vrijdag 19 juli 2019

De verhuizing


Yvonne en Yvette:

Er heeft in de Tok-tuin een verhuizing plaatsgevonden.

Soestdijk met Yvonne en Yvette er nog in
Nee, daarmee bedoelen wij niet dat Kenau nu aan de andere kant van de tuin verblijft (zie vorige verhaaltje).
Wie is er dan verhuisd?
Wel, dat zijn wij tweeën.
U weet toch dat wij in het grote hok, dat ook wel Soestdijk genoemd wordt, woonden?
Wij hadden dat hele paleis voor onszelf, dat was best luxe.
Maar één van ons, we noemen geen namen, ging al een tijdje niet meer in Soestdijk op stok, maar bij de kleintjes in het Tok-huis.
Omdat dat niet zo gezellig was voor de ander van ons, we noemen nog steeds geen namen, zette ma Tok Yvonne elke avond weer bij Yvette
Yvonne in het Tok-huis op stok
in Soestdijk op de stok.
Oeps, toch namen genoemd.
Nou ja, dan weet u het maar ook, wat maakt het eigenlijk uit?
Ma Tok vroeg zich af waarom Yvonne telkens in het Tok-huis op stok ging.
Om eerlijk te zijn weet zij dat zelf ook niet, ze liep gewoon met de anderen mee als die op stok gingen en zo kwam ze dan in het Tok-huis terecht.
Yvette bleef dan nog een tijdje buiten lopen totdat ze zich eenzaam naar Soestdijk begaf om te gaan slapen.

Yvette
Yvette: "Waarom kwam je niet meer bij mij slapen?
Ik vond het echt ongezellig in mijn eentje in dat paleis.
Luxe is leuk, maar gezelligheid is veel meer waard."

Yvonne: "Ik zei toch dat ik dat zelf ook niet wist.
Misschien vond ik het wel gezelliger bij al die anderen dan bij jou alleen.
Niet dat ik je niet mag, hoor, maar wij zijn zo langzamerhand wel een beetje uitgekakeld met ons tweeën."

Yvette: "Ja, maar om mij dan maar gewoon helemaal alleen te laten..."

Yvonne: "Tja, dat vond ik ook niet fijn, daarom vroeg ik je ook om met
Yvonne
mij mee te gaan om bij de kleintjes op stok te zitten."



Yvonne en Yvette:

Toen Ma Tok ons allebei in het Tok-huis zag zitten lachte ze.
Ze zei dat ze ons die avond weer naar ons eigen hok ging verhuizen, omdat het de volgende dag zondag was en dat betekent dat de deur van het Tok-huis pas om twaalf uur open gaat, omdat Laza anders te vroeg begint te kraaien en dat vindt niet iedereen in de buurt zo geslaagd.
Op een andere avond, als de
gezellig met de hele familie Tok in het Tok-huis op stok
kleintjes de volgende morgen om tien uur naar buiten zouden mogen, zou ze het een keer proberen.
Als alles dan goed zou gaan en wij de kleintjes niet in hun kammetjes pikten, zouden wij voortaan bij de rest van de familie mogen slapen.
En ging dat goed?
Jazeker, helemaal prima.
Zodat wij nu ook in het Tok-huis wonen.
Wel zo gezellig.
Of wij de luxe van paleis Soestdijk missen?
Als snavelpijn!
En we kunnen elke dag nog even een bezoekje brengen aan ons oude vertrouwde hok.
Als we dat willen, tenminste.



donderdag 18 juli 2019

In memoriam: Kenau


Ma Tok: Op mij rust de droevige plicht u mee te delen dat onze kleine Kenau is overleden.



Kenau kwam bij de familie Tok wonen tegelijk met Xara en Reina, toen mevrouw Wies moest stoppen met het houden van kippen.

Kenau (vooraan) met Xara en Reina
toen ze net waren aangekomen in de Tok-tuin
Mevrouw Wies had het kleine witte hennetje van een kinderboerderij gekregen.
Daar wist niemand hoe oud zij was, zodat wij dat nu ook niet weten.
Bij mevrouw Wies heeft zij een aantal jaren gewoond en bij ons in de Tok-tuin een jaar of twee.
Ze was erg klein, zoals een serama behoort te zijn, maar zeker niet bedeesd. Ze was een pittig dametje, dat als het ware met haar handen in haar zij opkwam voor zichzelf. Mevrouw Wies noemde haar niet voor niets Kenau.
Hier in de tuin was zij snel ingeburgerd en ze was een blij kipje.
Kenau zoals ze er vaak bij stond
Ze legde kleine heerlijke eitjes en ze scharrelde ijverig de hele dag rond.

