Domme kip

Katie2:

Er is in het Tok-huis een domme kip.

Ik weet niet wie het is, maar ik ben erg blij met haar en haar domheid.

Van mij mag ze doorgaan met haar suffe gedrag.

legnest voor eitjes

Nu begrijpt u er vast helemaal niets meer van.

Wat is er dan aan de vleugel, zult u zich afvragen. 

Katie2, die blij is met een stommiteit van een soortgenoot. Wel, in de eerste plaats is zij slechts in zoverre een soortgenoot dat wij allebei hennen zijn. We zijn zeker niet van hetzelfde ras, anders zou ik mij voor haar schamen. Nu dat niet zo is, maak ik lekker gebruik van haar domheid. 

En in de tweede plaats heb ik voordeel van haar gesukkel. 

Wat de domme hen namelijk best vaak doet is het volgende. 

Zij "legt" haar eitje niet in het legnest of in de bodembedekking

Nikolaas en Odette bovenop de hordeur

van het plateau. En ook niet op de ton met onze voedselvoorraad, zoals sommigen doen. En nee, ook niet heel voorzichtig op de harde grond van het Tok-huis. 

Waar dan wel? 

Ik zal het uitleggen, anders begrijpt u het niet. 

Een paar hennen, en ook onze tsaar Nikolaas, zitten elke nacht op de bovenste rand van de hordeur, die altijd openstaat. Waarom die deur daar zit is mij een raadsel, maar daar gaat het nu niet over. Bovenop die deur zit dus regelmatig een hennetje, dat haar eitje kwijt moet. En of ze nu te lui is om daarvoor een veilig plekje op te zoeken of ze

Katie2 bij het kapot gevallen eitje

niet begrijpt dat een eitje niet zo heel sterk is, ze laat haar ei gewoon vallen terwijl ze bovenop de rand van de deur zit. En u kunt wel begrijpen wat er dan gebeurt. Het valt kapot op de grond, inderdaad. Het ligt dan achter de hordeur, zodat niemand erbij kan. 

Ma Tok, die ik altijd op de voet volg als ze in onze tuin bezig is, moppert iedere keer als ze weer zo'n stuk ei ziet liggen. Ik niet, ik sta er al verlekkerd bij te kijken als ze zuchtend de hordeur opzij doet, zodat ik erbij kan om dat heerlijke eitje op te snavelen. 

"Ja ja," zegt ze als ze mij ziet genieten, "jij vindt het helemaal niet erg, hè?" 

Katie geniet van het eitje

Ik zeg niets terug, ik weet best dat ik niet mag kakelen met volle snavel. 

Ma Tok zou graag willen weten wie het telkens weer doet, haar eitje kapot laten vallen. 

Ik niet, mij maakt het niets uit, een ei is gewoon heel erg lekker, ik smikkel het met schaal en al naar binnen. 

En ik hoop dat de desbetreffende kip nog lang zo dom blijft om dit te doen. 

Ma Tok zei pas al dat ze een netje ging ophangen aan de deur, daar zou het ei dan in kunnen vallen. Maar dat heeft ze nog steeds niet gedaan, dus geniet ik regelmatig van mijn lekkere eitje in het Tok-huis.

Ma Tok: op de foto zit Odette naast tsaar Nikolaas op de hordeur, maar dat betekent niet dat zij de domme kip is, die haar eitje kapot laat vallen. Er zitten regelmatig verschillende hennen op de deur. 

Pavlova stelt zich voor

 

Pavlova:

Ik ben nu al een hele tijd hier in deze tuin en ik kan wel zeggen dat het mij hier goed bevalt. 

Nikolaas en Pavlova in het Loo

Mijn beste maatje is de tsaar, omdat wij van hetzelfde ras zijn en ook omdat hij een nacht met mij alleen heeft doorgebracht in ons paleis, het Loo. Dat kunnen niet veel hennen zeggen, als ze tenminste de waarheid spreken. 

Verder zijn de hennen ook best aardig tegen mij, dat valt me alles mee. 

