Pensioen of nog lang niet?

Nadine:

Ik sta versteld van die twee bruine pluizenbolletjes.
Ze zijn nog geen halfjaar oud en nu leggen ze al bijna elke dag allebei een eitje.

eitjes van Hannah en Inge met voetzool-afdruk Yvonne of Yvette

Het zijn kleine bruine eitjes, iets donkerder dan die van mij.
Ze zien er mooi uit, een goede vorm en een prima kleur, de schalen zijn stevig en volgens Ma Tok smaken ze prima.
Iona kiest zijn rasgenootjes uit om te treden, dus misschien zijn ze ook al bevrucht.
Iona probeert het ook wel eens bij een oudere hen, maar die weigeren hem, die blijven trouw aan Laza. Ik ook, ik vind zo'n jochie helemaal niks, al moet ik toegeven dat hij wel erg mooi is. Maar ik heb liever het oude en vertrouwde dan zoiets nieuws.
Je weet tenslotte nooit of zo'n jong haantje niet ruw is tegen de hen.

Inge

Hannah

Ik heb Iona nog geen poging zien doen bij zijn broedmoeder Babette; wel bij Pippa, de broedmoeder van Hannah en Hilda. Die lachte hem uit en gaf hem een pik in zijn kuif. "Neem jij maar iemand van je eigen leeftijd, kleine!" kakelde ze.
Ik moest er om lachen, want Iona is bijna twee keer zo groot als Pippa.

Laza

Ik heb niet de indruk dat Laza zich erg druk maakt over het gekraai van Iona, hij is er heel rustig onder. Misschien is hij aan zijn pensioen toe, hij is tenslotte ook al tien jaar oud. Hij is al negen jaar bij ons in de Tok-tuin, een jaar langer dan ik.
Ik ben hier uit mijn ei gekropen, maar Laza niet, die kwam als volwassen haan hier wonen om voor nageslacht en rust onder de hennen te zorgen.
Dat heeft hij allebei prima gedaan, dus ik vind dat hij zijn rust wel heeft verdiend.

Maar er is iets vervelends aan de hand, waardoor ik denk dat hij nog langer zal moeten werken.
Wat dat is?
Iona kraait vrijwel de hele dag en hard ook.
En nu is de buurvrouw weer aan het klagen, dat er een extra haan is en

Iona kraait de hele dag en  luid ook

dat ze daar zenuwachtig van wordt. Tja, ik moet haar wel een beetje gelijk geven, want Iona houdt zijn snavel geen uur achter elkaar dicht.
Ik vind het een prachtig geluid, maar in een stad moet je rekening houden met je buren, zegt Ma Tok.
En nu moet Iona verhuizen naar Stolwijk.
Ma Tok vindt het heel erg, want ze vindt hem nogal mooi en leuk.
En de trouwe lezeres, naar wie hij genoemd is, zal het ook jammer vinden, ze wilde hem graag een keer in levenden lijve ontmoeten, maar dat gaat nu niet meer gebeuren. Zij woont namelijk in London en daarvandaan kom je niet eventjes op bezoek in de Tok-tuin. Ze is de Nederlandse taal niet eens machtig, maar ze vertaalt de verhaaltjes van Ma Tok elke week in het Engels met behulp van een vertaalmachine, om zo op de hoogte te blijven van ons wel en wee.
Gelukkig heeft Ma Tok een filmpje opgenomen van Iona's gekraai, zodat ze nog vaak naar hem zal kunnen luisteren. En dat filmpje heeft ze ook naar mevrouw Iyona in Engeland gestuurd, zodat die haar naamgenoot ook kan horen en zien.
Het volgende verhaal zal helemaal in het teken staan van het vertrek van Iona en Ma Tok gaat haar best doen om het betreffende filmpje daar ook in te verwerken.
Als troost.

