Sandra en Saartje vertellen hun verhaal

Sandra en Saartje:

Zo, nu mogen wij ons verhaal doen. 

Natuurlijk hebben wij er alle begrip voor dat Olga voorrang had, maar u moest wel erg lang wachten op onze geschiedenis. 

Sandra en Saartje in de ren in de Tok-tuin

Wij herinneren ons niet alles meer, maar wel weten we nog dat we in een bos werden gedumpt door onze eigenaar. Hij zette ons gewoon uit de auto en reed weg, zonder naar ons om te kijken. 

Eerst ging het nog wel, maar toen het donker begon te worden wilden we ons hok binnengaan om te slapen, maar we konden het niet vinden. Wat moesten we nu? Omdat het ook nog begon te regenen gingen we onder een boom zitten, maar we voelden ons niet echt veilig op de grond. 

bos (foto internet) 

Gelukkig heeft een boom takken, waar je op kunt zitten, we vlogen dus een beetje omhoog en kozen een mooie dikke tak uit, waar we dicht tegen elkaar aan op gingen zitten. Zo bleven we een beetje droog en ook iets veiliger. We hoorden wel allemaal vreemde geluiden om ons heen, dat was niet fijn, want we wisten niet of die geluiden soms gemaakt werden door dieren, die ons kwaad wilden doen. 

De volgende morgen gingen we op zoek naar eten. Dat was er niet veel, we deelden een worm, die zo dom was om vlak voor onze snavels

veilig in het nachthok van Soestdijk

uit de grond te komen, maar dat was het dan wel. We zochten naar besjes en zaadjes, maar erg veel vonden we niet. 's Avonds kropen we hongerig en nat weer op onze tak en vielen we in slaap met knorrende magen. 

Zo ging dat een tijdje door, totdat we een mens zagen lopen. Zou die ons eten komen brengen? We renden naar hem toe, maar eten had hij niet bij zich. Hij praatte wel tegen ons, hij vroeg waar we

kennismaking met de familie Tok

vandaan kwamen, maar dat wisten wij niet goed meer. Hij nam ons mee en zette ons in een hok en we kregen eten en drinken. Wat smaakte dat allemaal heerlijk! 

Maar wij waren daar niet de enige kippen, er waren anderen, die ons er niet bij wilden hebben. We mochten niet eten van hen en als we het hok in wilden gaan werden we gepikt. De man bracht ons naar een mevrouw, die ons in een hok zette in haar tuin, ook daar kregen we eten en drinken en mochten we in een hok slapen. Maar hier waren ook kippen en hanen, die ons niet wilden accepteren. 

Gelukkig gebeurde er toen iets moois: een man en een vrouw

De andere leden van de familie Tok zijn kleiner

kwamen met een auto ons ophalen, we reden heel ver en daarna kregen wij een eigen hok in een tuin, waar ook andere kippen waren en een haantje ook, maar deze kippen waren allemaal veel kleiner dan wij. We maakten kennis met hen door het gaas van een lange ren, die we ook nog hadden gekregen van de vrouw, die ma Tok bleek te heten. Het was daar een gezellige boel en het haantje ging voor ons dansen.

de familie Tok met Sandra in hun midden

Nou, deze kippenfamilie wilde ons duidelijk wel in hun tuin hebben, en als ze lelijk zouden gaan doen waren wij in elk geval veel groter dan zij. Maar ze waren allemaal aardig en zodra we uit de ren mochten gingen we vriendschap sluiten met hen. Het haantje, tsaar Nikolaas, slooft zich nog regelmatig voor ons uit, maar ons treden kan hij niet, denken wij, daarvoor is hij veel te klein. Maar mooi is hij wel en aardig ook. 

Wij zijn eindelijk op onze eindbestemming aangekomen en we hebben het goed hier.

In memoriam: Olga

Ma Tok:

Olga kwam bij ons samen met tsaar Nikolaas. 

Olga bij mevrouw Angelique

Ma Tok dacht dat de tsaar het niet zou redden in zijn eentje en mevrouw Angelique had al een tijdje haar twijfels over de geschiktheid van haar erf voor deze mooie witte dame, die meestal de kleur van modder had. 

