Olga stelt zich voor (2)

Olga:

Ik ga weer verder waar ik was gebleven met mijn verhaal vorige week.

wakker worden in het Tok-huis

De volgende morgen was het een beetje vreemd wakker worden zo in een nieuw huis met allemaal hennen om ons heen die we niet kenden. Wij bleven stil zitten terwijl de anderen één voor één naar beneden gingen om te eten. Eén kip, ook een zijdehoen, net als ik, vroeg aan mij hoe ik heette, maar dat wist ik niet, dus bleef ik het antwoord schuldig. 

Ma Tok kwam de deur open doen en iedereen huppelde naar buiten. 

Ze vroeg of we goed hadden

Olga wordt voorgesteld aan de familie Tok

geslapen en daarna zette ze mij ook buiten met de woorden: "Meisjes, dit is Olga, zij komt hier bij ons wonen samen met jullie nieuwe haan. Doe lief tegen haar, zij is hier vreemd, dus ze kan wel een rondleiding gebruiken." Ik heette dus Olga, dat wist ik dan ook weer. Daarna pakte ma Tok het haantje en ze stelde hem voor: "En dit is tsaar Nikolaas, jullie nieuwe haan. Omdat hij nog niet gewend is om een toom hennen te leiden moeten jullie een beetje geduld met hem hebben, het gaat allemaal goed komen, dat weet ik zeker." 

Het haantje, dat dus Nikolaas heette, keek rond en liet een aarzelend "kukeleku" horen. Ik draaide mij om toen ik achter mij een soort echo hoorde, een heel jong kipje probeerde ook te kraaien en alle hennen lachten. 

Linda, die de kraai van de tsaar na-aapte

Wat een vrolijke boel was het hier! Maar toen kwam er een heel grote hen naar ons toe, zij keek boos en begon mij te pikken. 

"Ho ho, Katie," zei ma Tok tegen haar, "dat doen we hier niet, dat is geen manier om nieuwelingen te verwelkomen." Katie keek op haar snavel en deed een stapje achteruit, maar ze bleef boos kijken. 

Ik kakelde zachtjes tegen Nikolaas dat we voorlopig maar uit haar buurt moesten blijven en hij knikte. Ma Tok strooide heel veel heerlijke meelwormpjes door de tuin en ze legde ook gierststengels neer voor ons. "Dat houdt jullie wel even bezig," zei ze en dat was ook zo. Nikolaas en ik bleven dicht bij elkaar en zo kwamen wij de eerste dag in de Tok-tuin door. 

het hok van Katie, Trui en Trees (Soestdijk)

Toen het donker werd gingen de grote Katie en twee andere heel mooie hennen, die Trui en Trees heetten, een hok in. 

De anderen gingen het huis binnen, maar wij durfden niet, we waren best een beetje verlegen, hoewel ik blij was dat die grote Katie in een ander hok sliep dan wij. 

Ik ging op een steen zitten voor de deur van het huis, dat "Tok-huis" bleek te heten en Nikolaas kroop in een grote struik op een tak. 

Ma Tok zette mij binnen toen ze de deur kwam sluiten voor de nacht, maar het duurde even voordat zij Nikolaas had gevonden. 

Nikolaas zit diep in de struik

Ze moest helemaal in de struik kruipen om hem te pakken en omdat het regende werd zij daar best nat van. "Rare jongen," zei ze tegen Nikolaas, "ga toch gewoon lekker binnen zitten als het regent." Ze zette hem ook op de stok en deed daarna het licht uit en de deur dicht. Na nog wat gekakel en gerommel ging iedereen slapen. 

Dat was mijn eerste dag als lid van de familie Tok. 

De volgende morgen durfde ik nog niet zelf naar buiten te gaan toen ma Tok de deur opende. Zij liet mij en Nikolaas rustig zitten, maar ze strooide wel meelwormpjes op de grond en Nikolaas, die daar dol op is, kon de verleiding niet weerstaan; hij vloog naar beneden en begon te snoepen. 

grote Katie

Maar toen kwam Katie er weer aan en rende hij naar buiten. Ik zat nog steeds op de stok en ik had geen idee hoe ik langs Katie naar buiten zou kunnen komen. 

