Droefheid

LazaRus:

Ik maak me ernstige zorgen.
Sinds het verscheiden van Geertrui zijn Daantje en Dirkje veel te rustig.

Daantje en Dirkje

Eerst vond ik dat wel fijn, ik hoefde minder orde te houden, om het zo maar te noemen. Maar nu begint het toch te knagen als ik ze samen in een hoekje zie zitten met hun sippe snavels.
Het wordt tijd dat ze een beetje worden opgevrolijkt.
Ikzelf kan natuurlijk geen streek uithalen, dat zou mijn gezag ondermijnen, maar ik kan wel iemand een stille hint geven om iets te verzinnen.
Mmmm, wie zal ik daarvoor nemen? Wacht eens even... hun broedmoeder Pippa kent hen het beste, denk ik.

Pippa, de broedmoeder van Daantje en Dirkje

Die ga ik er maar eens mee belasten.
Zo gezegd, zo gedaan.
Ik stapte op het hennetje, dat qua uiterlijk zoveel op mij lijkt, af en ik besprak de toestand met haar.
Zij vertelde me dat zij haar twee meiden ook al had zien zitten simmen en dat ze zich daar ook zorgen over maakte.
Ze vroeg of ik het goed vond dat zij er één of twee anderen bij betrok en natuurlijk vond ik dat geen bezwaar. Ik zag haar even later naar de twee grote witte legkippen, Yvonne en Yvette, lopen en ze raakten in een diep gesprek.
Mooi, dat zou wel goed komen. Die twee hadden samen met Geertrui ook al eens een geintje uitgehaald. Toen waren ze hier nog maar net en toch durfden ze dat al.
Ik besloot mij er verder niet meer

de grote struik voor de ingang van het Tok-huis

mee te bemoeien en ik ging verder de Tok-tuin in.
Ik bleef zitten achter de grote hoge struik, die vlak voor onze deur staat. Zodoende was ik niet zichtbaar voor een paar kipjes, die aan de andere kant van die struik zaten.
Wat ik toen hoorde bracht mij helemaal van streek.
"Vind jè dûrr ook niks meerr aan, Dirruk?"
"Nee, ik zôu ut liefstûh dood sêin."
"Ik ook, dan waarrûh wûh tenminste weerr bê Geerrtrêu."
En daarna hoorde ik een soort van gesnik, dat door merrug, o, sorry, door merg en been ging.
Ik wist niet dat ze zó vreselijk verdrietig waren, die twee.
Ik moest er bijna zelf van huilen, maar dat doet een haan nu eenmaal niet. Gelukkig kwam ma Tok net de tuin in met wat restjes paprika en tomaat voor ons, zodat ik iedereen erbij kon

Daantje en Dirkje pikken toch maar een snaveltje mee

roepen.
Daantje en Dirkje bleven lusteloos zitten, dus ik stapte op hen af. "Vooruit, meiden," zei ik, "jullie moeten wel op krachten blijven, Geertrui zou niet willen dat jullie het loodje legden, dan is er niemand meer om de familie te vermaken. Heeft ze trouwens nog iets tegen jullie gezegd voordat ze vertrok?"
Daan en Dirk keken elkaar aan en ze knikten allebei.
"Ik hoef niet te weten wat dat was, maar jullie moeten wel naar haar laatste woorden handelen, dus ga maar snel een stukje meepikken van het lekkers."
Schoorpotend liepen ze naar de groente en ze namen allebei plichtsgetrouw een snaveltje vol. Omdat dat kennelijk toch wel smaakte gingen ze door met snoepen, tot mijn grote opluchting.
En nu maar hopen dat Pippa en de anderen snel iets leuks verzinnen, anders hebben we straks nog twee doden te betreuren.

Ma Tok: Om niet helemaal in mineur te eindigen deze week vertel ik u alvast een nieuwtje: er komt gezinsuitbreiding bij de familie Tok. Nee, er zijn geen kuikens uit hun ei gekropen. Om te zien wie er dan wel komen moet u toch echt wachten tot volgende week.

Het verre oosten: noord en zuid.

Maria:

Omdat ik nu de oudste hen ben van de familie Tok mag ik u het laatste nieuws vertellen over de kippenfamilie van mevrouw Ali. In het verre oosten van het land, inderdaad, dat hebt u goed onthouden.

