vrijdag 13 juli 2018

Vier rare meiden

Ma Tok: Hebt u het vorige (extra) verhaaltje gelezen over Gerrit? 
Het staat onder dit verhaal.


Wiske:

Ik heb mijn dochter Floortje tot de orde geroepen, maar het heeft niet veel uitgehaald.
Weet u waarom dat nodig was?
Zij doet raar. En ze doet dat niet alleen, nee, ze heeft drie medestandsters.
Wat ze dan doen, dat viertal?
Ik zal het vertellen, maar eigenlijk schaam ik mij dat ik de moeder ben van één van die rare hennen.

het gekke viertal
Al een hele poos zit mijn Floortje met Dirkje, Xara en Nadine samen in één legnest.
Nee, natuurlijk past dat niet.
Ze zitten en liggen dan ook bovenop elkaar en er is er altijd eentje de klos, die ligt half in het ei-opvangbakje, dat vooraan het legnest zit.
Ma Tok haalt ze elke morgen alle vier uit het nest en zet ze zonder pardon in de tuin. Ze maken dan een kabaal alsof ze alle vier broeds zijn en van hun broedeieren worden gehaald. Meestal ligt er helemaal geen ei in het nest, maar dat weerhoudt hen er niet van om driftig te blijven "broeden" op elkaar.
Ma Tok dacht eerst dat ze echt
het viertal is "uitgezet" door Ma Tok
en neemt even snel een zandbad
broeds waren en ze zette hen op een paar kalkeitjes in een broedhokje. Maar net als de vorige keer was dat absoluut niet naar de zin van de meiden, ze schreeuwden moord en brand.
En zodra ze weer los in de tuin mochten lopen stoven ze naar het legnest om daar weer een torentje te bouwen met elkaar. Ma Tok deed daarop de hordeur van ons huis dicht, zodat wij alleen maar via de buitentrap naar binnen konden. Ze dacht dat dat zou helpen. Maar toen ze later kwam kijken zag ze dat iedereen lekker buiten liep, behalve het viertal, dat de weg via het luikje gevonden had en weer op een stapeltje in het legnest lag.
Ik heb raad gevraagd aan Laza, maar hij zei dat broeden een hennenzaak is en daar bemoeit
Geertrui: "Elke kip die langer in een legnest blijft
dan noodzakelijk voor het leggen van een ei is gek"
hij zich niet mee.
Geertrui, die nu de oudste is, zei dat elke kip, die langer in een legnest blijft dan om er een eitje te leggen, gek is.
Nee, de wijsheid van Desiree is niet op haar overgegaan toen die wijze oude dame ging hemelen. Ik heb ten einde raad een familievergadering bijeengeroepen.
De vier rare meiden kwamen niet, natuurlijk, maar dat was deze keer ook de bedoeling.
Ik vroeg of iemand raad wist, zodat we een einde zouden kunnen maken aan deze ongezonde en beschamende situatie.
Het bleef een hele tijd stil.
ongelukkige Daantje
Toen vroeg Daantje of zij wat mocht toevoegen aan mijn oproep.
"Natuurlijk, Daan," zei ik.
"Ik vind err helemaal niks meerr aan in de Tok-têun," zei ze bedroefd. "Ik kan mûh net zo goed ophangûh."
Daar schrok iedereen van.
We hadden er niet aan gedacht dat Dirkje ook bij het vierhenschap hoorde en dat zij haar beste vriendin Daantje in de steek had gelaten voor drie andere hennen.
En nu bleek Daantje suicidaal!

Omdat de situatie dusdanig ernstig bleek te zijn en we er zelf niet uitkwamen besloten we de hulp van LazaRus in te roepen. Het ging immers niet meer alleen over broeden. Laza krabde zich achter zijn kam en beloofde dat hij erover na zou denken.

Laza
Daantje
Even later zagen wij hem naar Daantje toegaan. Hij kakelde een hele tijd met haar en aan het einde van het gesprek sloeg hij zelfs een vleugel om Daan heen.
Daarna liep hij het Tok-huis in.
Wat hij daar heeft gekakeld tegen het rare viertal weet ik niet, maar ze kwamen allemaal met rode kammetjes naar buiten. En nu is het over met hun vreemde gedrag. Ze scharrelen weer gewoon door de tuin.

