In memoriam: Yvonne

Yvonne kwam bij ons samen met haar beste vriendin Yvette.

Vera en Vita met Yvonne en Yvette

Zij waren gered van de slacht door de stichting Red een legkip en ze logeerden bij mevrouw Angelique op haar paardjes-boerderij.
Vera en Vita, de twee bruine legkippen, woonden toen ook nog in de Tok-tuin, zodat ze meteen bij aankomst al wat aanspraak hadden aan lotgenoten.
Het was toen 2015 en de twee grote witte dames waren een jaar of twee, zodat ze volgens de eierboer hun beste legtijd hadden gehad en dus plaats moesten maken voor nieuwe jonge leghennen.
Bij mevrouw Angelique waren ze al een beetje bijgekomen van hun nare tijd, maar ze werden helemaal

Yvonne en Yvette in de ren van Soestdijk

blij van hun hok in de Tok-tuin, dat voor hen alleen was.
Ze wisten toen nog niet eens dat het eigenlijk een paleis was waar ze nu in woonden, dat ontdekten ze later pas.
Yvonne was de bescheidenste van de twee, Yvette was meteen al wat feller en dat is zo gebleven.


Toen ze hier net waren aangekomen hebben ze met de beide toen nog levende Geertruien

wijlen de 2 Geertruien

een geintje uitgehaald.
De Geertruitjes hadden bedacht dat de beide witte legkippen eigenlijk bruin waren, maar dat ze bleek waren door bloedarmoede.
De bruine kippen van de familie waren blij dat er meer bruine kippen bij waren gekomen, de witten daarentegen waren teleurgesteld omdat zij hadden gerekend op vermeerdering van hun kleur in de tuin.

Ook hadden de twee Geertruien een keer de bruine eieren van Vera en Vita vervangen door witte van Yvonne en Yvette, wat grote consternatie opleverde.

En ze hebben een tijd gehad dat ze de kleintjes in hun kammetjes pikten, toen moesten ze van ma Tok

Yvonne en Yvette met hun voetbal

een poosje in Soestdijk wonen, ter bescherming van de kleintjes.
Ze kregen toen een extra lange ren en een speelbal van ma Tok.
Daar zaten zaadjes in, die eruit kwamen als ze ermee gingen rollen. Later sliepen ze alleen in Soestdijk en liepen ze overdag door de tuin, dat ging toen ook weer goed.

En weet u nog van de Olympische kippenspelen?
Toen wilden Daantje en Dirkje een grapje uithalen, maar Yvonne en Yvette waren de twee boefjes te slim af.
U kunt dit verhaal lezen in "Olympische spelen" van maart 2018.

Yvonne met haar verlamde voet

Van de laatste tijd van Yvonne's leven bent u vast op de hoogte, hoe zij op een morgen niet meer op haar ene poot kon staan, haar bezoek aan de dierenarts en haar alleen wonen in een privé-hokje in de Tok-tuin.
Het ging eigenlijk best goed met haar, tot de dag waarop ik haar poot opnieuw verbond omdat de huid wat was afgeschaafd door het onnatuurlijke lopen dat ze deed. Ik had haar voet schoongemaakt en gezalfd, er een mooi verbandje omheen gedaan en ze zat nog even op mijn schoot toen ze plotseling raar begon te snurken en met haar

de familie bij het graf van Yvonne

poten te trekken.
Het leek wel op een epileptische aanval.
Ze werd helemaal slap en haar ogen vielen dicht.
Ik bleef nog even met haar op schoot zitten, maar ik wist al dat dit het einde betekende van Yvonne.
Ik heb haar in de Tok-tuin begraven.

Vaarwel, lieve Yvonne, je was een mooie goede hen.
We zullen je niet vergeten.

Droevig bericht

Ma Tok:

Op mij rust de droevige plicht u mee te delen dat onze mooie lieve Yvonne toch nog plotseling is overleden.
Op vrijdag kunt u haar in memoriam lezen.