Ma Tok pakte mij op en tilde mij met een zwaai over de grote hen heen. Dat was mooi, nu was ik meteen buiten. 

Het was al iets gewoner dan de vorige dag, maar Nikolaas en ik bleven zoveel mogelijk bij elkaar. 

Nu en dan kwam er een kip naar ons toe om ons te bekijken en één van hen begon een praatje. Ze vertelde dat zij Pippa heette en dat zij één van de oudsten was hier in de tuin. Ik durfde niet goed, maar ik vroeg haar toch waarom er twee hennetjes waren die nogal vreemd kakelden, wij konden ze niet goed verstaan. Pippa zuchtte en zei dat die twee door haar waren uitgebroed, maar dat ze onder de invloed waren gekomen van Geertrui, een hen die al een tijdje geleden was

Daantje en Dirkje

overleden. Zij had de twee kuikens allerlei ondeugende dingen geleerd en daarbij hoorde ook hun dialect, dat onvervalst Leids was, de taal die sommige mensen hier in de stad bezigden. 

Pippa schaamde zich voor haar dochters, maar gelukkig had zij ook een heleboel keurige kleintjes uitgebroed en opgevoed. 

Het was fijn om zo even met een andere hen te kakelen. Zo had ik er in elk geval één vriendin bij. 

En gingen wij die avond al zelf naar binnen? 

Nee, zover waren wij toen nog niet, dat duurde nog een hele poos, maar nu durf ik het wel, gelukkig, want het is binnen een stuk gezelliger en warmer dan buiten op de steen.

Olga stelt zich voor (1)

Olga:

Ik mag mij aan u voorstellen als nieuw lid van de familie Tok.

Olga bij mevrouw Angelique

Ik woonde eerst bij mensen, mevrouw R. en meneer M., die een huis huurden van mevrouw Angelique. Zij zorgden niet zo goed voor ons en toen ze hun huur nooit betaalden en moesten vertrekken lieten ze ons en de katten en konijnen, die daar ook woonden gewoon achter. Het huis was ook helemaal uitgewoond, dus mevrouw Angelique en haar man waren niet blij met die mensen. 

Natuurlijk liet mevrouw Angelique ons niet aan ons lot over, ze nam ons allemaal mee naar het huis waar ze nu woont. 

Bij haar hadden wij het goed, maar

modder in de herfst en winter

er is daar in de herfst en de winter nogal veel modder en daardoor werden mijn voetveren en mijn kuif erg smerig. Omdat de veren van mijn kuif als slierten voor mijn ogen gingen hangen en ik daardoor de voerbak niet meer kon vinden had zij ze afgeknipt. 

"Eigenlijk ben jij meer een stadskip dan een plattelandskip," zei ze tegen mij en ik was het wel met haar eens, maar ja, ik woonde nu eenmaal bij haar. 

Tot er een berichtje kwam uit het westen van het land dat daar de haan was overleden en dat één van onze jongens daar mocht gaan proberen een toom hennen te leiden. 

op dit filmpje ziet u een aantal hennen en hanen bij mevrouw Angelique

een stiekem nestje met veel haantjes met vooraan
tsaar Nikolaas en naast hem het zwarte haantje

Mevrouw Angelique kon er best één missen en wel meer dan één ook, maar de mensen in het westen

wilden er maar één omdat ze anders ruzie zouden krijgen met een buurvrouw. Daar begreep ik niets van, hier liepen wel tien hanen rond en ik heb nooit een buurvrouw horen klagen. Maar misschien is dat in de stad wel anders. 

