De tsaar naar de pedicure

Tsaar Nikolaas:

Wat me nu weer is overkomen, ik ben er nog steeds boos om!

de tsaar in het kattenmandje

Ma Tok pakte me op een mooie dag zomaar op en voordat ik het in de gaten had zat ik in zo'n stom vervoersmandje, waar de katten altijd in gestopt worden als ze naar de dierenarts moeten. 

Wat een belediging, ik, de tsaar van de familie Tok, in een kattenmandje! 

Ik had al eens eerder in zo'n ding gezeten, we gingen toen naar de dierenarts, die een deel van mijn prachtige sporen afknipte. 

Ma Tok kreeg de afgeknipte stukken mee, wat ze ermee gedaan heeft weet ik niet, maar ik denk dat de dierenarts een beetje bang was dat ik zou denken dat hij die stukken had gestolen, zodat hij ervoor zorgde dat ma Tok nu de schuld zou krijgen. Hij was slim, die man, maar ik vond het drie keer niks dat hij me zomaar op die tafel zette om me te

de vorig jaar afgeknipte delen van de sporen van de tsaar

verwonden. Hij deed het goed, dat moet ik toegeven, ik verloor geen druppel bloed, maar toch blijft het een schande dat dat zomaar kan in dit land. 

Na een hele poos wachten in dat kleine mandje nam ma Tok me mee in de auto. Zouden we weer naar die man toegaan? En ja hoor, we kwamen weer in dezelfde wachtkamer terecht, waar we nog even moesten wachten tot we aan de beurt waren. Er zat ook een kat in net zo'n mandje als ik en er was een grote hond, die zomaar op de

de deze keer afgeknipte stukken van de sporen

grond lag, vlakbij mijn mandje. Hij keek naar mij alsof hij me wilde opeten, zodat ik, om me te verdedigen, een luid "Kukelekuuu" liet horen. Daar schrok hij van, hij ging meteen een eindje verderop liggen en de mensen in de wachtkamer begonnen te lachen. Dat was grappig, ik vond het zo lollig dat ik nog maar een keer kraaide, wat weer gelach opleverde. Maar ik ben niet op de wereld om mensen te vermaken, ik ben liever in mijn tuin bij mijn harem. 

de tsaar is weer terug bij zijn harem

Ma Tok zei dat ik niet zoveel herrie moest maken; om haar duidelijk te maken dat ik dat wel zelf uitmaakte kraaide ik nog een paar keer extra lang en hard. Toen we aan de beurt waren werd ik op dezelfde tafel gezet waar ik jaren geleden ook al op had gestaan. En dezelfde man stond al klaar met zijn tangetje. 

Mijn eerste spoor was ingekort voordat ik het in de gaten had, maar ik was vast besloten dat ik de tweede heel zou houden. Ik begon te wriemelen, waarop ma Tok me heel stevig vasthield zodat ik geen kant op kon. En knnappp, daar ging mijn tweede spoor. Er lagen twee prachtige stukken van mij op de tafel, ik keek er met heimwee naar. De dierenarts vroeg of ma Tok ze mee naar huis wilde nemen, maar zij zei dat dat niet hoefde. Nota bene: ze liet die gedeelten van mij zomaar achter op die tafel! Dat had ik niet

weer vertrouwd in de Tok-tuin

van haar verwacht, wat viel me dat van haar tegen. Ik werd weer in het mandje gezet en we gingen terug naar de wachtkamer. De poes in het mandje was verdwenen en de hond ook, die waren vast alweer lekker thuis. Ma Tok zette me in de auto, die intussen héél warm geworden was, ik viel bijna flauw van de hitte. Gelukkig zette ze een raampje open, zodat het wat koeler werd toen we gingen rijden. Eindelijk kwamen we weer bij mijn tuin aan en mocht ik uit dat stomme mandje. Mijn dames waren duidelijk blij dat ik er weer was, ze hadden me erg gemist, kakelden ze. Ik hoop dat ik nooit meer naar die man terug hoef, ik blijf liever met allebei mijn poten, met mooie lange sporen, op de grond staan.

Ma Tok: zoals u kunt zien op de beide foto's van de afgeknipte stukken van de sporen waren ze eerst puntig en nu niet, waaruit blijkt dat de sporen van binnenuit groeien en niet aan de uiteinden, net zoals nagels en haren bij de mens.