Wie niet sterk is moet ... eh ... brutaal zijn

Hannah:

Op de foto hierboven ziet u mij een heerlijk meelwormpje verschalken.
Wat zijn die dingen toch vreselijk lekker!

kleine Hannah heeft een wormpje van Jenny afgepikt

Soms moet ik echt een beetje brutaal zijn om er flink wat van te bemachtigen.
Dat is vooral zo sinds die groten met hun drieën zijn, zij duwen ons, de kleintjes, gewoon opzij als zij ze willen wegsnaaien voor onze snaveltjes.
Zij zijn brutaal, nou, dan mag ik het ook zijn. Zo is het toch?
Ik heb Jenny, die nieuwe grote, pas in haar poot gepikt toen ze MIJN wormpje wilde oppikken.
Daar had ze niet van terug, dat zag ze echt niet aankomen, haha.
Nu kijkt ze wel uit om aan mijn lekkers te komen.
Zo zie je maar, je hoeft helemaal niet groot te zijn om aan je trekken te komen, alleen een beetje ... eh ... bijdepoot.
Letterlijk in dit geval, hihihi. Yvonne en Yvette durf ik niet te

LazaRus houdt toezicht op de eerlijke verdeling van het lekkers

pikken, die zijn hier al zo lang, die staan in de pikorde ver boven mij. Yvonne is nu gehandicapt door haar lamme poot, dus die val ik sowieso niet aan, dat zou gemeen zijn.
Wie dat toch doet is Jenny, die duwt Yvonne gewoon opzij als zij net met veel pijn en moeite bij een wormpje is aangekomen met haar ene nog werkende poot.
Ik heb aan LazaRus gevraagd of hij erop wil letten dat ieder haar deel krijgt. Hij doet zijn best, antwoordde hij, maar hij kan niet overal tegelijk zijn in de tuin.
Tja, daar heeft hij gelijk in. Misschien wordt het toch tijd voor een hulphaantje.
Of zou dat weer vechten worden?

Anne C toen hij verhuisde naar Stolwijk

Met wie, vraagt u?
Met de buurvrouw?
Die ken ik niet, nee, ik bedoel de hanen onderling.
Net zoals gebeurd schijnt te zijn met een eerdere hulphaan, Anne C heette hij geloof ik. Hij maakte het zo bont dat ma Tok hem naar Stolwijk moest brengen, waar hij een eigen harem kon beginnen. Misschien een héél klein haantje dan?
Een zijdehoen-haan is ook geen optie, dat hebben we gezien toen Iona hier was, ons "broertje" zou je kunnen zeggen. Weet u het nog? Hoe Iona de hele dag liep te kraaien, totdat zelfs ma Tok het teveel vond worden.

Iona

Niet voor zichzelf, maar voor de buurt. Iona moest toen ook verhuizen naar Stolwijk.
Zou het daar fijn zijn?
Ik ben er nog nooit geweest, maar mijn eitje schijnt daar vandaan gekomen te zijn. Daar weet ik natuurlijk niets meer van, ik zat toen nog in dat eitje en dus kon ik niets zien.
Pa en ma Tok gaan er graag naartoe, ze kijken altijd blij als ze weer terug komen met hun auto boordevol eten en snoep voor ons.
Ik denk dat het daar een soort van kippen-hemel is, waar een eindeloze overvloed van eten en lekkers is.
Of ik er ook naartoe zou willen?
Nee hoor, ik blijf liever in onze vertrouwde Tok-tuin, waar ik precies de weg weet en ik iedereen ken. En waar ik samen met Inge heerlijk in de bodembedekking van ons Tok-huis kan zitten, al of niet op een eitje.

Ik zou wel gek zijn als ik hier weg zou willen. Nee hoor, ik blijf mijn leven lang in de Tok-tuin!

Familiehoofd

LazaRus:

Het wordt tijd dat ik weer eens aan het woord kom.
Er wordt de laatste tijd alleen maar over ziekte gekakeld hier, daar wordt een haan niet vrolijk van. En een lezer vast ook niet.
Ik zal u even kort op de hoogte stellen van onze ziekenboeg en dan gaan we weer eens iets vrolijkers aanpakken.

de kam van Jenny, die nog niet helemaal mooi rood is

De kam van Jenny is weer redelijk rood geworden, maar ma Tok is nog niet tevreden, dus ze krijgt nog een kuurtje paracetamol.
Zij (Jenny, niet ma Tok) paradeert regelmatig voor mij langs en dan kukel ik naar haar dat ze heel mooi is met haar bruine veren en haar rode kam.
Zij haalt haar snavel op voor mij, nou, dat moet ze zelf weten, als ze verder maar gehoorzaam is.
En gelukkig is dat zo.