Olga heeft ongeveer anderhalf jaar bij mevrouw Angelique gewoond, daarvoor was ze achtergelaten in een ren bij een door mevrouw Angelique en haar man verhuurde woning. De huurders betaalden hun huur niet en werden uit het huis gezet, dat zij half gesloopt en vreselijk smerig achterlieten, inclusief een ren met verschillende

Olga na een poosje in de Tok-tuin

kippen. 

Natuurlijk nam mevrouw Angelique deze kippen mee en liet ze wonen op haar farm. Olga had het daar prima naar haar zin, maar werd, zoals gezegd, erg vuil, wat goed te zien was omdat haar oorspronkelijke kleur wit is. Volgens mevrouw Angelique was Olga meer een stadse kip. 

Olga vond haar plaatsje snel in de familie Tok en ze werd steeds witter en mooier. Ze scharrelde lekker door de Tok-tuin en voelde zich helemaal thuis. 

Tot het noodlot toesloeg en Olga ziek werd. Het verhaal van haar ziekte en behandeling kunt u lezen in het vorige verhaaltje, dat zij zelf nog vertelde (Wonen in een doos).

Olga in haar doos tijdens haar ziekte

Ik ga verder waar zij stopte. 

De nieuwe antibiotica leek aan te slaan, Olga begon weer zelf te eten, waar ik erg blij om was. 

Maar het abces bleef lopen en Olga stopte weer met eten. Ik gaf haar nog een paar dagen vloeibaar voedsel met een spuitje, maar toen haar wang dikker werd ondanks het open wondje en haar snavel scheef werd geduwd door de dikte maakte ik een nieuwe afspraak met de dierenarts. 

Die keek in haar snavel en zag daar een grote tumor zitten, die haar halve snavel vulde en waarschijnlijk de oorzaak was van het abces. 

Olga in betere tijden in de Tok-tuin

Omdat dit een lijdensweg zou worden voor Olga en ze het toch niet zou redden was er maar één mogelijkheid: haar uit haar lijden verlossen. 

Daar heb ik voor gekozen en ze is bij de dierenarts op mijn schoot ingeslapen. 

Ze ligt nu onder de Tok-tuin, bij alle hennen die haar zijn voorgegaan en ook bij LazaRus, die zij nooit gekend heeft, maar die wel voor altijd zijn stempel heeft gedrukt op de familie Tok.

Vaarwel Olga, lieve mooie kip, we zullen je nooit vergeten.

Een droevig bericht

 Ma Tok:

Tot ons grote verdriet is gisteren onze lieve mooie Olga overleden.

De familie Tok is in rouw gedompeld.

Haar "in memoriam" kunt u aanstaande vrijdag lezen bij de familie Tok.

Wonen in een doos

Olga:

Ik ben ziek. 

En niet zo'n beetje ook. 

Olga in haar doos

Ik woon nu al bijna een week in een doos in de kamer van het mensenhuis. Het kan me niet zoveel schelen waar ik ben op het ogenblik, daarvoor ben ik te beroerd. 

Het begon vorige week vrijdag, toen ma Tok onze deur kwam sluiten. Ze zei: "Ik hoor iemand heel moeilijk ademen, wie is dat?" Omdat ik vooraan zat viel ik al snel door de mand, al probeerde ik heel zachtjes te doen. Ma Tok zei tegen mij dat ze de volgende dag de dierendokter ging bellen, ja, ook al was het dan zaterdag, dit kon niet wachten tot maandag. Daar kon ik het mee doen. 

De volgende morgen was ik al vroeg beneden, ik dacht dat ik dan misschien kon ontsnappen als ma Tok de deur voor ons zou openen, maar dat ging niet door, ze deed de deur maar een klein kiertje open en toen ik langs haar wilde lopen greep ze me beet. Ik was ook niet zo snel omdat ik ziek was, begrijpt u? Ik moest in een kattenvervoerbak en mee in de auto naar de dokter. Die keek naar mijn ogen en deed mijn snavel open;

Olga bij de dierenarts op zaterdag

wat ze daar zag liet haar schrikken, het was helemaal vies rondom mijn tong en ik kon ook niet goed slikken, dat had ik zelf ook al gemerkt. 