Eerst was ik bang dat ik er nooit bij zou gaan horen, maar dat liet ik niet blijken. 

Ik sprak Katie2 dan ook aan alsof ik me ver boven haar verheven voelde; ik geloof dat zij dat wel kon waarderen, ze doet helemaal niet lelijk tegen me. 

Pavlova spreekt Katie2 aan

En de anderen behandelen me alsof ik van adel ben, wat natuurlijk ook zo is, omdat ik de echtgenote van een tsaar ben. 

Of ik me inderdaad verheven voel boven de anderen? Nee hoor, ik ben heel gewoon gebleven, al zeg ik het zelf. Ik wacht netjes mijn beurt af als er lekkers gestrooid wordt en ook verder gedraag ik mij keurig. 

Ik weet hoe het hoort, dat heb je als je blauw bloed hebt. 

Ik zit gewoon tussen de andere hennen op de stok 's nachts, dat is lekker warm. Wel zit ik meestal met mijn gezicht de andere kant op dan de anderen. 

Waarom ik dat doe? 

Ik weet het eigenlijk niet. 

Pavlova achterstevoren op de stok (2e van rechts)

Misschien toch om me te onderscheiden, wie zal het zeggen? 

Ik zie de tsaar regelmatig hennetjes treden, dat is goed, daar zullen vast mooie kuikentjes van komen. 

Of ik al broedse neigingen heb? 

Nee, ik niet, maar Floortje wel. Zij is mijn negatief, zou je kunnen zeggen. Ze is helemaal zwart, inderdaad. Ze zit tegenwoordig vaak in het legnest, op het kalkeitje

Floortje in het legnest

dat daarin ligt. 

Soms ligt er ook een echt eitje bij, maar dat wordt door ma Tok elke dag weggehaald en naar de grote schuur gebracht. Daar bewaart zij onze eitjes tot zij ze nodig heeft, zegt ze. Ik vind dat prima, er moeten nu toch nog geen kuikens komen, het is nog veel te koud. Kuikens hebben nog geen aaneengesloten verenpak, alleen maar dons, daar dringt de kou zo doorheen. En ze kruipen natuurlijk niet uit hun ei om vervolgens de hele dag onder hun moeder te gaan zitten. 

Of ik ga broeden als het lente wordt? Dat weet ik nog niet. 

Ik heb het nog nooit gedaan, ik heb gehoord dat je daarvoor in een

lege eierdozen gespaard door de collega's van
ma Tok's dochter

soort van roes moet raken, ma Tok noemt dat de "broedroes". 

Zij geeft onze eitjes vaak weg aan buren of aan haar dochters en zoon. Eén van die dochters geeft de eitjes dan weer door aan haar collega's. Gelukkig zijn niet al onze eitjes bestemd voor uitbroeding, stel je voor, dan zou de Tok-tuin in no time overvol raken. 

Omdat ma Tok vorige week een paar wormpjes zag in een poepje van één van ons geeft ze ons nu spul door ons drinkwater, dat die beestjes doodmaakt. 

Ik vind het water iets minder smaken, maar het is voor onze gezondheid, dus vooruit maar. Als de kuur is afgelopen krijgen we een week lang vitamientjes in het water, dan smaakt het naar worteltjes. 

Ik vind dat best lekker, maar ik hoorde Linda mopperen dat we nooit meer gewoon lekker water te drinken kregen. 

Ma Tok zei tegen haar: "Dan drink je toch niet?" Dat was een goeie, want een kip kan helemaal niet zonder drinken, dus Linda moest gewoon met ons meedoen.

O ja, iemand vroeg of ik al schoon was geworden. Ik ben niet meer zo smerig als eerst, maar ik denk dat ik pas helemaal mooi wit ga worden als ik allemaal nieuwe veren krijg. 

In de herfst dus. Tot zolang moet u maar tegen mijn bruinige achterkant aankijken (zie de foto boven dit verhaaltje).

