vrijdag 15 februari 2019

Moeder en dochter of tweeling?


Geertrui:

Mij is iets heel raars ter ore gekomen.
Daar schrikt u vast niet van, want er gebeuren hier altijd vreemde dingen.
Maar dit spande toch echt de kroon.

de eeneëiige tweeling Geertrui en Geertrui
Want wat was het geval?
U weet vast nog wel dat ik een tweelingzus heb gehad.
Een identieke tweelingzus zelfs.
Wij leken zó sprekend op elkaar dat zelfs Ma Tok ons niet uit elkaar kon houden, daarom noemde ze ons allebei Geertrui, dan kon ze het nooit fout hebben.
Mijn tweelingzus is een paar jaar geleden helaas dood gegaan, zij ligt in deze tuin begraven.
Ik mis haar nog steeds, maar toch wel minder dan in het begin.
Toen heb ik dagen gekend dat ik niet meer verder wilde leven.
Vita, de grote bruine legkip, had vlak daarvoor haar beste vriendin Vera verloren, zodat wij elkaar konden troosten in ons verdriet (zie
ook uit de oude doos: Vera en Vita
het verhaaltje "Troost" van 4 mei 2016).

Nu heeft Ma Tok een paar vriendinnen, die ook allebei Geertrui heten.
Dat is geen eenëiige tweeling, het is zelfs geen gewone tweeling, nee, het zijn moeder en dochter.
En het rare dat ik hoorde kwam van deze twee dames. Het zijn overigens geen hennen, laat dat duidelijk zijn, nee, het zijn mensen. Ma Tok hoorde dat deze beide dames aan het kibbelen waren. Eerst kon ze niet helemaal verstaan
Geertrui en Vita troosten elkaar
waar het over ging, ze wachtten namelijk geen van beide tot de ander was uitgesproken, nee, ze kakelden door elkaar. En ze gingen allebei ook nog steeds harder kakelen, het leek warempel wel een kippenhok!
Na een poosje begon Ma Tok te begrijpen waar het over ging.
En ze zat werkelijk met haar oren te klapperen.
De ene Geertrui zei tegen de ander: "Jij bent dood," waarop de andere tegen de eerste zei: "Nee hoor, jij bent dood." Omdat ze allebei springlevend vlak vóór haar zaten begreep Ma Tok niet wat ze daarmee bedoelden. Ze zat dus nogal schaapachtig te kijken naar de beide levende dames, die maar doorgingen met hun geroep, want
Geertrui begrijpt er ook niets van
dat was het intussen wel geworden. Op een gegeven moment had één van de Geertruien in de gaten dat Ma Tok hen appelig zat aan te staren en zij vroeg wat er aan de hand was. Dat was nog het allermooiste, zaten ze elkaar voor dood uit te maken en dan vragen ze aan Ma Tok wat er mis is. Ma Tok legde uit dat zij niet begreep wat moeder en dochter bedoelden met hun dood-verklaringen, maar terwijl ze dat zei ging haar een licht op. Zou het misschien gaan over haar Geertruitjes in de Tok-tuin, van wie er wél één onder deze tuin begraven ligt?
Dat bleek inderdaad het geval te zijn en nu moest de arme Ma Tok zeggen wie van de twee nog leefde, moeder of dochter. Ze dacht even na en zei toen dat ze dat niet kon vertellen, omdat dat de vrijheid van het schrijversgilde in gevaar zou brengen. De beide dames waren niet echt tevreden met dit antwoord, dat zult u begrijpen, maar ze moesten het er toch mee doen.

Geertrui houdt het voor gezien: mensen zijn rare kippen!

Zo, nu begrijpt u vast wel dat dit echt iets heel erg raars was en niet zomaar iets ongewoons uit de Tok-tuin.


vrijdag 8 februari 2019

Zo zijn onze manieren


Daantje en Dirkje:

Wè hebbûh krritiek op iemand hierr in de têun.
Op wie, vrraagt u?
Op un heel errûge schrrokop.