Ma Tok had gevraagd of ze medicijnen kon komen ophalen omdat ze precies wist wat ik nodig had, dat had ze van mevrouw Angelique gehoord. Maar de dierenarts wilde mij eerst zien voordat ik die medicijnen kreeg. Ze ging met een pincet in mijn snavel zitten peuteren, maar de taaie gele troep kreeg ze er niet uit. En daarna kreeg ma Tok precies de medicijnen mee die mevrouw Angelique had aangeraden. Sindsdien moet ik elke dag een pilletje slikken en worden

Olga's medicijnen

mijn ogen vier keer per dag gezalfd. En omdat ik niet eet wordt er om de paar uur iets in mijn snavel gestopt door ma Tok. Ze neemt mij dan op schoot en met een spuitje laat ze telkens een klein beetje eten in mijn snavel druppelen. Eerst kon ik helemaal niet slikken, ma Tok haalde met een tandenstoker een paar stukjes van de gele troep uit mijn snavel en toen ging het iets beter. 

de spuitjes voor Olga's eten en drinken

Omdat ik die eerst avond nog niets was opgeknapt gaf ze me nog een extra pilletje, dat deden ze bij mensen ook altijd, zei ze. Ik vond alles best, ik moest al mijn krachten gebruiken om adem te halen, mijn neus was ook verstopt. Ma Tok was de volgende dag blij dat ik er nog was, zoals ze zei en ze ging mij weer een pilletje geven, mijn ogen zalven en ze knipte ook mijn vuile veren rondom mijn kop weg, dat was fijn, want ik voelde me vreselijk smerig. Ik kreeg weer een geklutst eitje in mijn snavel gespoten, heel langzaam en met kleine beetjes tegelijk, maar ik proefde niks, ik probeerde het naar binnen te slikken maar de helft of meer kwam op ma Tok terecht. 

Olga met haar dikke wang

Ik kreeg later ook yoghurt, dat was lekker koel, dat voelde goed in mijn ontstoken keel. En zo gingen de dagen voorbij. Mijn kop en mijn neus werden met warme vochtige doekjes schoongemaakt, dat was vervelend, maar als het klaar was toch wel lekker. 

Maar toen werd mijn rechterwang heel dik, het drukte mijn oog dicht en mijn snavel scheef. Ma Tok voelde aan de dikte en vroeg aan pa Tok of dit een abces was. "Ja," zei pa Tok "en dat moet snel geopend worden om de troep eruit te laten." Dus ik moest weer in zo'n kattenbak, nu naar een andere dierenarts, die zomaar een sneetje

bij de andere dierenarts

in mijn wang maakte. Hij duwde op de dikke plek en toen begon het heel erg te stinken. Tenminste, dat zeiden de mensen, ik rook niks, door mijn verstopte neus. Ik voelde wel dat er iets in mijn snavel liep, dat was bloed en dat werd er later thuis door ma Tok uit gehaald als een vieze korst. Ze had ook instructies meegekregen, die inhielden dat ze het wondje open moest houden en telkens de pus eruit moest halen. 

Ik voelde me even wat beter, maar al snel zat alles weer dicht en ging ma Tok in het gaatje zitten peuteren met een tandenstoker en daarna spoot ze er water in om het schoon te maken. Zij ging ook op mijn wang duwen, au, maar ze zei dat het echt moest, dus ik liet het maar weer toe. 

Olga na de opening van het abces

Omdat het na een paar dagen nog niet echt goed met mij ging belde ma Tok de dierenarts weer, ze vroeg om andere antibiotica, omdat de eerste niet echt hielp. 

Ze kwam net thuis met een flesje, waaruit ik druppels moet slikken. De eerste dosis heb ik al binnen. 

En nu maar hopen dat dit werkt, want het leven in een doos bevalt mij helemaal niet, al hoor ik onze tsaar regelmatig kraaien door de openstaande terrasdeur. Hij doet zijn best om mij te bemoedigen, dat vind ik erg fijn, maar liever ben ik gewoon weer lekker in de tuin bij mijn familieleden.

 

Ma Tok: ik weet dat ik u het vervolgverhaal op het vorige had beloofd, maar de zieke Olga kwam er tussen en dat is nu even belangrijker.