3 van de 4 zijdehoen-kuikens

Weet u nog dat mevrouw Ali haar zijdehoen haantje en hennetje naar de kinderboerderij had gebracht vorig jaar?
En dat dat stelletje vier mooie kuikens had gekregen?
En dat mevrouw Ali die alle vier had meegenomen naar haar huis?

Ze had gedacht dat twee van de vier kleintjes hennetjes waren, één een haantje en van de vierde was ze nog niet zeker. Haantjes zou ze mogen terugbrengen had de man van de kinderboerderij gezegd. Anders had mevrouw Ali ze niet meegenomen, want met haantjes heeft zij al genoeg ervaring opgedaan in haar woonwijk.

En nu wilt u natuurlijk weten of haar voorspelling klopte.
Dat zal ik u vertellen.

de 4 jonge dieren bij elkaar

De twee die eruit zagen als hennetjes waren dat ook inderdaad. En haar verdenking van het uitgroeien tot een haan van het ene kuiken bleek ook gegrond.
Zij noemde hem Dorus.
En het ene overgebleven kleintje? Dat bleek tot haar vreugde ook een dame in wording, zodat zij maar één van de vier hoefde terug te brengen.
En dat heeft zij inmiddels gedaan.

Dorus mag zijn verdere leven bij de kinderboerderij doorbrengen; hij heeft het daar prima naar zijn zin en hij mag kraaien zo vaak en zo hard hij wil.

Buff, 1 van de Cochins

De meisjes hebben de volgende namen gekregen:
Lady Dy (de witte),
Honey (de kip met het sjaaltje om) en
Mona (de zwarte).
Dorus is de gemêleerde grijs-witte.

Ma Tok kreeg zojuist het bericht dat Honey haar eerste eitje heeft gelegd.
Die dame is er vroeg bij.
Dat er nog maar veel mogen volgen.


Verder heeft mevrouw Ali nog de Cochins Nora en Buff, zodat zij nu vijf hennen in haar hok heeft.
Op de foto hiernaast ziet u één van deze twee dames.










Maar hiermee zijn wij er nog niet.
Het is druk in het oosten van ons land.

het gele waaiertje in de vroege lente

Ma Tok, die nooit goed geweest is in aardrijkskunde, wist niet welke kippenfamilie zich verder in het oosten bevond, die van mevrouw Ali of die van mevrouw Angelique.
Na enig zoeken op Google Maps kwam zij erachter dat beide families zich op ongeveer dezelfde afstand naar het oosten bevinden, maar dat mevrouw Ali wat verder naar het noorden woont, of mevrouw Angelique wat meer naar het zuiden, het ligt er maar net aan hoe u het bekijkt.

Ma Tok kreeg van mevrouw Angelique het bericht dat de moeder van het "gele waaiertje" haar weer te slim af is geweest.
Zij mocht niet meer broeden, maar ze kwam plotseling triomfantelijk met nieuwe kuikens aanzetten.
De ondeugd!

moeder met 1 van haar kuikens

Het zijn weer mooie kleintjes, dat wel, maar het was niet de bedoeling.
Nu ze er eenmaal zijn worden ze natuurlijk goed verzorgd door mevrouw Angelique.
En door de slimme broedhen ook.
Hoeveel kuikens er zijn deze keer?
Dat heeft mevrouw Angelique er niet bij gezegd, dus dat weet ik niet.
We zullen het ongetwijfeld nog horen, want ik hoop dat mevrouw Angelique ons weer op de hoogte wil houden inzake het wel en wee van dit nieuwe gezin.

Ik moet wel constateren dat ma Tok haar kippenfamilie beter in toom houdt dan zij.
Misschien komt dat doordat mevrouw Angelique zoveel dieren onder haar dak heeft te verzorgen. Wist u dat zij een minipaardje heeft dat gewoon achter haar hond aan naar binnen loopt, het mensenhuis in?
Het paardje is met de fles grootgebracht nadat de moeder was overleden bij de bevalling, dus het is gewend dat het in het huis mag komen. Grappig hè?

Ma Tok: met dank aan mevrouw Ali en mevrouw Angelique voor de foto's.

