Nieuwe Geertruien?

Annette:

Ziet u ons op de foto hierboven, Pippa en mij?
En weet u wie wie is?

de twee Geertruien, toen ze nog samen waren

Wij zijn zó op elkaar gaan lijken nu ik ook mijn uiteindelijke kammetje heb gekregen, dat zelfs Ma Tok tegenwoordig moeite heeft om ons uit elkaar te houden. Ze spreekt mij dan ook regelmatig aan als Pippa, hahaha. Ik zeg altijd dat ik Annette ben en dan begint Ma Tok te lachen. Toen Pippa naar de stad was gegaan en ik alleen was achtergebleven wist ze ook eerst niet of ik weg was of Pippa.
Ze zegt dat ze ons naast elkaar moet zien om te weten wie wie is. Daar kunnen Pippa en ik misschien nog een keer een geintje mee uithalen.
We lijken de twee Geertruien wel, toen die nog samen waren. Het probleem is dat Pippa een nogal serieuze hen is, ik denk dat zij niet zo in is voor een grapje. Jammer, het had zo leuk kunnen

Annette en Anne C, broedbroertje en -zusje, met mama Desiree

zijn.
We kunnen natuurlijk wel aan Ma Tok voorstellen om ons allebei dezelfde naam te geven, misschien wordt Pippa daar wat ondeugender van. Dan zouden we nog wel moeten beslissen welke naam we allebei zouden krijgen, Annette of Pippa.
Ik ben voor Annette, anders is de mevrouw, naar wie ik genoemd ben, teleurgesteld dat haar naamgenoot is verdwenen.
Ik vind dat een goede reden, maar ik denk dat Pippa liever heeft dat we dan allebei Pippa genoemd gaan worden, omdat zij al zo lang zo heet, veel langer

Desiree met Annette en Anne C

dan dat ik Annette heet.
En daar zou zij dan weer gelijk in hebben.
Nu ik er nog eens over nadenk kom ik tot de conclusie dat we elk onze eigen naam maar moeten houden.
En een geintje?
Ach, misschien krijg ik Pippa toch wel een keer zover om samen iets uit te halen.
Eigenlijk is de enige, die ons altijd bij de juiste naam aanspreekt, Desiree. Zij is dan ook mijn broedmoeder en moeders schijnen hun kinderen altijd te herkennen, hoe ze ook veranderen als ze ouder worden.
En Anne C, mijn broedbroertje, ziet ook verschil tussen Pip en mij.
Wij hebben een hele tijd bij elkaar in Desiree's dons gezeten, dat schept ook een band, die niet zo snel verbroken wordt.

Pippa

Pippa en ik zijn dan geen eeneiige tweeling, maar we zouden wel kunnen meedoen met een raadseltje "zoek de verschillen". Daar zou u nog een hele kluif aan hebben.

Broedeitjes

Barbara en Babette:

Wij hebben gehoord dat er in de tuin over ons gepraat wordt.
Het gaat er dan om of wij onze eitjes beschikbaar willen stellen als er gebroed gaat worden.

Laza en Barbara

Natuurlijk moeten ze dan eerst bevrucht zijn, die eieren, maar dat zit wel snor, volgens ons. Laza heeft ons al een paar keer getreden en Anne C zien wij ook al telkens verliefd naar ons kijken.
En er is nu nog niemand broeds, dus haast heeft het allemaal niet. Dan nu ons antwoord op de vraag of wij het goed vinden dat onze eieren gebruikt gaan worden om kuikentjes te krijgen.
U raadt het vast al: Natuurlijk vinden wij dat goed, we vinden het zelfs een eer!
Misschien gaan we zelf ook wel broeden, dat weten wij nog niet, omdat wij het nog nooit gedaan hebben. Vorig jaar waren wij er nog niet eens toen het broedseizoen begon, toen zaten