Een sluw plannetje

Lisa:

Ik ben verliefd! 

Dat ben ik nog nooit geweest, maar toch weet ik dat dit echte liefde is. 

Linda (rechts) en Linda

En weet u wat nog mooier is? 

Mijn zusje Linda is ook verliefd. 

Op dezelfde haan als ik. 

Dat kan moeilijk anders als er maar één haan in de tuin loopt, zult u opmerken en dan hebt u nog gelijk ook. 

Of wij jaloers zijn op elkaar? Nee, absoluut niet. Als hen weet je gewoon dat je een haan moet delen met de andere kippen, omdat er meestal maar één haan is met meerdere hennen in zijn toom. 

Wij zijn dus verliefd op Nikolaas, onze tsaar. 

Nikolaas en Trui

Of de liefde wederzijds is vraagt u? Dat is een poos nogal een pijnlijk puntje geweest; Nikolaas keek namelijk totaal niet naar ons, hij had alleen maar belangstelling voor Trui. Eerst ook voor Trees, maar die is er niet meer. Het vreemde is dat Trui niet veel van Nikolaas moet hebben, telkens als hij om haar heen danst gaat ze met haar borst vooruit tegen hem opstaan terwijl iedere weldenkende hen weet dat je met je achterkant naar de haan moet gaan staan om hem de gelegenheid te geven zijn kunstje te doen zodat je eitjes bevrucht

de tsaar kan niet meer om Lisa heen

worden. Als iedereen zich zou gedragen zoals Trui zouden er nooit kuikens komen en wij zijn nu juist zo benieuwd hoe die eruit gaan zien met een echte tsaar als vader. 

Dus hadden Linda en ik een plannetje bedacht. We hadden met Trui afgesproken dat zij bij Nikolaas in de buurt zou gaan scharrelen. Dat deed zij meesterlijk, ze ging met haar mooie verenpak vlak voor zijn snavel staan en deed alsof ze iets lekkers zag op de grond. Nikolaas kwam naar haar toe en, zoals verwacht, maakte hij avances naar haar. Met een chagrijnig gezicht liep Trui bij hem vandaan en meteen kwamen Linda en ik naar hem toe. 

Trui kakelt na met Lisa

Ik ging vlak vóór hem staan en Linda plaatste zich achter hem, zodat hij niet weg kon lopen. 

Ik maakte me zo aantrekkelijk mogelijk en ja hoor, toen gebeurde het: de tsaar kon geen weerstand bieden aan mij en hij begon mij te treden. 

Hiep hiep hoera! 

Toen hij klaar was wachtten wij even en daarna deden wij hetzelfde, maar dan andersom. Begrijpt u het niet? 

Deze keer ging Linda vóór Nikolaas staan en ik achter hem. Linda zag er prachtig uit en alweer trapte de tsaar in onze val. 

Wat een pret! 

mooie Trui

Linda en ik liepen blij en gelukkig naar Trui om haar  te bedanken. "Waarom wil jij eigenlijk niet getreden worden?" vroegen wij haar. "Ik weet het niet, het is nog nooit gebeurd bij mij en ik vind het een beetje eng," antwoordde Trui. Wij tweeën stelden haar gerust, we kakelden een poosje met haar en ze leek nu toch wel nieuwsgierig te worden. Ze kakelde dat ze er nog eens goed over zou nadenken, kuikens leken haar toch ook wel leuk en als dit daarvoor nodig was moest het misschien toch maar eens gebeuren. "Meid, het stelt niets voor!" "Het is voorbij voor je het weet!" riepen wij door elkaar. Trui lachte naar ons omdat wij zo eensgezind waren. "Jullie zijn echte zussen," kakelde ze en toen ging ze Soestdijk binnen, om na te denken, zoals ze gezegd had.

Na de sneeuw

Katie2:

Gelukkig, die sneeuwtroep is weg uit de tuin.

voetstappen van Trui in de sneeuw

Wat een ellende was dat zeg. 