Om het haantje niet helemaal alleen te laten gaan zou ik ook mee mogen, dan was ik meteen een stadskip. 

eenden zijn er ook bij mevrouw Angelique

Mevrouw Angelique had tegen de vrouw, waar wij naartoe zouden gaan, verteld dat ik er niet mooi uitzag omdat ze mijn kuif juist had gekortwiekt, maar dat vond zij niet erg. "Die groeit wel weer aan," zei zij. Toen wist ik dat ik dan wel naar de stad zou verhuizen maar dat ik niet bij chique mensen terecht zou komen. Daar was ik blij om, want ik ben zelf ook nogal van "recht voor zijn raap" en ik kan niet goed tegen getut. 

De mevrouw uit de stad kwam eerst naar mij kijken en ik hoorde dat ik mee mocht.  Ik werd in een vervoersmandje gezet, waar mevrouw Angelique nog snel wat stro in deed, zodat ik lekker zou zitten en daarna duurde het een poosje voordat de mevrouw, die ma Tok bleek te heten, en mevrouw

zwart haantje

Angelique terug kwamen met een haantje, dat ook in zo'n mandje met stro terecht kwam. Hij was door ma Tok uitgekozen als het mooiste en dapperste haantje en hij mocht dus ook mee naar de stad. 

Wij zaten in een kamertje te wachten tot we zouden vertrekken, want er moest natuurlijk eerst koffie gedronken worden door de mensen. Dat duurde best lang, maar eindelijk gingen we dan toch in een auto en begon de rit. Het werd al helemaal donker, dus het haantje en ik gingen slapen. 

Op een gegeven moment werden we wakker omdat ma Tok ons uit de auto haalde en met ons door een donkere tuin liep naar een soort van huisje. Ze deed het licht aan en ik zag een heleboel hennen zitten op stokken. Ma Tok zette mij en het haantje tussen de anderen op een stok en zei dat we maar lekker moesten gaan slapen. Dat deden wij, het was lekker warm en vertrouwd tussen hennen op een stok te zitten al was het huis onbekend. 

Ma Tok: U weet natuurlijk inmiddels dat dit zwarte haantje niet het door mij uitgekozen haantje is, al is hij ook prachtig, hij bleef bij mevrouw Angelique wonen.

Met dank aan mevrouw Angelique voor de foto's.

En Olga gaat volgende week verder met haar verhaal, anders wordt het te lang.

Wie is de baas?

Floortje:

Het is erg veranderd in de tuin nu we weer een haan hebben.

Hij is nog niet echt onze baas, ik hoop dat dat snel gaat gebeuren. 

Barbara

Linda

Katie2

Olga

Er zijn nu een paar hennen die denken dat zij meer te kakelen hebben dan de anderen. 

Wie dat zijn? 

Katie2 en Linda. 

En Barbara soms ook. 

Die laatste twee had ik niet verwacht. Katie is altijd al een beetje een haaibaai geweest, maar Linda is normaal erg aardig en Barbara is de allerkleinste van ons allemaal. De eerste paar dagen dat tsaar Nikolaas hier was probeerde Linda telkens te kraaien, het was geen gehoor. 

Rare meid. 

Tsaar Nikolaas

En Barbara viel Olga aan, terwijl die zeker twee keer zo groot is als zij. Katie stuurde Olga weg als er iets te snavelen viel, maar ja, Olga is de laatste die hier is gekomen, dus zij is even de laagste in de pikorde. En dat kunt u gerust letterlijk nemen, Katie vloog in het begin Olga aan en de witte veren vlogen dan soms door de tuin en Olga krijste moord en brand.

Ma Tok heeft Katie regelmatig op haar kop gegeven, maar zij is er niet altijd bij, dus Olga moet leren voor zichzelf op te komen. Gelukkig gaat het de laatste dagen al beter, Katie begint Olga te accepteren. 

Tsaar Nikolaas kraait nu en dan een keertje, maar lang niet zo vaak als ik had verwacht. Dat is wel fijn, zo heeft de buurvrouw niets te klagen. 