De nieuwe bewoners van Soestdijk

 Pavlova:

Er is iets heel belangrijks gebeurd in onze tuin. 

Er zijn twee nieuwe bewoners bij gekomen. 

Sandra (achteraan) en Saartje Tok

Ze slapen niet bij ons en ze scharrelden eerst ook nog niet door de tuin, maar ze zijn er toch. 

Ze wonen in Soestdijk en ze hadden de grote ren er ook bij gekregen van ma Tok, zodat wij goed kennis konden maken met hen. 

En dat deden we ook allemaal. 

De eerste die bij hen ging kijken was tsaar Nikolaas; dat is normaal, hij is tenslotte de baas hier en deze twee nieuwe dames zouden ook tot zijn harem gaan behoren. 

Hij keek zijn ogen uit en begon te kraaien dat het een lieve lust was. Dat zat dus wel goed, dacht ik, ze bevallen hem wel. 

De kippen in de ren keken naar hem

Sandra bekijkt het nachthok

en gingen toen weer door met wat ze aan het doen waren, namelijk: hun nieuwe hok verkennen. Ze zagen er best goed uit, niet heel mager of kaal, zoals de anderen mij hadden verteld dat geredde kippen er meestal uitzagen. Ze hadden wel een beetje rare poten, die zagen er wat pijnlijk en dik uit, maar ze leken er geen last van te hebben, ze scharrelden lekker rond in de rennen, die ze tot hun beschikking hadden. 

Nadat ze een beetje tot rust waren gekomen ging ik eens voorzichtig bij hen kijken. 

"Hallo dames," kakelde ik, "zijn jullie tevreden met jullie nieuwe huis?" Ze keken elkaar aan en één van hen, de donkerste, kakelde

Saartje in de ren

terug: "Jazeker, het is een goed huis, met een solide nachthok en wel drie rennen, dat is ruim genoeg voor ons. En er is ook goed voer en lekker water, dus we hebben alles wat we nodig hebben. Ik heet Sandra, trouwens, aangenaam." 

Ik vertelde dat ik Pavlova heette en vroeg aan de andere grote bruine kip hoe zij heette. "Ik ben Saartje," kakelde zij, "wij hebben onze namen vandaag gekregen." 

"O," kakelde ik, dan heten jullie Sandra en Saartje Tok, welkom in de familie." Daar hoorden ze van op, dat ze ook een achternaam hadden en dat ze nu bij een familie behoorden. Dat was hen nog nooit

tsaar Nikolaas danst voor Sandra en Saartje

overkomen, ze waren er erg blij mee. 

"Die ... eh ... vreemde vogel die zich hier net zo stond uit te sloven, is dat de haan hier?" vroeg Sandra. 

Ik schoot in de lach en kakelde dat dat inderdaad onze haan was en dat hij hen waarschijnlijk erg mooi vond en dus een dansje voor hen had gemaakt om dat te tonen. 

"O, echt?" kakelde Saartje, "het is de eerste keer dat een haan ons zo mooi vindt, ik ben helemaal perplex. Maar betekent dat ook dat

Nikolaas is trots op zijn nieuwe dames

hij ons wil treden?" 

"Dat denk ik wel," kakelde ik, "maar dan heeft hij wel een keukentrapje nodig, ben ik bang." De twee bruine meiden begonnen hard te lachen, zo hard, dat onze tsaar kwam kijken wat er aan de vleugel was. 

"Wees welkom, mooie dames," kraaide hij, "ik ben de haan hier en mijn naam is tsaar Nikolaas. 

Mag ik ook meelachen?" 

Nu begonnen Sandra en Saartje nog harder te lachen en ik kon mijn snavel ook niet meer dicht houden. Ik legde aan Nikolaas uit dat het

Sandra en Saartje los in de Tok-tuin

een hennengrapje was en dat hij als haan dat niet zou begrijpen. 