Ma Tok heeft een filmpje van Yvonne naar de kippendokter gestuurd, waarop te zien was hoe zij "liep" en te horen hoe ze kakelde.
Hieronder kunt u dat zelf ook zien en horen.

Yvonne met haar klauwtjes-poot

De dokter vond dat ze klonk als een gezonde kip en dat ze er ook goed uitzag.
De poot heeft een technisch defect en daar is niets aan te doen, daar moet ze mee leren leven. Ze zal steeds handiger worden in het lopen met maar één poot en verder kan ze er oud mee worden.
Ma Tok laat Yvonne nu tegelijk met ons in de tuin scharrelen en na een uurtje zet ze haar weer in haar hokje om uit te rusten.
Dan mogen Jenny en Yvette weer in de tuin bij ons.

Dan wil ik het even hebben over Hannah en Inge. Die twee zijdehoentjes zijn allebei broeds.

Hannah en Inge

Ik heb al tegen ze gezegd dat het daar nu absoluut geen goede tijd voor is, zo midden in de winter; er kan nog een hoop kou komen en wat moeten die kleine kuikens dan? De hele dag onder hun moeders dons zitten zeker? Dat is toch geen leven voor zo'n ukkie, die moet fijn buiten kunnen rennen en flink eten om groot te groeien.
Ma Tok zet de twee dametjes elke dag buiten, zodat ze in elk geval hun pootjes strekken en wat eten. En Pippa, die zelf toch ook vaak broeds is, heeft gezegd dat ze op moeten houden zich zo aan te stellen.

groot ei Yvette

Yvette legt trouwens nu en dan weer een groot wit ei.
Jenny is nog niet aan de leg, maar dat zal vast wel een keer komen. Van de kleine kipjes zijn er ook minstens twee die wel eens een eitje in het nacht-gedeelte van ons Tok-huis leggen, waar Hannah en Inge dan meteen dankbaar misbruik van maken door erop te gaan zitten "broeden".
Ma Tok haalt ze elke dag weg, anders zouden er nog echt kuikentjes kunnen ontstaan in die eitjes.

de sterk-ruikende olie, waar muizen niet van houden

Ma Tok heeft ons huis een paar weken geleden helemaal schoongemaakt, dat heeft Yvette al verteld.
Ze heeft niet alleen de muizengaatjes dichtgestopt, ze druppelt nu en dan ook heel sterk ruikend spul in ons huis; ik vind het lekker fris ruiken, maar het schijnt dat muizen het vreselijk smerig vinden.
Ik hoop dat we nu van die beestjes af zijn, want het was best onrustig als ze de hele nacht onder de zitstokken aan het rennen waren.
Ze deden tikkertje, denk ik, maar als ik een flinke kraai liet horen schrokken ze.
Helaas duurde dat maar heel even, dan begon hun spel weer opnieuw.
Ik heb nu al een paar nachten geen muis meer gezien dankzij het geurtje en ik moet zeggen dat dat heerlijk rustig was.

kleine Babette

Daantje en Dirkje halen op het moment geen kattenkwaad uit, zij hebben het veel te druk met hun "Lèdse school" en dat geeft de rest van de familie een hoop rust.
Al moet ik zeggen dat er steeds meer "Lèdse" lelijke woorden klinken hier in de tuin, de andere kippen vinden het zo lollig klinken dat ze die woorden overnemen.
Zo hoorde ik pas vlak achter mij "Hé jûh, krrielkêutel" en dat was niet eens tegen een klein kipje, maar  tegen Yvette, die grote witte dame.
Nou ja, dame, ze schaterde van het lachen en riep terug "wat mot jè, grrote lèip?" tegen kleine Babette, die omviel van het lachen.
Ik trek me er maar niet teveel van aan en doe alsof mijn snavel bloedt.


Zo, u weet weer het één en ander over ons, ik heb me van mijn taak als familiehoofd gekweten.