Aanwinst voor de filosofie?

Odette:

De rust is weergekeerd in de Tok-tuin, Clasien is helemaal gewend en wij zijn niet meer bang voor aanvallen van katten. 

Angelique

Daarom wilde ik mijn filosofie lessen maar weer eens beginnen. 

Ik keek om mij heen en zag dat Angelique en Yneke samen aan het scharrelen waren. Dat kwam goed uit, zij zijn de enige twee hennen die nog over zijn van mijn klasje. Eigenlijk vind ik twee een beetje weinig, maar wie we er nog bij zouden moeten vragen weet ik niet. Dat was meteen een goede vraag om de les te beginnen. Angelique vroeg of het een hen moest zijn die al lang in onze tuin woonde. Yneke vond dat niet per se nodig en ik eigenlijk ook niet, het gaat meer om het denkvermogen van de betreffende kip. 

"Dan zou ik Clasien willen voorstellen," kakelde Angelique. 

Daar keek ik vreemd van op, ik wist niet dat die twee zo bevriend waren

Yneke

geworden in de korte tijd dat eerstgenoemde hier woont. 

Omdat ik Clasien nog niet goed ken stelde ik voor om haar aan een geschiktheidsonderzoek te onderwerpen, waarop Angelique kakelde dat we een beetje voorzichtig met haar moesten zijn omdat ze nogal veel heeft meegemaakt. Daarmee toonde zij aan dat ze echt diep nadenkt over de dingen en dat ze dus een zeer goede opvolgster van mij zou kunnen worden. Ik beloofde haar dat ik Clasien met fluwelen pootschoentjes zou aanpakken en daarmee was ze gerustgesteld. We kakelden nog wat door over verschillende onderwerpen en toen vond ik het wel genoeg voor een

Odette en Clasien

eerste les na zo'n lange tijd vakantie. Ik stapte op Clasien af en vroeg haar hoe het haar beviel hier in de tuin. "P-p-prima," kakelde ze.

Ik had nog niet eerder gemerkt dat zij stotterde, ik besloot er geen aandacht aan te schenken en gewoon door te vragen. 

"Heb je al eerder in een tuin gewoond, of alleen maar in een schuur?" vroeg ik. "Alleen m-m-maar in een s-s-schuur," kakelde de bruine dame. Ze had het niet fijn gehad in die schuur, dat begreep ik wel en ik had meteen medelijden met haar. 

Nu weet ik dat veel kippen het niet fijn vinden om als zielig te worden gezien, dus ik deed net alsof ik niet in de gaten had dat ze stotterde. 

Ze keek me een beetje bevreemd aan, maar kakelde wel door op de vragen die ik haar stelde. 

Ze leek me niet echt de slimste, maar omdat Angelique haar graag bij de

Clasien gaat de lessen filosofie volgen

les wilde hebben vroeg ik haar of ze daar zin in had. Ze keek bedenkelijk en kakelde of ze daar even over mocht nadenken. "Natuurlijk," kakelde ik, "Angelique is ook lid van de filosofie-club en zij zou het fijn vinden als je erbij zou komen." Hierop klaarde haar gezicht op; ze wilde weten wie er nog meer bij de lessen aanwezig waren en toen ik antwoordde dat Yneke er ook bij hoorde werd ze wat enthousiaster. "D-d-dan w-w-wil ik er w-w-wel g-g-graag b-b-bij h-h-horen," kakelde ze en zo werd besloten dat de filosofie lessen voortaan door mij gegeven zouden worden aan Angelique, Willeke en Clasien. 

Odette is wel oud maar ze ziet er nog goed uit

Het stelde mij gerust dat er nu weer drie kandidaten waren om mij op te volgen als ik er niet meer zou zijn. Ik voel me nog steeds goed, maar ik ben al veertien jaar, dus het is best mogelijk dat ik er over niet al te lange tijd niet meer ben. 

De opvolgers zijn in elk geval weer op volle sterkte aanwezig, morgen beginnen we met de nieuwe lessen, dan zullen we zien hoe Clasien zich handhaaft tussen de denkers.

Ik moet eerlijk kakelen dat ik niet denk dat ze veel zal bijdragen, maar je kunt je aardig verkijken op iemands intelligentie, dus we wachten het maar rustig af.