Serama eitjes zijn klein

wij nog in onze eitjes.
En waar wij uit onze eieren kwamen waren er geen broedmoeders, alleen een broedmachine en later, toen we waren uitgekomen, een warme lamp. Dat was prima, we wisten niet beter, maar wij denken dat een broedmoeder toch fijner is voor kuikens, veel persoonlijker dan zo'n lamp.
We hebben van Wiske en Anne C en Annette gehoord dat je dan heerlijk in het warme dons van je

en een Serama kuiken is ook mini

broedmoeder kunt kruipen als je het koud hebt of als je bang bent. Dat lijkt ons geweldig.
En de moederkip zorgt ook voor je opvoeding. Dat is niet altijd even leuk, volgens Wiske mocht ze nooit eens lekker doen waar ze zin in had, altijd had haar broedmoeder iets aan te merken. Maria was dat, de broedmoeder van Wiske.
Nu lijkt zij ons ook best streng, Maria. Wiske zit nog altijd met haar samen bovenop de hordeur als we in ons huis zitten voor de nacht.

Wiske (voor) en Maria

Meestal vliegt Wiske, als haar moeder slaapt, naar de stok, lekker tussen de anderen in, maar eigenlijk vindt Maria dat niet goed.
Ja hallo zeg, Wiske is al bijna twee jaar oud, dan kan ze toch wel voor zichzelf zorgen!
Anne C en Annette zijn door Desiree opgevoed. Die is heel wat relaxter dan Maria. Zou dat komen omdat ze al zo oud is?
Ze is in elk geval erg wijs, dat weet iedereen hier.
Misschien moet Maria maar eens een voorbeeld aan haar nemen. En als wij broedmoeder worden zullen we niet al te streng zijn voor onze kuikentjes.

Hihihi, we zien elkaar al lopen met een sliert van die kleine bolletjes achter ons aan.
Het moet nu maar snel echt lente worden, wij hier in de Tok-tuin zijn er aan toe.

Anne C's kwekerij

Anne C:

Vond u het een eng verhaal, dat van die muizenhapjes?

Annette deelt haar hapje met mama Desiree

Ik heb er niet eens eentje geproefd, ik heb de dames laten voorgaan, zoals dat hoort.
Mijn broedzusje Annette heeft haar lekkers gedeeld met onze broedmoeder, Desiree.
Dat was erg aardig van haar. Desiree is niet meer zo snel ter poot, dus zij had zelf geen kaal piepertje gescoord. Verder had vrijwel iedereen er één, kunt u nagaan hoeveel het er waren.
Die muizen kunnen er wat van. Een fijne bijkomstigheid is dat Ma Tok na onze smulpartij nog maar sporadisch een muisje ziet in ons huis. Vanochtend was er zelfs niet ééntje te bekennen.
Dus óf ze zijn uit zichzelf al verhuisd, óf ze houden zich schuil in hun holletjes achter de muur of onder de grond.

Amerikaanse muizenval

Als ze er nog wel zijn, maar niet meer tevoorschijn durven te komen heeft Ma Tok er niet zoveel problemen mee dat ze hier wonen, maar zij denkt dat ze dan in de loop van de tijd wel weer brutaler zullen worden.
Dus de Amerikaanse muizenval blijft in bestelling.


Door dit hele gedoe heb ik een idee gekregen:
Ik wil wormen gaan kweken.
Zou dat kunnen?
Die beesten zijn zó lekker, daar slik je gewoon je tong bij in.

Ik zal er eens over praten met

regenworm

mama Desiree, die is zo oud en
wijs, als iemand weet of dat tot de mogelijkheden behoort is zij het wel.
Wormen leven in de grond, en grond is er voldoende in de Tok-tuin. Wormen zijn er ook wel, maar hoe zou ik er voor kunnen zorgen dat er heel veel van die heerlijkheden komen?
Heeft iemand van u, lezers, een idee? Zeg het dan snel tegen Ma Tok, alstublieft, dan geeft zij het wel weer door aan mij.
Ik denk dat ik met mijn kwekerij hoog in aanzien zal komen te staan bij de hennen, ik kan ze dan immers elke dag allemaal een lekker hapje voeren.
En het allerliefste hennetje krijgt er misschien wel twee!
Wie dat is? Dat weet ik nog niet, ik twijfel nog tussen Barbara en Babette.