Ik vind Nikolaas een heel leuke haan, ik denk dat ik wel verliefd op hem zou kunnen worden, al is hij geen Prins Meeuw, maar die tijd heb ik inmiddels wel achter me gelaten.* 

Ik hoop dat hij zich hier als baas laat gelden voordat het lente wordt, dat is de tijd dat hij actief zou moeten zijn en dan kunnen wij, zijn hennen, weer gaan broeden op onze eigen eitjes, die dan bevrucht zouden zijn door hem. Dan krijgen we hier allemaal prinsen en prinsessen in de tuin, want tsaar

de grote struik waar tsaar Nikolaas 's avonds gaat slapen

betekent eigenlijk zoiets als keizer of koning. 

Wat de twee nieuwelingen ook nog niet doen is zelf ons Tok-huis binnengaan als het donker wordt. 

Olga gaat op de stenen vlakbij het huis zitten en Nikolaas verstopt zich in de grote struik. Hij kruipt daar heel diep in en gaat dan op een tak zitten. 

Ma Tok zet eerst Olga op de achterste stok (op de voorste geeft problemen met de daar zittende hennen) en dan gaat zij met haar zaklantaarn Nikolaas opsporen in de struik. Als ze hem heeft gespot kruipt ze diep naar binnen de struik in om hem te pakken. Hij mag wel op de voorste stok zitten, als ma Tok hem daar heeft neergezet neemt hij er lekker zijn gemak van. 

Ik begrijp niet waarom hij altijd in die struik wil overnachten. Zou hij niet gewend zijn om in een huis te slapen?

gezellig samen in het Tok-huis

Of vindt hij het gewoon fijn buiten? Vooral nu het steeds regent begrijp ik niet dat hij niet lekker bij ons binnen komt zitten. Zo gezellig tegen elkaar aan in een knus droog huis! En dan nog even kakelen met elkaar tot we in slaap sukkelen. 

Tsaar Nikolaas roept ons wel als er iets lekkers te halen valt, wat dat betreft is hij in elk geval geslaagd als haan. 

Hij is nog jong, het zal wel goedkomen allemaal. 

Ik heb er alle vertrouwen in. 

U ook?

*ma Tok: 

 Zie de verhaaltjes "Het waren twee koningskind'ren" van 26 juli tot 16 augustus  2019.

Goede wensen

           De familie Tok wenst u, lezers en lezeressen, allemaal fijne kerstdagen 

           en een gelukkig en gezond 2021 toe.

P.S.: vergeet niet het verhaaltje hieronder te lezen over de nieuwe heer en meester 

        voor de familie Tok. Hiervoor moet u misschien even opnieuw naar de Tok-site gaan.

De nieuwe haan en de verrassing

Inge:

Ik voelde me wel een beetje alleen toen Hannah niet meer terugkwam uit het mensenhuis, waar ze was overleden. 

Hannah en Inge samen in het Tok-huis

Gelukkig waren er nog heel veel andere hennen om mee te scharrelen, maar met Hannah had ik toch een speciale band, omdat wij de enige zijdehoentjes waren hier in de tuin. 

Maar daar is verandering in gekomen. 

Hoe dat kan? 

Ik zal het vertellen.

Woensdagmiddag gingen pa en ma Tok met de auto onze nieuwe leider ophalen. Het duurde héél erg lang voordat ze terugkwamen, het was al donker geworden en wij waren al naar binnen gegaan. 

de nieuwe zijdehen

Omdat we zo nieuwsgierig waren naar de nieuwe haan kon niemand slapen en we kakelden allemaal door elkaar. Tot we het hoofd van ma Tok zagen, zij keek om het hoekje van de deur en vroeg of we nog niet sliepen. We kakelden om het hardst dat we natuurlijk nog wakker waren en of zij nu eindelijk onze nieuwe haan had meegebracht. 

Nou, dat had ze! 

En er was nog een verrassing bij ook.

Ze droeg in elke hand een kattenvervoersmandje en uit de eerste haalde ze een vaalbruine kip. Maar dat was toch geen haan? 

haantje en hen op stok bij de anderen

Nee, het was duidelijk een hen en wat mij helemaal gelukkig maakte was dat het een zijdehoen was, net zoals ik. 