de beide dames Y
Weet u nu al genoeg?
Wèzelluf, segt u?
Hoe durruft u?
Wè sèn de keurrughèd selluf, dat weet iederreen toch?
Niettân? Nôudan!
Nee, het gaat hierr overr één van die twee grrote witte monsterrs, die doorr de têun scharrrrelûh met hun grrotûh potûh.
U mag selluf kiezûh wellekuh van de twee u verrdenkt.
Aarrdig van ons, hè?
Op een foto die bij dit verrhaaltjûh staat zou u kunnûh zien wellûk wit slagschip onze krritiek overr zich heen krrijgt en ook waarrom.
Wat segt u nu?
Y: ik kan niet wachten tot het op ons bord ligt
U denkt dat wè selluf niet wetûh wie wie is en dat wè u nu voor gek willûh zettûh in plaats van onsselluf?
Dat zoudûh wè toch nooit doen! Bovendien kunnûh kippûh elkaarr prrima herrkennûh hoorr, ook als ze sprrekend op elkaarr lijkûh.
Ma Tok kan Yvonne en Yvette ook prrima êut elkaarr houdûh, en dat is ook een mens, net zoals u, dus u zôu het ook moetûh kunnûh, vindûh wè.
Weet u al wie de schrrokop is?
Wilt u dan zo vrriendeluk sèn om uw verrdachtmaking aan Ma Tok doorr te gevûh? Dat kan onderraan dit verrhaaltjûh, bij "opmerkingen", maarr dat weet u zo langzamerrhand wel, toch?
Doen hoorr!


Yvonne:

Wat hoor ik daar?
Word ik ergens van beschuldigd?
Of mijn beste vriendin Yvette?

de nog niet gelegde eitjes, waar Daantje en Dirkje uitkwamen
Door die twee snotsnavels nog wel! Ik zal ze eens tot de orde roepen, ik ben tenslotte veel groter dan zij en ik ben ook al veel langer lid van de familie Tok.
Wat zeg ik?
Toen ik hier kwam waren de eieren, waar zij uit zouden kruipen, nog niet eens gelegd! Waar halen ze de euvele moed vandaan?
Je kunt nu toch duidelijk zien dat het niet alleen hun taal is, die uit een achterbuurt van Leiden lijkt te komen, nee: het is gewoon hun hele
Yvonne (rechts) en Yvette (links)
eenvoudig uit elkaar te houden
inborst die laag bij de grond is. Ik neem de honneurs even waar voor ons samen, voor Yvette en mijzelf dus, want zij is een ei aan het leggen. Ja, zij is weer aan de leg. Zij vindt dat de winter lang genoeg geduurd heeft en haar rui is ook weer voorbij, dus er worden weer grote spierwitte eieren gemaakt. Ma Tok was helemaal verbaasd toen zij het eerste ei vond, ze dacht dat wij met pensioen waren gegaan. Ze zegt elke dag tegen ons dat we voor haar echt geen eieren meer hoeven te leggen, omdat we in ons leven al zo zijn uitgebuit wat dat betreft, maar wij doen het graag voor haar.


Daantje en Dirkje:

Oei, daarr komt die grrote witte Yvonne aan. Latûh wè ons snel verrstoppûh voorrdat wè de vollûh laag krrègûh. Ze ziet err best un beetjûh boos êut. Wè hôudûh wel van un gèintjûh, maarr wè williûh niet doorr zo'n grrote vogel aangevallûh worrdûh.

Ma Tok: En zo kwam er een eind aan het verhaaltje van de twee ondeugden en de twee geredde legkippen. 
Wel graag uw reacties i.v.m. de identiteit van de "schrrokop" hieronder bij "opmerkingen".

vrijdag 1 februari 2019

Leiderloosheid slecht voor het verre oosten?


Floortje:

Mijn moeder Wiske heeft een paar weken geleden verteld over Boef en zijn reis naar Stolwijk. Hij was de leider van de kippen van mevrouw Ali.

Boef, de ex-leider

Die hennen bleken echter niet zonder hun baas te kunnen, tenminste, niet allemaal.
Want wat is er daar gebeurd in het verre oosten van het land?