De nieuwe meiden keken mij bewonderend aan en kakelden later dat ze mijn smoesje erg slim hadden gevonden. Daarna lachten we nog wat na en toen kwam ma Tok met een verrassing: omdat het zulk mooi weer was kon ze een poosje bij ons zitten en dat betekende dat Sandra en Saartje uit hun ren mochten om de tuin te gaan verkennen. Ma Tok legde overal gierststengels neer, zodat we allemaal iets lekkers hadden om te snoepen en ja hoor, daar kwamen ze de ren uit, de twee grote meiden. 

Hoe dit verder afloopt hoort u volgende week.

De toekomst van Soestdijk

Trui:

Soestdijk, het hok waar ik met mijn zus Trees en ook met andere kippen heb gewoond voordat ik naar het Tok-huis verhuisde, stond leeg nadat de kuikens en Odette bij ons in het Tok-huis waren komen wonen. 

Soestdijk staat leeg

Ma Tok had het helemaal leeg gehaald, dat wil zeggen: alle bodembedekking eruit, stofzuigen en schoonspuiten. 

Het moest daarna drogen, dat duurde een poosje, want ze was niet zuinig geweest met water. Maar als het droog was wilde ze het weer in orde maken voor een eventuele volgende bewoner. 

Wie dat is? 

Dat weten wij nog niet. 

Ik hoorde ma Tok tegen pa Tok zeggen dat er wel weer plaats is voor een paar legkippen, die gered moeten worden. Net zoals Jenny en

Jenny en Katie toen ze net in Soestdijk woonden

Katie en Katie2 dus. 

Ik ben niet nieuwsgierig, maar ik wil wel graag alles weten, dus ik hield ma Tok scherp in de gaten. 

Als ze zou gaan beginnen met inrichten zou ik weten hoever het was, dan zou de nieuwe bewoner in aantocht zijn. 

Hoe zou ze eruit zien? 

Zou ze alleen komen of zouden er misschien twee tegelijk hier komen wonen? Trees en ik kwamen hier ook samen, dat was best fijn, als je alles in je eentje moet uitzoeken in een nieuw hok en een vreemde omgeving met allemaal kippen die je niet kent is dat best spannend. Met een maatje erbij kun je nog eens overleggen. 

Ik wachtte en ik wachtte, er gingen

het ingespoten nachthok van Soestdijk

een paar dagen voorbij maar er gebeurde niets. 

Tot op een dag ma Tok, vlak nadat ze ons naar buiten had gelaten en ons huis had opgeruimd, met een spuitbus naar Soestdijk liep. Ze deed de deur van het nachthok open en begon de hele binnenkant in te spuiten met het spul tegen de bloedluizen. Echt alles werd helemaal wit, zelfs het haar van ma Tok was nat geworden. "Zo," zei ze, "ik krijg geen luizen meer voorlopig," en ze lachte naar mij. Zou er nu toch gauw een nieuwe bewoner komen? 

De volgende dag ging ma Tok Soestdijk inrichten, er kwam schone bodembedekking in het nachthok en ook tabaksstelen, die

Trui houdt alles nauwlettend in de gaten

helpen met hun geur de luizen weg te houden. Verder werd de voerbak neergezet en er kwam een drinkbak in de ren te staan. 

Nu moest er toch wel iets aanstaande zijn. Die avond ging ik vroeg op stok, dan zou het snel morgen zijn. Zou er dan eindelijk iets gebeuren? We werden de volgende dag op onze gewone tijd uit ons huis gelaten en we kregen ook net als anders ons lekkers en schoon drinkwater. Daarna verdween ma Tok in haar huis, ook net als anders. 

Hoe kon dat nou? 

Er zou toch wel iets gaan gebeuren vandaag? 

Of moest ik nog een dag langer wachten? 

Nee, ik hoefde niet langer te wachten, maar u wel en niet één dag maar een hele week. 

Ik wens u daarbij van harte sterkte.

Kleine kuikens worden groot

Nadine:

Ik ben inmiddels de oudste hier in de Tok-tuin en als zodanig heb ik mijn rust wel nodig, vooral 's nachts. Iedereen begrijpt dat, behalve de kuikens, maar die kun je het niet kwalijk nemen, die zijn nog jong en vol energie, die ze kwijt moeten. 