Pootperikelen

LazaRus:

Ma Tok is vreselijk geschrokken en dat kwam door mij.
Niet dat ik er iets aan kon doen, maar toch...
Wat was er aan de poot? (dat laatste kunt u gerust letterlijk opvatten).

bloed aan de stok

Ma Tok zag bloed op de stok in ons huis, en niet zo'n klein beetje ook. En de mestplank onder de stok had ook rode vlekken.
Eerst dacht ze nog dat het rode dat ze zag van de besjes van de boom in de Tok-tuin was, maar ze zag al snel dat het toch echt om bloed ging.
Ze had één van die haantjes, zo'n mensenkuiken, bij zich, die met de krulveren op zijn kop, hij keek vol ontzag naar de rode

Laza en Iona

plekken op de stok en ook op de grond.
Ma Tok dacht dat Iona met mij gevochten had, daar is ze namelijk erg bang voor, want dan moet Iona weg en ze vindt hem nogal leuk. Tja, van mij zal het niet uitgaan, zo'n strijd om de macht, maar met die jonge haantjes weet je het nooit.
Ma Tok keek naar mijn kam, en naar Iona, maar ze zag geen verwondingen.
Dat maakte haar al wat rustiger. Opeens leek haar een licht op te gaan en ze keek naar mijn poten. Ja, ik had natuurlijk meteen kunnen vertellen dat het bloed daar vandaan kwam, omdat nu mijn andere spoor was afgerukt, (zie het verhaaltje "LazaRus

weet u het nog? Noortje met haar kattenpoot-gips

heeft problemen" van 22 juni 2018), maar eerlijk gezegd vond ik het wel grappig dat ze zich zo druk maakte.  Dat grappige was snel over toen ze het kleine mensenhaantje de opdracht gaf om aan de ene kant van de tuin te gaan staan en ze zelf met het vangnet achter mij aankwam.
Nu kon ik niet ontsnappen.
Dat was niet mijn bedoeling!
Ik wilde niet gepakt worden! Maar natuurlijk gebeurde dat toch en ze nam mij mee naar boven in het mensenhuis. Daar werd mijn poot schoongemaakt en verbonden en nu loop ik weer met een verband om mijn poot. Gelukkig is dat van mij niet zo belachelijk als dat van Noortje

de spalk van Noortjes poot, gemaakt door dierenarts Joost

van mevrouw Yvonne.
Ik moet er niet aan denken dat ik met poezenvoetjes zou moeten rondlopen.
Als we het er toch over hebben: u bent vast benieuwd hoe het gaat met dat arme beest.
Ma Tok heeft contact gehad met mevrouw Yvonne en ze hoorde dat de spalk van Noortje's poot af mocht. Gelukkig, nu zit ze niet meer voor gek met die kattenpoot. De spalk was door de dierenarts zelf gemaakt van twee spatels met daar omheen een strakke zwachtel. Ik moet zeggen dat het er ingenieus uitziet. En liep Noortje meteen weer als een kievit?

Noortje (rechts) weer vrij in de tuin met haar vriendinnen

Nee, ze liep nog steeds mank, maar véél beter dan eerst, dus er was in elk geval wat gewonnen. Ze moest nog zeker een week opgehokt blijven, de arme hen. Ze hoeft natuurlijk niet te lopen als een kievit, want dat is ze niet; als ze weer kan scharrelen als een kip is dat goed genoeg. En Ma Tok heeft gehoord dat ze inmiddels weer helemaal genezen is. De dierenarts was zo trots op zijn werk dat mevrouw Yvonne de laatste controle niet eens hoefde te betalen.
Ik loop voorlopig met mijn "slobkous" door de Tok-tuin. Eigenlijk staat het wel chique, misschien vraag ik wel aan Ma Tok of ze om mijn andere voet ook zo'n verband doet, dan kan ik naast Iona met zijn natuurlijke sloffen paraderen. Ik ben tenslotte een haan, dus schoonheid is belangrijk voor mij.
En Iona moet niet denken dat hij mooier is dan ik. Hij heeft niet eens een kam, nota bene! Hij is wel een stuk groter dan ik ben, maar dat ligt aan het ras, daar kunnen we geen van beiden iets aan verhelpen. Hij is niet van plan met mij te gaan vechten om het leiderschap, heeft hij gezegd, er zijn hennen genoeg voor ons tweeën. En daar heeft hij gelijk in.