Een goed nieuw jaar?

Yvette:

Namens de hele familie Tok mag ik u, de lezers, een heel goed en gezond nieuw jaar toewensen. Wat het inhoudt dat er een nieuw jaar is begonnen weet ik niet en het kan me niet veel schelen ook, voor ons hier in de tuin is elke dag hetzelfde.

Yvonne nog steeds in haar ziekenhokje

Maar wat duurt het lang voordat Yvonne weer terugkomt in de tuin. Ze zit daar maar hoog en droog in haar hokje naar ons te kijken en nu en dan kakelt ze wat. De Leidse les wordt nu steeds gegeven bij het "ziekenhokje", wij zitten dan met ons vieren vlakbij Yvonne, zodat zij mee kan doen.
Ze verveelt zich verder haanlijk, zegt ze en zo'n les is een zeer welkome afwisseling.
Daantje en Dirkje doen hun best om haar op te vrolijken en dat doen ze natuurlijk op hun eigen manier. Ze bedenken allerlei Leidse woorden voor Yvonne's poot, zoals bij voorbeeld "rrotvoet", "kleerrepoot" en "lamme jat". Dat laatste woord is volgens mij eerder Amsterdams dan Leids, maar het klinkt wel lekkerr.
Yvonne had zelf ook een mooie bedacht: "horrrrelklauw", daar hebben we met ons vijven heerlijk om gelachen.
Ik ga nu vooral om met Jenny, wij zijn

Jenny met Daan en Dirk aan het begin van de "Lèdse" les
vlakbij het hokje van Yvonne.

de enige twee grote meiden die door de tuin scharrelen. We zitten ook samen in Soestdijk 's nachts, lekker knus, al mis ik Yvonne wel. Zij verspreidde altijd lekker veel warmte en dat is best fijn nu het zo koud is. Ma Tok heeft het Tok-huis weer eens helemaal schoon gemaakt, dat was hard nodig, zei ze. Ze heeft muizengaatjes dichtgestopt met staalwol, ze hoopt dat de muizen daar niet zo snel doorheen zullen komen.
Ik help het haar hopen, maar ik vrees dat die beestjes gewoon op andere plaatsen nieuwe gaatjes zullen knagen. Ze heten niet voor niets knaagdieren.

Eergisteren mocht Yvonne het even

Yvonne in de tuin met haar rare poot

in de tuin proberen van Ma Tok, maar ze blijft raar huppen in plaats van lopen en dat gaat natuurlijk minder snel dan gewoon met twee poten lopen.
Jenny werd daar heel zenuwachtig van en ze begon naar Yvonne te pikken en haar op te jagen.
Arme Yvonne kon zich niet verdedigen en het was goed dat ma Tok erbij was blijven staan, zodat ze Jenny weg kon sturen. Maar Yvonne durfde niet meer en ma Tok zette haar weer in haar hokje.
Ze zei dat ze voor morgen iets anders in petto had om Yvonne wat oefening in de tuin te geven.

Jenny en Yvette opgesloten in de ren van Soestdijk

Wat dat was merkten wij gisteren toen we wakker werden in Soestdijk, Jenny en ik.
De deuren van het paleis waren gesloten, zodat wij in de ren moesten blijven.
Dat was een tegenvaller!
Jenny werd eerst erg boos, maar toen ze zag dat er lekkers was gestrooid in de ren bedaarde ze een beetje.
Wij keken onze ogen uit toen ma Tok de tuin in kwam om ... Yvonne uit haar hokje te halen en haar in de tuin te zetten.
Toen pas begreep ik haar

Yvonne met de kleintjes in de tuin

bedoeling: zo kon Jenny haar niet aanvallen en kon Yvonne toch even oefenen, zoals ma Tok het noemde. De kleintjes uit het Tok-huis mochten ook naar buiten, die zijn zo klein dat ze Yvonne niet durven aan te vallen.
Dat oefenen van Yvonne stelde niet veel voor, ze hupte wat heen en weer en verder bleef ze stil zitten tot ze het koud kreeg en ma Tok haar weer in haar hokje op de vloerverwarming zette.
Toen mochten wij er ook eindelijk uit.
Ma Tok zei dat ze het niet meer wist met Yvonne en dat ze de dierenverzorgster van Hoogendoorn om raad ging vragen. Ik hoop dat daar wat goeds van komt, want als ma Tok het niet meer weet is het niet best. Straks raak ik mijn beste vriendin kwijt.
En dat in het nieuwe jaar, dat nog maar net begonnen is.