Het verhaal van Clasien (2)

Clasien:

De tweede keer dat ma Tok mij losliet had ik besloten om gewoon mezelf te zijn.

Wendy en Angelique zijn elke morgen al vroeg in de tuin

Ik ging nu dus heel bescheiden de tuin in en liep niet direct op iets lekkers af. Nee, ik wachtte tot iedereen genoeg had gesnoept en toen bleek dat er nog heel veel lekkers over was voor mij. Wendy en Angelique, die ik wat beter kende omdat zij elke morgen vroeg door de tuin scharrelden als de anderen nog sliepen, kakelden dat ik het nu veel beter deed dan de eerste keer. 

Toen ik hen mijn verhaal vertelde zag ik dat zij het begrepen, vooral Angelique is een erg lief kipje, zij kwam me als troost een lekker wormpje brengen, dat nog in de tuin had gelegen van de vorige dag. Toen iedereen weer buiten was kwam de tsaar, zoals het haantje

de tsaar heeft Clasien geaccepteerd

heet, op mij af en hij maakte een dansje voor me. Ik begreep dat hij mij nu had geaccepteerd als één van zijn hennen en ik bleef de hele dag dicht bij hem in de buurt. 

De enorme kip, die Xena heet, beschermde mij tegen Quinoa, het hennetje dat ik als eerste had aangevallen. Quinoa is geloof ik nog steeds een beetje boos op mij. Toen ik dit aan Angelique vertelde kakelde die dat ik me daar niets van moest aantrekken omdat Quinoa nogal snel op haar teentjes getrapt is; zij denkt dat ze een streepje vóór heeft op iedereen omdat zij een dochter is van de tsaar, maar dat is onzin, iedereen is hier gelijk in de tuin. 

Clasien is een beetje droevig vanwege haar gestotter

Dat was heel fijn om te horen, dat was anders dan ik gewend was. Angelique vroeg of ze een heel onbescheiden vraag aan mij mocht stellen, waarop ik natuurlijk volsnavelig "J-j-ja" antwoordde. Ze wilde graag weten of ik altijd had gestotterd, of dat dat kwam omdat ik een beetje verlegen was. "D-d-dat w-w-weet ik eigenlijk n-n-niet," kakelde ik en ik werd een beetje droevig omdat ik nu begreep dat iedereen mijn gebrek gehoord zou hebben. Ik had nog even gedacht dat ik het me verbeeldde, maar nu wist ik dat het echt zo was. 

"Het geeft niks hoor," kakelde Angelique, "ik vind je even lief, of je nu stottert of niet. En misschien komt het wel door het moeilijke leven dat je hebt gehad, dan zou

Angelique troost Clasien met wijze woorden

het best kunnen dat het hier in de tuin over gaat." 

"Z-z-zou j-j-je d-d-dat echt d-d-denken?" vroeg ik. Angelique kakelde dat zij het niet zeker wist, maar dat het best zou kunnen. 

Als dat toch eens zou gebeuren, wat zou ik dan gelukkig zijn! 

Nadat ik een aantal nachten alleen had geslapen in Soestdijk zei ma Tok tegen me dat ze dat helemaal niet gezellig vond voor mij. Ze pakte me pardoes op en zette me in het Tok-huis tussen de anderen op de stok. 

Ik vond het eerst een beetje eng, maar toen iedereen het gewoon accepteerde alsof het altijd zo was

Clasien (rechts) in het Tok-huis op stok

geweest begon ik ervan te genieten. 

Het was inderdaad veel gezelliger zo met zijn allen bij elkaar te slapen, ik hoorde de geluiden van de andere kippen, dat gaf me een veilig gevoel. 

De volgende avond durfde ik nog niet zelf het huis binnen te gaan, ma Tok pakte me weer op en zette me weer binnen. 

En nu ga ik al uit mezelf mee naar binnen als de anderen dat doen, zodat ik er helemaal bij hoor. 

Het verhaal van Clasien (1)

Clasien:

Ik heb de laatste maanden heel veel meegemaakt, zoveel dat ik mijn vroegere leven bijna ben vergeten. 