Daantje stoof op Dirkje af en ze namen samen een uitgebreid zandbad, waarbij ik ze hoorde schateren van het lachen.

Pffft, dat is opgelost.
Wat hebben we toch een goede haan hier in de Tok-tuin.

woensdag 11 juli 2018

In memoriam: Gerrit


Ma Tok: Helaas moet ik u meedelen dat Gerrit vannacht is overleden.

Gerrit neemt een zandbad
Gerrit kwam in de Tok-tuin omdat zijn verzorger niet meer in staat was hem en zijn kleine meisje Geertje te houden.
Ze hadden bij hem onderin een grote volière gewoond, waar ze het uitstekend naar hun zin hadden.
Nadat de vogeltjes naar een andere plaats waren overgebracht vroeg Ma Tok, die hem en zijn vrouw goed kenden, of zij voor de kwarteltjes mocht zorgen.
En zo kwamen de twee, die de namen Gerrit en Geertje kregen, in de Tok-tuin te wonen.

Van Gerrit's voorgeschiedenis is
Gerrit en Geertje samen in hun hok
alleen bekend dat hij door de dierenambulance gevonden is;
hij was door een medewerkster liefdevol opgenomen, maar een kwartel alleen is niet fijn voor zo'n beestje, waarop zij hem naar haar oom bracht, die nog meer kwartels in zijn volière had rondlopen. En die oom was nu juist degene, die later niet meer voor zijn vogeltjes kon zorgen omdat hij in een rolstoel was terechtgekomen.

Gerrit en Geertje hebben samen een fijne tijd gehad in de Tok-tuin.
Eerst woonden zij in een hok dat eigenlijk een broedhokje was voor de kippen. In de koude winter kregen ze daar zelfs
Gerrit en Geertje in de vleugel van Soestdijk
vloerverwarming, omdat ze het anders te koud zouden hebben. Toen het mooier weer werd vond Ma Tok dat hokje een beetje te klein voor hen en verhuisden zij naar een vleugel van Soestdijk, waar zij het samen erg naar hun zin hadden. Gerrit begon ook te kraaien, een heel grappig geluid, een soort van "Prrrrrr" en Geertje liet haar "kwikwi" ook regelmatig horen.

Maar aan dat alles is een einde gekomen met de dood van Gerrit.
Wat er nu met Geertje moet gebeuren weten we nog niet. Misschien kan zij bij iemand met meer kwartels gaan wonen, want een kwarteltje kan niet echt alleen blijven.
Ma Tok breekt zich hierover al het hoofd.
Gerrit is natuurlijk begraven in de Tok-tuin.
Hij heeft er niet echt rondgescharreld, maar hij was toch een volwaardig lid van de familie Tok.

Rust zacht, lieve mooie Gerrit.

vrijdag 6 juli 2018

Zoekgeraakt


Reina:

Het gebeurde op een doodgewone zaterdag, aan het einde van de week.
Er was wel iets wat een klein beetje anders was dan andere zaterdagen, maar verder was er niet echt iets bijzonders. Totdat ik daarvoor zorgde. Voor dat bijzondere dus.

mestplank en zitstokken worden gepoetst
Ma Tok was de hele middag bezig met ons huis.
Dat doet ze wel vaker, maar nu duurde het wel erg lang.
Ze haalde de zitstokken eruit, de mestplank en toen ook nog alle bodembedekking van het plateau. Dat had ik nog nooit meegemaakt zolang ik hier ben en dat is toch alweer best een tijdje.
Ik vroeg aan Geertrui, die nu de oudste is, wat er aan de hand was. "O, niets bijzonders, hoor, ons huis krijgt een goede beurt," zei de krullenbol.
Goed, dat wist ik dan ook weer. Ik ging maar gewoon mijn gang, lekker scharrelen en een ei leggen in een legnest, kletsen met Pippa en Babette, een stukje oplopen met Laza, totdat ik een
het huis is ingespoten met wit spul (tegen de luis)
beetje moe begon te worden.
Ik ga dan altijd even lekker in het Tok-huis uitrusten, maar dat was er nu niet bij. Ma Tok was net alles aan het natspuiten met wit spul uit een fles.
Ik zocht en ik zocht, totdat ik een mooi plekje vond om even een tukje te doen. Heerlijk!
Na een tijdje schrok ik wakker door het geroep van Laza, hij riep dat we op stok moesten, het werd donker. Ja, dat zag ik ook wel, maar waar was ik nou toch beland? Ik herkende het helemaal niet.
Ik bleef maar stil zitten waar ik zat, het voelde wel veilig.