Soestdijk, het hok van Odette, Freddy en Quinoa

Nu had ik gelukkig gedurende de nacht geen last van die kleintjes, want zij sliepen in het Loo en Soestdijk en ik in het Tok-huis. Omdat zij elke morgen hun hok uit konden zodra ze wakker waren hadden ze de gelegenheid al flink rond te rennen zonder dat ik daar last van had. 

Als wij, de volwassenen, uit ons huis werden gelaten werden de ukkies al wat rustiger. 

Maar daarin is verandering gekomen. 

Op een avond kwam ma Tok onze deur sluiten, ik zat al een tijdje te

het Loo, het hok van Pippa en Rajah

dutten in mijn hoekje op de voorste stok. Ma Tok wenste ons geen welterusten, wat ze anders altijd wel doet, dat vond ik al een beetje vreemd, maar ik was al half in slaap, dus ik lette er niet zo op. Even later hoorde ik in de tuin een angstig gepiep en daarna ging onze deur weer open. Ma Tok kwam weer bij ons naar binnen met in haar handen Odette en Freddy. Ze zette deze twee op de stok bij ons en ging toen weer weg, de deur liet ze op een kiertje staan. Ik hoorde weer luid gepiep en toen een lelijk woord van ma Tok. Odette, die haar dochter Quinoa hoorde piepen in de tuin, kakelde tegen haar zoon dat ze haar snel moesten gaan helpen, ze verkeerde duidelijk in grote nood. Het tweetal glipte door de kier van de deur en toen werd het een poosje stil. 

Ik sliep bijna toen ik weer gepiep hoorde buiten. Nu kwam ma Tok met Quinoa en Freddy in haar handen bij ons binnen, ze zette de twee kleintjes op de stok en ging

Odette met Freddy en Quinoa in het Tok-huis

weer naar buiten, om terug te komen met Odette, die ze tussen de kleintjes in op de stok zette. 

Hèhè, nu waren ze rustig, het hele gezinnetje bij elkaar. 

Natuurlijk was het nog niet afgelopen met de onrust, ma Tok ging weer naar buiten, nu sloot ze onze deur zorgvuldig. Even later kwam ze terug met, u raadt het al, Pippa en Rajah in haar handen. Ze zette dit tweetal pal naast mij op de stok. Ik was daar eerst niet zo blij mee, maar ma Tok knipoogde naar me en dat maakte veel goed. Gelukkig deed ze snel het licht uit, zodat het schemerdonker werd in het Tok-huis, waardoor de kloeken en hun kuikens rustig werden. Pfoe, dat was een heel gedoe geweest. We gingen allemaal lekker zitten op

Pippa met Rajah in het Tok-huis

ons plekje en we sliepen tot de volgende morgen. 

De kuikens waren vroeg wakker, ik hoorde een stemmetje naast mij: "Mama, ik heb zo'n honger, is er in dit hok ook eten?" Pippa antwoordde dat hij zachtjes moest piepen omdat er hier ook oudere dames waren, die hun rust nodig hadden. Kijk, dat vind ik nu zo geweldig van Pippa: ze denkt niet alleen aan haar kuiken, maar ook aan de anderen. Pippa bracht Rajah naar beneden naar de voersilo, waarin ma Tok kuikenvoer had gemengd met ons voer. De kleine begon onmiddellijk te schransen en vroeg met volle snavel of Freddy en Quinoa ook in dit grote huis sliepen. Pippa kakelde dat hij niet met volle

alle kuikens en hun moeders weer in de tuin

snavel moest piepen en dat de andere kuikens inderdaad ook hier waren met hun moeder. Het duurde niet lang voordat ook deze drie naar beneden kwamen om te eten. Freddy wilde naar buiten, maar hij moest, net als iedereen, wachten op ma Tok. Hij ging bij de deur zitten zodat hij als eerste naar buiten zou kunnen en dat deed hij dan ook toen ma Tok verscheen.

En de volgende avond? 

Toen kwamen de kloeken en hun kuikens uit zichzelf het Tok-huis binnen om daar te slapen. 

De beide paleizen staan weer leeg.

What's in a name?

Queenie:

Eindelijk is het tot iedereen doorgedrongen dat ik geen hen ben maar een haan. 