Mijn dag kon al niet meer stuk! Toen ging het andere mandje open en naast het nieuwe hennetje werd een klein haantje gezet. 

Hij bleef doodstil zitten, ik denk dat hij niet durfde te kakelen, maar hij keek wel blij. Wij keken allemaal naar hem maar hij zei niets, ging lekker zitten en viel prompt in slaap. 

Toen volgden wij zijn voorbeeld maar, want ma Tok deed het licht uit en wenste ons welterusten.

de nieuwelingen alleen in het huis achtergebleven

De volgende morgen hoorden wij de eerste de kraai van ons haantje (u kunt het horen in het filmpje hierboven). Het klonk best luid, er leek wel meer kracht achter te zitten dan achter dat van Laza, maar dat komt misschien omdat ik die pas leerde kennen toen hij al niet zo jong meer was. De nieuwe zijdehen bleef stijf naast hem zitten, zij vond het vast een beetje eng allemaal zo in een vreemd huis. Ik had met haar te doen en vroeg haar hoe ze heette, maar ze durfde geen antwoord te geven. 

Wij gingen allemaal naar buiten en

snoepen van de meelwormpjes

we begonnen te snoepen van de door ma Tok gestrooide meelwormpjes. 

De twee nieuwen bleven op de stok zitten totdat ma Tok ze eraf haalde en ze aan ons voorstelde. 

"Dit is Olga," zei ze terwijl ze de hen op de grond zette. Nu pas zag ik dat ze eigenlijk wit was, doordat ze nogal modderig was had ik gedacht dat ze mijn kleur had. 

Katie vloog meteen op haar af en begon haar aan te vallen, maar daar stak ma Tok een stokje voor, ze gaf Katie op haar kop en zei dat dat geen manier van doen was, zo heet je een nieuwkomer niet welkom. 

Tsaar Nikolaas

Katie keek beteuterd en ging een stukje achteruit. 

Even later kwam ma Tok naar buiten met het haantje in haar handen: "en dit is Tsaar Nikolaas." Er werd zachtjes gegniffeld achter mij, ik hoefde niet om te kijken wie dat deden. Ook het haantje werd neergezet en toen zag ik pas hoe trots en parmantig rechtop hij liep. Hij zag er prachtig uit, maar aan de achterkant was iets vreemds aan de vleugel. 

Hij had helemaal geen staart! 

Hoe kon dat nou? 

Zou hij die verloren zijn? 

Ma Tok hielp mij uit de droom, ze vertelde dat Nikolaas een Grubbe baardkriel is, een heel zeldzaam ras, dat geen staart heeft. 

Olga en tsaar Nikolaas bij het eivoer

Om niet om te vallen moet hij heel rechtop lopen, waardoor hij er trots uitziet, maar hij is erg lief. 

"Ik heb hem Tsaar genoemd omdat hij jullie koning is en omdat pa en ma Tok "Rus" heten vond ik de titel "tsaar" wel passend," zei ze. 

Het tweetal achter mij begon steeds harder te giechelen en ik hoorde duidelijk: "Kèk dan jûh, helemaal geen staarrt, hihihi, strraks valt ie nog op zûn snufferrd!"

Ik vond het allemaal prima, het belangrijkste was dat hij lief zou zijn, dan zou het allemaal vast goed komen. 

Ik denk dat Laza het helemaal eens zou zijn geweest met deze keuze.

En zo is de familie Tok weer compleet.

Opwinding als medicijn

Nadine:

Als oudste hier in de tuin neem ik de vrijheid u te vertellen hoe het ons verging na het verscheiden van onze held LazaRus.

in het schone huis

We zagen ma Tok steeds met rode ogen door de tuin lopen en wijzelf voelden ons ook niet echt blij.  

Ma Tok had ons huis en Soestdijk helemaal schoongemaakt en ontsmet, en alles zag er weer mooi en netjes uit. 

We leefden ons gewone leventje van elke dag, maar toch was het anders, er miste iets. 

Of liever: Iemand. 