Toen ik gisterenavond de deur van het Tok-huis wilde sluiten zag ik haar op de grond liggen, vlak bij de deur. Omdat ze zo stil lag en de anderen allemaal al binnen waren begreep ik meteen wat er aan de hand was.
Na het Tok-huis te hebben gesloten heb ik haar begraven in de Tok-tuin, waar ze nu mag uitrusten van haar ijverige leventje.
De rest van de familie Tok heeft een minuut stilte gehouden voor haar de volgende dag.



Vaarwel, Kenau, je was een mooi en lief kipje.

vrijdag 12 juli 2019

Ver in het oosten



Odette:

Er is weer bericht gekomen uit het verre oosten.

het gele waaiertje met haar zus bij mevrouw Angelique
U zult wel vragen: "Welk verre oosten is het deze keer?" want er zijn inmiddels zoveel kippen ten oosten van ons, dat alleen het "verre oosten" niet meer genoeg is. Zo hebben we het oosten van mevrouw Angelique, u weet wel, van het "gele waaiertje" dat nu niet geel meer is en ook geen waaiertje, en dan hebben we ook nog het oosten van mevrouw Ali.
Over de plaats genaamd Barneveld, die ook ten oosten van de Tok-tuin ligt, hebben we het maar helemaal niet, dan wordt het allemaal veel te ingewikkeld. Bovendien wonen daar zóveel kippen dat ma Tok er niet aan kan beginnen ook nog eens
de kuikens bij mevrouw Ali
te gaan schrijven over al die soortgenoten van ons.
Daar zou ze dan een dagtaak aan hebben, of misschien wel een dag- en nachttaak.

Wel, het gaat hier over het verre oosten van mevrouw Ali.
Weet u nog dat zij de vier zijdehoenkuikens van haar haan en kip van de kinderboerderij had gekregen? Ze vertelde ma Tok dat het uitstekend gaat met de kleintjes, ze groeien goed en ze zijn allemaal blij.
Of al bekend is hoeveel hennen en hoeveel hanen er zijn? Mevrouw Ali denkt dat er in elk geval twee hennetjes zijn, één kuiken (het zwarte beestje) verdenkt ze ervan haan te gaan worden en van nummer vier weet ze het nog helemaal niet.
Dus eigenlijk weten we nog niets, zou ik zeggen.
De kleuren kunnen ook nog veranderen. Er is er één bij die sprekend op de
moederkip bij de geitjes van de kinderboerderij
moeder begint te lijken, dat wil zeggen
grijs met wit.
Zou mevrouw Ali daarom denken dat dat wel een hennetje zal zijn?
Als dat zo is wil ik haar waarschuwen. Uiterlijk bedriegt vaak, ook bij kippen en hanen.
Mevrouw Ali heeft gelukkig ook foto's gestuurd van de ukkies, zodat we allemaal kunnen zien dat ze hard groeien en al halve kipjes beginnen te worden.
Wat zegt u? Halve kippen haal je bij de poelier of bij de snackbar?
Dat vind ik een vreselijk onkiese opmerking van u.
Hoe kunt u zoiets zeggen in een verhaaltje over prachtige levende kippen?
Ik bedoelde natuurlijk dat de kuikens al de helft van de grootte van een volwassen hen hebben bereikt. Dat begreep u best, u maakt mij niets wijs. Ik ben zwaar in u teleurgesteld, dat zult
de al groot geworden kuikens
u begrijpen.

Maar nu weer over de kipjes van mevrouw Ali.
Een naam hebben ze nog niet, ik denk dat mevrouw Ali wacht tot ze zeker weet of het om hennen of hanen gaat.
Eventuele haantjes kunnen toch niet bij haar blijven wonen in die woonwijk, die moeten dan terug naar de kinderboerderij om hun vader en moeder te gaan vermaken.