Oorlog tussen medebewoners (waarschuwing: dit verhaal is nogal gruwelijk, dus niet voor tere zieltjes)

Nadine:

Er is weer eens iets bijzonders gebeurd in onze Tok-tuin.

de voorraadtonnen, waarachter het hoopje rommel lag

Ma Tok was bezig ons huis wat extra op orde te brengen, dat doet zij nu en dan als ze onze deur open heeft gedaan, zodat wij naar buiten kunnen.
Ze vond achter één van de voorraadtonnen een heel hoopje bodembedekking met veertjes en andere rommeltjes. Dat hoopje nam zij op haar schep en ze gooide het achter in de tuin, in een hoekje onder de boom.
Toen ze weer terug wilde lopen naar ons huis dacht zij dat ze iets zag bewegen in dat hoopje rommel. Ze keek nog eens goed en toen zag ze een muisje weglopen.
"Ga jij alvast maar wennen aan je

iedereen rent door de tuin met zijn lekkere hapje

verhuizing", zei ze.
Maar toen kwam Wiske met een noodvaart aangerend en zij pikte met haar snavel iets op uit het hoopje. Ze holde ermee weg en voordat Ma Tok had kunnen zien wat Wiske daar had gevonden waren wij allemaal daar aan het pikken en als we wat hadden gevonden renden we snel weg van de anderen met onze vangst. Ma Tok wreef haar ogen uit en ze ging wat dichterbij kijken. Toen ze zag wat wij aan het doen

baby muis (foto internet)

waren draaide haar maag om, zoals ze mij later vertelde.
Ze kon niet tussenbeide komen, want wij hadden alle lekkere hapjes al opgepikt en meegenomen verder de tuin in, om ze daar op te smikkelen.
Weet u al wat wij hadden gevonden? Juist ja, een heel nest van die kleine kale piepertjes. Muizenbaby's noemde Ma Tok ze, maar wij vonden het gewoon lekkere hapjes, die zomaar in onze tuin tevoorschijn waren gekomen. Niet groter dan een flinke worm of een slakje en net zo lekker.

familie Piep (foto internet)

En nu durft Ma Tok niet nog een keer zo'n hoopje naar buiten te gooien als ze er weer één tegen komt in ons huis.
Nou, dat hoeft helemaal niet hoor, als zij de tonnen en de legnesten nu en dan verschuift kunnen wij onszelf wel bedienen. Ik weet niet of de muizen nu vanzelf weg zullen gaan, als hun kleintjes worden opgepeuzeld door ons, dan zou die Amerikaanse muizenval niet eens meer nodig zijn.

Het is nu een soort van oorlog tussen de familie Tok en de familie Piep, zou je kunnen zeggen. Voorlopig is het één-nul voor de familie Tok.

Kinderboerderij in het verre oosten

Geertrui:

Herinnert u zich Hannes nog?
De mooie haan, die bij mevrouw Ali uit het ei was gekropen vorig jaar?

Hannes in de kinderboerderij

Ik zal uw geheugen even opfrissen. Hannes bleef tot het einde van het jaar 2016 een stille haan, wat inhield dat hij niet kraaide. Mevrouw Ali was hier erg blij mee, dit in verband met haar buren, die niet graag gewekt worden door hanengekraai.
Hoe dom kun je zijn!
Maar goed, op nieuwjaarsdag besloot Hannes dat zijn tijd gekomen was en hij kraaide plotseling dat het een lieve lust was.
Op aanraden van Ma Tok liet mevrouw Ali Hannes in de schuur overnachten, maar ook dat kon niet eeuwig doorgaan. Hannes werd namelijk door zijn verbanning naar de schuur nogal onhebbelijk tegenover zijn hennen, die bang voor hem werden.
Toen nam mevrouw Ali het besluit hem naar de kinderboerderij in de

Hannes mag kraaien naar hartelust

buurt te brengen, waar hij welkom was, omdat hij zo mooi was.
Weet u het weer?