Ma Tok: met dank aan mevrouw Yvonne voor haar deel van de foto's.

Het verre oosten

Iona:

Ik mag u het verhaal vertellen over mijn soort- en rasgenoten in het Verre Oosten van het land. Daar woont een mevrouw Ali en zij heeft ook een kippenfamilie. Ik wist daar niets van, maar het schijnt dat u hen al wel kent. Raar hoor, u weet meer van mijn familie dan ikzelf. Toegegeven: het is verre familie, maar toch...
Om u even te helpen hier eerst foto's van de kuikens van de familie Tok van dit jaar:

Hannah en Hilda

Iyona en Inge

mevrouw Ali's kuikens

Goed, die mevrouw Ali had dus vlak nadat onze Ma Tok broedeitjes had gehaald bij Hoogendoorn, hetzelfde gedaan. Zij had dus ook broedeitjes gehaald bij Hoogendoorn.
En ook van zijdehoenders, net zoals Ma Tok dat deed.
Wij, mijn twee zusjes Hannah en Inge en mijn broertje Hildert, toen nog Hilda geheten, kwamen eerder uit onze eitjes gekropen dan de kuikens van mevrouw Ali, omdat onze eitjes eerder bebroed waren.
Wij waren dus eerder klaar, zou je kunnen zeggen. Bij mevrouw Ali kwamen er maar twee eitjes uit, bij ons vier. Dat komt omdat er bij mevrouw Ali een rare broedhen woont, die na een tijdje de bebroede eieren kapot pikt. Ik zou zeggen: Die mag NOOIT meer broeden. Wat een slechte kip!
Je eigen eitjes met de erin groeiende kuikentjes kapotmaken! Hoe komt ze erbij? Maar daar gaat het nu niet over, het gaat over de twee wél uitgekomen kuikens.
Ze waren mooi, een witte en een cognac-kleurige.

mevrouw Ali's kleintjes, links het hennetje, rechts het haantje

De cognac-kleurige leek als twee

druppels water op Hannah en Inge, de witte leek nergens naar... eh... op.
Niet op mij in elk geval.
En ook niet op Hildert.
Waarom ik Hildert en mijzelf noem in dit verband? Omdat het witte zijdehoentje van mevrouw Ali een haantje bleek te zijn.
De andere was een hennetje, dus dat diertje wilde mevrouw Ali graag houden, maar toen het haantje begon te kraaien moest zij iets verzinnen op het

de 3 Cochins van mevrouw Ali, rechtsvoor Boef, de haan

vroege herrie maken door dit beestje.

Ze piekerde over een oplossing. Het beestje 's nachts in de schuur zetten ging niet, daar zat Boef, de Cochin-haan al in een hokje en plaats voor nog zo'n hokje was er niet. De twee hanen bij elkaar zetten was ook geen optie, dat zou vechten worden. Ze ging naar de kinderboerderij, waar zij al eerder een haantje had gebracht, Hannes heette die (zie "Kinderboerderij in het Verre Oosten", het verhaaltje van 13 maart 2017). Maar bij de kinderboerderij wilden ze niet een zijdehoen-haantje