Clasien in haar mandje

En dat vind ik niet erg, want zo fijn was dat leven niet. Ik zat opgesloten in een heel grote schuur met héél veel kippen en het enige wat we moesten doen was zoveel mogelijk eieren leggen. We kregen wel eten en drinken, anders zouden er geen eieren komen, maar omdat ik niet van de bazige soort was kreeg ik vaak het allerlaatste restje dat overbleef als iedereen genoeg had gegeten. Daardoor werd ik mager en legde ik niet zoveel eieren. Op een dag werden we allemaal gevangen en in kratten gepropt, maar toen behoorde ik tot de gelukkigen die niet in een grote auto werden gezet, maar ik mocht met iemand mee die mij en nog een aantal kippen in haar tuin zette. Dat was geweldig! 

Clasien in het nachthok van Soestdijk

Het was alleen jammer dat ik hier ook door iedereen werd gepikt, zodat ik in een apart hokje moest wonen. Dat was wel lekker rustig en veilig, maar ik had liever wat meer ruimte gehad. 

En die kreeg ik toen ik door iemand werd opgehaald. Eerst werd mijn ruimte nog veel kleiner, ik werd in een mandje gezet en met een auto naar mijn nieuwe woonplaats gebracht. Daar kreeg ik een groot hok met een enorme ren ervoor, helemaal voor mij alleen. 

Ik zag wel een heleboel andere kippen en ook een haantje, maar die konden niet bij mij komen om me te pikken. Die anderen liepen door de hele tuin te scharrelen, dat wilde ik ook wel, maar we moesten eerst aan elkaar wennen zei de vrouw die me had opgehaald. 

heel veel lekkers in de tuin

Later hoorde ik dat zij ma Tok werd genoemd. Ze gaf mij ook een naam: Clasien Tok, best een chique naam voor zo'n eenvoudige hen als ik. 

Na een aantal dagen zette deze ma Tok de deur van mijn ren open en toen zag ik dat er een heleboel lekkers in de tuin lag. Daar wilde ik ook graag van mee-snoepen, dus ik stapte de tuin in. Eerst ging het allemaal goed, ik pikte lekker in de slablaadjes, die overal lagen. Maar toen de anderen in de gaten kregen dat ik los was kwamen ze op me afrennen. Omdat ik bang was dat ik voortaan weer als allerlaatste aan de beurt zou komen ging ik in de aanval. Dat is de beste verdediging, heb ik wel eens gehoord. 

Een grijs kipje, dat Quinoa heette,

Clasien in de aanval

vond dat ik niet zo'n hoge toon
mocht aanslaan als nieuweling en zij begon tegen me op te springen. Daarop kwam het haantje naar ons toe en hij kakelde dat wij ons niet zo moesten aanstellen. 

"Oei," dacht ik, "nu moet ik meteen maar laten zien dat ik niet de onderste in de pikorde wil zijn," en ik liep dreigend op hem af. 

Maar hij had een scherpe snavel, waarmee hij me in mijn lelletje pikte. Daar schrok ik van en ma Tok, die het bloed zag, tilde me op en zette me weer in de ren. 

Had ik de verkeerde tactiek toegepast? 

Had ik me toch wat bescheidener moeten opstellen? 

weer in de ren na de eerste mislukte poging

Ik besloot het allemaal maar even af te wachten en als ik nog een kans zou krijgen zou ik me vriendelijker gedragen. 

Zouden ze begrijpen dat het mijn angst was geweest die me zo brutaal had gemaakt? 

Ik hoopte het van harte, want die tuin zag er zó aanlokkelijk uit met allemaal schaduw- en zonneplekjes, een enorme struik en een echt zandbad in een autoband, het leek wel een paradijs!

 

de paradijselijke tuin, gezien vanuit de ren van Clasien

Timide legkip?

Tsaar Nikolaas:

Ma Tok heeft mij gewoon voor een voldongen feit gezet. 

Clasien nog achter het gaas van  de ren

Dat doet ze nou altijd! 

Ik had net verkondigd dat ik mijn poten vol had aan de overgebleven hennen hier in de tuin, haalt ze er toch weer één bij. 

En wat voor één! 