Wel, omdat het zulk mooi weer was ging mevrouw Ali eens bij de kinderboerderij kijken hoe het met haar Hannes ging.
Ze was al eens eerder langs gereden, had hem toen geroepen, waarop hij had gereageerd door op te kijken.
Nu ging ze hem echt bezoeken. Hannes liep nog steeds bij de

Hannes en zijn bruine vriendin

geitjes, waar hij het prima naar zijn zin leek te hebben.
Hij zag er nog even prachtig uit als toen hij nog bij mevrouw Ali woonde en hij leek ook erg gelukkig.
Hij vertelde mevrouw Ali dat hij vriendschap had gesloten met de geitjes en dat zij hem erg aardig vonden. Hannes was vooral gek op het bruine geitje, dat erg lief voor hem was geweest toen hij net bij de kinderboerderij was aangekomen. Het beestje had hem wegwijs gemaakt en hem gewezen waar het drinken stond. Eten kreeg Hannes apart, omdat zijn dieet nu eenmaal anders is dan dat van een geit.

Mevrouw Ali werd erg blij dat het zo goed ging met haar protégé, ze was helemaal gerustgesteld en ze voelde zich absoluut niet schuldig dat zij haar Hannes uit haar tuin had verbannen. Hannes heeft hier veel meer ruimte om te scharrelen en hij hoeft niet in een schuur, helemaal alleen, te overnachten. En de hennen van mevrouw Ali zijn ook blij dat ze met rust gelaten worden, Hannes pikte ze telkens als hij net weer bij hen in het hok was gezet, dat is nu verleden tijd.

Hannes scharrelt heerlijk bij de geitjes

Zo, nu bent u weer helemaal op de hoogte van het wel en wee in het verre oosten van ons land.

Wiske en haar papa.

Wiske:

Mijn papa LazaRus is een beetje boos op de muizen, die in ons huis wonen.
Eigenlijk wonen ze er niet echt, ze hebben ons huis een soort van "gekraakt".

steeds meer muisjes (foto internet)

Ze maken alles vies met hun poep en ze knoeien nog erger met ons voer dan wij dat doen. En het worden er steeds meer. Hoe ze dat zo snel voor elkaar krijgen weet ik niet, maar zo heb je er twee en zo heb je er tien.
En dan stopt het niet, nee, het gaat steeds sneller.
Die kleintjes zijn ook heel vlug al vaders en moeders met een heleboel kindertjes.
Ma Tok zegt dat ze muizen schattige beestjes vindt, maar ze wil ze niet in ons huis hebben, ze moeten maar ergens anders gaan

nieuwe woonplaats voor de familie Piep?

wonen met de hele familie.
Zij noemt de muizen de familie Piep.
En ze wil heel graag dat de muizenval snel komt, dan kan zij ze helpen verhuizen. Ze heeft al een mooi plekje op het oog, langs een weg waar zij en Pa Tok regelmatig rijden. Daar is een heleboel grasland en daar kunnen ze vast wel mooie holletjes maken, die familie Piep. Ma Tok wil ze ook nog wel wat eten van ons meegeven voor de eerste dag, zodat ze daar niet meteen naar moeten gaan zoeken, dan kunnen ze eerst voor een huisje zorgen.
Papa Laza vindt dat Ma Tok veel te goed is voor die beesten.

Laza (in het midden) kan niet de hele nacht zijn neus dichtknijpen

Maar dat komt waarschijnlijk omdat hij een hekel aan ze heeft. Niet omdat ze al ons eten opeten, want er is genoeg voor de familie Tok en de familie Piep samen, maar hij heeft een hekel aan hun stank.
Ik ruik dat niet zo erg, maar papa Laza kan er niet tegen, hij zei pas dat hij het liefste de hele nacht zijn neus dicht zou knijpen, maar dan moet hij op één poot op de stok zitten en dat kan hij niet zo lang volhouden, dan kukelt hij eraf.
Ik heb hem al voorgesteld om stukjes eten in zijn neusgaten te doen, maar dat wil hij niet, dan kan hij geen adem halen, zegt hij. Tja, dan zou hij de hele nacht met zijn snavel open moeten zitten en dat is ook geen pretje. Dus hij hoopt dat die Amerikaanse val snel komt, dan kan Ma Tok beginnen met haar grote muizenverhuizing.