de 2 jonge zijdehoentjes bij de kinderboerderij

alleen aannemen, dan moest er ook een zijdehoen-hennetje bij zijn.
Dus met pijn in haar hart bracht mevrouw Ali haar twee jonge zijdehoentjes naar de boerderij.
Gelukkig heeft zij nog een zijdehoen, een witte hen, die Zijtje heet, omdat zij een zijdehoen is. Erg origineel, vind ik.
De beide kuikens, die mevrouw Ali nu naar de kinderboerderij heeft gebracht, hadden nog geen naam gekregen van haar en in hun nieuwe huis krijgen ze die hoogstwaarschijnlijk ook niet.
Zij gaan dus naamloos door het leven.
Wel een beetje jammer, maar ik denk dat de meeste kippen geen naam hebben.
Wij hier van de familie Tok zijn een uitzondering.
Door de verhaaltjes van Ma Tok zijn er inmiddels een heleboel kippen, die wel een naam hebben gekregen, maar ik ken geen enkele hen of haan die zowel een voor- als een achternaam heeft, dat komt alleen voor bij de familie Tok.

Ma Tok: met dank aan mevrouw Ali voor haar foto's.

Vreemde mannen (2)

Maria:

Dit is een oude foto, dat kunt u vast wel zien.
Waaraan?
Aan de drie kuikens die er ook op staan.

v.l.n.r.: LazaRus, Maria en Martha

En iedere weldenkende kip weet dat er nu, in oktober, geen kuikens zijn in de Tok-tuin. Waarom Ma Tok deze foto dan uit de oude doos heeft gehaald? Omdat ze hem zo mooi vindt.
Ik was toen nog jong en ik vind mezelf ook een fraai hennetje, al zeg ik het zelf. Nu ben ik al best een oude dame, ik ben al negen jaar hier in de tuin.
Ik kwam samen met Laza en met Martha, die allang geleden is heengegaan. Zij ligt begraven in de tuin, ze was eerst erg ziek en toen was ze er ineens niet meer. Ma Tok zegt dat ze haar had meegenomen naar de dierenarts, die helaas niets meer voor haar

Geertrui en Laza, de andere twee ouwetjes

kon doen dan haar een pijnloos einde geven.
Eerst miste ik haar erg, maar nu ben ik er helemaal aan gewend dat ze er niet meer is. Martha was Pippa's broedmoeder en Pippa is nu ook al niet meer de jongste.
Wij waren een bijzonder stel, zegt Ma Tok. Maria, Martha en LazaRus.
We waren de eerste Chabo's die hier kwamen wonen, daarvoor waren er alleen maar Hollandse kuifhoenders, van wie Geertrui de laatste is.

alle glimt weer prachtig

Na Geertrui ben ik nu, samen met Laza, de oudste van de familie Tok.

Goed, genoeg over de foto boven dit verhaaltje.
Waar ik eigenlijk over wil vertellen is iets heel anders: de vreemde mannen, die hier in de tuin waren.
Ik zeg "waren" want ze zijn weer weg. Alles is nu weer bij het oude en daar ben ik toch wel blij om. Ons net is weer netjes over de tuin gespannen en alle dingen staan weer op hun plek.
Het enige dat veranderd is is de verf op de deuren en raamkozijnen, die is weer

Ma Tok in de spiegelende deur

helemaal mooi strak en glimmend.
Op de foto van de deur kunt u zelfs vaag Ma Tok gewaarworden, die de foto maakte. De glimmende deur werkte daar als een soort spiegel. Onze deur ziet er weer prachtig uit. De mannen hebben zelf ons naambordje schoongepoetst, zodat iedereen nu weer duidelijk kan zien dat hier de familie Tok woont.
Dat laatste vind ik vooral erg fijn. Nu durven er vast geen indringers bij ons binnen te komen, zoals een poosje geleden bij mevrouw Yvonne gebeurde, met de grote ramp als gevolg.

het naambordje op de deur van het Tok-huis

Wij zijn natuurlijk sowieso veel veiliger hier, omdat we in de stad wonen en, nog belangrijker: wij hebben twee hanen om ons te beschermen.
Laza zal echt geen roofdier de kans geven om hier een slachting te komen aanrichten en Iona, die zich ook al aardig een haantje begint te voelen, zal zich vast onmiddellijk bij hem aansluiten om ons, de hennen, te verdedigen. Ik voel me heerlijk veilig hier in de Tok-tuin en helemaal in het Tok-huis.