Het zou een timide kip zijn, nou, dat viel vies tegen. Ma Tok had haar eerst een aantal dagen in Soestdijk opgesloten, met onze schuilren ervoor, zodat ze wat meer ruimte zou hebben. Toen het mooi weer was dacht ma Tok dat ze Clasien, zo heet de nieuwe, wel los kon laten bij ons als zij erbij ging zitten. Ze gaf ons heel veel lekkers, daar was niks mis mee natuurlijk, maar toen deed ze de deur van de ren open. 

Clasien en Quinoa

Komt Clasien meteen de tuin in om haar deel van het lekkers op te eisen, terwijl er in haar ren ook een hele voorraad lag. 

Ik had eerst niet in de gaten dat ze los was, maar toen ik Quinoa boos hoorde schreeuwen keek ik om en zag ik dat zij met Clasien aan het vechten was om een blaadje sla. 

Ik ging erop af en kakelde dat er voor iedereen genoeg was en dat ze zich niet zo moesten aanstellen: komt me die Clasien gewoon op mij afstormen om een potje matten! 

De brutaliteit! 

En dat terwijl wij ons allemaal zo netjes aan haar hadden voorgesteld. 

Clasien komt op de tsaar af

Ma Tok kwam tussenbeide, maar toen had ik haar lekker al in haar verwaande lelletje gepikt. Ma Tok zag bloed en ze sloot Clasien weer op met de verzuchting dat het kennelijk te vroeg was geweest om haar al los te laten. 

Zo zat Clasien weer een poosje in haar hok met de ren en wij gingen weer lekker onze gang in de tuin. 

Maar natuurlijk was het niet de bedoeling dat de nieuwe hen opgesloten zou blijven, dus ma Tok deed een tweede poging om haar los te laten. 

Gelukkig gedroeg ze zich toen wat bescheidener, ze kwam zelfs

de tsaar danst om Clasien heen

voorzichtig naar mij toe om echt van dichtbij kennis te maken. 

Ik heb een dansje voor haar gemaakt en toen was alles in orde. Ze bleef een beetje bij me in de buurt, vooral toen Quinoa achter haar aan begon te lopen. Gelukkig kwam Xena met haar grote lijf tussen mijn dochter en de nieuwe dame staan, zodat er geen sprake kon zijn van een aanvaring. 

Die avond gingen we allemaal rustig op stok en Clasien ging in het nachthok van Soestdijk slapen. 

En de dagen daarna was ze helemaal geaccepteerd door iedereen, zodat ze nu een volwaardig lid is van de familie Tok.

Geen geheim meer

Angelique:

De hele tuin was verbouwd en ik weet nu ook waarom.

de nieuwe geredde legkip in Soestdijk

Het blijkt dat Xena er al van wist, maar ze heeft het goed geheim gehouden. 

En nu wilt u natuurlijk weten wat er is gebeurd nadat de ren voor Soestdijk werd gezet en alle deuren werden gesloten. Wel, dat zal ik u vertellen. 

We hebben een nieuw familielid mogen verwelkomen in de Tok-tuin. Ze woont voorlopig in Soestdijk, omdat wij aan elkaar moeten wennen, anders wordt het hommeles, zei ma Tok. Nu ben ik van nature nogal zachtaardig, maar er lopen hier ook een paar haaibaaien rond, ik zal geen namen noemen, misschien weet u wel wie ik bedoel. 

De nieuwe kip is een zogenaamde "geredde legkip", zoals er al heel wat hier hebben gewoond om hun laatste jaren nog echt kip te mogen zijn. Ze heeft in een heel groot hok gewoond met heel veel andere kippen, ze hadden allemaal maar weinig ruimte en daardoor zijn ze elkaar gaan pikken.

ze is nog best mager

Deze dame was al vijf weken in een opvang geweest, maar omdat ze nogal timide is werd ze daar ook steeds gepikt. Tijd voor een nieuwe plek dus en die plek heeft ze hier gekregen bij ons. 

Ze is best mager en ook nog een beetje kaal. Bovendien ziet ze wel erg bleek, zei ma Tok, waarvoor ze nu vitamientjes door haar drinkwater krijgt. Ze wordt ook verwend met eivoer om aan te sterken en omdat ma Tok hoorde van haar vorige verzorgster dat ze gek is op groene blaadjes heeft ze ook een paar blaadjes sla gekregen. Wij mochten de rest van de krop opeten, nou, dat ging er wel in! 

