarom vroeg ik het niet gewoon aan Yvette? Zij moest dat ei gelegd hebben, zoveel was zeker. Maar hoe was het dan in ons afgesloten huis terecht gekomen?
Ik stapte op de grote witte dame af. "Yvette, mag ik je wat vragen?"

Yvette is veel groter dan de krielkipjes

vroeg ik beleefd.
Ze is meer dan twee keer zo groot als ik, nou, dan ben je wel beleefd hoor.
"Wat is er, kleine kriel?" vroeg ze. Ze klonk vriendelijk, dus ik durfde verder te gaan. "Leg jij wel eens een ei in het Tok-huis?"
"Ja, dat doe ik wel eens, vooral als ik daar net gegeten heb en ik dan zie dat er al een klein eitje ligt. Dan leg ik mijn grote ei er netjes naast, zoals dat hoort. Doe jij dat ook, als er al een ei ligt er één bij leggen?" "Ja," zei ik, "maar natuurlijk alleen als ik net moet leggen."
Daar moest Yvette om lachen.

de gesloten deur van het Tok-huis

"Ja, dat is logisch, geen één hen kan er een ei uit persen als er niet net één aan het komen is."
We giechelden even samen om het idee en daarna vroeg Yvette waarom ik dat had gevraagd. Ik legde uit dat er een keer op een morgen een groot wit ei, dat dus wel van haar afkomstig moest zijn, bij ons in het nachthok had gelegen, terwijl de deur nog dicht was van de nacht. En ik zei erbij dat het ei er de vorige avond nog niet had gelegen.
Yvette dacht even na en toen begon ze vreselijk te schateren.
"Was dat op die morgen dat het zo hard waaide?" vroeg ze tussen haar lachbuien door. Daar moest ik weer even over nadenken, maar ik herinnerde me opeens dat dat inderdaad zo was. "O, dan weet ik het al," kakelde ze.
En ze vertelde mij precies hoe het gegaan was.

Bent u nu benieuwd geworden?

Haha, net goed, ik vertel het u lekker niet, omdat u mij ook niet geholpen hebt met nadenken over dit probleem.

Privé-les of schoolklas?

Jenny:

Mijn vriendin Katie is er niet meer.
Ze ging het mensenhuis in en ze kwam er niet meer uit.
Ma Tok zegt dat ze nu onder ons woont, diep in de tuin.
Ik vind dat een beetje raar, maar toch ook wel mooi: zo is ze toch niet ver weg.

Jenny en Katie waren altijd samen

Ik heb mijn hele leven met haar samengewoond en dan is het wel wennen als je maatje opeens niet meer vlakbij je is.
Gelukkig slaapt Yvonne nog steeds bij mij in Soestdijk. Yvette doet dat ook weer, sinds het verdwijnen van Katie. Eerst had ze maar een paar nachten bij ons geslapen en toen was ze het zat. "Ik ga weer terug naar het Tok-huis," zei ze. "Wat jij doet moet je zelf maar weten." Dit laatste tegen Yvonne, die ervoor koos bij Katie en mij te blijven logeren. Daar ben ik nu heel blij om, anders had ik toch helemaal in mijn uppie in mijn paleis gewoond. En een paleis is mooi, maar alleen wonen is niks voor een kip.

Jenny met Daantje en Dirkje

Zo ben ik ook blij met mijn twee nieuwe vriendinnetjes Daantje en Dirkje. Zij geven mij nog steeds les in de edele "Lèdse" taal en ik moet zeggen dat ik het erg lollig vind met die twee. Wat een heerlijke ondeugden zijn ze.
Ik heb een paar dagen privé-les gekregen, maar nu komen Yvonne en Yvette er ook telkens bij, zij vonden het ook tijd om een vreemde taal te leren, kakelden ze. En nu is het dus weer een echt schooltje geworden. Met als vreemde karaktertrek dat de leraressen ondeugender zijn dan de leerlingen. Ik denk dat Yvonne, Yvette en ik ook maar wat lessen stoutheid moeten volgen, dan

Geertrui zaliger

wordt het vast een heel gezellige boel hier in de tuin.
Daantje en Dirkje hebben mij verteld over hun goede leerdame Geertrui, die hen Leids en streken heeft bijgebracht. Wat ontzettend jammer dat ik die Geertrui nooit heb mogen ontmoeten. Zij schijnt ook onder de Tok-tuin te wonen. En haar tweelingzus ook, maar ik denk dat er van haar alleen nog wat botjes over zijn, of helemaal niets meer, dat kan ook.
Wij kennen intussen al aardig wat Leidse woorden en uitdrukkingen en als we in de tuin Daantje of Dirkje tegenkomen begroeten we elkaar met "Hé jûh!", en dan lopen we weer vrolijk verder. Yvette riep een keer "Goeiemorrûgûh" naar