Als mevrouw Ali ma Tok op de hoogte houdt vertelt één van ons u later wel hoe dit afloopt.

vrijdag 5 juli 2019

Badderen (2)


Kenau:

En nu het vervolg op het verhaaltje van vorige week.

Kenau doet haar naam eer aan en gaat naar ma Tok
Ma Tok kwam de tuin in om, zoals gewoonlijk, onze deur te openen en ons van vers drinkwater en meelwormpjes te voorzien.
Ik vond dat ik mijn naam eer moest aandoen, dus ik stapte moedig op haar af en vroeg haar of ze al antwoord had gekregen op haar vraag aan Hoogendoorn.
Ik wist natuurlijk niet zeker of Hoogendoorn de informatie-bron was, maar ik hoopte op deze slimme manier daar achter te komen. En ja hoor, ze trapte erin. Ze zei dat een medewerker bij Hoogendoorn haar had verteld dat vogels graag een waterbad nemen,
LazaRus houdt toezicht op het zandbad in de tuin
maar kippen niet, die nemen alleen maar zandbaden.
Dus het zou niet veel succes hebben, een zwembadje in de Tok-tuin.
"Maar," zei ze, "als jullie het graag willen zal ik wel een bak met wat water neerzetten, dan kunnen jullie zelf kijken of je erin wilt gaan."
Dat vond ik erg fideel van haar.
Ze ging dus moeite doen voor ons terwijl ze eigenlijk wel wist dat het niets zou worden. Je zou dat ook dom kunnen noemen, maar ik houd het bij fideel.
Ze haalde een oud afwasteiltje uit de schuur en dat maakte ze schoon. Daarna werd het gevuld met water. Nou ja, niet helemaal gevuld natuurlijk, alleen een bodempje,
het kippenbadje met water
anders zouden wij erin kunnen verdrinken, zei ze.
Ik ging eens kijken bij dat waterbadje.
Het zag er koel uit, dat was wel aanlokkelijk. Maar ik vond het toch een beetje raar om daar zomaar in te gaan zitten. Dus ik ging naar Geertrui en ik vertelde haar dat er een echt badje klaar stond voor ons.
Geertrui begon hard kakelend te lachen en ze riep keihard door de hele tuin: "Meiden, er staat een bad klaar voor iedereen die zich smerig
Geertrui roept door de tuin dat het bad-tijd is
voelt."
"Of erg warm," fluisterde ik haar in. "Of erg warm!" schalde Geertrui's stem nog harder.
Toen iedereen daarop kwam kijken bij het teiltje kreeg ik het heel warm, gewoon omdat Geertrui ging uitleggen dat ik daarom had gevraagd bij ma Tok.
En misschien durfde ik daarom wel een sprongetje te nemen en in het badje te belanden.
Oei, dat was koud aan mijn voeten. Maar toch wel lekker, eigenlijk.
Ik liet me een klein beetje zakken, tot het water tegen mijn buik aankwam. Dat was wel héél erg
Geertrui kiest ook voor het zandbad
koud ineens.
Ik sprong weer uit het badje en Geertrui vroeg of het echt lekker was geweest.
"Ja, maar best fris, kouder dan ik had verwacht," antwoordde ik, "maar nu kan ik er weer een hele poos tegen in de hitte."
"Wie durft er nog meer?" riep Geertrui, maar niemand meldde zich.
De mietjes!
Of zouden ze bij Hoogendoorn gewoon gelijk hebben en is een waterbad niets voor kippen?

vrijdag 28 juni 2019

Badderen (1)


Kenau:

Op de foto hierboven was ik mooi wit en schoon.
Zo zag ik eruit toen ik van mevrouw Wies naar de Tok-tuin verhuisde.