mooie Zijtje
Mevrouw Ali was erg benieuwd wie de leiding over het kippenhok zou overnemen nu Boef niet meer aanwezig was om de orde te handhaven.
Ze dacht dat Zijtje, haar laatste zijdehoender, zich misschien te bazig had opgesteld, omdat de anderen haar niet meer in het nachthok duldden. Zij sliep daarom noodgedwongen beneden in de ren. Na een paar dagen kwam mevrouw Ali erachter dat Zijtje niet door haar leiden alleen had moeten slapen, maar door haar lijden.
Ze moet ziek geweest zijn, want op een morgen lag zij dood in de ren. Mevrouw Ali vond het erg jammer, Zijtje was een mooie hen, helemaal wit met pluizige veren.
En haar laatste zijdehoen.
Er waren nu nog maar vier hennen
cochin Beppy
in het hok daar in het oosten.
Zo leek er niet veel over te blijven van onze verre familie.
Maar als u nu denkt dat het verhaal hiermee is afgelopen, heeft u het mis, want een paar dagen later lag ook Beppy levenloos in het hok.
Mevrouw Ali kon niets vreemds aan haar ontdekken, dus waaraan zij was overleden kon ze niet achterhalen. Ma Tok dacht dat de kippen misschien wormpjes zouden hebben gehad en ze raadde mevrouw Ali aan de overige drie snel te ontwormen.
Dat zal inmiddels wel gebeurd zijn.
Ik hoop dat die drie hennen het overleven, wat het probleem ook geweest kan zijn.
Of zouden hun harten gebroken zijn door het vertrek van hun haan Boef? Je weet dat nooit, vooral Beppy had een goede band met hem. Zij was tenslotte tegelijk met hem en haar zusje Buff bij mevrouw Ali gekomen, daarvoor hadden ze met hun drieën bij een boer gewoond.
De arme Buff is nu nog alleen over.
cochin Buff
Ik hoop dat zij het goed kan vinden met de andere twee, anders zal zij zich wel erg eenzaam voelen. Als zij nu maar niet ook de pijp aan Maarten geeft binnenkort. Mevrouw Ali is van plan om in de lente wat nieuwe hennetjes te gaan halen bij Hoogendoorn, want drie vindt zij echt te weinig. Haar dochter en schoonzoon hebben niet voor niets zo'n prachtig groot hok voor haar kippen gebouwd.
Ik ben benieuwd welk ras er nu weer gaat komen daar in het verre oosten, want mevrouw Ali houdt wel van verandering, geloof ik.
Ze heeft al vele rassen gehad. Zijdehoenders, Cochins, Faverolles en nog wel meer ook.
Er zijn zo vreselijk veel soorten kippen, voorlopig kan ze nog vooruit als ze ze allemaal wil proberen.
Wij zullen u op de hoogte houden.




Ma Tok: met dank aan mevrouw Ali voor de foto's.

vrijdag 25 januari 2019

Dakhazen (2)


Nadine:

Weet u het nog?
Er had een groot gat in het dak van ons huis gezeten en er waren nieuwe stukken hout aangebracht. En ik was bang dat het zou gaan regenen in de nacht, terwijl wij alleen maar door dat hout waren gescheiden van de open lucht.

het vernieuwde dak van binnenuit gezien
Gelukkig hadden de mannen zelf ook nagedacht en ze werkten extra hard door om ons huis voorlopig even waterdicht te maken.
Ma Tok ging de volgende morgen ons plateau helemaal leeghalen en stofzuigen en toen kwam één van die mannen zomaar ons huis in.
Hij ging iets doen op het plateau, wat het precies was weet ik niet, maar Ma Tok stond erbij, dus ik vertrouwde erop dat het wel goed zou komen.
Ma Tok ging, toen de man klaar was, ons plateau helemaal schoonpoetsen, dat was zij toch al van plan geweest omdat er zoveel losse veren lagen van onze rui.
schone bodembedekking op het plateau in het Tok-huis
En poepjes ook natuurlijk, daar hebt u gelijk in, maar die wilde ik niet noemen uit kiesheid.
Het is erg fijn om in een helemaal schoon huis te zitten, alles ruikt dan weer zo lekker fris en je loopt ook niet de kans om ergens in te trappen.
Ja, dat kan ik nu wel zeggen, na die poepjes die u noemde.
De mannen gingen vervolgens op ons dak verder met nieuwe bedekking leggen tegen de regen en zo. Dat gebeurde weer met van die enge vlammen.
Gelukkig vloog ons huis niet in brand, anders hadden we nog bij Yvonne en Yvette moeten logeren. Dat zou een volle boel geworden
het nachthok van de dames Y
zijn, de hele familie Tok in dat ene nachthokje!
Wel lekker warm natuurlijk, maar geen enkele mogelijkheid om ook maar enige privacy te genieten. Hier kunnen we tenminste kiezen of we op de voorste of de achterste stok plaatsnemen, of op de hordeur, dat kan ook nog. En als je helemaal op jezelf wilt zitten kun je altijd nog in een legnest kruipen, dan heb je echt het rijk alleen. Die rare Hannah zit daar erg vaak, vooral overdag. Ma Tok blijft haar eruit halen en buiten zetten, maar Hannah is een koppig dingetje, die laat zich niet de wet voorschrijven. Daar gaan we nog wat van horen, wat ik u kakel.
de legnesten zijn ook weer schoon
Aan het eind van de werkdag waren de mannen klaar met ons dak en ook met alle andere dingen die ze deden, zoals pijpjes aan de goten vastmaken en leitjes vervangen. Ons huis zag er weer prachtig uit, zowel van buiten als van binnen. Alles was netjes aangeveegd, we hadden nieuw hennepstrooisel en de legnesten waren gepoetst. Natuurlijk waren ook de eet- en drinkbakken weer schoon.
Kortom, alles zag er weer uit als nieuw. Nou ja, nieuw niet natuurlijk, dat is maar bij wijze van kakelen, je ziet natuurlijk op de muren en de vloer wel wat vlekken van ons. Wij knoeien wel altijd als we eten, daar kunnen we niets aan doen. Hebt u wel eens geprobeerd om alleen met uw snavel te eten, zonder uw vleugels ... eh ... handen te gebruiken? Ik kan u verzekeren dat dat niet mee zal vallen. Maar goed, ons huis is weer spic en span en we sliepen heerlijk die nacht onder een goed dicht dak, waar de regen keihard op roffelde. Een geweldig geluid!