Raadselachtige bewonersuitbreiding

Maria:

Het wordt steeds drukker in het Tok-huis.
En nu vraagt u zich natuurlijk af hoe dat komt.
Zijn er nieuwe kipjes bij gekomen? Of nog een haantje?

Hoogendoorn in Stolwijk

Als u even nadenkt kunt u zelf wel vaststellen dat de kans daarop héél erg klein is, omdat Hoogendoorn nog niet heropend is. Dat gaat half maart hopelijk gebeuren. De webshop is open, maar je kunt een kip of haan natuurlijk niet in een pakketje versturen.
Dus het antwoord op de vraag

Maria met kuikens, jaren geleden

naar nieuwe kippen is duidelijk: NEE.
Of ik dat jammer vind?
Nee hoor, ik wacht wel op eventuele nieuwe kuikentjes van onze eigen familie. Pippa staat zogezegd al in de startblokken om te gaan broeden, dus dat komt wel goed.
Hoe het dan komt dat het drukker wordt in ons huis?
Dat zal ik u vertellen.
Ma Tok had al een tijdje gezegd dat het bij ons naar muizen stonk. Zo'n muffe lucht.
En ze vond ook telkens van die kleine zwarte keuteltjes.
Dus ging ze al een keer met de bezem rond, maar er kwam niet één van die piepertjes te voorschijn. Nee, zo dom zijn ze

muizen in het Tok-huis

nu ook weer niet.
Maar gisteren hoorde Ma Tok gepiep achter de legnesten en ze pakte er razendsnel één op.
En ja hoor: drie kleine muisjes zaten daar knus te vergaderen. Ma Tok joeg ze naar buiten en ze tilde ook de andere legnesten van de grond, met als resultaat nog minstens vijf muizen. En achter de voorraadtonnen zaten er nog veel meer.
Ze werden allemaal naar buiten gedirigeerd en Ma Tok begon al mopperend ons huis schoon te

Lotje en Cieniy zijn niet genegen muizen te komen vangen

vegen.
Wat ze mopperde?
"Dit heeft natuurlijk geen enkele zin, als ik weg ben zijn ze met een paar minuten allemaal weer binnen. Ik ga maar even een kat halen boven in het huis."
Maar ze kwam met lege handen terug. De katten lagen allemaal te slapen en wensten niet gestoord te worden. Zelfs Lotje, die een fervent muizenvanger is, had geen zin om van haar slaapplaats te komen.
Tja, toen moest Ma Tok iets anders bedenken.
En zo kwam het dat ze toch naar Hoogendoorn ging bellen.
Want gif strooien voor de muizen

ouderwetse muizenval

kan niet, dan gaan wij ook dood en dat is niet de bedoeling.
En een gewone muizenval is ook te gevaarlijk voor onze voeten. Bij Hoogendoorn wisten ze gelukkig raad en zo werd een zogenaamde "Amerikaanse muizenval" besteld. Daar worden de muizen levend in gevangen en dan kunnen ze eventueel elders worden losgelaten. Natuurlijk op een flink aantal kilometers van het Tok-huis vandaan, anders vinden ze de weg terug en daar schieten we niets mee op.

Lotje in vol ornaat

Ma Tok heeft later op de dag Lotje toch nog zover gekregen dat zij zich de tuin in liet dragen. Maar ze ging niet achter de muizen aan, ze klom meteen in de boom en ging weer naar boven, het mensenhuis in.
En dat was maar goed ook, want Barbara schrok zo van die poes in de tuin, dat ze opvloog en op het terras belandde. Met wat lekkers in de tuin kreeg Ma Tok haar weer naar beneden.
Maar een poes als muizenvanger is dus ook niet echt een optie. Het wachten is nu op de Amerikaanse muizenval, ik hoop dat die zijn werk goed doet. Anders moet Ma Tok zelf achter de muizen aan met een netje.

Het antwoord op de vraag

LazaRus:

Mevrouw Katblad heeft een nogal impertinente vraag gesteld.
En ze stelde hem aan mij.
Dus ik ga eens kijken of ik hem kan beantwoorden, die vraag van haar.