niet bepaald helderwit
Maar ik schaam me als ik mijn mooie verenpakje van toen vergelijk met dat van nu.
Ik ben namelijk hier in de tuin niet echt schoon gebleven, mijn veren zien er nu een beetje grauw-bruinig uit, misschien zou je het beter vaal-wit kunnen noemen.
Hoe dat komt?
Ik weet het niet precies. Misschien omdat ik ouder word, of doordat ik me niet zoveel meer aantrek van mijn verschijning.
Of gewoon omdat ik niet genoeg in bad ga.
eenden zwemmen, maar kippen niet (foto internet)
Ik neem wel regelmatig een zandbad, maar daar word je niet witter van.
Nee, dan zou ik eigenlijk eens een keer in een bak met water moeten gaan zitten, maar dat doen kippen nu eenmaal niet, wij zijn geen eenden, stel je voor!
Toch hoorde ik Daantje en Dirkje pas kakelen over een waterbad.
Ze hadden het over "lekker zwemmen", en dat dat voor sommigen onder ons geen verkeerd idee zou zijn.
Ik weet niet of ik het me verbeeldde, maar ik had het gevoel dat ze daarmee op mij doelden.
Daantje, Dirkje en Geertrui 
Even later hoorde ik hen tegen Geertrui zeggen dat het voor witte kippen eigenlijk verplicht zou moeten zijn om zich regelmatig in een bad met water te begeven, omdat ze er anders zo vuil-wit gingen uitzien.
Geertrui schaterde het uit en zei dat ze dat met deze hitte best een goed plan vond. Toen ik erover nadacht begon ik er eigenlijk ook wel zin in te krijgen, want wat was het vreselijk heet buiten. Ik moest zo nu en dan gewoon even in het Tok-huis gaan zitten om een beetje af te koelen.
Dus ik trok de stoute veren aan en ik ging naar Ma Tok, toen die ons water kwam verversen.
Ik vroeg haar of een soort van zwembadje voor ons tot de mogelijkheden zou kunnen behoren hier in de tuin.
Ma Tok zei dat ze daar even over
kippenzwembad?
moest nadenken en wat inlichtingen inwinnen bij iemand met meer verstand van kippen dan zij.
Dat moest dan vast iemand van Hoogendoorn zijn, ik zou niet weten aan wie zij het anders zou moeten vragen.
Ma Tok ging weer het mensenhuis in en ik dacht dat zij niet meer aan mijn vraag zou denken.
Ik stapte op Yvonne en Yvette af, die twee enorme hennen, die wel drie keer zo groot zijn als ik.
"Zeg het eens, kleine", zeiden ze.
Ik vroeg hen of zij het ook vervelend vonden dat ze er zo vies uit gingen zien. Ze lachten en kakelden dat dat hen niets kon schelen, als ze zich maar prettig voelden.
"Je ziet jezelf toch niet", zei Yvonne en Yvette was het met haar beste
Yvonne en Yvette in de rui (foto van enige tijd geleden)
vriendin eens.
"Maar zouden jullie het niet fijn vinden om weer eens helemaal mooi wit te zijn?" vroeg ik.
"Tja, dat zou mooi zijn, maar daarvoor moeten we wachten op de rui, dan krijgen we weer allemaal nieuwe spierwitte veren", kakelde Yvette.
Ik durfde niet tegen hen te vertellen wat ik aan Ma Tok had gevraagd, stel je voor dat ze boos op mij zouden worden.
Ze zijn zó groot dat ik eigenlijk een beetje bang voor hen ben.
Dus ik hield mijn snaveltje verder maar gesloten. Volgende week hoop ik u te vertellen of wij een zwembad krijgen of niet.

vrijdag 21 juni 2019

Innerlijke en uiterlijke kenmerken


Hannah:

Mijn vriendin en nichtje Inge heeft u al verteld dat wij niet meer broeds zijn.
Ze heeft ook één van de verschillen tussen ons tweeën genoemd.
Ik ben stoerder dan Inge, die nogal snel aangeslagen is door van alles en nog wat.

Inge (links) en Hannah (rechts)
Het lijkt me vreselijk als je zo door het leven moet gaan, maar ja, wat heb je erover te zeggen hoe je uit je ei komt, hè?
Dit verschil is niet aan de buitenkant te zien, dus het doet niets om ons uit elkaar te houden als je ons ziet scharrelen.
Gelukkig weet Ma Tok toch altijd feilloos wie wie is. Ze zegt dat ik wat donkerder ben dan Inge, zij is de blondste volgens haar.
Ik moet zeggen dat je best goede ogen moet hebben om dat verschil
Hannah
te zien, vooral als de zon op ons schijnt, maar Ma Tok heeft het altijd goed, dus het zal toch wel zichtbaar zijn.
Dat andere, dat "gevoelige" van Inge, dat is iets heel anders.
Ik ben blij dat ik niet zo ben, het is toch niet uit te houden als je je alles aantrekt? Stel je voor dat er iemand van de familie Tok de pijp aan Maarten zou geven, dan zou je daar dagen om kunnen jammeren. Nee, even is het akelig, maar dan moet je ook weer gewoon doorgaan. Het leven is kort genoeg. Hooguit zo'n twintig jaar, al heeft niemand dat hier nog ooit gehaald. Desiree is vijftien jaar geworden, dat is al best oud voor een kip. Geertrui is nu twaalf jaar, ook al
Geertrui, de oudste van de familie Tok op dit ogenblik
best op leeftijd, maar nog goed gezond. Laza is ook al tien, net als Maria. Nadine, Pippa en Odette zijn negen, Yvonne en Yvette zes, Wiske vier en dan komen de jonkies, dat zijn er nog heel wat, want allemaal bij elkaar zijn wij met ons negentienen hier in de Tok-tuin.