En Ranja ook. 

broer en zus

Die slome Quinoa niet, dat is een gewoon kipje, maar wij zijn voorbestemd om een toom kippen te gaan leiden. 

Hoera! 

Ma Tok vond het nu ook tijd om onze namen te veranderen, want zegt u nu zelf: Queenie is geen naam voor een haan. 

Ze noemt mij nu Freddy. 

Hoe ze daar bij komt weet ik niet, iets met muziek geloof ik, maar ik vind het in elk geval veel beter klinken dan dat verwijfde "Queenie". 

En Ranja heet nu Rajah, dat schijnt een soort vorstentitel te zijn. 

Ik ben erg blij dat ik nu eindelijk voor vol wordt aangezien.

Rajah is ook al aan het proefkraaien

Het heeft lang genoeg geduurd, acht hele weken nota bene! 

Mama Odette kakelde tegen mij dat ik er vroeg bij ben, bij de haantjes die hier al eerder uit hun eitjes gekropen zijn duurde het altijd veel langer voordat duidelijk werd dat zij geen hennetjes waren. En Rajah is net zo vroeg, hij doet ook al kraaipogingen. 

Natuurlijk klinken mijn begin-kraaien beter dan die van hem, ik ben dan ook een paar dagen ouder dan hij. 

En dan is er nog iets belangrijks gebeurd hier. Ma Tok was weer eens naar Hoogendoorn geweest.

de spray tegen de bloedluizen

Pa Tok ging ook mee, voor de gezelligheid. Was het eten weer op? Dat van de grote kippen niet, maar van ons, de kuikens, wel bijna en ma Tok vond dat wij nu wel aan het volgende kuikenvoer, voor wat grotere kuikens, konden beginnen. Dus daarvan haalde zij twee grote zakken. Waarschijnlijk veel te veel, maar ze is van plan het te gaan mengen met het voer voor de volwassenen binnenkort. 

Ze bracht ook een heleboel spuitbussen mee en het Tok-huis werd leeggehaald, gestofzuigd en daarna helemaal ingespoten met het spul uit die bussen. Tegen de luis, hoorde ik van mama Odette. Als het zomer is en warm komen die plaaggeesten altijd te voorschijn om de kippen 's nachts te pesten. Ze prikken de kippen en

Odette met Freddy en Quinoa buiten Soestdijk

zuigen hun bloed op, dat hebben ze nodig om baby-luisjes te krijgen. Omdat ma Tok dat helemaal niet nodig vindt spuit zij nu elke dag van dat spul in de kieren van het huis en ook op de stokken en mestplanken. Verder krijgen de groten ook iets in hun drinkwater waardoor hun bloed niet meer geschikt is voor de luizen, ze gaan zelfs dood als ze ervan drinken. Zo moet het wel lukken om die pestkopjes eronder te krijgen. 

Waarom dit ook voor ons belangrijk

alle kuikens buiten de paleizen met hun moeders

is? 

Dat is het mooiste wat er deze week is gebeurd. 

Wij mochten uit ons hok! 

Ma Tok zette op een mooie morgen zomaar ons paleis open en ja, toen kon ik niet wachten om alles te gaan verkennen. Quinoa bleef dicht bij mama Odette en ik eerst ook, dat moet ik eerlijk bekennen, want die tuin is wel héél erg groot! 

Pippa en Rajah kwamen ook uit het Loo en zo gingen wij, alle drie de kuikens, samen aan de scharrel. Onze mama's hielden ons de hele tijd in de gaten, maar er gebeurde

heerlijk scharrelen verderop in de tuin

niks engs. Dat kwam ook omdat ma Tok overal in de tuin gierststengels had neergelegd, zodat de grote kippen het te druk hadden om op ons te letten. 

Sinds die eerste keer mogen wij nu elke dag in de tuin scharrelen, heerlijk is dat. Onze papa tsaar Nikolaas kwam ook bij ons kijken toen we vrij waren. Hij liet een prachtige kraai horen als teken dat wij nu helemaal bij de familie Tok zijn ingelijfd en dat hij de baas is over ons allemaal. 

Daar ben ik het mee eens, voorlopig.

Wat is wijsheid?

 Quinoa:

Mijn mama Odette vindt mij erg lief en daar ben ik blij om. 