Weer een ramp?

Geertrui:

Er is iets gebeurd bij de kippenfamilie van mevrouw Yvonne.
Dat is de familie, die de afgeslachte hennen moest vervangen, weet u het nog, het verhaal van de ramp?

Noortje, vóór haar ongeluk

Bij de kipjes, die daar nu wonen, is er één, die een ongeluk heeft gehad.
Noortje heet ze.
Ze heeft waarschijnlijk vastgezeten met haar ene pootje, ze was twee dagen zoek tot ze gevonden werd op de steiger bij het water. Ze kon het trapje niet meer op, omdat haar ene pootje verlamd leek.
Mevrouw Yvonne heeft haar snel bij de anderen gezet, waar ze als een razende begon te eten en te drinken. Ze was fit genoeg, maar ze kon haar ene pootje nog steeds niet gebruiken.
Mevrouw Yvonne is met haar naar de dierenarts gegaan om te kijken of er iets aan de hand was waar wat aan gedaan kon worden.
De dierenarts onderzocht haar, hij dacht dat haar

Noortje met haar gespalkte poot

kniegewricht was beschadigd, er zat teveel ruimte in. Daarom heeft hij haar knie gespalkt met een drukverband. En dat drukverband ziet er heel bijzonder uit, kijkt u maar op de foto hiernaast: knalblauw met afdrukken van poezenvoetjes!
Nu vraag ik u: was er geen verband met kippenvoeten?
Dat arme dier moet nu met dit rare verband door het leven.
Nou ja, het zal er niet haar hele verdere leven om hoeven te blijven, neem ik aan. Het zal toch de bedoeling zijn dat haar pootje weer geneest en dan mag het verband er natuurlijk weer af. Maar voorlopig zit ze ermee. Gelukkig ziet niemand het, want ze moet opgehokt blijven, in elk geval de eerste twee weken. Haar verzorgster, mevrouw Yvonne, ziet het natuurlijk wel en

Noortje is opgehokt

haar familieleden ook, maar die hebben, na één keer een flinke lachbui, besloten haar er niet mee te plagen.
Het ophokken had nog wat voeten in de aarde, Mevrouw Yvonne heeft wel een apart hokje, maar dat is erg klein, te klein om twee hele weken in opgesloten te zitten. Daarom heeft ze Noortje in het binnenhok gezet met een rooster ervoor, zodat ze nog contact heeft met Bea, Sarah, Truus en Mina. Anders raakt ze helemaal vervreemd van haar vriendinnen. En ze heeft ook aanspraak nodig, vooral nu ze de hele dag in het hok moet blijven.

Noortje met haar mooie verband

Ik ben benieuwd hoe het verder gaat met haar en haar poezenpoot, hihihi.
Ik kan dat hier rustig zeggen, zij hoort het toch niet, dus ze kan zich ook niet gepest voelen. Want ik plaag graag een beetje, maar echt pesten vind ik gemeen.

Ik neem aan dat mevrouw Yvonne Ma Tok op de hoogte houdt van het wel en wee van haar Noortje, dan kan één van ons u weer bijkakelen over haar genezingsproces.
U hoort dus nog van ons hierover.
En intussen wensen wij Noortje het allerbeste met haar gespalkte poot. (Als ze maar niet gaat miauwen, Khahaha).

Vreemde mannen (1)

Annette:

Het is heel spannend in de tuin.
Er zijn vreemde mannen en die hebben grote dingen gebouwd, waar ze op gaan staan.
Ze maken nu en dan ook herrie met machines en ze zitten gewoon op een stoeltje in onze tuin te eten.