Ma Tok hoorde op een ochtend weer gepiep in ons huis.
In de legnesten kon geen muizennest meer zitten sinds zij de bodemplaten eruit heeft gehaald. De muizen gingen telkens tussen die bodemplaten en de onderkant van de nesten zitten. Als er dan een kip in het nest zat was het daartussenin lekker warm. Zo hadden die slimme muizen niet alleen een goed nest, maar nog verwarming ook.
Ma Tok luisterde heel goed en ze trok een voorraadton opzij. Daarachter lag een hoop veertjes en rommel en die hoop bewoog en piepte.
Wiske, de slokop
Met pijn in haar hart haalde Ma Tok het muizennest tevoorschijn met een schep en ze kiepte het naar buiten in de tuin.
Wiske was er als eerste bij.
Zij slokte zomaar één, twee, drie, vier, vijf van die kale piepertjes naar binnen, helemaal zonder ze eerst kapot te pikken!
Ma Tok kon het niet aanzien, ze draaide zich snel om, zich voorstellend hoe die beestjes in de krop van Wiske nog rond zouden kriebelen. Ze griezelde ervan.
Wij, de andere hennen, hadden ondertussen ook in de gaten dat er daar bij Wiske iets lekkers te halen viel en we renden naar haar toe. Gelukkig had zij even genoeg gegeten en mochten wij ook nog wat tevoorschijn plukken uit die wriemelende hoop. Dat was een onverwacht feestje.
Van mij mogen de muizen nog wel even doorgaan met broeden, als wij de resultaten dan maar krijgen.

Ik zei het toch, dat ik stoer ben en niet overgevoelig?

vrijdag 14 juni 2019

Eigen ras eerst?


Inge:

Ik ben niet meer broeds.
Ik heb een tijdje gedacht dat ik kuikens zou willen uitbroeden, maar Ma Tok vond dat ik nog te jong was.

Hannah en Inge samen aan het "broeden"
Dat vond ik geen goede reden, dus ik ging gewoon door met op eitjes zitten in het Tok-huis.
Maar toen ik hoorde dat er geen broedeitjes van zijdehoenders te koop waren ben ik gestopt. Ik zou het namelijk het leukste vinden om mijn eigen ras voort te planten. Want zeg nu zelf: zijdehoentjes zijn toch erg fraai om te zien met hun zachte haarachtige veren en hun sloffen aan de poten.
Dus nu scharrel ik weer heerlijk door de tuin. Hannah was het met mij eens dat wij het beste konden wachten tot er weer zijdehoen-broedeitjes te krijgen waren, dus we lopen weer lekker samen te
een van de kleinkinderen bij Hoogendoorn
rommelen. En eigenlijk vind ik dit leven wel fijner dan het de hele tijd op dezelfde plek binnen zitten. Maar als er weer eieren van het juiste ras komen ben ik de eerste die zich aanbiedt om te broeden.