vrijdag 18 januari 2019

Dakhazen (1)


Nadine:

Toen wij op een ochtend wakker werden schrokken wij ons een kammetje.
Er klonk gebons vlak boven onze koppen!
Het leek wel of er een heel leger liep te marcheren.

Laza blijft gelukkig rustig
Laza riep ons op om vooral kalm te blijven. Zolang er iets buiten het Tok-huis gebeurde was dat niet gevaarlijk voor ons en dit klonk alsof er op ons dak een paar mannen aan het lopen waren.
"Ons dak is sterk genoeg, dat gaat echt niet kapot door een paar flinke schoenen. Hebben de schilders niet ook op ons dak gelopen toen ze hier bezig waren?" "Ja," piepte Annette, "maar toen waren wij buiten en daar klonk het lang niet zo hard." "Laten we maar rustig wachten tot Ma Tok onze deur open komt doen, dat zal niet zo lang meer duren," zei Laza. We gingen voor de zekerheid allemaal om Laza heen zitten op het plateau, dan zou hij ons kunnen
het nieuwe raam net achter de tak van de boom
beschermen als er toch onverhoopt iemand door ons dak naar binnen zou komen vallen.
Gelukkig gebeurde dat niet en toen Ma Tok onze deur opende had ze medelijden met ons, omdat we allemaal "op een kluitje" zaten, zoals ze het noemde. "Waren jullie zo geschrokken van die mannen? Dat hoeft niet, hoor, ze doen jullie geen kwaad. Ze hebben een nieuw raampje in de schuur gezet en verder komen ze het schuurdak repareren, want dat is een beetje versleten. Het zijn trouwens mannen van dezelfde aannemer die jullie huis heeft gebouwd, al is die timmerman er nu niet zelf bij."
Het duurde even voordat we
veilig met Laza onder de boom
allemaal buiten waren, we vonden het nog best spannend om langs die mannen te moeten, maar gelukkig gingen ze al snel weg en was de tuin weer voor ons.
Ze kwamen de volgende dag wel weer terug, maar toen liepen ze niet over ons dak en nadat onze deur weer was geopend hadden wij ontsnappingsmogelijkheden genoeg omdat we door de hele tuin konden lopen.
Lawaai maakten ze wel, ze waren ook met vuur aan het spelen, daar houden wij helemaal niet van, maar Ma Tok zei dat het nodig was om het dak goed waterdicht te maken. Volgens mij is er met ons dak ook iets niet helemaal goed, er zit een
de rare plek in het dak van het Tok-huis
rare plek in de ene hoek. Misschien moeten ze daar ook maar eens naar kijken, nu ze er toch zijn. Ja, ik houd die dingen goed in de gaten, ik vind het fijn als alles in orde is. De volgende dag leek het wel alsof de mannen mij hadden horen denken: ze begonnen aan het dak van ons huis. Daar zou ook een nieuwe bedekking op komen, maar
konden we wel lekker droog zitten in de nacht?
dat viel een beetje tegen.
Die rare plek, die ik gezien had, bleek rottend hout te zijn en dus zaagden de mannen een groot gat in ons dak! Je kon zo van binnen naar buiten kijken! Maar dat kon niet de bedoeling zijn!
Ik was bang dat dat gat een hele tijd zo zou blijven, maar gelukkig begonnen ze nieuwe stukken hout vast te timmeren, zodat het allemaal weer dicht leek.
Maar wat als het zou gaan regenen? Iedereen weet dat alleen hout niet erg lang water kan tegenhouden. En het was al bijna tijd voor die mannen om weer te vertrekken.