Ziekenboeg in de Tok-tuin

Yvonne:

Weet u het nog?

Yvonne met haar rare poot naar voren gestrekt

Ik had een rare poot en ik zat in een apart hokje opgesloten.
Een luxe hokje, dat wel, maar ik vond er na een poosje toch niet zoveel meer aan.
Ik keek naar mijn familieleden, die heerlijk door de tuin scharrelden en ik kreeg een beetje genoeg van het stilzitten. Oké, nu en dan ging ik wel staan om wat te eten of te drinken, maar verder was het best saai.
Ma Tok gaf mij elke ochtend mijn medicijn in mijn snavel, ik mocht dan bij haar op schoot zitten in de schuur, waar zij het spul in mijn bek druppelde en ik slikte het telkens braaf door.

Toen ik het vijf dagen had gekregen was het flesje leeg.
De dierenarts had gezegd dat het dan iets beter zou moeten gaan en als dat zo was mocht ma Tok een nieuw flesje halen. Maar er zat geen enkele verbetering in mijn poot, hij deed het nog steeds niet toen ma Tok mij liet staan en lopen. Ze keek bedroefd, ma Tok, en ze zei dat ze de dierenarts ging bellen om te overleggen.
Wat er besproken is door de telefoon weet ik

de verbonden voet van Yvonne

niet, maar ik kreeg geen druppels meer en ik werd extra verwend.
Ma Tok nam mij wel op schoot en ze deed iets om mijn voet, een soort van verband, waardoor mijn tenen niet meer in een klauwtje konden staan. Ze dacht dat dat misschien zou helpen om mijn poot beter te maken.
Na een dag en een nacht haalde ze het er weer af en liet ze me weer staan. Mijn voet was iets beter, zei ze blij en de volgende dag kreeg ik toch weer van die druppels in mijn snavel.
Ik kreeg 's avonds een nieuw verband om mijn voet, dat was iets breder, zodat mijn voet nog wat platter leek. Wat zou het fijn zijn als ik de volgende morgen weer zou kunnen lopen!
Maar dat was helaas niet zo.
Omdat het een feestdag was kregen wij allemaal extra veel lekkers en er werd flink gesnoept in de tuin en in mijn hokje ook.

Jenny met haar paarse kam

Ik zag dat Jenny geen wormen kreeg en de anderen wel.
Jenny loopt namelijk al een poosje rond met een rare paarse kam en ma Tok heeft aan mevrouw Angelique gevraagd of zij weet hoe dat kan komen en wat er aan gedaan kan worden.
Mevrouw Angelique antwoordde dat het kon komen door te eiwitrijk voer, dus nu krijgt Jenny geen wormen meer. Zij krijgt extra lekkere zaadjes en restjes groente als traktatie. Als de wormen in de tuin op zijn mag zij weer bij de anderen.
Omdat het niet erg hielp heeft ma Tok ook nog aan de dierenverzorgster bij Hoogendoorn gevraagd om raad en zij zei dat het

de medicijnen bij elkaar

ook kan komen door zuurstofgebrek.
Om dit op te lossen had zij een goed recept: vier dagen lang elke dag een kwart paracetamol in de snavel en karnemelk te drinken geven en het zou over gaan.
Jenny heeft haar kuurtje gehad en het lijkt inderdaad te helpen, haar kam begint weer rood te worden. Hoe is het mogelijk!
Omdat ma Tok graag het zekere voor het onzekere neemt volgt zij de raad van beide deskundigen op. Het werkt, dat is het belangrijkste, alleen weet zij nu niet wát heeft geholpen, de paracetamol of het minder eiwitrijke voer.
De karnemelk vonden de dames niet echt lekker. Dit is misschien de invloed van pa en ma Tok, die die drank allebei verafschuwen.
Zoals u ziet is er een hele ziekenboeg bij de familie Tok ontstaan en ma Tok heeft het er maar druk mee. En dat juist nu al haar kuikens en kleinkuikens bij haar op bezoek kwamen vanwege de feestelijke dagen.
Maar ik hoor haar niet klagen, hoor, ze geeft mij elke dag mijn druppels en daarna mag ik nog een poosje op haar schoot zitten, gewoon omdat dat zo gezellig is.