Laza is zorgzaam naar Jenny

mij, daar moest ik errûg (oeps) om lachen. Er is zo toch weer meer vrolijkheid gekomen in de Tok-tuin. LazaRus kwam bij mij kakelen om te vragen of ik het wel naar mijn zin had hier, vooral omdat ik nu zonder Katie verder moet, dat vond ik erg zorgzaam van hem. Hij is een heel goede haan, die op al zijn hennen let en ze moed inkakelt als dat nodig is. Zo schijnt hij ook voor Daantje en Dirkje te hebben gezorgd toen Geertrui was overleden. Ik had nog nooit een haan als leider van een kippenfamilie meegemaakt, maar ik zie het fijne er nu wel van in. Natuurlijk kunnen hennen ook wel voor zichzelf zorgen, maar een haan

LazaRus aan het hoofd van de familie Tok

aan de kop van een familie is een extraatje.
Ik voel me hier helemaal veilig, met een net boven ons hoofd tegen de roofvogels en een haan die alles in de gaten houdt.
Ik ben goed terecht gekomen, jammer dat Katie maar zo kort hier heeft kunnen wonen.
Maar als ik Ma Tok mag geloven zal de volgende kip die hier komt weer Katie genoemd worden, omdat mijn Katie hier veel te kort is geweest. Katie2 zal deze nieuwe hen gaan heten. Ma Tok kon me alleen niet vertellen hoe lang het nog gaat duren voordat we die kip mogen begroeten en ook niet hoe ze eruit gaat zien.
Dat laat ik maar aan haar over.

Leidse les

Daantje en Dirkje:

Wè hebbûh ut weerr naarr onsûh sin hierr in de têun.
Niet datteme Geerrtrrêu verrgetûh sèn, maarr ût begint te wennûh, sulleme maarr seggûh.

Jenny en Katie voelen zich thuis in de tuin

Die twee nieuwe brrêune mèdûh sèn ook een goeiûh aflèding, al sèn se wel wat saai.
Se lopûh hierr doorr de têun alsof se hierr altèd gewoond hebbûh.
Dat is natuurrluk de bedoeling van ma Tok, dattese sich hierr thêus voelûh, maarr wè willûh se daarr grraag nog een vleugeltjûh bè hellûpe.

Daantje en Dirkje en Katie en Jenny

Daantje: "Hé, grrote brrêune, hoe gaat ut met jûh?"
Katie: "Wat zeg je, kleine kip, ik versta je niet. Kom jij uit een ander land of zo?"
Dirkje: "Nee jûh, wè sèn juist echtûh Lèdse glibberrtjes, jè komt êut un anderrûh plaats, waarr iederreen bekakt prraat, net so as jullie."
Daantje: "As jullie hierr willûh blèvûh wonûh moettûh jullie ook Lèds verrstaan, hoorr!"
Jenny: "Versta jij wat ze zeggen, Katie? Ik kan er geen touw aan vastknopen."
Katie: "Ik ook niet, zullen we het

Yvonne is er bij geroepen als tolk

eens aan Yvonne vragen, die praat tenminste normaal en zij kent alle kippen hier in de tuin."
Daantje: "Hihihi, Dirruk, se verrstaan ons niet eens, wat un sukkels."
Dirkje: "Zullûh wè Yvonne evûh rroepûh voorr jullie?"
Daantje: "Hé, grrote wittûh Yvonne, kom us eevûh hierr, deze brrêune meidûh hebbûh je hullup nodig."
Katie: "Begrijp jij wat deze twee kleintjes zeggen, Yvonne? Wij snappen er niets van."
Yvonne: "Ja hoor, ik versta ze wel, al is het soms met enige moeite. Ze praten zo plat Leids dat je wel wat tijd nodig hebt om te begrijpen wat ze zeggen. Zal ik voor tolk spelen?"
Dirkje: "Hè, ut was jêust so lollig

Daantje en Dirkje worden lerares

dattese ons niet verrstondûh. Maarr voorrêut dan maarr, verrtaal jè maarr watteme seggûh."

Daantje en Dirkje:

Voorr ons was de lol err een beetjûh van af toen Yvonne aan die twee grrote brrêune ging êutleggûh watteme sèdûh, maarr wè haddûh toch weerr evûh kunnûh lachûh. Yvonne herrhaaldûh keurrug wat wè zèdûh en de grrote brrêune kippûh lachtûh zich un ongeluk om ons Lèds.

wijlen Geertrui zou trots zijn op haar leerlingen

Dat haddûh wè niet verrwacht, we dachtûh dattese op ons zoudûh

neerrkijkûh vanwege onse taal.
En onse verrbazing werrd nog grroter toen Jenny en Katie ons vrroegûh of wè hen ook Lèds wildûh leerrûh prratûh.
Geweldig!
Als Geerrtrrêu dat nog eens had mogûh meemakûh, wat zou se trrots op ons sèn geweest.