Hoe het verder ging hoort u de volgende week.                                                       

vrijdag 11 januari 2019

Het verre oosten verliest zijn leider


Wiske:

Ik mag u weer eens wat vertellen over onze familie in het verre oosten van het land.
U weet wel, die kippenfamilie bij mevrouw Ali.

de jonge Boef (vooraan rechts) met zijn 2 dames 
Pa en Ma Tok hadden weer eens spullen nodig voor ons, ons eten was bijna op en dat kon natuurlijk niet zo blijven. Net op de avond voor de dag die Pa en Ma Tok hadden uitgekozen om naar Stolwijk af te reizen werd Ma Tok opgebeld door mevrouw Ali. Zij vertelde over haar Cochin-haan Boef, die zij elke avond in een hok in haar schuur zet omdat hij anders veel te vroeg begint te kraaien in de ochtend. 's Morgens mag hij dan weer bij zijn dames in de ren.
Boef heeft geen probleem met deze regeling, maar mevrouw Ali wil ook wel eens op vakantie en dan moet zij erg veel organiseren om haar
nogmaals: jonge Boef (met grootste kam), Buff en Beppy
buren te beschermen tegen nachtelijk gekukel.
Zo heeft zij afgelopen zomer Boef voor een week naar Hoogendoorn gebracht, hij heeft daar gelogeerd terwijl zij op vakantie was.
Maar hiervoor moest mevrouw Ali wel behoorlijk ver omrijden en op de terugweg was het helemaal een crime, omdat Hoogendoorn gesloten was op de dag dat zij weer naar huis zou gaan. Ze is toen eerst naar huis gereden en de volgende dag heeft ze Boef opgehaald.
mooie Boef bij zijn vertrek naar Stolwijk
Om aan al deze perikelen een halt toe te roepen had mevrouw Ali besloten haar Boef voor altijd naar Hoogendoorn te brengen, zodat zij hem een nieuw huis zouden kunnen verschaffen bij iemand, die geen buren heeft met bezwaren tegen vroeg ochtend-gekraai.
Toen Ma Tok dat hoorde vroeg zij meteen wanneer haar schoonzus naar Stolwijk dacht te gaan. Na enig heen en weer gepraat werd afgesproken dat zowel mevrouw Ali als Pa en Ma Tok de volgende dag naar Hoogendoorn zouden rijden, zodat ze elkaar daar konden ontmoeten.
Ik vind dat mensen zulke dingen
lekker bij elkaar blijven als familie
knap regelen, maar het is eigenlijk veel handiger om, zoals wij hier bij de familie Tok doen, als familie gewoon bij elkaar te blijven wonen in dezelfde tuin. Dan hoef je niets te organiseren om elkaar te zien, je hoeft enkel maar een klein stukje te lopen en dan zit je al naast elkaar op de stok of in de tuin.
Maar goed, Pa en Ma Tok vertrokken dus die volgende dag en ze hebben mevrouw Ali vast een hele poos gesproken, want het duurde best lang voordat ze weer thuis kwamen. Je kunt bij Hoogendoorn ook gezellig met elkaar koffie drinken, zomaar gratis en voor niets, hoorde ik. Pa Tok schijnt zelfs een soepje te hebben
de gezellige koffiekamer bij Hoogendoorn
genoten en Ma Tok had chocolade gedronken. Mevrouw Ali hield het bij koffie, geloof ik, maar gekletst hebben ze wel met elkaar, dat weet ik zeker. Dit alles gebeurde nadat mevrouw Ali Boef had afgegeven en hij door een medewerker in een apart hok was gezet om te worden ingeënt en ontwormd, voordat hij bij hennen zou worden geplaatst. Zou hij het net zo goed krijgen als Iona, een hele harem tot zijn beschikking? Vast wel, Pa en Ma Tok hadden een heleboel Cochin-dames zien zitten in hokken, die willen natuurlijk allemaal graag zo'n mooie haan bij zich hebben om tegenop te kijken.

En de kippen in het verre oosten dan? Die moeten het nu zonder heer en meester stellen.
Ik ben benieuwd wie er daar de baas gaat spelen. Dat horen we vast nog wel een keer.