De eerste dag lieten we haar met rust, maar de tweede dag, toen alleen Wendy en ik nog maar in de tuin scharrelden, ben ik naar de ren toegestapt en omdat de nieuwe hen nogal droevig keek heb ik aan haar gevraagd hoe ma Tok haar had genoemd en toen kakelde ze heel verlegen "C-C-Clasien T-T-Tok." 

Angelique in gesprek met Clasien

Ik kakelde dat ze het hier heel goed ging hebben, waarop ze een beetje vrolijker werd. "Moest je lang in de auto zitten bij ma Tok?" vroeg ik. "N-N-Niet zo h-h-heel l-l-lang," antwoordde ze. 

Ik weet niet of ze stottert omdat ze zich hier nog onwennig voelt of dat ze dat altijd heeft gedaan. Dat zullen we wel merken als ze hier een poosje is. Ik vond het niet aardig om het aan haar te vragen. Toen de rest van de familie uit het Tok-huis werd gelaten kwamen ze allemaal bij de ren staan om kennis te maken. Clasien vond het best spannend, dat zag ik wel, maar toen de tsaar zich aan haar voorstelde kakelde ze dapper dat ze C-C-Clasien heette. 

Ze werd hartelijk welkom geheten

iedereen komt kennismaken met Clasien

door Nikolaas en ook door alle anderen, die zich één voor één kwamen voorstellen. 

Wendy en ik hadden dat al gedaan, dus toen ma Tok lekkers voor ons ging strooien waren wij daar als eersten bij. Clasien kreeg ook wormpjes in haar ren, ze viel erop aan alsof ze grote honger had, terwijl wij toch duidelijk hadden gezien dat ma Tok een volle voerbak in haar nachthok had gezet. 

Misschien moet ze er nog aan wennen dat er hier altijd genoeg is voor iedereen, ook voor de verlegen hennen, nou, dat gaat vast helemaal goed komen.

Verbouwing in de Tok-tuin

Xena:

Ik ben weer eieren aan het leggen. 

Xena bij de kleintjes in het Tok-huis

Ma Tok prees mij uitbundig toen zij mijn eerste ei sinds lange tijd onder Quinoa vandaan haalde. 

Ik moet zeggen dat ik zelf ook een beetje verbaasd was dat er weer een ei kwam; dat betekent dat het leven doorgaat, ook al is Xandra er niet meer. 

Ik ben nu helemaal gewend aan het slapen bij de kleintjes in het Tok-huis, het lijkt net alsof het nooit anders is geweest, behalve als ik vlakbij Soestdijk loop, dan denk ik er nog aan dat ik vroeger daar sliep met mijn beste vriendin. 

Ma Tok is trouwens bezig geweest in Soestdijk, ze had het nachthok al helemaal schoongemaakt, maar nu

Soestdijk is helemaal klaar, maar waarvoor?

ging ze ook de grote oude ren ervoor zetten. Dat kostte heel wat moeite, eerst moest het water van het plastic afgeschept worden. Dat plastic is de geïmproviseerde dakbedekking van de ren, ma Tok heeft dat een hele poos geleden over de ren gespannen om te verhinderen dat alles daarin nat wordt als het regent. Omdat het plastic plat ligt blijft er altijd water op staan. Dat is niet erg, maar om het hele geval te verslepen moet het water eraf, anders is de ren veel te zwaar voor ma Tok. Eigenlijk wil ze een nieuwe ren met een goed dak hebben, zei ma Tok tegen mij, maar dat kost nogal wat geld en met deze oplossing gaat het ook nog wel even. 

de ren op zijn oude plek

Wij vinden het niet erg dat het er niet zo mooi uitziet, als het maar droog is zijn we tevreden. We schuilen altijd in de ren als het regent, dus toen er weer eens een flinke bui naar beneden kwam renden we naar de ren, maar die stond niet meer op zijn oude plek. Gelukkig vonden we hem snel voor Soestdijk, zodat we toch nog droog konden zitten. 

de tsaar wil weten waarom de ren is verplaatst

De tsaar kakelde of iemand wist waarom de ren was verplaatst, maar dat was bij geen van ons bekend. We zouden moeten afwachten wat er verder zou gaan gebeuren. 