Wij zaten de hele tijd maar samen in ons nachthok, Trui en ik. 

Niet dat het ongezellig was met haar, maar nu en dan wil je toch ook wel eens een ander gezicht zien dan dat van je hokgenoot. Ik was wel blij dat we niet meer met ons drieën hier zaten, dan was het helemaal krap geweest. 

Trui ging nu en dan even naar beneden, de ren in, om haar poten te strekken, zei ze. Ik zag haar ook een keer door de sneeuw baggeren, maar toen kwam ze toch wel snel terug. Haar voeten vroren van haar poten af, zei ze. 

Ik begreep al niet waarom ze door die kouwe rommel ging lopen, maar ze was nieuwsgierig geworden naar de anderen in het Tok-huis. 

Toen ik vroeg of zij ze had gezien antwoordde ze dat ze waarschijnlijk

met z'n allen binnen in het Tok-huis

allemaal binnen zaten en ze was niet zover gekomen om door de openstaande deur te kijken. 

Ze had wel wat gekakel gehoord, dat klonk best gezellig. De tsaar had gekraaid, dus met hem ging het ook goed. 

Nu kunnen we weer lekker zelf op onderzoek uitgaan en scharrelen. Dat had ik wel gemist, moet ik zeggen. We kregen onze meelwormpjes elke dag in ons nachthok en ook onze drinkbak had ma Tok daar naartoe verhuisd, zodat we niet persé naar beneden hoefden. 

Of ons drinkwater niet was bevroren? Nee, daar had ma Tok voor gezorgd, ze had een

drinkbakverwarmer

drinkbakverwarmer onder ons drinken gezet, zodat het geen ijs werd. Anders hadden we dorst moeten lijden en dat kan natuurlijk niet, een kip kan niet zonder water. Een mens ook niet, zegt u? 

Dat zal wel kloppen, maar daar heb ik geen boodschap aan. 

Op de eerste dooi-dag lag er nog wel heel wat sneeuw op de grond, maar gelukkig was het niet meer zo'n ijzige wind. 

We gingen even naar buiten en toen toch weer naar binnen, we namen een lekker zandbad in de ren en we riepen "Hallo" naar de bewoners van het Tok-huis, die ook even hun

Katie2's eerste stapjes weer buiten

snavels lieten zien. 

Die gingen ook weer vrij snel hun huis in. De volgende dag was het al veel beter, hier en daar lag nog een klein beetje sneeuw, maar daar konden we wel omheen scharrelen. Ma Tok begon ons nachthok helemaal leeg te halen, het was er best een beetje een troep geworden omdat we daar dag en nacht waren geweest. Er lagen uitgepikte gierststengels, de drinkbak stond er en natuurlijk rook het ook niet erg fris meer. 

Alles is nu heerlijk schoon en de drinkbak staat weer in de ren, we hebben nu lekker de ruimte met ons tweeën. 

Omdat de matten, die voor de deur naar het mensenhuis liggen, ook erg modderig waren geworden nam

weer naar buiten

ma Tok die ook meteen maar onder handen. 

Ze was een hele tijd bezig met de waterslang, ze spoot alles weer schoon. 

Ja, de buitenkraan deed het ook weer, dat was handig. 

Onze Tok-tuin ziet er weer redelijk mooi uit, al ligt er hier en daar nog een restje rommel.

En ik hoorde dat het lente gaat worden, pa Tok had het over hoge temperaturen voor het weekend. 

Wat zou dat fijn zijn, weer heerlijk in een droge tuin banjeren en scharrelen. 

Ik ben benieuwd, van mij mag het beginnen, het voorjaar!

Koud wit spul en het plannetje van ma Tok

Tsaar Nikolaas:

Wat een rare toestand is het deze week in de tuin. 

Alles is wit en héél koud. 

sneeuwduin in de Tok-tuin

Ik ben de eerste dag dat dat zo was even buiten geweest, samen met Lisa en Laura, maar we wisten alle drie niet hoe snel we weer naar binnen moesten rennen. 