Yvonne's poot

Yvonne:

Ik had een rare poot.
Nee, niet zomaar een klein beetje, ik kon er niet meer mee lopen.
Ik probeerde het natuurlijk wel, vooral toen ma Tok wormpjes strooide voor ons, maar zij zag het meteen, dat die ene poot niet mee wilde doen.

Yvonne in haar privé-hokje

Ik werd opgetild en ik mocht mee naar binnen het mensenhuis in.
Nu betekent dat meestal niet veel goeds heb ik gemerkt, maar het viel me mee. Ma Tok legde me op mijn rug op haar schoot en ze begon mijn poten te bekijken. Ja, allebei mijn poten, ze vergeleek ze met elkaar. Eerst had zij mijn voeten gewassen met heerlijk warm water, dus ik hoefde me niet te schamen voor mijn zwarte zandpoten. Ma Tok keek heel nauwkeurig mijn voeten na, maar ze zag niets bijzonders, zei ze. Ze voelde langs mijn poten omhoog, maar ook daar kon ze niets ontdekken.
Toen ging ze opbellen naar de dierenarts en ik hoorde dat ik daar werd verwacht in de middag. Ik werd in een apart hokje gezet met een bakje water en een heleboel meelwormen, omdat ik de uitdeling had gemist door mijn uitstapje naar het mensenhuis. Nou, die wormen waren in no time in mijn krop

het medicijn voor Yvonne

verdwenen.
Ik had ze net allemaal opgesnaveld toen ma Tok mij kwam halen. Ik mocht in de auto van pa en ma Tok mee, op schoot bij ma Tok. Lekker warm was het in die auto! Heerlijk, ik werd er gewoon slaperig van. Ik werd weer wakker toen we uit de auto gingen om een huis binnen te gaan.
Pa en ma Tok gingen zitten en ik mocht alweer op schoot. Pa en ma Tok praatten met de mevrouw achter de balie over mij, zij bleek ook kippen te hebben in haar tuin. Ma Tok vertelde haar over onze verhaaltjes en de mevrouw ging meteen naar ons kijken op haar computer.
Een heel grote hond was vóór mij aan de beurt, hij liep met zijn baas mee naar binnen bij de dokter, maar ik kon zien dat hij er niet veel zin in had. Oeioei, zou het eng zijn daar in die kamer?
Maar de hond kwam er gewoon weer uit lopen, dus erg gevaarlijk kon het niet zijn geweest.
Ik werd door ma Tok de onderzoekskamer

Yvonne in haar privé-hokje met raam en vloerverwarming

ingedragen en op een tafel gezet. De dierenarts keek naar mijn zere poot, hij zag ook niets afwijkends, maar toen ging hij bovenaan mijn poten met zijn handen en hij maakte allerlei rare bewegingen, die erg veel pijn deden.
Dat vertelde ik hem ook en gelukkig hield hij toen op. Pa en ma Tok praatten nog even met hem en toen kreeg ik een drankje in mijn snavel gedruppeld. Het smaakte naar niks, dus ik slikte het netjes door.
En gelukkig mocht ik toen weer mee naar huis.
Mocht ik toen ook weer in de Tok-tuin lopen? Nee, dat ging niet door en niet alleen omdat ik niet kon lopen, ik mocht het ook niet, ik had "hokrust" hoorde ik.
Ma Tok zette me in het hokje waar ik al in gezeten had, maar het was nog luxer geworden: er zat nu

het "gordijn" tegen de koude wind

vloerverwarming in!
Dat was lekker!
Ik ging meteen met mijn hele lijf op dat warme plekje liggen en toen zag ik dat mijn leeggegeten etensbakje weer was gevuld.
Lui liggend kon ik het leeg snavelen, wormpjes en lekkere zaadjes.
Nou, ik wil niet op de zaken vooruit lopen, maar dit houd ik wel even vol.
Omdat de harde wind op de open voorkant van mijn hokje stond deed ma Tok er een vuilniszak voor.
Toen was het gezellig donker binnen en ik sliep heerlijk.