De volgende dag ging ma Tok een etensbak vullen met voer uit de grote ton in het Tok-huis. Die volle bak werd in het nachthok van Soestdijk gezet. In de ren kwam een drinkbak met fris water te staan en toen deed ma Tok alle deuren van het paleis dicht, ook de deur van de ren. 

Ze glimlachte de hele tijd. 

Xena bewaart haar geheimpje goed

Wij begrepen niet waarom ze zo blij keek, tot ik me herinnerde wat zij
een poos geleden tegen mij had gezegd. 

Omdat het een geheimpje was kakelde ik het niet door aan de andere kippen, ik hield mijn snavel stijf dicht. 

Ik keek naar ma Tok en toen zij naar mij knipoogde begreep ik dat het er nu van komen ging, wat zij had beloofd. 

Wat dat is? 

Dat vertel ik u niet, dat leest en ziet u volgende week wel.

Boos

Annette:

Ik ben boos op ma Tok.

Annette is boos op ma Tok

Waarom moest ze zo nodig terugkomen van haar vakantie terwijl wij onze eitjes nog niet hadden uitgebroed? Ze zei dat er niets in de eitjes aan het groeien was, maar ik weet niet of ik dat zomaar geloof. En misschien hadden we er gewoon nog niet lang genoeg op gezeten. 

Nu is onze kans weer verkeken. Quinoa en Trui willen het stiekem gaan proberen, maar ik heb de moed opgegeven. Ma Tok heeft het toch in de gaten en dan zit je voor niks hele dagen stil in het Tok-huis.

Quinoa en Trui willen stiekem gaan broeden

Ik loop dus weer gewoon lekker door de tuin te scharrelen. Als ma Tok onze deur komt opendoen gaat iedereen naar buiten en zo kan zij dan alle eitjes, die in de bodembedekking liggen, oprapen en meenemen naar de grote schuur. Ja, zo komt er natuurlijk helemaal niets van broeden. Ik hoorde Quinoa en Trui tegen elkaar kakelen om op eitjes te gaan zitten in het Loo, maar dat heeft ma Tok natuurlijk meteen door, dan zitten er minder kippen in het Tok-huis als zij ons komt tellen in de avond. 

links ei van Xena, rechts van een andere kip

We gaan uit protest nog wel elke avond met ons drieën achterin het Tok-huis zitten in de bodembedekking en niet op de stok, maar dat kan ma Tok niets schelen, ze lacht ons gewoon uit! 

Stom mens! 

En net nu Xena weer voor het eerst een ei heeft gelegd. Zo'n prachtig enorm ei, dat Trui meteen onder zich schoof om het warm te houden. Ma Tok heeft dat ei ook weggehaald uit ons huis, terwijl ik denk dat daar een heel groot sterk kuiken uit zou kunnen komen. Odette kakelde dat dat vast niet zou gebeuren, omdat de tsaar te klein is voor Xena, hij zou haar nooit kunnen bevruchten, maar ik weet dat nog niet zo zeker. Als zij gaat liggen en hij gaat achter haar staan moet het best mogelijk zijn. 

Maar ja, die kans is ook weer

de tsaar vindt broeden ook geen goed idee

voorbij, het ei ligt nu in de grote schuur koud te worden. 

Ik hoop dat ma Tok snel weer op vakantie gaat en dan voor een hele tijd, lang genoeg om kuikens uit te broeden, dan zetten we haar gewoon voor een voldongen feit. 

De tsaar kakelde tegen ons dat hij het eens was met ma Tok, hij heeft zijn vleugels vol aan ons, eigenlijk had hij teveel hennen onder zich voordat poes Luna zo wreed tekeer ging hier. 

Hoe kan hij dat nu kakelen? Hij hoort zijn hennen te steunen als dat nodig is en dat is nu aan de orde. Gaat hij gewoon heulen met de vijand! 

Trui is geschokt door Annette's opmerking

Toen ik dit tegen Trui kakelde schrok zij. "Noem je ma Tok nu de vijand?" kakelde ze en toen schrok ik ook. 

Hoe had dit zover kunnen komen? 

Ik kakelde maar gauw dat dat een vergissing was geweest en dat ik in mijn boosheid wel eens dingen uitkraamde die ik niet echt meende, waarop Trui me vreemd aankeek. 

