Blij nieuws!

Trui:

Het is alweer even geleden, maar ik moest op mijn beurt wachten om mijn nieuws te vertellen. 

meneer Kees en zijn vrouw kwamen naar de kuikens kijken

Wat dat nieuws is? 

Mijn oude baas en bazin zijn hier op bezoek geweest. Meneer Kees en mevrouw Truus, ja. Ik was lekker in de tuin aan het scharrelen toen ik opeens een bekende stem hoorde. Ik dacht eerst dat ik droomde, maar het was toch echt zo. Ze liepen met ma Tok door de tuin om de kuikens te bekijken en natuurlijk wilden ze mij ook zien. Wat vond ik dat fijn! Ze zijn mij nog niet vergeten en ik hen ook niet. Toen ze weer weggingen namen ze wat van onze Tok-eitjes mee naar huis, er was er vast ook wel één van mij bij. Ik hoop dat ze ervan gesmuld hebben.

En er is nog een nieuwtje in de tuin.

Willeke en Wendy

Omdat ik zolang moest wachten met mijn eigen nieuws mag ik ook het grote nieuws van de hele familie vertellen. 

De familie is namelijk uitgebreid. Nee, er zijn geen kuikens uitgekomen, er broedt op dit moment niemand, maar toch zijn er twee nieuwelingen te bewonderen. Ze komen van Hoogendoorn, waar ik ook even gewoond heb voordat ik bij meneer Kees kwam. 

Hoe dat zo gekomen is? 

de doos waarin Willeke en Wendy hun reis naar
de Tok-tuin maakten

Ma Tok ging in haar eentje met de
auto naar Hoogendoorn omdat ons eten bijna op was en pa Tok iets anders te doen had. En als ma Tok alleen gaat weet je eigenlijk al dat ze met iets thuiskomt wat oorspronkelijk niet de bedoeling was. Ze gaat namelijk altijd alle kippen daar bekijken en dan kan ze zich niet bedwingen als ze een heel leuk kipje ziet. 

U raadt het al: ze zag een groepje prachtige kleintjes met heel schattige gezichtjes, ze leken erg op de tsaar, maar ze hadden wel een staart. 

En toen ze klaar was met haar bestelling zei ze zomaar plotseling dat ze ook nog twee hennetjes wilde. 

op stok in een vleugel van Soestdijk

Ze schrok er zelf van, maar nu was het te laat. Ze ging mee om twee kipjes uit te zoeken en zo kwam ze thuis met Willeke en Wendy Tok, Antwerpse baardkrielkipjes. Ze zette de doos met de beide nieuwelingen voorzichtig in de tuin en ging eerst de auto uitladen. Daarna werd de grote ren vóór een uitgang van Soestdijk gezet en de ene vleugel werd provisorisch afgesloten van de rest. Willeke en Wendy mochten uit de doos en de ren in. 

Sandra komt kennismaken met Willeke en Wendy

Ze keken hun ogen uit en wij ook. Natuurlijk hadden ze ook eten en drinken gekregen en daar vielen ze meteen op aan. 

Wij gingen allemaal bij hen kijken, maar ze waren best verlegen en stil. Misschien hadden ze nog nooit zoveel kippen bij elkaar gezien. Bij Hoogendoorn zijn er meer dan hier in de tuin, maar daar zitten ze allemaal in aparte hokken, dus dan zie je zelf niet meer dan de kippen die in jouw hok zitten. Je hoort er wel vaak hanen kraaien, heel gezellig is dat. Omdat het zo goed ging met de beide nieuwe hennen mochten ze al op de derde dag dat ze hier waren uit hun ren de tuin in. Dat ging prima en ma Tok ging weer slepen met de grote ren, die ze voor het kleine rennetje van de kuikens en Floortje zette, zodat die nu lekker veel ruimte hebben, waar ze dankbaar gebruik van maken. Ze rennen heen en weer, dat is goed voor hun pootjes, kakelt Floortje en ze vinden het helemaal geweldig.

En zo is de familie Tok weer op volle sterkte na het verlies van Pippa.

In memoriam: Pippa

Pippa kroop uit haar eitje in 2010 hier in de Tok-tuin. 

Ze heeft haar hele leven in deze tuin gewoond tot ze in 2022 helaas niet verder kon. 

LazaRus Tok

Ze was een dochter van LazaRus, die in haar tijd zijn stempel drukte op de familie Tok. Haar broedmoeder was Martha.

Pippa was vaak broeds en ze heeft heel wat kuikens uitgebroed en opgevoed. 

Zo is Xara een dochter van haar en Zorro was haar zoon. 

Daantje en Dirkje kwamen in 2017, samen met drie haantjes, die naar Hoogendoorn verhuisden toen zij te hard begonnen te kraaien (en hun zusjes teveel te pesten). Daantje en Dirkje kwamen, tot grote ergernis van Pippa, onder de invloed van Geertrui, die hen leerde plat Leids te kakelen en grappen uit te halen. 