En nu gaan wè, Daantjûh en Dirrkjûh Tok, dus les gevûh in de edele Lèdse taal aan twee enorrme brrêune hennûh.
Wè hellepûh sodoende mee aan de oplossing van ut leerraarrentekorrt.
En dat is meerr dan de overrhèd doet.

Nieuws helpt

Pippa:

U vraagt zich misschien af hoe het intussen met de twee droevige kipjes gaat.
Of bent u ze vergeten door het nieuws over Jenny en Katie?
U weet toch nog wel over wie ik het heb?

Daantje en Dirkje

Daantje en Dirkje, inderdaad, die zo vreselijk in de put zaten door het overlijden van Geertrui, hun grote vriendin en voorbeeld.
Ik kan u gelukkig meedelen dat het veel beter gaat met mijn twee broedkinderen. Ze zijn door al het nieuwe in de Tok-tuin afgeleid, ze lopen nu weer tamelijk vrolijk rond te scharrelen, al zie ik ze soms nog even naar elkaar kijken en dan dicht tegen elkaar aan kruipen. Dat gebeurt vooral in de avonden, als we op stok gaan. Maar ik vertrouw erop dat dat ook wel zal slijten. Gisteren zag ik ze alweer een beetje ondeugend smoezen met elkaar. Als zij weer een geintje

Katie en Jenny scharrelen heerlijk in de Tok-tuin

gaan uithalen hoeven Yvonne, Yvette en ik het niet te doen om die twee op te vrolijken. Dat is maar goed ook, want wij zijn er niet echt goed in.
Dan is er nog een nieuwtje dat ik u mag vertellen.
Jenny en Katie deden het zó goed in Soestdijk, dat ma Tok ze heeft losgelaten in de tuin. Ze begonnen zich te vervelen in de ren en dat uitten ze door hun eigen eieren te gaan aanpikken en opeten. Ma Tok zei dat dat niet de bedoeling was, ze krijgen goed voer en dat is genoeg voor hen. Ze hadden ook al de speelbal gekregen van ma Tok, maar ik geloof niet dat ze het

de ren met daarin de gele speelbal met lekkere zaadjes
Laza danst voor zijn nieuwe haremdames

principe daarvan helemaal begrepen. Ze deden er namelijk niets mee, alleen als er per ongeluk wat zaadjes uitvielen aten ze die op. Niet de allerslimste hennen dus. Yvonne en Yvette hadden het meteen door, die voetbalden er keihard mee.
Maar goed, de twee bruine dames lopen nu ook vrij door de Tok-tuin. Het ging eigenlijk meteen goed.
Ma Tok had extra veel lekkers gestrooid in de tuin, zodat iedereen druk bezig was haar deel op te eisen, waardoor vergeten werd dat er een paar nieuwelingen tussen ons in liepen. En na het eten waren ze al niet zo nieuw meer.
Alleen Laza vond het nog de moeite waard om nader kennis te maken:

Laza bewaakt zijn nieuwe dames

hij ging voor hen dansen, zoals hij dat altijd doet als er nieuwe hennen zijn voor zijn harem.
Jenny en Katie keken hem een beetje beduusd aan en gingen toen gewoon verder met scharrelen.
Ze lieten hem zomaar staan!
Ik moest stiekem een beetje lachen om de snavel van LazaRus, die een blauwtje liep.
Even later zag ik hem vlakbij de bruine grote meiden lopen en dat was maar goed ook, want Yvette wilde Katie wegsturen bij een lekker hapje, maar dat liet onze dappere haan niet gebeuren. Hij keek alleen maar even dreigend naar Yvette, die zich vleugelophalend uit de poten maakte.

Jenny en Katie zijn opgenomen in de familie Tok.

Ik ben benieuwd of Katie en Jenny hem hierdoor accepteren als hun heer en meester, volgens mij hebben ze nog niet eerder onder het gezag van een haan gestaan, al hebben ze bij mevrouw Angelique wel samen met een paar haantjes rondgescharreld.
Zou mevrouw Angelique haar twee bruine hennen missen?
Misschien wil ma Tok dat eens aan haar vragen, dan horen wij het hier wel weer.

O o, nu zie ik Daantje en Dirkje toch samen staan gniffelen.
Daar gaat weer wat gebeuren binnenkort, denk ik.
En deze keer kan ik er alleen maar blij om zijn.