de donkere tuin met de struik en de boom, waar Ma Tok Reina
niet kon vinden
Ik had al een poosje niets meer gehoord en ik sukkelde bijna weer in slaap toen ik Ma Tok hoorde roepen.
Dat was nog steeds niets bijzonders, maar wát ze riep was dat wel. Ze riep mijn naam!
"Reina, Reina, waar zit je toch?" hoorde ik. En ik zag een lichtje door de tuin bewegen. Dat was Ma Tok met haar zaklamp, die mij aan het zoeken was. Ze riep en ze liep wel een kwartier door de tuin.
Toen was het lichtje weg en ik hoorde haar stem heel zachtjes: "Weten jullie ook niet waar ze is?" Dat vroeg ze vast aan de andere kippen, die lekker met z'n allen in het Tok-huis zaten.
Niemand gaf antwoord, ik denk dat niemand wist waar ik was.
Dat wist ikzelf niet eens.
Weer hoorde en zag ik Ma Tok met haar lamp door de tuin lopen.
Ze keek echt overal, achter
de fiets van Ma Tok in de grote schuur
Soestdijk, in Soestdijk, achter de hokken van Pippa en Babette, achter het lege broedhokje, onder de struik, in de struik, onder de boom, in de boom... Haar roepen klonk steeds ongeruster.
Toen hoorde ik een deur opengaan en was ze opeens veel dichterbij mij. Ze zei, bijna wanhopig: "Reina, tok eens terug, dan kan ik je vinden."
Dat was een goed idee van haar en ik zei zachtjes: "Tokketokketok."
Toen scheen het licht plotseling in mijn ogen en zag ze me zitten. "Rare meid," zei ze, "wat doe je daar nou? Was je de schuur in gegaan en kon je er toen niet meer uit? Je hebt wel een mooi plekje gevonden, op het stuur van mijn fiets." En toen lachte ze en tilde ze mij op en bracht me naar het Tok-huis, waar ze me op de stok naast Laza zette.
Zo was er een goed einde gekomen aan een dag, die toch bijzonder was geworden.
En we sliepen allemaal heerlijk in het helemaal schone huis.

Ma Tok: Hebt u het extra verhaaltje hieronder al gelezen? 
Eigenlijk is het meer kijken dan lezen, maar het is de moeite waard.

dinsdag 3 juli 2018

Een fotoreportage


LazaRus:

Ik hoorde van Ma Tok dat er lezers zijn die een beetje ongeduldig worden.
Waarnaar?
Naar hoe het gaat met de kuikens van Pippa en Babette.
Wel, ik kan u verzekeren dat het meer dan prima met ze gaat.

v.l.n.r.: Iyona, Inge en Babette

Ze groeien erg hard, Iyona en Inge groeien Babette al zo'n beetje boven het hoofd.
Dat klopt ook wel, want Babette is een Serama en dat is het kleinste kippenras dat er bestaat. Iyona en Inge, net zoals Hannah en Hilda trouwens, zijn zijdehoenders en die zijn nu eenmaal groter van stuk dan Serama's.

Pippa met Hannah (rechts) en Hilda

Ook dan Chabo's, dus ze worden ook groter dan Pippa.
En, nog belangrijker: ook dan mijn persoontje.
Maar dat geeft niets, het gaat niet om de grootte, maar om het natuurlijke gezag dat een haan uitstraalt. En dat zit bij mij wel goed, zelfs de reuzinnen Yvonne en Yvette aanvaarden mij als hun baas hier in de Tok-tuin.

U wilt natuurlijk zoveel mogelijk foto's zien van de kuikens, daarom zal ik mijn verhaaltje kort houden, zoveel te meer plaatjes kunnen erbij komen te staan.
Ik zou zeggen: Kijk en geniet!