Laza, inderdaad.  

Op een dag riep ma Tok ons allemaal bij elkaar. 

Ze ging op het stoeltje, dat altijd in de tuin staat, zitten en begon tegen ons te praten. 

doelloos door de tuin scharrelen

Ze zei dat ze wel had gezien dat wij onze leider misten en dat ze het een akelig gezicht vond ons zo doelloos door de tuin te zien scharrelen. 

En hoe moeilijk het ook was: ze had besloten dat er een nieuwe haan moest komen. 

Zij had Laza, vlak voordat hij stierf, beloofd om goed voor zijn hennen te zorgen en gezegd dat hij met een gerust hart mocht gaan, hij had zijn taak volbracht. 

chabo haantje (foto internet)

Eerst had ze daar niet zo bij nagedacht, maar nu besefte ze dat bij dat goed zorgen ook een opvolger voor Laza hoorde. 

Hij zou dat zeker zo gewild hebben. 

Natuurlijk zou het niet mogelijk zijn net zo'n goede haan te vinden als hij was geweest, maar ma Tok was al bezig om een geschikt haantje te vinden. 

Ze had eerst aan Hoogendoorn gevraagd om uit te kijken naar een jong Chabo-haantje, maar bij nader inzien leek haar dat toch niet zo'n goed idee: zo'n haan van hetzelfde ras als Laza zou zij telkens vergelijken met hem en dat was niet eerlijk tegenover de nieuweling. Dus had zij contact gezocht met mevrouw Angelique, u weet wel, die van de mini-paardjes. Die werd enthousiast en vertelde ma Tok dat ze een heleboel leuke haantjes had van een zeldzaam ras. Zij stuurde foto's en filmpjes van een paar van hen en ma Tok werd daar gewoon weer een beetje blij van. Nu hoopte zij dat wij dat ook zouden worden. 

kleine Barbara

Na dit nieuws waren wij allemaal even stil. Dit moest even bezinken. Toen kwam er een klein zacht stemmetje met de vraag: "Hoe groot is die nieuwe haan?" 

Het was Barbara, die de kleinste is van ons allemaal. Ik begreep waarom zij die vraag stelde: zij was bang om geplet te worden als een grote haan haar zou treden. 

Ma Tok had dit ook door en ze lachte de kleine vriendelijk toe. "Wees maar niet bang, meisje," zei ze, "de nieuweling zal niet groter zijn dan Laza was."

Nu begon iedereen door elkaar te kakelen, ik hoorde allerlei vragen en opmerkingen, zoals: "Hoe ziet hij eruit?" "Is hij al gewend aan hennetjes?" "Hoe heet hij?" "Is hij mooi?" "Is hij lief?" "Van welk ras is hij?"

Laza danst voor Barbara bij haar aankomst in de tuin

Ma Tok hield haar handen voor haar oren en zei dat ze dat allemaal nog niet wist. Ze had alleen wat foto's gezien en daarop waren lang niet alle haantjes van mevrouw Angelique te bewonderen geweest. Ze zou heel binnenkort samen met pa Tok naar het verre oosten van het land rijden om te kijken wie er het beste bij ons zou passen. 

Ik zag dat iedereen opgewonden was, ma Tok incluis. Dat was heel wat beter dan de droevige stemming die hier heerste voordat zij met haar verhaal kwam. 

Ma Tok is wijs, bijna net zo wijs als onze lieve Laza dat was. 

En nu wilt u natuurlijk weten of hij er al is, onze nieuwe leider.

Maar dat hoort u pas volgende week.

In memoriam: LazaRus Tok

Ma Tok:

Dit is het moeilijkste "in memoriam" dat ik ooit heb geschreven.

Laza met Maria en Martha bij aankomst in de Tok-tuin

Natuurlijk was het telkens erg als er een kipje overleed, maar Laza had toch wel een heel speciaal plekje in mijn hart.

Hij kwam bij ons wonen in 2009, hij was toen ongeveer een jaar oud.