In 2018 kwam Hannah samen met een haantje en in 2020 Lisa en Linda, ook met een haantje. Toen deze kuikens net groot genoeg waren om op zichzelf te staan in de familie zorgde Pippa trouw voor Maartje, een kuiken dat was gevonden door de dierenambulance. 

En in 2021 kwam Ranja, die ook een

Pippa in een doos na haar avontuur op straat

haantje bleek te zijn en dus moest verhuizen. 

Pippa heeft een keer een avontuur meegemaakt. Ze was kwijt toen ik de deur van het Tok-huis dicht kwam doen en ik kon haar werkelijk nergens vinden. Ten einde raad belde ik de dierenambulance of ze misschien was gevonden en ja hoor: daar zat ze in een doos. 

Hoe zij daar terecht kwam? Er waren schilders in de tuin aan het werk geweest en die hadden de poortdeur niet goed dicht gedaan, waardoor Pippa, die nieuwsgierig was, eens een kijkje ging nemen op straat. Een paar mensen hadden haar daar zien wandelen en waren zo aardig geweest haar bij het

Pippa en haar zoontje Zorro

vogelasiel, dat bij de dierenambulance hoort, af te leveren. Ik mocht haar meteen gaan halen en zo kwam ze weer veilig thuis. 

Er was geen trouwere kloek dan Pippa en ik was dan ook verbaasd dat zij dit jaar niet wilde broeden. Tot ik haar oppakte en zag dat ze ernstig ziek was. Pippa heeft bijna een maand in de kamer gewoond, ze heeft veel pillen geslikt en badjes en zalfjes gekregen, ze at goed, dus ik had alle hoop dat het goed zou komen met haar. 

Helaas kwam er iets neurologisch bij, waardoor zij haar evenwicht niet meer goed kon houden. 

Dit zou niet over gaan en we hebben besloten dat ze bij de dierenarts zou inslapen. Dat is gebeurd en diezelfde avond heb ik haar begraven in de Tok-tuin, waar ze naast haar grote liefde LazaRus voor eeuwig mag blijven.

Pippa zoals ze zo vaak was: als kloek zorgend voor haar kuikens

Vaarwel Pippa, je was mijn liefste kipje, ik zal je nooit vergeten.

Droevige mededeling

Pippa 2010-2022

Ma Tok:

Tot mijn grote verdriet moet ik u meedelen dat onze lieve Pippa is overleden.

Ze is twaalf jaar oud geworden.

De familie Tok is in diepe rouw.

Morgen kunt u haar "In memoriam" lezen.

Broeden zonder succes

Babette:

U vraagt zich vast af of ik nog steeds in mijn broedhokje zit op mijn ene overgebleven eitje. 

leeg broedhokje Noordeinde

Ik heb er meer dan drie weken gezeten om het eitje warm te houden, ma Tok kwam telkens bij mij kijken of het nog wel goed met mij ging en natuurlijk luisterde zij ook steeds even aan het ei, waar zij toch zo duidelijk een kuiken in wording in had gezien met haar schouwlampje. Omdat ze dacht dat het eitje niet meer ging uitkomen probeerde zij aan bijna uitgebroede eitjes uit een broedmachine te komen, of aan eendagskuikens, waar ik dan voor zou kunnen zorgen, maar dat lukte allemaal niet. 

Babette neemt een zandbad

Toen er op zaterdag nog steeds niets te horen was in het eitje vond zij dat ik genoeg mijn best had gedaan. Ze haalde het ei weg en tilde mij voorzichtig van het nest. Ze zei dat ik weer lekker in de tuin mocht gaan rondscharrelen en dat er nog wel eens een kans zou komen om te broeden. Ze zette me op de grond en toen merkte ik pas wat ik al die tijd had gemist. Ik liep eerst nog een beetje te waggelen omdat ik zo lang had stilgezeten, maar al gauw had ik de slag weer te

Barbara

pakken en rende ik naar de aarde achterin de Tok-tuin, waar ik een heerlijk zandbad nam. 

Wat was dát fijn! 

Ma Tok liet de anderen uit het Tok-huis, zij gingen wormpjes en groenvoer eten, dat ma Tok voor ons had gestrooid. Toen ik uitgebadderd was keek ik of ze nog wat voor mij hadden overgelaten en ja hoor: mijn beste vriendin Barbara stond de wacht te houden bij een paar wormpjes en wat groente. Wat waren wij blij elkaar weer te begroeten! Samen scharrelden we de hele dag door de tuin en 's avonds gingen we het Tok-huis in om te slapen. Zó gezellig om weer met z'n allen op de stokken te zitten kwebbelen tot ma Tok de deur dicht kwam doen.