Hannah

Hilda


Iyona
Inge
Mooi zijn ze hè?
Ik moet zeggen dat ik ook van hen geniet, elke keer als ik langs de hokjes kom kijk ik vol bewondering naar de kloeken, die zo ijverig voor hun kuikens zorgen.
Als ze in de tuin mogen rondlopen van Ma Tok ga ik zeker ook mijn steentje bijdragen aan de opvoeding van mijn nieuwste aanwinsten.

Iyona en Inge
Hannah en Hilda
We hebben nog geen kraai-pogingen gehoord.
Zou het echt waar zijn dat de kuikens allemaal hennetjes zijn?
Dat zou geweldig zijn, maar we moeten nog zeker een maand wachten tot we iets meer kunnen zeggen over de kleintjes, of ze gaan kraaien of eieren leggen.

vrijdag 29 juni 2018

Zorgen om Yvonne


Yvonne:

Ik voelde me beroerd, maar dan ook echt héél erg.
Ik kon nauwelijks meer op mijn poten staan en er liep de hele tijd dunne rommel uit mijn achterkant, om het netjes te zeggen.

zieke Yvonne zit met haar kop naar beneden onder de struik
Ma Tok zag mij zitten met mijn kop naar beneden en ze kwam snel naar me toe. "Wat is er met je, Yvonne?" vroeg ze bezorgd. "Je ziet er niet goed uit en je eet ook helemaal niet van de lekkere meelwormpjes, dat is niets voor jou. Je trekt de pot met die beestjes soms bijna uit mijn handen als ik aan het strooien ben."
Ik zei niets, ik wist ook niet wat er met me aan de poot was.
Toen pakte ze me op en ze zat meteen onder dat vieze spul, dat uit mij liep.
Yvonne wordt gewassen
"Je hebt erge diarree," zei ze geschrokken en ze nam me mee naar binnen, het mensenhuis in. Daar zette ze me in een badje met lekker lauwwarm water en ze begon mijn achterkant schoon te wassen. De ergst aangekoekte veren knipte ze af en toen ik weer schoon was werd ik in een handdoek gewikkeld. Ik mocht bij haar op schoot zitten en toen ging ze water in mijn snavel druppelen. Het was geen gewoon water, er zat iets doorheen, dat proefde ik en ik had ook gezien dat ze iets uit een klein flesje druppelde.
het medicijn dat Yvonne in haar snavel gedruppeld kreeg
Ma Tok zei dat het een geneesmiddel was en dat ze hoopte dat het nog op tijd kwam om mij te redden.
Toen ik helemaal droog was geworden mocht ik weer naar beneden.
Ik werd in een apart hokje gezet met water en eivoer, maar honger had ik niet en dorst ook niet meer. Dus ik ging naar de anderen in de tuin staan kijken.
Ik voelde me iets beter nu ik weer schoon was, maar zin in scharrelen had ik niet, dus het was niet erg dat ik in dat hokje was opgesloten.
Ma Tok zei dat ik apart moest blijven omdat de anderen anders misschien ook ziek zouden worden.
Die avond voelde ik me weer heel slecht en Ma Tok zei verdrietig dat ze hoopte dat ik de ochtend nog zou halen, maar dat ik vrij was om te gaan als ik daar aan toe was.
Yvonne voelt zich weer iets beter
Dat maakte mij helemaal rustig en ik ging slapen.
De volgende morgen was ik iets minder slap en Ma Tok gaf me met een blij gezicht weer van dat medicijn in mijn snavel. Trek in eten had ik nog niet, maar drinken was belangrijker, zei ze. Meelwormpjes hoefde ik ook niet.
Maar Ma Tok zei dat ze mij er beter uit vond zien, dat mijn kop niet meer zo diep naar beneden hing en dat mijn kam nog steeds mooi rood was.         Na twee dagen van hetzelfde recept 
het heerlijke kuiken-opfok voer
mocht ik weer bij Yvette in het hok slapen.
Dat laatste vond ik erg fijn, want alleen in dat kleine hokje vond ik maar niets nu ik me weer wat beter voelde. Ma Tok had bovendien een bakje met kuiken-opfok-voer in ons nachthok gezet en dat was zó verschrikkelijk lekker dat ik er niet af kon blijven. Natuurlijk at Yvette het meeste ervan op, maar ik snavelde toch ook heel wat naar
Yvonne mag weer in het grote hok
binnen.
Met weer wat in mijn krop sliep ik heel goed die nacht en de volgende morgen voelde ik mij eigenlijk weer helemaal goed.
Zó goed zelfs, dat ik Ma Tok weer tegemoet rende toen zij de tuin in kwam om de deur van het Tok-huis te openen. Ma Tok kreeg een grote grijns op haar gezicht toen ze mij zag rennen.
"O, wat fijn, Yvonne, dat je weer beter bent!" riep ze.
Yvonne weer lekker in de tuin aan het scharrelen
Ze zei dat ik nog één keer medicijnen moest nemen en dat het dan helemaal weer oké met mij zou zijn.
Die medicijnen, daar had ik niet zo'n zin meer in, maar om haar te plezieren slikte ik ze toch maar door.
En nu krijgen alle leden van de familie Tok vitamientjes door hun drinkwater, omdat ik die nodig heb na mijn kuurtje en het voor de anderen ook heel goed is.
En 's avonds?
Toen stond er weer zo'n heerlijk bakje met kuikenvoer op ons te wachten in ons nachthok.
"Om aan te sterken," zei Ma Tok en dat was ik volledig met haar eens.
Dat aansterken mag van mij nog wel een poosje duren.