Laza bij het treden van Vera

Hebt u hem ook gelezen?
Hij stond onder een vorig verhaaltje, genaamd "Pippa en de lente".
Mevrouw Katblad durfde de dingen niet eens echt bij hun naam te noemen, ze heeft het over "eh... je weet wel".
Nou, dat is niet erg duidelijk.
Gelukkig ben ik niet van gisteren en begrijp ik precies wat zij bedoelt.
Zij vraagt zich af of Anne C en ik de beide Serama's, Barbara en Babette, al getreden hebben.
Ik kan niet voor Anne C spreken, ik weet niet of hij al zover is dat hij hennen treedt en ik vind het niet nodig om het aan hem te gaan vragen.
Het is namelijk zo dat ik de kleine kipjes al heb getreden, dus ze zijn vast wel bevrucht, en daar gaat het om. Anders kunnen er geen kuikentjes uit hun eitjes komen.
Nu ben ik inmiddels niet meer de jongste en er wordt gezegd dat een haan op eerbiedwaardige leeftijd

Laza als jonge haan

minder goed is in het bevruchten van hennen.
Maar ikzelf geloof niet dat ik te oud ben om mijn plicht te doen ten opzichte van mijn dames. Ma Tok heeft studie gemaakt van dit probleem en zij heeft gelezen dat het helemaal niet waar is. Als de haan goed gezond is en goed door de rui is gekomen is hij net zo vruchtbaar als een jong haantje. Toch zou het wel fijn zijn als Anne C mij een vleugeltje zou willen helpen hierin.
We hebben namelijk best heel wat hennen te treden en met zijn tweeën is dat beter te doen dan alleen.
Zal ik het dan toch maar aan hem gaan vragen?
Ik wil hem niet opjagen, hij moet hierin zijn eigen weg vinden. Hij is nog niet eens een jaar oud. Maar dat schijnt ook geen probleem te zijn, ook een halfwas haan kan hennen bevruchten.
Ik zal Anne C eens een paar dagen in de gaten houden, eens kijken of hij al achter de meisjes aangaat.

Barbara en Babette, de kleine Serama's

Ik heb hem wel al een paar keer naar Barbara en Babette zien kijken, volgens mij vindt hij die twee kleintjes wel leuk.
Ik kan natuurlijk ook de beide hennetjes eens aanspreken en hen vragen of zij Anne C een beetje op gang willen helpen.

Ik ben er nog niet uit.
Maar Mevrouw Katblad kan ervan op aan dat wij hanen hier ons best doen om voor mooie gezonde kuikentjes te zorgen. Waarmee ik hoop haar vraag naar tevredenheid te hebben beantwoord.

Pippa en de lente

Pippa:

Het wordt weer lente, merkt u het ook?
Het is niet meer zo koud en het is veel langer licht dan een maand geleden.

foto vorig jaar: Pippa in haar broedroes

En u weet wat dat betekent, toch? Lente betekent broeden! Voor mij in elk geval wel.
Niet dat ik nu al broeds ben, hoor, maakt u zich vooral niet ongerust, maar ik zie er wel naar uit om het te worden.
Heerlijk op een nest met warme eitjes zitten, door Ma Tok verwend worden en dan opeens is het zover: dan klinkt er gepiep in de eitjes. En dan nog even en dan komen er van die heerlijke schattige kleine donsbolletjes uit. Eerst zijn ze natuurlijk nog nat, maar als ze even in mijn warme dons hebben gezeten zijn ze zó droog en dan zijn ze prachtig om te zien.
Ik hoop dat Ma Tok mij eitjes van Barbara en Babette geeft om uit