Ma Tok lachte om ons, maar ze gaf ons groot gelijk toen ze even later met onze drinkemmer met vers water het Tok-huis in kwam. 

"Wat is het koud! Mijn vingers bevriezen gewoon!" zei ze. "Blijven jullie maar lekker binnen vandaag, ik ga jullie wormpjes ook in het huis strooien, dan hoeven jullie niet de kou in." 

Dat waren we toch al niet van plan, dus daarover waren wij het eens. De hele dag zaten we bij elkaar,

gezellig binnen in het Tok-huis

soms op de stok, soms op de grond of in de bodembedekking van het plateau. We smikkelden en kakelden en nu en dan liet ik een flinke kraai horen, gewoon omdat dat zo lekker gaat als je daar zin in hebt. 

De volgende dagen verliepen hetzelfde, dus er is niet veel over te vertellen, alleen dat ma Tok ons ook nog gierststengels gaf, omdat dat een beetje vet is en dat konden we nu wel gebruiken, zei ze. 

Om toch nog iets nieuws te vermelden vertel ik wat er vóór de sneeuwval gebeurd is. Toen zat Pavlova nog in het Loo en ma Tok had iets bedacht om haar snel bij ons te laten wennen. 

de tsaar bij Pavlova in het Loo

Eerst begreep ik niets van haar plannetje, ik was zelfs behoorlijk verontwaardigd. 

Want wat gebeurde er?

Ik werd 's avonds, toen ik rustig op de stok zat, door ma Tok pardoes opgepakt en naar buiten gedragen. "Nu ga ik uit mezelf naar binnen, is het weer niet goed," was het eerste wat ik dacht. Maar ze zette me niet in de struik, nee, ze nam me mee naar het Loo, waar ze mij op de stok zette naast Pavlova, dat kleine witte hennetje. Goed, dat was best gezellig en we vielen samen in slaap. Maar de volgende morgen was ik niet meer zo tevreden. Waarom niet? Ik zat in een hokje

Nikolaas is gewend vrij rond te lopen

opgesloten en dat ben ik niet gewend. Bij mevrouw Angelique had ik heerlijk de ruimte en hier in de tuin ook. Waarom moest ik nu plotseling gevangen zitten in een hokje met een klein rennetje? Pavlova kakelde dat ik niet zo moest zeuren, zij zat er toch ook? Maar zij is niet gewend om heerlijk door de hele tuin te kunnen banjeren en ik wel. 

Ik begon extra vroeg te kraaien om ma Tok te roepen en haar te verplichten mij vrij te laten. 

Pavlova (rechts) naast Nikolaas in het Tok-huis

Maar toen zij kwam gaf ze ons wormpjes en eten en vers water, maar uit het hokje mochten we niet. Ik heb voor straf de hele dag gekraaid, nu krijgt ma Tok vast een boos bericht van de buurvrouw en dat zou ik dan nog kunnen begrijpen ook. Toen Pavlova en ik weer op stok waren gegaan in de avond kwam ma Tok bij ons kijken. Ze tilde mij op en zette me weer in het Tok-huis. Hèhè, dat werd tijd. Maar ze ging nog niet haar huis in, nee, ze zette Pavlova naast mij op

het Loo in de sneeuw

de stok. Zij hoort nu bij mij, dat begreep ik heel goed en de volgende morgen gingen we samen naar beneden om te eten en toen de deur open ging liepen we samen de Tok-tuin in. Pavlova bleef eerst dicht bij mij, maar even later durfde ze wat meer in haar eentje rond te lopen. 

Dat was best een slim idee geweest van ma Tok, dat moest ik toegeven en ik had bijna een beetje spijt van mijn vele en harde gekraai van de vorige dag. 

Bijna, hè? 

Ik hoop dat het de volgende week weer wat minder koud is en dat dat witte spul dan weer verdwijnt, want

sneeuw in Soestdijk's ren

het gaat toch vervelen, de hele dag binnen zitten. 