Queenie is veel ondeugender en Ranja ook. 

Odette met haar kuikens (1 en 2 dagen oud)

Nu heeft Queenie tegen mij gepiept dat zij wel weet hoe dat komt, maar dat ik nog te jong ben om dat te begrijpen. 

Moet je toch meemaken! Te jong! 

Ik ben maar één dag later uit mijn ei gekomen dan zij en wat is één dag op een kippenleven? 

Wat vindt u daar nu van? 

Ranja schijnt het ook te begrijpen en zij is nota bene nog jonger dan ik. Ik wil het niet aan mama Odette vragen, dan denkt zij straks dat ik dom ben en dat is toch niet zo. 

Ik kan al heel goed zaadjes oppikken en water drinken en op de stok zitten onder mama's vleugel,

Queenie en Quinoa op stok met Odette (1-6-21)

dus ik ben al een heel stuk op weg om een goede kip te worden. 

En ik ben nog maar zeven weken oud, dus ik heb de tijd nog om verder te groeien en wijzer te worden. 

Of Queenie en Ranja nog veel wijzer gaan worden weet ik niet, ze halen alleen maar streken uit. Ik zag Ranja al bovenop haar mama Pippa staan, de stouterd. En Pippa zei er niet eens wat van. Queenie probeert steeds alle lekkere hapjes weg te snaaien, daarin is zij erg goed, maar of dat nu wijs is? 

Als zij dat straks in de tuin doet krijgt ze vast van iedereen een flinke pik in haar kop. 

Daar pas ik voor. Ik heb eens goed naar de snavels van die grotere hennen gekeken en die mijdt ik liever. 

Nikolaas spert zijn snavel open om te kraaien

Om maar niet te spreken van de snavel van tsaar Nikolaas, die kan hij heel ver opensperren, dat zag ik pas toen hij hier vlakbij stond om te kraaien. En ma Tok had een poosje geleden bloed aan haar been toen hij haar had gepikt. Nu draagt zij telkens laarzen als ze de tuin in komt en ze laat Nikolaas daar gewoon in pikken. Dat vindt hij erg vreemd, hij verwacht dat zij gaat terugvechten maar ze negeert hem gewoon. Door die laarzen kan hij niet heen komen en zo zijn de benen van ma Tok veilig. 

Mama Odette kakelde tegen mij dat onze tsaar iedereen, die hij niet vertrouwt, aanvalt om ons te beschermen. 

Maar ma Tok is toch wel te vertrouwen? Zij geeft ons allerlei lekkers en ze houdt ons paleis

Quinoa is blauw

schoon. Mama kakelt dat het in de tsaar zijn genen zit om zijn hennen te beschermen en dat hij er dus niets aan kan doen. Ik ben blij dat ik geen haan ben, dan zou ik ook iedereen moeten aanvallen die te dicht in de buurt zou komen en ik houd helemaal niet van aanvallen. Zouden Queenie en Ranja soms zo hoog van de toren blazen omdat zij sprekend lijken op papa Nikolaas? Queenie piepte tegen mij dat ik lelijk ben omdat ik zwart ban. Mama, die dat hoorde, kakelde tegen mij dat ik helemaal niet zwart ben, maar dat ik een heel aparte kleur heb voor een kip. Mijn kleur heet bij mensen grijs en bij dieren

Queenie wil kraaien

blauw en blauwe kippen zijn best zeldzaam. Toen keek Queenie op haar snaveltje. 

En vandaag probeerde ze onze tsaar na te doen toen hij kraaide; ik schoot in de lach want het klonk net als de fiets van ma Tok toen die gesmeerd moest worden. 

Queenie keek me beledigd aan en deed even later nog een poging, echt om te gillen. 

En nu denk ik plotseling dat ik het begrijp. 

Wat het verschil is tussen mij aan de ene kant en Ranja en Queenie aan de andere kant, bedoel ik. 

U hebt het vast ook al begrepen. Arme Queenie en Ranja, als het waar is wat ik denk moeten ze gaan verhuizen als ze wat groter zijn. Nee, ik ben blij dat ik anders ben dan zij, nu kan ik lekker hier in de Tok-tuin blijven wonen.