één van de hoge dingen in de Tok-tuin

Ma Tok bracht ze op een morgen hier binnen en ze zei tegen hen dat ze hun gang mochten gaan. Dan zal het wel goed zijn, denkt u, en dat dacht ik ook, maar ze nemen eigenlijk de hele tuin in bezit. Ze hebben een radio, die gelukkig geen erg harde muziek speelt en ze zingen soms ook mee. Ikzelf vind dat onze Laza mooier kraait, maar dat is míjn mening, u mag het best prachtig vinden. Wat ze gaan doen weet ik niet precies, voorlopig maken ze alles lelijk.

alle verf wordt van de deuren en raamkozijnen gehaald

Ze halen de verf van alle raamkozijnen en deuren af.
En weet u waar ze zijn begonnen?
Bij ons Tok-huis!
Ik wist niet dat Ma Tok het goed vond dat er iemand aan ons huis zou komen, maar ze kwam kijken en ze lachte, dus ze is het gewoon met die vreemden eens. Ons huis wordt vreselijk lelijk, de deur is helemaal kaal.
"Schoonmaken" noemen ze dat! Nou, ik vind er niets schoons aan. Ik vroeg aan Pippa of zij dit al

de kale schuurdeur

eerder had meegemaakt, zij is hier al veel langer dan ik.
"Nee," zei zij, "maar voordat wij verhuisden naar het Tok-huis heeft Ma Tok ook alles geschuurd en daarna ging ze het verven. Dus misschien gaan deze mannen ook wel nieuwe verf op onze deur smeren."
Dat zou inderdaad kunnen, dan zou het allemaal wel weer mooi gaan worden, maar voorlopig wordt het alleen maar lelijk.
's Avonds werd er over niets anders gekakeld dan over de

het overspanningsnet ligt gewoon op de grond

mannen en hun "werk".
Laza zei na een poosje dat we nu maar eens stil moesten zijn, het zou allemaal best goed komen, hij vertrouwde Ma Tok volkomen en dat zouden wij ook moeten doen. Ik denk dat hij gelijk heeft, maar het is toch best spannend wat er allemaal gebeurt in ons leefgebied.
Wat mij eigenlijk het meest verontrustte was dat de mannen ons fijne, veilige overspanningsnet losmaakten. Het ligt nu halverwege de tuin

de hoge steigers maken het onmogelijk om het net te handhaven

gewoon op de grond en er is een heel stuk van onze tuin niet meer overdekt. Nu kunnen er dus wel grote vogels hier bij ons komen en dat vind ik best eng.
Gelukkig zijn die mannen nogal groot, dus ik denk dat er geen vreemden in onze tuin zullen durven te komen zolang zij aan het werk zijn. Maar dat is het hem nu juist: aan het eind van de middag gaan ze weg en dan zitten wij met onze "blote" tuin, zal ik maar zeggen.
Ik ben naar Laza gegaan om te

Laza beschermt zijn hennen nu het net er tijdelijk niet is

vragen of hij ons nu wel kan beschermen, nu ook de hele lucht boven de tuin bij zijn gebied hoort.
Hij begon te lachen en zei: "Natuurlijk wel, ben je vergeten dat er vroeger helemaal geen net hing hier? Toen is het toch ook altijd goed gegaan?"
Daar had ik nog niet aan gedacht, maar het is waar, het net hangt er nog niet eens zo lang.
Ik slaakte een zucht van verlichting en ik bedankte Laza voor zijn opbeurende woorden.


En nu maar wachten wat er met ons huis en de rest van de deuren en ramen van onze tuin gaat gebeuren, of het er allemaal weer een beetje toonbaar gaat uitzien. Ik ben benieuwd en we houden u op de hoogte.