Samen met hem kwamen twee mooie hennetjes, Maria en Martha, ze behoorden allemaal tot het Chabo-ras. 

Vanaf zijn eerste dag hier in de tuin heerste hij over de familie Tok, soms erg wijs en soms wat minder. Zijn eerste tijd bracht hij de nachten door in het schuurtje dat nu het Tok-huis is, zijn dames sliepen in Soestdijk, dat het enige kippenhok was hier in de tuin. 

Laza tussen zijn dames in het Tok-huis

Laza moest apart slapen omdat hij anders de buren te vroeg wakker kraaide. Nadat het schuurtje was omgebouwd tot kippenhuis mocht hij elke nacht gezellig tussen zijn hennen doorbrengen. 

Hij heeft voor veel nageslacht gezorgd, zo zijn alle raszuivere chabo's dochters van hem. Daantje en Dirkje ook, dat zijn weliswaar maar halve Chabo's, maar dat komt omdat hun moeder een kuifhoen was. 

Floortje is een dochter van Anne C, die weer een zoon van Laza was. 

kuikens

Zo heeft hij toch meegeholpen aan haar totstandkoming. 

Laza was een erg goede haan, hij hielp ook bij de opvoeding van de kuikens, als die er waren. 

Hij beslechtte geschillen tussen de hennen en gaf nu en dan Daantje en Dirkje op hun kop als ze weer eens ondeugend waren geweest. 

De meiden hielden hem ook wel eens voor de gek. Gelukkig kon hij daar steeds beter tegen en leerde hij om zichzelf lachen. Dat is een kunst die sommige mensen nooit leren, hoe oud ze ook worden. 

Voor alle hennen, die hier nieuw kwamen in de tuin, was Laza erg lief. Hij beschermde hen als de anderen hen niet wilden toelaten tot het eten, omdat ze hen niet kenden. En voor elke nieuwe kip heeft hij een dansje gedaan. 

Xara onder Laza's vleugel

Toen Xara, na jaren bij mevrouw Wies te hebben gewoond, weer in de tuin terugkwam, nam hij haar in het Tok-huis zelfs onder zijn vleugel, zo blij was hij dat zijn dochter er weer was. 

Anne C, zijn zoon, bleef lang hier in de tuin en diende Laza tot hulp;  Laza heeft het jonge haantje geholpen om een goede haan te worden. Toen Anne C plotseling de aandrang om de baas te worden niet meer kon weerstaan heeft Laza niet eens teruggevochten, hij liet zich opzij zetten door zijn zoon, die natuurlijk door ma Tok naar Stolwijk werd gebracht om daar de baas te gaan spelen over een eigen harem. 

mooie LazaRus

De laatste tijd ging het al niet zo lekker met Laza, hij bleef bleek na de rui en kraaide nauwelijks meer. 

Ik stopte hem extra lekkere hapjes toe en hield hem in de gaten. 

Toen hij woensdagavond niet op de stok zat maar in de bodembedekking werd ik ongerust en die onrust groeide toen hij de volgende morgen in het hok bleef liggen toen ik de deur open deed. 

Hij leefde nog wel, maar zijn kam en lellen waren blauwachtig en hij hield zijn ogen gesloten. 

Ik zag dat hij stervende was en nam hem mee naar de woonkamer, waar hij lekker warm kon liggen. 

Het duurde nog een paar uur en toen blies hij zijn laatste adem uit.

Ik heb hem in de tuin begraven, onze lieve mooie haan.

LazaRus, je blijft voor altijd verbonden met de familie Tok, die je zo lang hebt geleid.

Rust zacht.

Op bovenstaand filmpje kunt u Laza nog één keer horen kraaien als hij Laurel die edele kunst bijbrengt.

Wat zal ik dit geluid vreselijk missen!

Grote droefheid

 Ma Tok:

Tot mijn grote droefheid moet ik u meedelen dat vandaag onze mooie lieve haan LazaRus Tok is overleden.

Morgen kunt u zijn "in memoriam" lezen.

Wij zijn in diepe rouw.