Pa en ma Tok zijn vorige week naar Hoogendoorn geweest.
Daar was een open dag en er was van alles georganiseerd. Een paar kinderen en zelfs kleinkinderen van pa en ma Tok gingen ook naar Stolwijk. Het was er heel gezellig en ze kregen allemaal een heleboel consumptiebonnen, dus ze hebben zich wel vermaakt.
Eén van de kleinkinderen heeft zelfs op een kameel gereden. Nou, die
verschillende kuikens bij Hoogendoorn
durft, hoor. Weet u wel hoe hoog zo'n beest is? Ik zou het nooit gedaan hebben.
Het was jammer dat het niet zulk mooi weer was, maar ondanks dat waren er nog heel wat mensen gekomen. Er waren een heleboel kuikens te bewonderen, geen zijdehoenders, maar toch erg schattig, zei Ma Tok tegen ons toen ze weer terug was gekomen. Wij komen eigenlijk ook bij Hoogendoorn vandaan, de eitjes, waar wij in gegroeid zijn, heeft Ma Tok daar gekocht. En Iona is weer
Iona vóór zijn verhuizing
naar Stolwijk terug verhuisd toen hij teveel ging kraaien, maar dat weet u natuurlijk nog wel, dat is nog niet zo lang geleden.

Ma Tok is weer wat vrolijker als ze bij ons in  de tuin komt.
Dat betekent dat het met poes Lotje weer wat beter gaat. Ze schijnt weer te eten, dat is een goed teken. Ik ben blij dat Ma Tok niet meer zo verdrietig kijkt, daar kan ik niet zo goed tegen. Ik ben namelijk een nogal gevoelig typetje, ik ben snel overstuur als er iets niet helemaal gaat zoals het moet. Hannah, mijn zijdehoen-vriendin, kakelt dan tegen mij dat ik me niet zo moet aanstellen, maar ik kan er niets aan doen. Je hebt nu eenmaal stoere en gevoelige kippen en ik behoor tot de laatste soort.
"Het is maar goed dat kippen niet kunnen huilen," zei Hannah pas
voor 1 keer een kattenfoto bij de familie Tok: Lotje
tegen me, "anders liep jij de hele dag te snotteren."
Dat vond ik niet erg aardig van haar, maar misschien heeft ze wel een beetje gelijk.
Daarom ben ik ook blij dat ik geen tranen kan laten vallen uit mijn ogen, zoals mensen dat schijnen te doen als ze erg droevig zijn.
Nee, dan ben ik toch heel gelukkig dat ik een kip ben en geen mens.


Ma Tok: op verzoek van een lezer heb ik een foto van zieke Lotje toegevoegd.
En dank aan Mirthe voor de foto van het kleinkind.

vrijdag 7 juni 2019

Wederom het verre oosten


Odette:

Ik mag u weer bijkakelen over het verre oosten van het land.
Daar is namelijk eindelijk weer eens iets vrolijks gebeurd.
Nee, er kwam geen kuiken langs waaien deze keer.
Het gaat nu om de kippen van mevrouw Ali.
Weet u nog dat zij een haan en een hennetje naar de kinderboerderij had gebracht vorig jaar? Zijdehoenders waren dat. Ze wilde eigenlijk alleen het haantje wegbrengen, maar de mensen van de boerderij zeiden dat zij ook een hennetje wilden hebben, zodat de twee samen kuikens zouden kunnen krijgen.
En dat is nu gebeurd.

3 van de 4 kuikens
3 kuikens




















Mevrouw Ali is gaan kijken bij de nakomelingen van haar stelletje zijdehoentjes en ze vond ze allemaal even mooi. Ze vroeg aan de beheerder van de kinderboerderij of zij misschien twee van de kleintjes zou mogen adopteren, als het hennetjes zouden zijn.
De man zei dat er kippen genoeg waren op de boerderij en dat zij ze gerust alle vier mee mocht nemen. Als er haantjes bij zouden zijn mocht zij ze terug brengen.
Dat was nog eens een goede deal!

alle 4 bij elkaar
En zo komt het dat mevrouw Ali nu vier zijdehoen kuikens in haar kippenhok heeft rondlopen.
Dat is best bijzonder, want zijdehoentjes zijn op het moment erg geliefd.
Bij Hoogendoorn hebben ze een wachtlijst voor dit ras, als er een paar binnenkomen zijn ze dezelfde dag alweer vertrokken.
Zelfs broedeitjes zijn niet te krijgen.
En nu heeft mevrouw Ali gewoon zomaar vier van die beestjes gekregen!
Op de foto's kunt u zien dat ze alle vier verschillend van kleur zijn.
Over namen heb ik nog niets gehoord, ik hoop wel dat elk kuiken een mooie naam krijgt, want een kip zonder naam is als een haan zonder kukel, zegt u nu zelf. Nu moeten het niet alle vier haantjes zijn, dan is zij al haar mooie beestjes weer kwijt. Het wachten is nu dus op de eerste kraai-poging of het eerste eitje.