vrijdag 22 juni 2018

LazaRus heeft problemen


Laza:

Ik heb iets meegemaakt wat alleen een haan kan overkomen.
Nee, hennen kunnen dit niet meevoelen, gewoon omdat ze iets missen wat ik wel heb.

de lange sporen van Laza vóór het knippen door de dierenarts
Nu bent u vast nieuwsgierig geworden. Want wat heeft een haan wel en een hen niet?
Ik zal u uit de droom helpen: het gaat om mijn sporen.
Een poos geleden had ik daar last van, omdat ze maar bleven doorgroeien. Ze waren zo lang geworden dat ik de hennen pijn deed bij het treden. En ik deed mezelf ook pijn als ik een beetje onvoorzichtig ging zitten.
Ma Tok had het gelukkig in de gaten, want zeg nou zelf: een haan die loopt alsof hij een volle luier heeft is geen gezicht.
Ze nam me mee naar de dierenarts, die een heel raar woord uitte toen hij mijn sporen
de sporen na het knippen
zag. Hij knipte er een stuk af en alles was weer in orde.
Maar nu was er iets anders aan de hand. Ik bleef met mijn ene spoor ergens tussen steken en ik kreeg mijn poot niet meer los. Dus ging ik trekken.
Dat deed ik zó hard, dat mijn hele spoor loskwam van mijn poot. Even deed het pijn, u moet dan denken aan uw nagel, die helemaal losgetrokken wordt. Maar ik ben een flinke haan, dus ik liep gewoon verder. Maar toen ik daarna Kenau ging treden zag ik dat er toch iets meer aan de hand was. Er zat allemaal bloed
blauwspray: ontsmettend en bloedstelpend
op Kenau's ene vleugel.
Had ik haar pijn gedaan?
Ik vroeg het aan haar, maar zij zei dat ze niets gevoeld had.
Ik begreep pas dat het bloed van mij was toen ik druppels achter mij zag ontstaan als ik liep.
Ach, dacht ik, dat gaat wel weer over en ik ging 's avonds gewoon met de anderen op stok.
Maar toen Ma Tok ons kwam "instoppen" zag ze dat er allemaal bloedstrepen op de stok zaten. Ze keek ons allemaal na, tot ze bij mij kwam.
"Aha, het komt van jou," zei ze en ze plukte me van de stok.
Ze nam me mee naar boven in het mensenhuis. Ze maakte mijn poot schoon en ze deed er blauwspray op. Toen mocht ik
Laza op schoot bij Ma Tok
nog een tijdje bij haar op schoot zitten in de kamer, best gezellig, maar ik wilde toch liever terug naar mijn hennen. Het bloeden was gestopt en ze ging me weer in het Tok-huis brengen.
De volgende ochtend was er niets meer aan de hand en ik dacht dat alles nu weer normaal zou zijn, maar dat was toch niet waar.
Een weekje later begon mijn poot weer te bloeden, ik weet niet hoe dat kwam, maar het bleef gewoon maar doordruppelen.
En weer zag Ma Tok het toen we op de stok zaten. Ze nam me weer mee en ze zette me met
Laza ligt op zijn rug voor de behandeling
mijn poten in een lauw badje, Heerlijk!
Toen ik schoon genoeg was deed ze weer blauwspray op mijn wond. Ik dacht dat ik nu weer naar mijn harem terug mocht, maar dat was niet het geval.
Ma Tok had een rolletje uit een kastje gehaald en ze nam me op schoot.
Ondersteboven nota bene!
Het voelde wel goed, maar ik zag er vast belachelijk uit. Gelukkig zagen mijn hennen dit niet.
Ma Tok ging een verband om mijn poot doen, heel voorzichtig,
het verband om Laza's poot
zodat ik nog wel zou kunnen lopen, dus ze liet mijn tenen vrij. Toen mocht ik weer terug en ze zette me voorzichtig op de stok. Ik moest even mijn evenwicht zoeken met dat rare geval om mijn poot, maar toen ging het prima.
En nu loop ik er dus bij als een heel sjieke haan, met een soort van slobkous. Ik ben er al helemaal aan gewend en ik loop weer als de beste.
Ik ben benieuwd hoe lang Ma Tok het verband zal laten zitten.
Hoe het dan gaat hoort u nog.