In memoriam: Reina

Ma Tok:

Reina kwam bij ons in de Tok-tuin wonen op zeven april van dit jaar.
Ze had toen al een heel leven achter de rug.

kraaiende Jannes vóór zijn vertrek naar de kinderboerderij

Ze was eens afgestaan aan de kinderboerderij in Rijnsburg door iemand, die niet meer voor haar kon of wilde zorgen.
Daar bracht ze een tijd door totdat mevrouw Wies haar aan haar kippenfamilie toevoegde.
Ze heeft bij mevrouw Wies veel meegemaakt, heel fijne dingen, zoals een prima verzorging en gezellige kipjes om haar heen. Een haan was er bij mevrouw Wies niet meer, zij had haar Jannes naar de kinderboerderij gebracht omdat er buren begonnen te klagen over zijn voortdurende gekraai.
In ruil voor hem mocht mevrouw Wies een paar kipjes meenemen, en zo kwam Reina bij haar wonen.

de 3 kipjes van mevrouw Wies, die in de Tok-tuin kwamen wonen.
vooraan Reina, linksachter Xara en daarnaast Kenau

Zij heeft daar aan het water een jaar of twee gewoond, waarna ze naar de familie Tok verhuisde, toen mevrouw Wies tot haar grote spijt moest stoppen met het houden van kippen.
Dit laatste omdat er telkens kipjes verdronken als zij werden opgeschrikt door katten of door buren, die de beestjes liever zagen gaan dan komen.
Vlak voor de kippen naar de Tok-tuin zouden verhuizen verdronk Wilhelmina nog, anders was zij ook weer terug gekomen in haar geboorte-tuin.
Dat waren de nare dingen, die Reina meemaakte daar in haar tuin aan het water.

mooie Reina met haar bijzondere kammetje en haar sloffen

Wij leerden Reina kennen als een lieve, rustige en evenwichtige hen, die zo tam was dat ze lekkers uit de hand wilde aannemen.
Zij paste zich snel aan bij de familie Tok, ging netjes mee met de anderen het Tok-huis in als het donker werd en scharrelde heerlijk tussen alle hennen in de tuin als het weer licht was.
Xara en Kenau kwamen tegelijk met haar van mevrouw Wies bij de familie Tok, zij zullen Reina vast missen, maar dat geldt ook voor de andere Tok-leden.
Laza mist haar ook, hij vond haar erg mooi.

Reina geniet van een lekker hapje

Hij heeft zelfs voor haar gedanst toen ze hier net aankwam.
Reina was behalve lief dan ook fraai met haar bijzondere kammetje en haar mooie "sloffen" aan haar voeten.

Erg lang is Reina's in memoriam niet, daarvoor weten wij te weinig van haar leven vóór ze bij mevrouw Wies kwam af.
Wat we wel weten is dat we haar allemaal missen.
Ze is gestorven zoals ze was, bescheiden en rustig, in haar slaap.

Rust zacht onder de Tok-tuin, lieve Reina, we zullen je nooit vergeten.

Droevig nieuws

Ma Tok:

Ik heb weer een droevige mededeling voor u als lezers.
Reina is overleden.
Ze was al een dag erg stil en 's avonds wilde ze niet op de stok zitten en ook niet naar boven op het plateau. Ik keek haar na, maar kon niets vreemds ontdekken.
Die avond heb ik haar apart gezet in het broedhok met extra eivoer en fris water, maar ze leek er geen zin in te hebben.
De volgende morgen lag ze dood in het hok.
Ik heb haar begraven in de Tok-tuin, waar ze een paar fijne maanden heeft gehad als lid van de familie Tok.

A.s. vrijdag kunt u haar in memoriam lezen bij defamilietok.blogspot.com.

Grroot gevaarr

Xara:

Ik ben hier nu alweer een hele poos terug in de Tok-tuin en ik ben al bijna vergeten dat ik lang ergens anders heb gewoond, bij mevrouw Wies. Mijn broedmoeder, Pippa, is er ook al helemaal aan gewend dat ik weer bij haar in hetzelfde huis woon. En mijn papa Laza ook.