De deur staat wel op een kier, maar niemand is zo gek om met zijn of haar warme voeten in die koude sneeuw te gaan staan. 

Wat zegt u? 

Laarsjes aandoen? 

Dan kunnen we niet in de grond krabbelen en dan kunnen we net zo goed binnen blijven. 

En dan heb ik het nog niet eens over Katie2 en Trui, die zitten met hun tweeën de hele dag in het nachthok van Soestdijk, dat is helemaal saai.

Nee, die troep moet gewoon weer weg en het moet maar snel lente worden.

In memoriam: Trees

Ma Tok:

Het houdt niet op met droevige berichten over de familie Tok.

Vorig jaar zijn er zeven kippen overleden en dit jaar begint ook niet zo best.

Trui en Trees toen ze net in de Tok-tuin waren

Trees kwam samen met haar zus Trui van meneer Kees bij ons in de Tok-tuin wonen. 

Ze pasten zich prima aan en waren dan ook snel gewend hier. 

Trees was bij meneer Kees telkens broeds geweest en hier was ze dat ook regelmatig. De laatste tijd liep ze echter gezellig met Trui en de anderen door de tuin te scharrelen en ze had het best naar haar zin. Eerst sliepen zij samen met Jenny en Katie2 in Soestdijk en na Jenny's overlijden deelden zij het hok met

Trui, Trees en Olga

Katie. Ze werden dikke vriendinnen met haar en zaten 's avonds lekker dicht tegen elkaar aan.

Trees maakte heel wat mee al duurde haar verblijf hier niet erg lang. 

Zo was er een mysterie van plotseling opduikende kleine eitjes en dan de dood van Maria, Jenny, Maartje, Hannah en ook LazaRus. De komst van Tsaar Nikolaas en Olga en Pavlova beleefde zij ook samen met de familie. 

Nikolaas en de 2 mooie dames

Trui en Trees sloten vriendschap met Olga toen die net in de tuin was gekomen en Nikolaas was zwaar onder de indruk van de schoonheid van de beide zussen, hij danste telkens om hen heen, maar de dames waren niet erg gewillig, ze liepen steeds voor hem weg.

Trui was altijd "haantje de voorste," Trees was wat rustiger en afwachtender. 

Trui en Katie

Trees is niet ziek geweest, dinsdag scharrelde zij nog vrolijk rond in de tuin en woensdagochtend vond ik haar dood in het nachthok van Soestdijk.

Ik ben blij dat Trui niet alleen achterblijft nu haar zus er niet meer is, ze heeft gelukkig haar vriendin Katie nog. 

Trees

Ik heb Trees begraven in de Tok-tuin, zoals dat hoort.

Rust zacht, lieve mooie Trees, we vergeten je niet, je hoort voor altijd bij de familie Tok.

Weer droefheid

Ma Tok:

En weer is er droefheid in de Tok-tuin.

Totaal onverwacht is onze mooie Trees overleden.

A.s. vrijdag kunt u haar in memoriam lezen.

Nog een aanwinst voor de Tok-tuin

Odette:

Pa en ma Tok waren weer eens naar Hoogendoorn geweest om de voorraden aan te vullen. Ons voer raakte op en dat mag niet gebeuren, natuurlijk. 

het Loo, hier nog in gebruik door pippa en Maartje

Ma Tok kwam met kruiwagens vol de tuin in. Ze zette alles neer en ging toen eerst het Loo helemaal schoonmaken. Waar dat voor nodig was begreep ik later pas. 

Eerst ging ik bij haar kijken wat ze allemaal deed. De bodembedekking werd verwijderd en ook de tegels werden helemaal schoongemaakt. Daar lag namelijk nog wat gif van de muizen en dat moest grondig verwijderd worden. 

Maar waarom moest dat eigenlijk allemaal? 

Ik begreep er niets van. 

het nieuwe witte kipje in het Loo

Toen ma Tok tevreden was begon ze het nachthok in te richten met schone bodembedekking en een eet- en drinkbak. 