Volgende week hoort u hoe het verder ging met mijn poot.

LazaRus' koninkrijk

LazaRus:

Het is me wat hier in mijn Tok-tuin.
Er worden momenteel meerdere talen gesproken en ik moet natuurlijk alles in de gaten houden, anders kan ik mijn koninkrijk niet regeren.
Gelukkig heb ik nogal een talenknobbel, zodat het allemaal binnen de perken te houden is.
Nee, ik vertel u niet waar hij zit, die knobbel van me, anders zou hij nog gestolen kunnen worden en dan gaat het mis hier.

wijlen Kenau

wijlen Desiree en Geertrui

wijlen Katie

Ik moet u zeggen dat ik het best druk heb met de directie van mijn harem. Ik had weer twee hennen erbij gekregen nadat Desiree, Kenau en Geertrui waren verscheiden, maar één van deze twee nieuwen was al snel weer verdwenen.
Ook overleden, ja.
Het arme dier, ze was nog jong en heel mooi.

Jenny en Yvonne

Maar goed, ik heb nu nog steeds zeventien dames tevreden te houden en eigenlijk is dat wel genoeg. Ma Tok heeft gezegd dat er nog een keer een nieuwe hen komt, die dan ook weer Katie gaat heten, net zoals die mooie bruine meid, die maar zo kort hier heeft gewoond.
Ik wacht het wel af, voorlopig heb ik genoeg te doen.
Het lijkt hier zo langzamerhand België wel, als er maar geen taalstrijd van komt met dat Nederkips en dat Leids.

Ik zag gisteren Jenny staan

smoezen met Yvonne en Yvette en daarna schaterden ze alle drie van het lachen.

de 2 schooljuffies met 2 van hun leerlingen

Even later zaten ze braaf in de "klas" bij Daantje en Dirkje, die hun taak heel ernstig op lijken te vatten. Zouden die twee toch nog ergens voor gaan deugen? De twee grote witten en de ene grote bruine zaten telkens te grinniken, tot het zo erg werd dat Daantje er genoeg van kreeg en dreigde met sluiting van de school.
Even was het rustig, maar toen begonnen ze weer te klieren.
Het leek wel een echte schoolklas. Ik was nieuwsgierig hoe Daan en Dirk dit gingen oplossen, dus ik bleef staan kijken en luisteren.
Wat ik toen hoorde deden mij de

Laza weet niet wat hij hoort

veren te berge rijzen. Dirkje stelde voor om de leerlingen wat "Lèdse scheldwoorrdûh" te leren, maar dat zou alleen doorgaan als ze zich netjes gedroegen.
Het was meteen doodstil in de klas. Ze weten precies hoe ze ondeugende leerlingen moeten aanpakken, die twee boefjes.
Daar kunnen mensenleraren nog wat van leren.
Ik heb maar niet verder geluisterd naar de lelijke woorden die nu ongetwijfeld veelvuldig door Yvonne, Yvette en Jenny hardop uitgekakeld gaan worden, dat vond ik beneden mijn stand. Later bleek dat dat luisteren inderdaad niet nodig was geweest. De woorden "Jûh, mûgool," "Krrèg de teerring" en nog erger vlogen mij al snel om

Laza overlegt met Daantje en Dirkje over de schoollessen

de oren.
Ik vroeg Daantje en Dirkje of er geen betere woorden waren om de leerlingen aan te leren, maar "deze woorrdûh hoorrûh err ook bè," was hun antwoord. Ze hadden de grote hennen beloofd om ze aan het eind van elke les wat lelijke woorden te leren, maar dat zouden ze alleen doen als ze zich de rest van de tijd goed zouden gedragen.
Ik moet toegeven dat ik het een briljant plan vond, maar of ik er zo blij mee moet zijn?
Enfin, Daan en Dirk lijken hun droombaan gevonden te hebben en Yvonne, Yvette en Jenny hebben dikke pret, dat is ook wat waard.

Vroeg of warm?