Ma Tok: met dank aan mevrouw Ali voor de foto's.

vrijdag 4 januari 2019

Inge's noodkreet


Inge:

Ik maak me zorgen.
En ik moet zeggen dat dat geen fijn gevoel is, zo in het nieuwe jaar.
Ja, het is een nieuw jaar geworden deze week, hebt u er iets van gemerkt?
Wij hier in de Tok-tuin wel een beetje.

heerlijk wormpjes snavelen
Op een mooie morgen was het een enorme herrie toen Ma Tok ons uit ons huis liet. Er klonk allerlei geknal in de lucht. Omdat Laza gewoon naar buiten ging en ook de anderen zich niets van het lawaai aantrokken ging ik ook maar door de deur de tuin in. Daar klonk het allemaal nog een graadje harder. Ma Tok gaf ons extra veel wormpjes, voor de schrik, zei ze. En mama Babette, aan wie ik vroeg of dit een normaal verschijnsel was, zei dat dit elk jaar een paar dagen zo ging, veel lawaai en verder niks. Maar het betekende wel dat er een nieuw jaar op komst was. Wat dat verder inhield wist zij ook niet, daar moest ik me maar niet in verdiepen, het was iets van de mensen en wij,
de 2 schrok-oppen, Yvonne en Yvette
kippen, merkten er niets van. Behalve dat geknal dan.
Ik was gerustgesteld en ik vloog op de wormpjes af. Heerlijk! Omdat er nog een paar hennen in de rui zijn krijgen we ook elke dag van dat lekkere zoete ei-krachtvoer. Ma Tok geeft ons dat op twee plaatsen, anders eten Yvonne en Yvette alles alleen op. Die twee grote witte meiden kunnen toch schrokken, zeg! Ze hebben grotere snavels dan wij, dus er past meer in één hap dan bij ons, maar ze gaan als gekken tekeer als ze het lekkers ruiken. Ze rennen eropaf en ze steken hun hele kop erin. Niet zo netjes, zegt mama Babette dan, maar ja, het is ook wel erg lekker. Ik zou het liefste ook mijn snavel erin verstoppen om maar zoveel mogelijk binnen te krijgen,
Inge is veel groter dan moeder Babette
maar mama houdt nog steeds een oogje op mij, terwijl ik véél groter ben dan zij ooit zal worden.


Maar ik zou eigenlijk vertellen over mijn zorgen.
Die hebben niets met het nieuwe jaar te maken. Nee, ik maak mij zorgen over Pippa, de moeder van Hannah.
Pippa is altijd een erg zorgzame hen en ze heeft energie voor twee. Ze is ook gek op broeden, heb ik gehoord. Maar de laatste tijd ziet ze er zo bleek uit, haar kammetje is helemaal niet mooi rood, het is lichtroze en het lijkt ook wel
Pippa met haar bleke kammetje
gekrompen. Ze ziet eruit alsof ze het altijd koud heeft en ze rent ook niet meer snel door de tuin als ze iets ziet waar ze bij wil zijn.
Zou ze depressief zijn?
Ik ben bang dat ze zich zorgen maakt om haar Hannah. Die doet namelijk al een hele tijd vreemd. Ze blijft maar op het plateau in de bodembedekking zitten, ze wil niet komen snavelen als er lekkers gestrooid wordt en ze gaat niet eens even haar poten strekken. Daardoor worden die helemaal stijf, zodat ze, als Ma Tok haar uit haar hoekje haalt en haar buiten neerzet, gewoon omvalt. Ma Tok lacht haar dan uit en zegt dat dat
Hannah buitengezet door Ma Tok
haar eigen schuld is, omdat ze veel te lang op één plek blijft zitten.
Ze zei ook dat het nu echt geen tijd is om te broeden, daarvoor is het voorlopig veel te koud.
Hé, dat heb ik een tijdje geleden ook gehoord, toen ik met een paar anderen in en legnest was gekropen omdat dat zo lekker warm was.
Maar Hannah ligt daar helemaal alleen, niet lekker warm en ook niet op een eitje, dus wat ze van plan is weet ik niet.
Zou Pippa er zo slecht uitzien omdat ze bang is dat het niet goed afloopt met haar broeddochter Hannah? Ik weet niet of ik me ermee moet gaan bemoeien, ik ben tenslotte de jongste van allemaal hier.
Hebt u een oplossing voor mij? Reageert u hieronder alstublieft (klik op opmerkingen en volg dan de aanwijzingen), want ik weet me geen raad!

donderdag 3 januari 2019

Nieuwjaarswens


Laza Rus Tok:

namens de hele familie Tok wens ik u allen een heel goed en gezond 2019 toe.

vrijdag 28 december 2018

Nieuwe bewoners?