In memoriam: Geertrui

Ma Tok:

Geertrui kroop twaalf en een half jaar geleden uit haar ei in de Tok-tuin, samen met haar tweelingzus.
Omdat ze zoveel op elkaar leken dat ik ze niet uit elkaar kon houden noemde ik ze allebei Geertrui, zodat ik me niet kon vergissen als ik één van de twee aansprak.
De tweelingen bleken al snel ondeugden te zijn, die graag iedereen voor de gek hielden.

de 2 Geertruien

Herinnert u zich nog die keer dat ze allebei net deden alsof ze broeds waren?
Terwijl ze juist altijd alle broedse kippen voor gek verklaarden.
Doodstil en met hun blik op oneindig zaten ze naast elkaar op een eitje. Totdat ze hun lachen niet meer konden inhouden om de verbouwereerde gezichten van de rest van de familieleden.

Geertrui met haar poepvlek

Of toen de ene Geertrui per ongeluk onder de zitstok had gezeten, waardoor ze een bruine vlek op haar witte veren had gekregen.
Omdat de andere Geertrui het niet leuk vond dat ze nu uit elkaar konden worden gehouden ging zij onder haar tweelingzus zitten, die haar ook een vieze vlek bezorgde.

Yvonne en Yvette toen ze net in de Tok-tuin waren aangekomen

En toen Yvonne en Yvette net in de Tok-tuin waren gekomen maakten ze de verdere familie wijs dat die twee dames zo wit waren door bloedarmoede en dat ze eigenlijk bruine hennen waren. Die kleur zouden ze weer aannemen zodra ze gezond waren geworden. Dit tot grote teleurstelling van de witte hennen, die blij waren met de versterking van hun kleurgenoten.

LazaRus glijdt uit door toedoen van de Geertruien

Of toen ze LazaRus op zijn snavel lieten vallen in de gladde tuin.

Vita zoekt Geertrui op en ze troosten elkaar

Tot het droevige moment waarop één van de twee meiden zo ziek werd dat zij uit haar lijden moest worden verlost door de dierenarts. De overgebleven Geertui leek ontroostbaar, maar Vita, die pas haar beste vriendin Vera was verloren, troostte haar en samen zaten zij 's avonds op de stok, dicht tegen elkaar aan, zich met hun ogen dicht voorstellend dat de ander hun verloren vriendin/zus was.

Daantje en Dirkje als kuikens

Gelukkig voor Geertrui kwamen er twee kuikens uit hun eitjes gekropen bij broedmoeder Pippa. Er waren er meer, maar deze twee, Daantje en Dirkje, trokken de aandacht van de halve tweeling. Zij vatte het plan op om de kuikens een onvervalst "Leidse" opvoeding te geven, tot grote ergernis van moeder Pippa.
Beide meisjes groeiden "voorrspoedig" op tot de door Geertrui zo gewenste boefjes.
Samen met Geertrui en later ook met hun tweetjes haalden ze allerlei streken uit.
Zo had Geertrui toch nog een fijne oude dag, al was haar tweelingzus er niet meer.

3 soorten kuifhoenders: v.l.n.r.: Geertrui, Keetje en achteraan Desiree

Met haar sterven is er een einde gekomen aan een dynastie, namelijk die van de kuifhoenders en in het bijzonder die van de twee krulveren Geertrui en Geertrui.
Over haar laatste dagen kunt u lezen in het vorige verhaaltje, dat zij voor het grootste deel nog zelf heeft verteld.

de begrafenis van Geertrui

Toen zij was overleden kwam een andere kleinzoon dan die "met de krulveren op zijn kop" bij ons logeren. Samen met hem heb ik Geertrui begraven in de Tok-tuin, waar ze haar hele leven heeft doorgebracht.

Rust zacht, lieve gekke kip, we zullen je nooit vergeten.

Ouderdom komt met gebreken (2)

Geertrui:

Weet u het nog?
Ik had een zere poot en daar had ma Tok een verbandje omheen gedaan. En ik ademde verkeerd of zoiets. Daarover zou ma Tok gaan bellen met Hoogendoorn.

het kuiken met de krulveren op zijn kop

Dat gebeurde en de dierenverzorgster daar dacht ook dat het een infectie was.
Ze beloofde iets op te sturen voor mij om me weer beter te maken. Maar ma Tok had een ander idee. Haar schoondochter had zojuist gevraagd of zij mee wilde gaan naar Hoogendoorn, zij wilde met haar zoon naar de kipjes en de andere dieren gaan kijken.
Ma Tok kon die dag niet mee, omdat haar dochter het logerende knaagbeestje weer zou komen ophalen, maar als haar schoondochter toch naar Hoogendoorn ging zou zij het medicijn voor mij kunnen meenemen.
Kunt u het nog volgen allemaal?
Ik niet, maar ik vertrouwde erop dat het wel goed zou komen.