Ma Tok: met dank aan mevrouw Ali voor de mooie foto's.
              Verder is dit verhaaltje een beetje kort, ik heb deze week weinig tijd gehad omdat 
              er in het mensenhuis een ernstig zieke poes is.

vrijdag 31 mei 2019

Writers block


Xara:

Ik mag van Ma Tok wat vertellen vandaag, maar nu zit ik met een probleem.
Er is namelijk niets noemenswaardigs gebeurd in de Tok-tuin de laatste tijd.

Geertrui scharrelt op haar gemak rond
Ja, het is mooi weer en we lopen allemaal heerlijk buiten te scharrelen, maar iets om aan u te vertellen is er eigenlijk niet. En ik kan natuurlijk niet zomaar iets uit mijn teen zuigen en dan net doen alsof het echt gebeurd is.
Dus ik ging eens goed naar de anderen kijken, misschien zou ik dan op een idee komen.
Ik zag Geertrui op haar gemak rondscharrelen en hier en daar iets oppikken.
Verder was Laza bezig achter alle hennen, die bij hem in de buurt kwamen, aan te rennen om hen te treden. Dat komt over hem in het voorjaar, daar kan hij niets aan doen. En ach, onplezierig is het niet, dus ik laat hem meestal zijn gang maar gaan. Niet iedereen hier denkt er zo over, sommige hennen rennen hard weg als hij avances maakt. Ik heb de indruk dat er kippen zijn die dat gewoon doen om hem een beetje te pesten.
Laza en een deel van zijn harem
Of voor de lol, Laza moet er wat voor doen om hen te mogen treden. Bij mevrouw Wies hebben wij ook diverse hanen meegemaakt, maar die waren helaas verdwenen voordat Kenau, Reina en ik naar de Tok-tuin verhuisden.
Ik vind het wel gezellig, een haan in het kippenhok. Het geeft wat fleur aan de dag, dat gekukel van hem. En hij zorgt ook voor ons, hij roept ons erbij als er iets lekkers te halen valt. Verder geeft hij leiding, al aanvaardt niet iedereen dat zonder slag of stoot. Geertrui bij voorbeeld, die gaat gewoon haar eigen gang. En Laza laat haar maar een beetje, zij is tenslotte de oudste hier. Kenau is en blijft een pittig meisje,
Hannah en Inge innig bij elkaar op het plateau
zij weet altijd precies wat ze wil.
En die twee jonge hennetjes, Hannah en Inge, die pluizenbollen, zitten al een tijd bijna de hele dag op het plateau in het Tok-huis.
Die zijn dus broeds.
Ma Tok haalt ze elke dag van hun plaats om hen buiten te zetten, zodat ze even hun pootjes kunnen strekken en wat wormpjes meepikken, maar ze kruipen telkens weer samen helemaal achteraan in de bodembedekking, zodat Ma Tok ze met een plastic harkje voorzichtig weer naar voren moet trekken om ze te pakken.
Broeden mogen ze niet van Ma Tok, maar dat had u al gehoord, wij zijn
Nadine en Babette op het plateau aan het "broeden"
hier al met genoeg kippen in de tuin.
Ikzelf heb gelukkig niet van die neigingen.
Babette en Nadine wel, die zitten ook vaak boven, maar, gelukkig voor Ma Tok, vóóraan, zodat zij hen makkelijk kan pakken om ze buiten te laten. Die twee vliegen altijd uit haar handen als ze ze gepakt heeft en ze landen dan met een mooie boog in de tuin.
Yvonne en Yvette komen elke dag, als wij naar buiten mogen, vrolijk ons huis in waggelen. "Goeiemorrege!" roepen ze dan opgewekt en daarna gaan ze naar de ton, waar het lekkere eivoer in zit. Ma Tok zegt dan tegen hen dat ze nog even moeten wachten, ze gaat eerst alles opruimen en ons water verversen en daarna krijgen we dat eivoer.
met z'n allen meelwormpjes snoepen
Ze strooit wel alvast meelwormpjes voor ons, zodat we naar buiten rennen, dan kan zij het huis makkelijker schoonmaken. Anders lopen wij voor haar voeten, zegt ze. Yvette gaat meestal een ei leggen in ons huis, Yvonne legt geen eieren meer, zij is met pensioen gegaan. Als er zo'n enorm ei ligt gaat er meestal wel iemand anders een eitje bij leggen. Ik durf dat niet, mijn eitjes zijn zo klein vergeleken met die joekel van Yvette, ik doe het dan maar op een ander plekje, dan lijkt het nog wat.