Odette:

Hebt u 't al gehoord?
Er zijn twee nieuwe bewoners.
Nee, niet van de Tok-tuin en ook niet van het Tok-huis.
Van het hok van Yvonne en Yvette dan? Of van dat van Gerrit en Geertje?
Nee, allemaal niet.

de Tok-tuin gezien vanuit de vensterbank
Waarvan dan wel?
Wat dacht u van het huis van Pa en Ma Tok?
En nu denkt u natuurlijk dat het twee mensen zijn, die daar zijn komen wonen, maar dat is niet zo. Het gaat hier om een haan en een hen.
En die wonen in het mensenhuis? Ja, inderdaad.
Vreemd hè? Ik keek er eerst ook erg van op, totdat Ma Tok ons in de tuin vertelde dat deze twee bewoners door haar gekocht waren van de man, die hen had gemaakt. "Wat?" dacht ik toen, "gemaakte kippen? Hoe kan dat nou, kippen en ook hanen komen uit een ei, nadat dat is bebroed door een broedse
en verder de tuin in
hen."
Maar dat gold dus niet voor deze twee. Ma Tok legde uit dat er een man is, die heel knap van alles kan maken. Niet van vlees en bloed, maar van andere materialen. Om misverstanden te voorkomen: de man is wel van vlees en bloed, maar wat hij maakt niet. Zo zijn deze haan en hen dus ook geen levende dieren, maar afbeeldingen ervan. Wij kunnen ze zien staan in het mensenhuis, Ma Tok heeft hen voor het raam gezet, zodat zij ons ook kunnen zien in onze Tok-tuin. Zouden ze jaloers zijn op ons? Wij kunnen hier lekker vrij rondlopen en scharrelen en graantjes oppikken, terwijl zij daar maar dag
dit gedeelte kunnen de nieuwe bewoners niet zien,
want hun vensterbank is hier recht boven
in dag uit doodstil moeten staan in die vensterbank.
Ze hebben het wel lekker warm, dat is een voordeel, het is hier in de tuin nu echt koud. Er was zelfs al sneeuw op de grond, dat was zeer fris aan onze voeten, om het maar eens zacht uit te drukken.
Ma Tok zegt dat de haan en de hen in het mensenhuis niet jaloers op ons zijn, omdat ze niet weten wat scharrelen is, dat hebben zij nog nooit gedaan.
Ik vind dat best zielig, het doet me denken aan de droevige verhalen van Vera en Vita en van Yvonne en Yvette, over de tijd dat zij nog legkippen waren in een grote legschuur.*
Maar omdat deze haan en hen van
Truus en Kees

steen zijn hebben zij ook geen behoefte aan scharrelen en eten.
Ze vinden het wel erg leuk om naar ons te kijken, zegt Ma Tok, maar jaloers zijn ze dus niet. Ze zien er best gelukkig uit, moet ik zeggen, zoals ze daar bij elkaar naar ons staan te kijken. Ma Tok heeft mij nog wel een geheimpje toevertrouwd. Dit stelletje wil heel graag één of twee kuikens hebben om tussen hen in te staan in die vensterbank. Ma Tok heeft dit al doorgegeven aan de man, die hen gemaakt heeft en hij heeft beloofd dat hij hierover zal nadenken als hij tijd heeft. Dus daar moeten Kees en Truus, want zo heten de haan en hen, nu maar op wachten. Ik hoop voor hen dat hun wens in het voorjaar uitkomt, want dat is de tijd voor kuikens. Als ze er zijn zal ik u dat natuurlijk meteen vertellen, zoals we dat met elke uitbreiding doen. En met elke vermindering, dat ook ja. Maar dat laat hopelijk nog een hele poos op zich wachten.

*(zie hiervoor de verhaaltjes "Een droevig verhaal 1 en 2" van 13 en 14 oktober 2014 over Vera en Vita en "De verschrikking 1, 2 en 3" van 16, 17 en 18 juni 2015 over Yvonne en Yvette).

vrijdag 21 december 2018

Slachtpartij in de Tok-tuin?


Yvonne en Yvette:

Wij zijn in de rui. En dat is duidelijk te zien ook. We hebben allebei kale plekken.