"Wat heb ik nou aan mijn staart hangen," dacht ik en ik liep achter haar aan toen ze naar de deur van het mensenhuis toeging. Ze pakte een doos, die daar al een poosje had gestaan en uit die doos kwam:  een wit kipje! 

Ma Tok praatte tegen haar en zette haar in het Loo. Dus voor dit nieuwe hennetje was al die moeite geweest. Het beestje had duidelijk honger, ze begon meteen te eten. Ma Tok ging de gekochte voorraden voer in de betreffende tonnen doen

even beneden in de ren kijken

en toen ze klaar was ging ze foto's maken in het Loo. 

Het witte hennetje was helemaal niet bang, ze ging even beneden in de ren kijken en daarna klom ze weer naar boven. Een pittig dingetje, dat was duidelijk. 

Eerst was ik de enige die haar had gezien, maar toen ma Tok de volgende dag meelwormpjes en eivoer in de ren van het Loo had gestrooid legde ze ook wat van dat lekkers vlak vóór het rennetje. Daar kwam iedereen op af en zo maakte de hele familie Tok kennis met het nieuwe hennetje. 

Ma Tok vertelde ons dat ze Pavlova heette en dat ze van hetzelfde ras was als onze tsaar Nikolaas*. Die

kennismaking van de familie Tok met Pavlova

keek met extra belangstelling naar haar en dat begreep ik wel, een kip van hetzelfde ras heeft toch iets extra's. Net zoals het voor mij erg fijn was dat er weer een wit hennetje bij was gekomen. De tweede nieuwe witte hen in een paar weken, ik werd helemaal warm van binnen. 

Maar wat waren haar onderste veren smerig! Wat dat betreft leek ze meer op Olga, toen die hier net

Olga toen ze nog vies was van de modder

kwam, dan op mij. 

Olga is inmiddels schoon geworden, ik denk dat Pavlova ook wel mooi wit gaat worden als ze een poosje hier woont. Ze heeft vast in een vies hok op de grond gezeten voordat ze bij Hoogendoorn kwam, maar dat gaat hier helemaal goed komen. 

Dat de kleine Pavlova niet bang is uitgevallen bleek later op die dag. Katie kwam bij haar ren staan om eens te zien wat er nu weer voor indringer in "haar" tuin was gekomen. 

Als u naar de foto kijkt kunt u zien dat die nieuweling totaal niet van de grote hen onder de indruk was.

ontmoeting Katie en Pavlova

Ze zette haar vleugels breeduit in haar zij om zo groot mogelijk te lijken en ze liep regelrecht op Katie af. 

"Zo," kakelde ze, "en wie mag jij dan wel wezen?" 

Ik lachte me een ongeluk toen ik dat hoorde. Katie kakelde niets terug, ze moest even bijkomen van die brutaliteit. Daantje en Dirkje hadden het ook gehoord en zij rolden om van het lachen. Katie keek hooghartig naar hen en kakelde: "Jullie blijven toch een raar stelletje." Gniffelend scharrelden de twee ondeugden weg en ik moet zeggen dat ik het deze keer meer met hen eens was dan met wie ook. 

Katie vertelde hoe ze heette en Pavlova stelde zich voor aan haar. 

Ik ben benieuwd hoe dat straks gaat als er geen gaas meer tussen die twee zit. 

*Ma Tok: de meningen zijn verdeeld over de raszuiverheid van Pavlova, maar dat is hier in                 de tuin  geen probleem. In elk geval zit er een Grubbe baardkriel in haar genen.

De tsaar stelt zich voor

Tsaar Nikolaas:

Ma Tok vindt dat het tijd is om mij aan u voor te stellen.

Ik heb begrepen dat onze verhaaltjes aan u worden voorgeschoteld, zodat u op de hoogte kunt blijven van wat er in deze tuin allemaal gebeurt. 