vrijdag 15 juni 2018

De jongste Tok-telgen


Pippa:

U bent zo langzamerhand wel benieuwd naar onze eigen Tok-kuikens, hè?

Hannah
Ik kan u vertellen dat het prima gaat met die van mij, Hannah en Hilda.
Ze groeien hard en ze krijgen al aardig veren.
Ik moet wel zeggen dat ik nog nooit zulke vreemde veren heb gezien, het lijken wel haren.
Ma Tok zegt dat dat komt omdat ze van een ander kippenras zijn dan alle kippen hier in de tuin. Iemand van de lezers, ik geloof dat het mevrouw Annemieke was, heeft al geraden hoe dit ras heet. Zijdehoenders, ja.
Ik moet zeggen dat ik nog niet weet of ik het echt mooi vind, maar bijzonder is het wel.
Hilda is het grootste, maar zij was dan ook de eerste die uit haar ei kwam.
Hannah groeit ook goed, maar zij is iets kleiner en fijner dan Hilda.

Hilda
Nu hoop ik maar dat ik straks niet moet zeggen: Hilda de Haan en Hannah de Hen.
Dat zou betekenen dat Hilda weg zou moeten en dat zou ik erg jammer vinden. Dan zou de naamgenoot van één van onze trouwe lezers niet meer in de Tok-tuin zijn.
Maar goed, dat moeten we nog afwachten. En bij zijdehoenders duurt het erg lang voordat je weet of het om een haantje of een hennetje gaat, omdat ze niet echt een kam hebben.
We moeten dus wachten of er gekukeld gaat worden door een kuiken, tot zolang mogen ze in elk geval blijven.



Babette:

Met mijn kuikens gaat het ook prima.

Inge
Zij hebben ook al van die bijzondere veren.
In tegenstelling tot Pippa vind ik het wel erg mooi.
En het lolligste is dat ze ook veertjes aan hun pootjes hebben, net zoals Reina dat heeft.
Vooral bij Iyona kunt u dat goed zien, ik denk dat dat komt omdat ze zwart is.
Wij zitten hier prima in dit hok met ren.
Pippa is het opgesloten zitten al zat, geloof ik, maar ik wil mijn kleintjes graag goed beschermen en dat gaat het gemakkelijkste als wij in een ren zitten.
Als we los in de tuin zouden
Iyona
lopen zou ik vreselijk moeten opletten, vooral omdat Iyona en Inge nooit dezelfde kant op rennen.
En het is best gezellig, we krijgen veel bezoek van de rest van de familie Tok.
Iedereen komt een keertje buurten en dan wordt er gezellig gekakeld, dat is belangrijk, zo leren de kuikens hun familieleden alvast een beetje kennen.
En vice versa, natuurlijk.
Ik maak me voorlopig nog niet druk over het haan of hen zijn van de kleintjes, ik merk het vanzelf en het heeft geen zin om erover te piekeren.
Daar wordt een haantje toch echt geen hennetje van.