Geertrui's privé-verblijf

De dag daarop kwam ma Tok niet

alleen de tuin in, ze had haar kleinzoon bij zich, die krullenbol, die ons altijd zo lekker veel meelwormpjes geeft.
Omdat ik in een apart hokje zat werd ik het eerst bediend. Ik mocht bij ma Tok op schoot en ik kreeg iets uit een spuitje in mijn snavel gedruppeld. Het smaakte naar niks dus ik slikte het maar snel door. Van dat mensenkuiken met de krulveren op zijn kop kreeg ik als eerste een hele hand vol meelwormpjes. Ik liep er snel naartoe, maar toen ik er één wilde oppikken had ik plotseling geen trek meer.
De rest van de familie Tok werd ook getrakteerd op handenvol wormpjes en ma Tok ging het Tok-huis opruimen en overal schoon water neerzetten. Het kuiken vond dat prachtig, hij hielp goed mee en zo was alles in een vloek en een zucht klaar.

       Die hele dag liep ik maar een beetje

Geertrui dommelt bijna weg midden in de tuin

rond in de tuin, nu en dan dommelde ik even in.
Zou ik nu echt heel oud zijn geworden opeens?
's Avonds was ik het huis binnengegaan met de anderen, maar ik had geen zin om op de stok te gaan zitten, dus ik vleide mij neer op de bodembedekking.
Ma Tok zette mij weer in het aparte hokje en daar viel ik in slaap.
De volgende dagen kreeg ik elke ochtend weer van dat spul in mijn snavel en omdat ma Tok vond dat ik niet genoeg dronk gaf ze me ook nog een spuit vol vitamientjes-

de spuit voor medicijn en vitamientjes-water

water. Ik vond het allemaal best, overdag liep ik wat rond door de tuin en 's nachts sliep ik in mijn privé-hokje.
Totdat ma Tok vond dat ik toch wel heel erg mager begon te worden.
Ze nam mij die avond mee naar binnen, het mensenhuis in. Daar mocht ik weer op haar schoot, maar wat er toen gebeurde... Ze stopte een soort van slang in mijn snavel, zomaar helemaal tot in mijn krop en door die slang heen voelde ik iets vreemds en plotseling zat mijn krop vol. Ik begreep er niets van. Ma Tok ging mijn krop masseren en toen liet ik zomaar een boer,

dwangvoer met spuit en sonde

midden in haar gezicht. Er kwam nog iets anders uit mijn snavel behalve lucht, iets groenigs, dat kreeg ze op haar wang. Ze lachte en zei dat dat heel goed was, de lucht moest er even uit.
Die nacht sliep ik heerlijk met mijn volle krop. De volgende morgen nam ma Tok me weer mee naar boven, ik voelde me wat beter en ik kreeg weer wat van dat spul, maar nu leek het niet zo goed te vallen. Ik boerde wel, maar het voelde niet

vertrouwde tuingeluiden

zo lekker als de avond ervoor. Daarom zette ma Tok mij ook overdag in mijn privé domein en ik ging een beetje zitten suffen.
Ik was zo vreselijk moe, ik kon bijna niet meer op mijn poten staan, dus bleef ik maar liggen. Voor de kou en de tocht had ma Tok een gordijntje voor de tralies van mijn hok gehangen, waardoor het schemerig en knus was. Op de achtergrond hoorde ik het vertrouwde geluid van tokkende hennen en Laza's gekraai.

Ma Tok kwam telkens bij mij kijken, maar ik had geen kracht meer om op te staan als zij er was.
"Ik laat je maar gewoon met rust verder, lieve Geertrui," zei ze zachtjes en ze deed het gordijn weer dicht.

Ma Tok: Hier neem ik het stokje over van Geertrui, ze kan niet verder vertellen. 
             Toen ik gisterenavond keek leefde ze nog, maar ze bewoog nauwelijks meer. 
             En vanmorgen was ze voorgoed vertrokken.