Xara tussen Daantje en Dirkje in op de stok

Met alle kippen heb ik een vriendinnen-relatie, maar er zijn er twee waar ik maar geen hoogte van kan krijgen.
Dat zijn Daantje en Dirkje, hoe raadt u het zo?
In de eerste plaats moet ik me inspannen om hen te verstaan, ze kakelen zó plat Leids dat het wel een andere taal lijkt.
En dan halen ze ook nog allerlei gekkigheid uit.

Gisteren was het weer zover.
Ik was net met Floortje aan het zandbadderen achter in de tuin toen Daantje luid schreeuwend op ons af kwam rennen.

Xara en Floortje aan het zandbadderen achterin de tuin

Wat ze riep kon ik niet zo één-twee-drie verstaan, maar Floortje wel en zij zei dat we allemaal snel het huis in moesten gaan omdat er groot gevaar dreigde. Ik keek om en zag iedereen inderdaad het huis binnen rennen, Laza stond bij de deur te wachten tot iedereen binnen was en toen bracht hij zichzelf ook in veiligheid.
"Zo," kukelde hij, "vertel nu maar eens wat er aan de vleugel is." Daantje en Dirkje keken elkaar aan en begonnen allebei tegelijk opgewonden te kakelen.

Dirkje vertelt over de grote vogel

"Zo versta ik er niets van," zei Laza, "Dirkje, vertel jij het maar en niet zo snel kakelen en probeer nu eens een keer normaal te doen en niet zo Leids." "Dat kan ik niet," kakelde Dirkje en iedereen begon te lachen, ondanks de spanning, omdat er nu geen enkel Leids woord uit haar snavel was gekomen.
"Ehhh..." ging Dirkje verder, "Daan en ik zagûh een hele grrote vogel overr de têun vliegûh en daarr schrrokkûh wè enorrm van."
Nu begon iedereen door elkaar te kakelen en het was een herrie in het huis dat horen en zien je verging. Ma Tok kwam zelfs

het overspanningsnet

aanrennen om te kijken wat er aan de hand was, maar toen ze zag dat we gewoon allemaal stonden te kakelen en er verder niets akeligs was ging ze weer haar eigen huis in.
Laza keek Daantje en Dirkje aan en zei: "Maar jullie weten toch net zo goed als alle leden van de familie Tok dat er een groot net over de tuin gespannen is en dat er dus helemaal geen roofvogels hier kunnen komen?"
"Ehhh... ja, nu jûh het zegt, maarr dat waarrûh wè effe verrgetûh, wè schrrokkûh zo verrschrrikkulluk van dat enorrûme dierr dat wè alleen nog maarr dachtûh aan de kippûh-

de grote vogel van Daantje en Dirkje

noodkrreet."
Laza keek de twee hennetjes aan en zei streng: "Hoe komt het dan dat alleen jullie die vreselijk grote vogel hebben zien overvliegen? Of heeft iemand anders hem ook gezien?" Niemand zei iets en Daan en Dirk keken naar de grond.
"Ehhh...," begon Daantje, "misschien was het wel geen grrote vogel..." "...maarr een strraaljagerr," vervolgde Dirkje. Daarop begon Geertrui te giechelen en toen konden de

Geertrui, lerares in de ondeugd-wetenschappen

twee ondeugden zich niet meer inhouden. Ze schaterden van het lachen, ze rolden om en gierden het uit. "Het was zo lollig om iederreen naar binnûh te zien hollûh voorr niks," hikten ze. "Dus jullie hebben ons voor de gek gehouden," kukelde Laza met een boze stem, maar ik zag dat hij zijn snavel krom trok om niet te moeten lachen.
"Kennen jullie het verhaal van de kip, die telkens riep dat de vos eraan kwam?" vroeg hij.
"Nee, maarr dat willûh wè grraag hoorrûh," zeiden de boefjes. "Goed, vanavond als het stok-tijd is zal ik het vertellen," bromde Laza en hij draaide zich snel om om zijn snavel te kunnen ontspannen en een grote grijns op zijn gezicht te laten komen. En die avond hoorden wij allemaal het spannende verhaal voor het slapen gaan.