"Ik hoop dat je dit inderdaad niet meende, anders moet ik het gaan melden aan Nikolaas en dat doe ik liever niet," kakelde ze. 

Oei, die had ik niet zien aankomen. 

Ik hoop dat ik Trui duidelijk heb gemaakt dat ik ma Tok niet als de vijand zie, maar dat ik gewoon boos was geweest, anders gaat dit muisje nog een staartje hebbben.

 

Te korte vakantie?

Trui:

Ze is er weer hoor, ma Tok.

Annette is broeds

Eigenlijk is ze te vroeg terug gekomen naar mijn zin en Annette en Quinoa zijn dat met mij eens. 

U zult nu zeggen: "Hoe kan dat nou, het is  toch altijd fijn als alles weer normaal is in de Tok-tuin?" 

Wel, dat zal ik u veerfijn uit de doeken doen.

Annette begon ermee, waarna Quinoa zich bij haar aansloot en daarna volgde ik hun voorbeeld. Waarmee? 

Met broeden! 

Ma Tok had gezegd  dat dat deze zomer niet ging gebeuren, maar nu ze er niet was zagen wij onze kans schoon. Annette zat nog maar een

Quinoa is ook broeds

paar uur op twee eitjes, die ze had gekregen van Lisa en Linda, toen mevrouw Anna Marie, die voor ons zorgde tijdens de afwezigheid van ma Tok, bezorgd aan haar vroeg of ze niet lekker was. Natuurlijk kakelde Annette niets terug, ze bleef stil zitten. Mevrouw Anna Marie stuurde een berichtje met een foto naar ma Tok in het verre land waar zij op vakantie was en ma Tok stelde haar gerust:

Trui voegt zich bij de 2 andere broedsters

"Annetje is broeds, ze is niet ziek. Waarschijnlijk liggen er eitjes onder haar, die houdt ze warm. Geef haar maar wat wormpjes voor haar snavel, dan komt het wel goed." Annette genoot van de wormpjes en broedde lekker verder. Nu is het zo dat, als er één hen broeds is, er vaak meer volgen. En ja hoor, Quinoa kroop in een hoekje en wachtte geduldig tot er ook voor haar een eitje beschikbaar was. En toen kon ik het opeens ook voelen, die neiging om eitjes warm te gaan houden tot er kuikentjes uit zouden komen. Ik ging naast Quinoa zitten, voor de gezelligheid, want broeden duurt lang, wel één-en-twintig dagen! Ik kreeg ook een eitje, ik weet niet meer van wie,

met z'n 3-en broeden, zo gezellig!

dus nu zaten we met ons drieën op het plateau van het Tok-huis. Mevrouw Anna Marie zorgde goed voor ons, ze gaf ons elke morgen wormpjes voor onze snavel en ze zette ook een bakje met water bij ons neer. Dat bakje stond daar nog maar net toen Xena het met haar lompe poten omver liep. Dat vonden we niet erg, we hadden toch geen dorst. Het was best gezellig zo met ons drieën, we vroegen ons al af wie de volgende zou zijn die kwam broeden. 

Maar toen kwam ma Tok weer thuis en ze lachte toen ze ons zag. "Morgen zal ik kijken of er kuikentjes aan het groeien zijn in jullie eitjes," zei ze toen ze onze deur sloot in de avond. 

Die nacht waren Annette, Quinoa en

het omgeschopte drinkbakje bij Annette

ik best een beetje zenuwachtig, zou er al iets in onze eitjes te zien zijn? De volgende morgen haalde ma Tok ze voorzichtig onder ons vandaan en ze liep ermee naar de grote schuur. Een poosje later kwam ze terug, ze keek een beetje bedroefd. "Geen één van jullie eitjes was bevrucht," zei ze en ze tilde ons één voor één naar buiten. Wij waren erg teleurgesteld, maar ik had gezien dat ma Tok niet blij was geweest toen ze ons kwam vertellen dat er geen kuikens op komst waren. Zou ze het dan toch stiekem wel gehoopt hebben? 

Wij, de drie broedsters, hebben nu afgesproken dat we nog een poging gaan wagen. Hoe we dat gaan organiseren weten we nog niet, heeft iemand van u, lezers, soms een idee? Dan horen wij het graag.

Ma Tok: met dank aan mevrouw Anna Marie voor een deel van de foto's.