             Haar in memoriam volgt binnenkort.

Ouderdom komt met gebreken (1)

Geertrui:

Op de foto hierboven zie ik er nog goed uit, al zeg ik het zelf. Dit plaatje is een aantal jaren geleden van mij gemaakt. Mijn tweelingzus leefde nog en alles was rooskleurig.

foto van Geertrui in de rui voordat de echte problemen begonnen

Dat is nu wel anders.

In de eerste plaats ben ik momenteel in de rui, dus ik zie er niet uit. Mijn staart is verdwenen en mijn veren zijn erg oud en dun. Maar dat geldt voor bijna de hele familie Tok.
Als dat alles was zou ik niet klagen.
U begrijpt het al: er is meer aan de vleugel.
Ma Tok kwam 's avonds onze deur sluiten en ze schrok zich een kuifje. Er lag allemaal bloed op de mestplank, overal spatten en zelfs een heel plasje. Omdat ze dacht dat Laza misschien weer nieuwe sporen had ontwikkeld aan zijn poten tilde ze hem op om te kijken of het bloed uit een afgerukt spoor was gekomen, maar ze zag niets bijzonders.

Geertrui na het afwassen van het meeste bloed van haar kop

Toen keek ze ons allemaal aan en ik hoorde haar mompelen: "Geertrui, waarom zit jij niet op de stok? Je zit nooit op de grond." En ze viste mij op van het plateau, waarvoor ze op een krukje moest gaan staan.
Ik liet me pakken en ik keek vanonder mijn kuif naar haar gezicht. Dat stond op schrikken.
Ze nam mij mee naar het mensenhuis en ik werd voorzichtig in de gootsteen gezet, met mijn voeten in een bodempje lauw water. Mijn kop werd schoongemaakt met een nat doekje en daarna nam ma Tok me op haar schoot. Ze had de blauwspray ook meegenomen het mensenhuis in en ze spoot daarmee op mijn ene teen, precies die teen die zo'n pijn deed. Met mijn kop was niets mis,

blauwspray: ontsmettend en bloedstelpend

daar was bloed op gekomen toen ik erop had gekrabbeld met mijn bloedende poot.
Ma Tok zei dat er een nagel van mijn teen was gescheurd en dat er een verbandje omheen moest. Toen dat gedaan was deed het niet meer zoveel pijn, maar lopen kon ik niet echt omdat ma Tok per ongeluk twee tenen in het verband had gestopt. Maar  ik hoefde me ook nauwelijks voort te bewegen, want ik werd voorzichtig in een apart hokje gezet met vitamientjeswater en eivoer vlak voor mijn snavel. Ik kreeg er zelfs nog wat wormpjes bij ook. Wat een verwennerij!
Die morgen kwam ze bij mij kijken en ze was duidelijk erg blij. "Wat fijn dat je er nog bent, Geertrui," zei ze. Ja, natuurlijk was ik er nog, ik zat in een hokje opgesloten en ik kon bovendien niet lopen met mijn

Geertrui verblijft tijdelijk in het hok rechts op de foto

ingepakte poot, dus waar zou ik heen gegaan zijn?
Ik moest in het hokje blijven, al vond ik dat niet fijn, ik loop liever te scharrelen. Die avond kreeg ik weer een behandeling met blauwspray en een nieuw verbandje, nu alleen maar om mijn gewonde teen, zodat ik kon lopen. Maar ik moest wel weer apart slapen. Toen het weer licht was kwam ma Tok weer naar mij toe, ze vond mij er beter uitzien dan de vorige dag, dus ik mocht de tuin in. Maar ze zei zuchtend dat ze mijn ademhaling niet goed vond klinken, dat ik waarschijnlijk een ontsteking had van mijn luchtwegen.
Nu was ik inderdaad nogal hoorbaar aan het ademen, maar daar maakte ik me niet druk om. Ma Tok wel, die zei dat ze naar Hoogendoorn ging bellen om te horen wat daaraan gedaan moest worden.
Volgende week hoort u hoe het mij verder verging.