Goed, u bent weer op de hoogte van het wel en wee van onze eigen kuikentjes.

Ma Tok: op de foto's zijn de kuikens ruim een maand oud.

vrijdag 8 juni 2018

Drama in het verre oosten


Floortje:

Er is iets heel ergs gebeurd in het verre oosten van het land.
Je kunt het gerust een drama noemen.
En toch was er na een tijdje weer reden tot feestvieren.
Ik zal u vertellen hoe dat allemaal gegaan is.

2 broedende kippen (vorig jaar)
Mevrouw Ali had twee broedse kippen, die allebei op een paar eitjes zaten.
Omdat het de vorige keer prima was gegaan met deze twee samen in één hok liet mevrouw Ali ze ook nu weer samen zitten broeden, voor de gezelligheid. Maar dat was dit keer geen succes. Nora bleef braaf op haar eitjes zitten, maar Cockie pikte de hare kapot, en, wat erger was, ook die van Nora moesten het ontgelden. Gelukkig waren er nog twee eitjes heel gebleven. Die twee gaf mevrouw Ali aan Nora en ze zette haar apart.
Er was ook nog een eitje gelegd door Buff of Beppy, de twee
Buff en Beppy, met vooraan haan Boef
Cochin-hennen, dat legde mevrouw Ali ook bij Nora om te bebroeden, zodat zij nu drie eitjes had. 
Omdat Cockie alle eieren in het hok kapot bleef pikken werd zij apart gezet, waar zij ging zitten broeden op ... niks. 
Nora deed goed haar best en na nog ruim twee weken kwamen twee van haar drie eieren uit. 
Zij had dus twee mooie kuikens en nog een ei, waar een kuikentje in aan het groeien was. Dat laatste wist zij zeker omdat Ma Tok, die bij haar op bezoek was geweest, door het ei heen had gekeken en zij had duidelijk 
het nog niet uitgekomen ei bij mevrouw Ali zag er ongeveer uit
zoals het rechtse op de foto
een kuiken in wording gezien. 
Dat laatste ei was wat later bij de broedeieren gelegd (het was het ei van één van de Cochins), zodat het kuiken nog niet klaar was om eruit te komen. Nora bleef nog een paar dagen dat laatste ei goed warm houden, maar omdat ze ook voor haar twee kleintjes moest zorgen werd dat een beetje teveel voor haar en ze stopte met broeden.
Mevrouw Ali legde het ei vervolgens onder Cockie, die toch al apart zat. Cockie broedde braaf op dit overgebleven eitje.




een door Cockie eerder kapot gepikt ei
Maar na twee dagen vond mevrouw Ali de eierschaal doormidden gepikt en een levenloos kuikentje nog min of meer opgerold erin. 
Ze dacht dat Cockie dit ei ook had kapot gepikt, maar Ma Tok vertelde haar dat, als de schaal doormidden was, dit hoogstwaarschijnlijk door het kuiken zelf was gedaan. 
En dat dit kleintje daarna zo uitgeput was geweest, dat het was gestorven. Cockie heeft hier dus geen schuld aan, het kuiken was te zwak om te overleven.  

Mevrouw Ali heeft Cockie nu maar weer bij de andere kippen in het hok gezet. Daar ging ze direct weer in de legkast liggen "broeden." En nadat zij door mevrouw Ali een poosje in een emmer water was gezet om het broeden te stoppen deed zij precies hetzelfde: ze rende naar de legkast. Onverbeterlijk!


Zo was er dus een drama geweest door het kapot pikken van de broedeieren door Cockie en ook door het laatste kuikentje, dat niet mocht leven. Maar er zijn twee mooie kuikentjes uitgekomen, dus is er ook feest in het verre oosten van het land.
Natuurlijk mag u deze kuikens ook bewonderen, kijkt u maar op de foto hieronder:


de 2 nieuwe kuikentjes bij mevrouw Ali, met Nora als kloek