Yvette's kale nek
Yvonne: "Yvette is er het ergste aan toe, haar hele staart is verdwenen en haar nek is kaal."
Yvette  : "Gelukkig zijn er in mijn nek alweer nieuwe veren aan het groeien, al zie je voorlopig alleen nog maar pennen en geen pluimen. Ik kan u verzekeren dat het geen pretje is om met deze kou met een kale nek te moeten rondlopen. Ma Tok heeft aangeboden een sjaaltje voor mij te breien, maar dat heb ik geweigerd. Ten eerste kan zij niet goed meer breien omdat haar handen niet meer alles willen doen
Yvonne(vooraan) en Yvette (zonder staart) bij het eivoer
wat zij wil. Dat was nog te overkomen, omdat het maar om een kleine sjaal zou gaan, zei zij. Maar ik zou toch ook helemaal voor gek lopen met zo'n ding om mijn hals. Zegt u nu zelf: een hen met een sjaal om haar nek, dat kan echt niet, toch? Ik zou zelf de kleur mogen uitkiezen, maar ook dat haalde mij niet over de streep.
Nee, dan maar een beetje kou."
Yvonne: "Ik zou het wel gedaan hebben, hoor, ik vind het wel chique staan, zo'n gekleurde sjaal om mijn hals. Ik zou aan Ma Tok
de veren in het hok van de witte dames
hebben gevraagd of ze ook streepjes kon breien, dat vind ik het allermooiste."
Yvette:   "Ja, jij hebt makkelijk praten, jij hebt het niet nodig, dus aan jou vraagt ze het niet eens. Wacht maar af, misschien is jouw nek straks ook nog aan de beurt, dan zullen we wel eens zien of je er nog steeds zo graag wat om wil hebben."
Yvonne: "Wat wel fijn is aan de rui is dat we extra lekkers krijgen om ons er snel doorheen te helpen. Ei-krachtvoer, extra veel meelwormpjes en vitamientjes door ons drinkwater. Dat laatste is niet mijn favoriet, maar het schijnt te helpen, dus ik slik het maar braaf.
Wiske's staart is ook verdwenen
Ma Tok zal het allemaal wel weten."

Yvonne en Yvette: De andere kippen lijken veel minder last te hebben dan wij. Er liggen helemaal niet zoveel gekleurde veren in de tuin en in hun huis. Ons hok ligt helemaal vol met onze witte pluimen, het lijkt wel of er een slachting heeft plaatsgevonden, net zoals indertijd bij mevrouw Yvonne. Ma Tok schrok de eerste keer dat zij de tuin in kwam en zij heel veel witte veren en dons op de grond zag liggen. Tot overmaat van ramp waren wij allebei nog in ons nachthok en kwamen we haar niet tegemoet rennen, zoals we dat altijd doen als zij naar buiten komt.
losse veren genoeg voor de katten van mevrouw Inge
Ze rende naar ons hok en toen ze ons zag zitten temidden van een hele hoop losse veren zuchtte ze van opluchting. "O, gelukkig, het is alleen maar de rui," zei ze en ze ging onmiddellijk eivoer voor ons halen.
Ma Tok kwam later met een mevrouw onze tuin in, die mevrouw heeft een heleboel veren meegenomen voor haar katten om mee te spelen. Wat ze daar aan vinden begrijpen wij niet, wat moet je nu met losse dode veren? Maar deze mevrouw was ons erg dankbaar en later hoorde Ma Tok dat het feest was geweest bij de katten in het huis van mevrouw Inge, want zo heet zij.
nu en dan ligt er nog een eitje in het Tok-huis
We leggen ook geen eieren, we hebben nu al onze energie nodig voor de aanmaak van ons nieuwe sneeuwwitte verenpak. De anderen hebben hun zogenaamde "winter-stop" dus die leggen ook niet of nauwelijks. Pa Tok had al gevraagd of hij eieren moest kopen bij de supermarkt, maar zover is het nog niet, er staan nog een paar doosjes in de koelkast in de schuur. Maar als het zo doorgaat moet hij toch echt naar de winkel voor zijn eitjes. Eigenlijk vinden wij dat een beetje een schande voor de familie Tok, maar Ma Tok heeft ons verzekerd dat zij het prima vindt dat wij een poosje rust hebben van de leg.
Een soort van vakantie dus.
Wat zegt u? Kerstvakantie?
Als u het zo wil noemen vinden wij dat uitstekend.
En na de vakantie gaan we misschien weer aan de leg, dat zien we dan wel weer.