De plaag

Nadine:

Ma Tok had het allang kunnen weten, ze was er herhaaldelijk op attent gemaakt door verschillende mensen, maar volgens haar viel het allemaal nog erg mee.
Tot het te laat was.
En wij zaten ermee.

bloedluis (sterk vergroot) (foto internet)

Waar gaat dit over?
Wel, wij hadden al een hele tijd last van die akelige kriebelbeestjes als we op stok zaten en de laatste dagen hadden we zelfs overdag, als we in de tuin aan het scharrelen waren, jeuk overal. Een zandbad hielp wel een beetje, maar 's avonds begon de ellende dan weer opnieuw.
U raadt het al: luizen!
Door de extreme warmte waren er ook extreem veel van die ellendelingen uitgekomen in het Tok-huis.
Ma Tok merkte het pas toen zij haar handen op onze stok legde en die handen meteen vol met beestjes zaten. Gelukkig rende ze niet gillend weg, want daar heeft niemand wat aan.

bloedluizen onderaan de mestplank (foto internet)

Ja, de luizen misschien wel, maar die tellen we nu even niet mee.
Ma Tok bestelde een grote jerrycan bestrijdingsmiddel (wees maar gerust, het is allemaal onschadelijk spul, behalve voor luizen) en zodra dat binnen was ging ze ons hele huis leeg halen.
Gelukkig had ze een droge dag uitgekozen, want wij mochten niet naar binnen. Yvonne en Yvette gingen telkens toch het huis in, maar daar werden ze door ma Tok meteen weer uitgebonjourd.
De stofzuiger kwam eraan te pas en daarna een stoomapparaat en toen was het de beurt aan het

het bestrijdingsmiddel

bestrijdingsmiddel.
Dat verstoof ma Tok met een grote spuit overal op: het plafond, de balken, de muren, het plateau, de onderkant daarvan en de mestplank en zitstokken.
En mochten we toen weer naar binnen?
Nee hoor, eerst moest de hele boel drogen en ondertussen ging ma Tok de voertonnen en de legnesten onderhanden nemen. Zelfs aan de binnenkant van het deksel van de grote voerton zaten luizen. Die werden eerst met water verwijderd en daarna werden deksel en ton ook bespoten.
Ma Tok had last van haar handen, dus erg snel ging het allemaal niet. Ze stopte steeds even en ging dan weer door. Het werd al een beetje donker toen alles eindelijk weer op z'n plaats stond en wij naar binnen mochten. En was alles toen klaar?

het lijstje met namen

Nee hoor, dat kunt u net denken, als ma Tok iets doet, doet zij het goed.
Wij kregen allemaal twee druppels in onze nek, die zouden ook helpen tegen die beestjes. Natuurlijk lieten wij ons niet zomaar pakken, maar daar had ma Tok al op gerekend. Ze had een papiertje bij zich met onze namen erop en telkens als iemand druppels had ontvangen werd er een kruisje achter haar, en in Laza's geval zijn, naam gezet. We zijn met zoveel dat ze anders nooit zou kunnen onthouden wie ze al had gehad en wie nog niet. Dat wij niet stil bleven zitten hielp ook niet mee.
Het lijstje bleef niet erg schoon, omdat ma Tok het druppelflesje er telkens op zette, maar dat gaf niet, het hoefde toch niet te worden ingelijst.
Nu zitten er nog wel een paar luisjes in ons huis, maar niet meer zo veel.
En ma Tok spuit elke dag met een spuitbus onze stok helemaal in, zodat de overgebleven luizen ook zullen verdwijnen.

En over een week krijgen wij nog een keer druppels in onze nek.
Gewoon voor de zekerheid.

Ma Tok: wie deze verhaaltjes al langere tijd leest zal dit misschien allemaal bekend voorkomen en dat kan kloppen. Elk jaar in de zomer is het bloedluizentijd en er is nog steeds geen manier uitgevonden om een uitbraak te voorkomen. 
Maar ik had wel wat eerder kunnen ingrijpen, daarin heeft Nadine helemaal gelijk.

Het waren twee koningskind'ren (epiloog)

Geertrui:

Hebt u het al gehoord?

Wiske en Floortje hebben de hele nacht samen op stok gezeten, vlak naast elkaar. En dat terwijl Floortje nooit iets van haar moeder moest hebben, die was veel te streng, kakelde ze altijd tegen iedereen. En nu zaten ze niet alleen tegen elkaar aan, maar Floor zat ook nog onder een vleugel van haar moeder.