Babette (Serama)

te broeden.
Waarom?
Omdat de kuikens van die twee kleine Serama's nog kleiner zijn dan die van ons, Chabo's.
En de kuikentjes zijn ook kleiner. En ik vind: hoe kleiner, hoe schattiger.
Ziet u het al voor u?
Ik denk dat ik er wel een heleboel kan warm houden, van die kleine Serama eitjes.
Dus misschien geeft Ma Tok mij er wel zeven of acht.
Heerlijk!
Ik ga er al meer zin in krijgen. Maar eerst moeten de netten nog over de tuin gemaakt worden, anders zit ik niet rustig.
Stel je voor dat poes Mickey langskomt als ik zit te broeden, of dat er weer zo'n heel grote vogel komt als mijn kuikentjes

slechtvalk

net in de tuin mogen loslopen. Brrr, ik moet er niet aan denken. We hebben hier dan wel twee hanen, maar of dat genoeg is om al mijn kuikens te beschermen weet ik niet.
Hahaha, ik heb het nu al over "mijn kuikens" en de eitjes zijn nog niet eens gelegd.
Nu ik er over nadenk: ook daarvoor is het fijn dat die netten er komen, dan kunnen de kuikens veel eerder uit het broedhok, ze zijn dan toch veilig in de Tok-tuin onder de netten.
Geweldig!

schattige kuikentjes

Dat is nog een positieve bijkomstigheid.
Het is erg goed voor de kleintjes om los te lopen door de tuin, daar worden ze sterk van. Ik kan bijna niet wachten tot de lente echt is gekomen!

Desiree is boos!

Desiree:

Er moet mij iets van het hart.
Er zijn een paar lezers, die vinden dat wij niet genoeg vrijheid krijgen als onze tuin wordt overspannen met grote netten.

oude foto: ongeveer de helft van de Tok-tuin

Op die lezers ben ik echt een beetje boos.
En dat is knap van die mensen, want ik ben helemaal niet snel boos te krijgen.
Waarom ik dat dan nu wel ben? In de eerste plaats wordt onze Ma Tok beschuldigd van opsluiting van haar eigen familie Tok in een te beperkte ruimte. Dat is natuurlijk gewoon grote onzin. Wij hebben hier zoveel meer ruimte dan de meeste kippen in ons land. En een netje er overheen, daar hebben wij helemaal geen last van. Bovendien is dat alleen voor onze eigen veiligheid, dus wij zijn er juist blij mee.

oude foto: ongeveer de andere helft van de Tok-tuin

En dan zegt een lezeres ook nog dat het beter is om in de stad geen kippen te houden. Wat is dat voor een domme opmerking? Ik zou het ermee eens zijn als wij in een heel klein hokje op een balkonnetje zouden moeten leven, maar wij hebben hier meer dan tweehond vierkante meter tot onze beschikking, dan kun je toch niet zeggen dat het hier te krap is voor twaalf hennetjes en twee haantjes?
Dus die lezeres moet haar oordeel maar snel bijstellen.
Wij voelen ons echt niet te kort gedaan door een netje over onze riante Tok-tuin. Dat net komt zo hoog te hangen dat wij het niet

het net, dat zo gemaakt is dat je er makkelijk doorheen kijkt

eens zullen merken, alleen als we zó hoog opvliegen dat het gevaarlijk voor ons wordt omdat wij daardoor op de straat buiten de tuin terecht zouden komen.
En daar zijn de gevaren niet te overzien. Bovendien gaat dat niet gebeuren, want er kunnen geen gevaarlijke dieren meer bij ons komen, juist door het net.
De slechtvalk, die hier vorige zomer naar onze kuikens kwam hengelen, kan er dan lekker ook niet meer in.

boze Desiree 

Dat Ma Tok eerst dacht aan kortwieken nemen wij haar totaal niet kwalijk.
Zij kreeg deze oplossing van verschillende kanten aangereikt en het is echt helemaal niet pijnlijk voor de betreffende kip of haan.
Wij waarderen het héél erg dat zij nu voor de best kostbare manier van overspanningsnetten heeft gekozen.
Zij en Pa Tok hebben erg veel over voor ons, dus het is een schande dat zij nu door sommige mensen worden verguisd juist omdat zij onze veiligheid willen garanderen.

Dus mensen: Als u vindt dat Ma Tok niet goed voor ons zorgt bent u echt abuis. Dat zeg ik, Desiree Tok, de oudste en wijste van de hele familie.
En daar kunt u het mee doen!