Ik ben dit niet gewend, maar ik zal mijn best doen.

hanen en hennen bij mevrouw Angelique

Zoals Olga ongetwijfeld al heeft verteld kwamen wij uit het verre oosten van het land naar Leiden om daar in de Tok-tuin te wonen. 

Het is de bedoeling dat ik alle hennen van de familie Tok onder mijn hoede neem. 

Dat begreep ik pas toen ma Tok het tegen de anderen vertelde. 

Ik werd daar best een beetje zenuwachtig van. 

Ik ben gewend om samen met hennen en een heleboel hanen te zijn en omdat ik niet bepaald tot de grootsten behoor deed ik altijd braaf wat er gekakeld en gekukeld werd door de groteren. 

Maar hier ben ik de enige haan en al

Nikolaas durft te kraaien in het Tok-huis

ben ik één van de kleinsten, ik moet deze hele familie gaan leiden. 

Daar moest ik wel even van slikken. Nu ben ik een beetje gewend hier en ik durf al lekker te kraaien, vooral als we in het Tok-huis zitten in de morgen, voordat ma Tok de deur open doet. 

In de tuin kraai ik ook, maar niet zo vaak, ik ben altijd bang dat die grote Katie op me af zal komen om te vragen waarom ik de baas over haar wil spelen. 

Ik heb alle hennen hier eens op mijn gemak bekeken en ik moet zeggen dat er een paar heel fraaie dames bij zitten. 

Vooral de twee hokgenoten van Katie zijn prachtig, daar zou ik zomaar verliefd op kunnen 

Nikolaas en zijn 2 mooie dames

worden. 

Ik dans elke dag voor hen, maar ze laten mij nog niet echt toe hen te treden. Dat komt vast wel als het lente wordt. 

Ik heb gehoord dat de haan, die ik opvolg, LazaRus heette en dat hij een bijzonder wijze en goede haan was. 

Ik zou hem wel even willen vragen hoe ik het beste kan handelen, ik heb al gevraagd aan Odette, een rustig hennetje, waar hij begraven

meelwormpjes op Laza's graf

ligt en zij heeft mij zijn laatste rustplaats gewezen. 

Nu wist ik dus waar ik moest zijn, maar hij gaf helaas geen antwoord op mijn vragen, ook niet toen ik een paar meelwormpjes voor hem neerlegde op zijn graf. Odette, die dat zag, kakelde tegen mij dat Laza niets meer terug kon zeggen omdat hij niet meer leefde en dat het heel lief van mij was om hem wormpjes aan te bieden, maar dat ik die beter zelf kon opeten voordat Katie ze zou zien liggen. 

Dat heb ik toen maar gedaan. 

Odette kakelde dat het allemaal wel goed zou komen, de familie moet eerst nog rouwen om hun trouwe

Nikolaas in de struik

leider en dan kunnen ze pas wennen aan een nieuwe. 

Dat hielp wel een beetje, nu ben ik er wat geruster op dat ik een goede leider kan worden. 

Verder heb ik het hier prima naar mijn zin in de tuin, het is er goed van eten en drinken en slapen gaat ook steeds beter. 

Ik ga nog wel elke avond in mijn struik zitten, dan hoef ik niet die enge hoge trap op naar het plateau in het Tok-huis. Ik heb moeite met die trap omdat ik zo rechtop moet lopen; dat komt omdat ik geen staart heb die voor evenwicht kan zorgen. 

Als ik nu die hoge steile trap op zou gaan ben ik bang dat ik achterover

de steile hoge trap naar boven

kukel. 

Ma Tok heeft mij al een keer onderaan de trap gezet en ze zag wat het probleem was. 

Ze zei dat ze er een oplossing voor ging bedenken. 

Ze zet mij nu telkens op de stok als ze de deur komt sluiten, ze houdt mij dan lekker tegen zich aan en ze praat zachtjes tegen mij. 

Ik weet niet of ik ooit zelf op de stok ga zitten, dat momentje samen met ma Tok wil ik eigenlijk niet missen.

Ma Tok: met dank aan mevrouw Angelique voor de bovenste foto.