Geertrui met Daantje en Dirkje

Zou er iets gebeurd zijn?
Ik zou geen Geertrui heten als ik dit niet zou gaan uitzoeken.
Want nieuwsgierig ben ik niet, maar ik wil wel graag alles weten. Ik vroeg mijn vriendinnetjes Daantje en Dirkje of zij het ook hadden gezien, maar die twee hadden natuurlijk weer niet opgelet. Zo leer je nooit alle nieuwtjes te achterhalen. Ik gaf de beide boefjes op hun kop en zei dat ik het zelf wel weer uit zou zoeken. Ik was het niet van plan geweest, maar ik ging naar de twee grote witte dames, Yvonne en Yvette. Zij zijn in het voordeel omdat ze zo groot zijn. Daarom kijken ze over iedereen heen als we op de stok

Yvette (links) en Yvonne

zitten en zo zien ze meer dan de anderen.
Yvette zei dat ze zich er niet mee wilde bemoeien en dat ze bovendien net een ei ging leggen. Maar Yvonne, die met pensioen is en geen eieren meer produceert, heeft de hele dag niets te doen en zij wilde wel met mij kakelen. Ze had inderdaad gezien dat Floortje en Wiske opeens heel close waren geworden, ze hadden niet alleen de hele nacht bij elkaar gezeten, ze waren ook de hele erop volgende dag samen aan het scharrelen geweest in de tuin.
En toen die grote brutale meeuw,

Floortje (vooraan) en haar moeder

die hier telkens boven ons net vliegt, weer eens langskwam zag ik dat Floortje haar moeder een teken gaf, waarop Wiske haar alleen verder liet gaan. De kleine Floor liep moedig naar die grote vogel toe en zei iets tegen hem, het klonk als "prins", maar dat zal het niet geweest zijn, want ik kan me niet voorstellen dat onze eigen Floortje een meeuw aanspreekt met zo'n verheven naam. Het beest fladderde met zijn enorme vleugels en vroeg wie die mooie zwarte dame was, met wie ze daarnet nog aan het scharrelen was. "Dat is mijn moeder, Wiske," kakelde Floor en de meeuw knikte vriendelijk met zijn kop naar Wiske, die een soort van buiginkje maakte.

Geertrui en Floortje

Ik wist niet wat ik zag!
Hennen, die bevriend zijn met meeuwen? Het moet toch niet gekker worden!
Toen dat grote vliegbeest na een poosje heen en weer geklets weer was vertrokken kon ik me niet meer inhouden. Ik stapte op Floortje af en vroeg haar of zij die roofvogel kende.
"Roofvogel?" vroeg zij verbaasd, "dat is gewoon een meeuw, hoor, en hij is heel aardig."

een meeuw met een visje in de snavel
(foto internet)

Ik vroeg of zij wel wist wat meeuwen zoal eten en ze keek me een beetje dommig aan. "Zaadjes en zo, dacht ik, net zoals wij," kakelde ze.
Ik kon mijn lachen niet meer inhouden en ik vertelde haar dat meeuwen graag visjes eten, die ze uit de zee opvissen. En ze eten ook uit vuilnisbakken," voegde ik eraan toe, "en als ze de kans krijgen eten ze kuikentjes."
Floortje keek me geschokt aan en rende naar haar moeder, zeker om haar te vragen of het klopte wat ik had gezegd. Ik zag Wiske naar mij kijken en toen haar kopje op en neer bewegen, ze knikte naar haar

Floortje rent van Geertrui naar haar moeder

dochter.
Kleine Floor liet zich zomaar op de grond zakken en haar moeder ging weer met haar vleugel om haar dochter heen zitten.
Ik liep wat dichterbij en ik hoorde haar zeggen: "Begrijp je nu waarom dit echt niets kon worden?"
Floortje knikte bedrukt.
En ik ging een poosje zitten nadenken, want nu snapte ik er helemaal niets meer van.
Wat er aan de vleugel is geweest zullen we nooit weten, maar het is goed dat Wiske en Floortje elkaar weer gevonden hebben.

Het waren twee koningskind'ren (3)

Floortje:

Alles is helemaal anders geworden.
Ik zal u vertellen wat er is gebeurd.