Annette:

Vindt u dat ik op Pippa lijk?
Ma Tok vindt het altijd moeilijk om ons uit elkaar te houden.
De rest van de familie heeft daar geen enkel probleem mee.

Annette en Pippa

Ik denk dat dat komt omdat wij kippen niet alleen naar het uiterlijk kijken maar ook naar het innerlijk.
En de scharrelwijze van elke hen is anders. Voor mensen lopen wij allemaal hetzelfde, maar wij hennen weten wel beter.
We onthouden ook de verschillende gezichten, waarbij wij op andere details letten dan u.
Veel mensen kunnen Yvonne en Yvette niet van elkaar onderscheiden. Ik denk dat ze alleen maar zien dat ze allebei groot en wit zijn met een rode kam.
Oké, hun kammetjes zijn op dit moment lichtroze door de kou, maar dat zijn die van ons allemaal. Alleen Laza loopt nog met zijn grote rode kam en lellen door de tuin. Hoe hij dat voor elkaar krijgt weet ik niet.
Ma Tok geeft ons elke week een dag vitamines door ons drinkwater omdat we zo bleek zien. Daantje en Dirkje vinden dat gele water niet lekker, ze gaan altijd op zoek naar "rregenwatûrr," zoals ze dat noemen. Maar ma Tok heeft hen wel door en omdat ze wil dat de twee boefjes ook hun nodige vitamientjes

Daantje en Dirkje op zoek naar regenwater

binnenkrijgen zorgt ze altijd dat er nergens plasjes water meer liggen als ze de drinkbakken vult.
Daan en Dirk staan boos toe te kijken hoe ze het deksel van de voerton bij Soestdijk omkeert, zodat daar niets meer te halen valt. Ze stellen zich vreselijk aan als ze een slokje nemen uit de drinkbak. "Blèh! Wat smeerrug!" hoor ik ze dan kakelen. Maar ondertussen drinken ze gewoon net zoveel als anders.

Yvonne vraagt aan Jenny om een hapje uit de etensbak

Jenny begint trouwens al aardig mee te doen met Daan en Dirk en nu ook Yvonne en Yvette Leidse les krijgen is het nu en dan een gekakel van jewelste.
Als je niet helemaal goed luistert hoor je alleen maar "Rrrrr..rrrrr..rrrrrr..rrrrrr."
Ik vraag me af of ze elkaar echt verstaan of dat ze maar doen alsof. Jenny liep gisteren vreselijk te lachen om iets wat Yvonne tegen haar had gekakeld, ze vertelde het aan Daan en Dirk, die ook niet meer bijkwamen. Yvette wilde weten waar het om ging, dus Jenny zei dat Yvonne haar had gevraagd om "ûn happie lekkerrrrs oet de vrrrretensbak." Ik zag de lol er niet

Jenny met haar hokgenoten

zo van in, maar de vijf "Lèdsen" hadden de hele verdere dag de slappe kakellach, vreselijk!
Als ze elkaar tegenkwamen begonnen ze alweer te snikken. "Oet," kakelden ze telkens en toen begreep ik pas dat dat geen goed Leids woord was en dat ze daarom zo lachten. Ik had meer gedacht dat het om de "vrrrretensbak" ging, maar dat vonden ze blijkbaar normaal.
Jenny lijkt helemaal over haar verdriet om het overlijden van Katie heen te zijn. Ze schatert tenminste net zo hard mee als de anderen.
Ze hoort echt bij de andere twee legkippen, Yvonne en Yvette.

Lekker warm in het Tok-huis

Zij wonen met hun drieën in Soestdijk, terwijl wij, de anderen, in ons Tok-huis wonen.
Ik denk dat het in Soestdijk kouder is dan in ons huis, maar daar staat weer tegenover dat je vanuit het paleis zelf kunt bepalen hoe laat je naar buiten gaat.
Waarschijnlijk vinden de drie groten dat belangrijker dan warmte, wij horen ze soms al heel vroeg door de tuin scharrelen als wij nog lekker warm tegen elkaar aan op de stok zitten te soezen. Geef mij de warmte dan maar, die kies ik boven het vroege opstaan. Vooral in de winter als het laat licht wordt en je zo heerlijk nog even kunt nagenieten van je warme plekje.