In memoriam: Hannah

 Ma Tok:

En nu is er al weer een kipje gaan hemelen.

Pippa met Hannah (bovenste) en Hilda

De mooie Hannah werd hier in de Tok-tuin uitgebroed door Pippa, die het dit jaar wel erg zwaar te verduren krijgt. 

Eerst ging kuiken Maartje naar de eeuwige scharrelvelden, daarna vertrok haar zoon Laurel naar zijn eigen harem en nu is haar dochter Hannah overleden.

Hannah was een erg mooi hennetje, dat samen met Hildert, Inge en Iona hier het licht zag. 

Hildert was al snel vertrokken naar Hogendoorn omdat hij teveel kapsones kreeg en Iona ging hem achterna toen hij teveel lawaai

Inge

begon te maken. 

Nu is alleen Inge nog over van het stelletje zijdehoentjes. Zij was een broeddochter van Babette, maar omdat Hannah en Inge zoveel op elkaar leken werden ze hier in de tuin als zusjes beschouwd. 

Hannah was de stoerste van de twee hennetjes, Inge is altijd wat gevoeliger geweest. 

Hannah was enkele keren broeds en omdat ze de laatste dagen weer telkens op het plateau bleef zitten dacht ik dat dat weer het geval was. Ik haalde haar elke dag even van haar plekje af en zette haar buiten om haar pootjes te strekken en wat wormpjes te verschalken. Op een morgen zag ik dat haar voetjes erg vies waren; omdat zijdehoentjes pootveren hebben

warm legnest (de eitjes moet u even wegdenken)

kan daar van alles aan blijven plakken. 

Ik nam haar mee naar de kraan en waste haar voeten. Ik keek verder en zag dat ook haar achterkant vies was, dus die maakte ik ook schoon. Na haar te hebben afgedroogd zette ik haar in het legnest in het Tok-huis om verder op te drogen, in dat nest was het lekker warm. 

Toen ik 's avonds de deur kwam sluiten zag ik niet Hannah maar Lisa in het nest zitten, zij denkt dat ze broeds is, dat kleine ding. 

De arme Hannah zat bibberend op de koude vloer. 

Hannah in het hondenhokje in de kamer

Ik nam haar mee naar binnen en zette haar in een kattenmandje in de warme woonkamer. Later zette ik het hondenhok bij de kachel, zodat ze wat meer ruimte had. 

Ze bleef doodstil zitten, genietend van de warmte. Ik gaf haar wat water met vitaminen in haar snaveltje, wat ze braaf doorslikte. Eten wilde ze niet, zelfs geen eivoer of wormpjes. De volgende morgen was ze er slecht aan toe, ze haalde moeilijk adem en wilde niet eten of drinken. Ik belde de dierenarts en we mochten al snel komen. 

Ze kreeg een paar prikjes en medicijnen in haar snaveltje, maar de dokter zag het somber in, hij zei dat ze waarschijnlijk coccidiose

de begrafenis van Hannah en cavia Peppa

had, een nare ziekte, waar kippen aan kunnen overlijden. 

Ik moest haar maar goed warm houden thuis. 

Dat deed ik, maar ondanks alle goede zorgen sliep ze een paar uur later in.

Omdat de cavia van mijn kleindochters diezelfde dag was overleden hebben wij de twee diertjes die avond bij elkaar begraven. Zo liggen ze geen van beiden alleen in de grond.

Inge en Pippa zijn erg verdrietig, ik zag ze samen in het Tok-huis zitten en later ook bij het grafje, dat een prachtig monument heeft gekregen van de kleindochters.

het grafmonument voor Hannah en cavia Peppa

Slaap zacht, Hannah, je was een prachtig lief kipje, we zullen je nooit vergeten.

Alweer droefheid in de tuin

Ma Tok:

Alweer moet ik u een droevige mededeling doen.

Ons mooie zijdehoentje Hannah is overleden.

Morgen kunt u haar "in memoriam" lezen.

De familie Tok is in rouw gedompeld.