Zo, nu heb ik  toch een hele tijd gekakeld zonder dat er iets te vertellen was.
Ik kan zo de politiek in.
Ik ben stiekem een beetje trots op mezelf dat ik het toch voor elkaar gekregen heb.
Hopelijk bent u niet boos dat er niets bijzonders over ons in dit verhaaltje staat, maar ja, als er niets is om te vertellen kan ik dat ook niet helpen, toch?

vrijdag 24 mei 2019

Nieuws over het "gele waaiertje"


Yvonne en Yvette:

Weet u nog dat wij u een verhaal hebben verteld over een eigenwijs kuikentje, dat langs kwam waaien toen het hard stormde? (zie de verhaaltjes van 22 en 29 maart).

het gele waaiertje toen het net uit het ei was gekropen
Het "gele waaiertje" hadden we het beestje genoemd en het kleintje woonde bij de mevrouw, bij wie wij ook even hebben gebivakkeerd.
Op een echte farm.
Dat gele waaiertje wordt al een heel kipje en het blijkt dat het een "zij" is, een hen dus, net zoals wij.
Ze zal niet zo groot worden als wij, denken we, maar wel iets groter dan de meeste leden van de familie Tok. Ma Tok zou haar heel graag een keer in levenden lijve ontmoeten, maar het is wel een behoorlijk eind rijden met de auto, dus daar zal wel niets van komen.

Mevrouw Angelique heeft foto's gestuurd zodat u kunt zien hoe het kleine gele waaiertje er nu uitziet. Ze lijkt totaal niet meer op haar kuiken-vorm, vindt u ook niet?
Ze is niet meer geel en de wind zou er een hele dobber aan hebben om
het gele waaiertje nu
haar omhoog te blazen.
Wij vinden haar erg mooi geworden, al houden wij meer van witte kippen, maar misschien zijn wij een ietsiepietsie bevooroordeeld.

Dit dametje heeft ook nog twee zussen en twee broers, die staan op
geel waaiertje met ervoor 1 van haar zusjes
de volgende foto's.
Lollige kipjes en haantjes, dat moeten wij wel zeggen.
Hun moeder is er ook bij, maar die hadden wij al gezien op de foto's van de vorige verhaaltjes.
Die moeder heeft een baard!
En dat voor een hen, het moet toch niet gekker worden.
Nu schijnt dat bij menselijke vrouwen ook wel eens voor te komen en die vrouwen worden dan zo bijzonder gevonden dat zij een heel festival winnen.
En dat ging niet eens over baarden, maar over zingen.
Met de baard óp de keel in plaats van erin.

Maar ja, mensen zijn rare wezens, daarover zijn wij het hier in de Tok-tuin wel eens.
Al vinden wij Ma Tok een soort van uitzondering op deze regel, maar dat komt misschien omdat zij voor ons zorgt.

Dit alles gekakeld hebbende vragen wij ons af of mevrouw Angelique nog wel eens geredde legkippen
de beide broertjes van het gele waaiertje
huisvest.
Wij waren indertijd bij haar omdat de normale opvang-moeder, om haar zo maar even te noemen, er even niet was.
Op vakantie of iets dergelijks.
Pa en Ma Tok gaan nooit op vakantie. Ja, vorig jaar zijn ze twee hele nachten weggebleven, toen kwam mevrouw Katblad ons eten geven en de kleinere kipjes en Laza uit het Tok-huis laten.
Dat was ook best in orde, maar langer moest het toch niet duren, vonden wij.
Ma Tok hoort bij ons en Pa Tok ook wel een beetje.
En kijkt u nu maar even naar de dame met de baard, hihihi.

geel waaiertje met haar moeder, de dame met de baard
Ma Tok: Met dank aan mevrouw Angelique voor de prachtige foto's.