Prins Meeuw is weer bij Floortje geland

Maandag kwam mijn vriend, Prins Meeuw, langs toen ik weer alleen in de tuin was. Iedereen was in het Tok-huis, want daar had ma Tok heerlijk eivoer op ons lekkere bord gedaan en daar waren ze allemaal van aan het genieten.
Ik zag mijn kans schoon om even helemaal alleen de tuin in te lopen. Ik had mijn vriend al gehoord, hij riep iets dat leek op "Floortje", al sprak hij het raar uit. Maar goed, ik kan zijn naam helemaal niet uitkakelen, dus ik vond het al knap dat hij de mijne aardig kon roepen.
Ik rende naar hem toe, hij zat weer op de dakgoot.

Prins Meeuw en zijn vriendin

"Hallo vriend," riep ik en hij grijnsde naar mij.
En toen kwam het, het heel erge, dat ik bijna niet uit mijn snavel kan krijgen.
Hij vertelde mij dat hij een vriendin had gevonden, een heel mooie jonge meeuw. En zijn vader en moeder hadden hen hun zegen gegeven, dus nu kon hij volgend jaar, als het weer lente werd, met haar een nest maken.
Ik wist niet wat ik kakelen moest, ik wilde blij zijn voor hem, maar dat kon ik niet, ik was zó teleurgesteld. Had hij dan helemaal niet begrepen dat ik verliefd op hem was? Zou hij

het plateau en trapje in het Tok-huis

mij alleen maar een grappig hennetje vinden en meer niet?
Ik kakelde dat ik naar binnen moest omdat mijn moeder me riep en ik liep zo hard ik kon naar de deur van het Tok-huis.
"Tot ziens Floortje," riep mijn droomprins nog, maar ik kon niet antwoorden omdat ik opeens een prop in mijn keel voelde zitten.
Ik ging snel het trapje op naar het plateau, waar gelukkig niemand was en daar ging ik in een hoekje zitten om bij te komen van mijn ingestorte droom.
Ik had daar een hele poos gezeten, ik weet niet hoe lang, toen ik mijn moeder Wiske de trap op zag komen. Ze kwam naast me zitten en

Wiske met haar vleugel om Floortje heen op de stok

sloeg haar vleugel om mij heen. "Arme meid," zei ze zachtjes en verder niets.
Dat was erg fijn, zó fijn dat ik haar alles wilde vertellen.
"Stil maar, Floor, ik weet het allemaal al. Dacht je dat ik niet had gezien hoe jij naar die mooie meeuwenjongen zat te kijken? Dat je met hem kakelde en dat je aan het proberen was om te vliegen?" Ik had inderdaad gedacht dat zij niets in de gaten had gehad. "Hebben de anderen het ook gezien?" vroeg ik benauwd. "Nee hoor, alleen ik. En dat komt omdat ik vroeger ook zoiets heb meegemaakt."
"Wát?" vroeg ik. Ik kon me niet voorstellen dat mijn brave strenge moeder ooit op een ander verliefd zou zijn geweest dan op LazaRus, onze baas.
"Ja kind, in mijn geval was het een prachtige grote ekster, zwart met wit. Ik wilde ook met hem mee, net zoals

Wiske's ekster (foto wikipedia)

jij met je meeuw en hij was heel aardig tegen mij, maar toen het tijd werd om te vertellen wat ik voor hem voelde lachte hij mij uit.
Hij zei dat ik niet moest denken dat ik net zo mooi was als zijn vriendin, die ook ekster was.
En dat was het einde van mijn romance. Ik dacht altijd dat ik jou dit kon besparen door streng te zijn, maar helaas..."
Ik zat met mijn lelletjes te klapperen en ik vroeg waarom ze mij niet had gewaarschuwd.
"Zou je naar mij hebben geluisterd?" vroeg ze zachtjes.
Daar wilde ik even over nadenken, maar ik wist het antwoord eigenlijk al meteen.

Wiske met haar (toen nog) kuiken Floortje

"Nee," kakelde ik en Wiske vertelde mij dat het beter was om je kuikens hun eigen fouten te laten maken, daar worden ze sterk van.

Ik bleef nog een hele poos dicht tegen mijn moeder aanzitten en toen we op stok gingen kwam ze naast mij zitten, weer met haar vleugel om mij heen.
Zo zaten wij die hele nacht en de volgende morgen voelde ik me al veel beter.
Soms is het toch wel fijn om je moeder dichtbij te hebben.