Trijntje is weer helemaal beter

Ze zei tegen mij dat ze blij was dat ik mijn plekje weer gevonden had en zo was er een einde gekomen aan mijn broed-avontuur. 

Ik hoorde dat Pippa al een hele poos in het mensenhuis woonde omdat ze ziek was en dat ze daar nu nog steeds verblijft en dat Trijntje daar ook een tijdje binnen had gezeten in een hok naast dat van Pippa. Trijn is weer helemaal beter geworden. Zij slaapt niet bij ons in het Tok-huis, zij woont met haar vriendin Sandra in Soestdijk, waar zij nu ook weer is. 

Floortje met Victoria en Valentina in de grote ren

Vreemd dat die dingen allemaal zijn gebeurd zonder dat ik het in de gaten had. Dat is het gevolg van broeds zijn en je afsluiten van het wereldnieuws in de tuin. Maar nu hoor ik er weer helemaal bij en ik ben niet meer verdrietig dat er geen kuiken uit mijn ei is gekomen. 

Zo gaat het nu eenmaal in het leven. 

De kuikens van Floortje zijn intussen al heel groot geworden, ze zijn allebei prachtig! Ze zitten al in de grote ren. Ik hoop dat het hennetjes zijn, dan mogen ze voor altijd in de Tok-tuin blijven wonen. 

En er is nog een nieuwtje, maar dat blijft nog even geheim.

Ziekenhuis

Pippa:

Ik dacht dat ik gewoon oud begon te worden, ik kon niet meer zo goed lopen en dat hoort daarbij. 

Pippa in de kamer van het mensenhuis

Maar ma Tok zag dat ik een beetje met mijn poten wijd liep en ze tilde me op om te kijken hoe dat kwam. Ze schrok van wat ze toen zag: een grote klont poep met daarin volgezogen bloedluizen. Gelukkig is ze niet zo tuttig dat ze me vol afschuw van zich af gooide, nee, ze nam me mee het mensenhuis in en daar haalde ze de viezigheid van mij af, met water en met haar handen, ze knipte de vuilste veertjes af en zette me een poosje in heerlijk warm water. Dat voelde goed, maar ze was nog niet klaar, mijn cloaca was opgezet en hier en daar zat ook bloed. Ze maakte foto's en stuurde die door naar mevrouw Angelique met de vraag wat ze hieraan kon doen. 

poes Cieniy komt op ziekenbezoek

Gelukkig wist die raad en zo kwam ik in een hok in de woonkamer van het mensenhuis terecht, met vitamientjes-water, lekker eten en ik kreeg zalf op mijn pijnlijke plek en een pilletje in mijn snavel. Omdat het binnen zo lekker warm was voelde ik me meteen beter en ik begon te eten van de meelwormpjes en het eivoer dat in een bakje in het hok stond. 

Hè, lekker! 

Nu woon ik al weer twee weken hier en ik krijg elke dag zo'n pilletje en van die zalf. Ik eet als een dijkwerker, zegt ma Tok. 

Trijntje is niet lekker

Er zijn ook al wat kuikens en kleinkuikens van pa en ma Tok hier geweest, vooral de kleinkuikens vonden mij interessant. 

Wie ook op bezoek kwam was Trijntje; zij kwam niet heel even kijken hoe het met mij ging, nee, zij kwam ook in de kamer van het mensenhuis wonen, in een hok naast mij. Heel gezellig, al was de reden niet zo leuk, zij was ook ziek. Ma Tok was met haar naar de dierenarts geweest en zij moest ook pillen slikken, net als ik. Bij haar zit de ontsteking binnen in haar lijf, daar kan ma Tok dus geen zalf op smeren. 

Het ging eerst niet zo goed met Trijntje, ze wilde niet eten en wat in haar krop zat bleef daar zitten. Toen heeft ma Tok iets heel raars gedaan: ze heeft Trijntje laten

Trijntje en Pippa allebei in de kamer van het mensenhuis

overgeven door haar krop te masseren en haar voorover te houden. Dat spugen ging niet zo zachtjes, nee, ma Tok zat helemaal onder de stinkende prut en ook de keuken was behoorlijk vies geworden. 

En het stonk! 

Als een verstopt putje. 

Ma Tok had het zelfs in haar gezicht gekregen, blèh! 

Maar Trijntje was daarna erg opgelucht, ze bleef een poosje stil

Trijntje voelt zich beter

zitten in haar hok en begon toen te eten, dit tot grote vreugde van ma Tok. Van Sandra, de mevrouw van Red een legkip, hoorde ma Tok dat er iets is dat helpt om de spijsvertering weer goed op gang te brengen, dat heeft ma Tok gehaald bij de dierenarts en nu is Trijntje weer veel levendiger, ze kwam zelfs even bij mij buurten. Dat kan omdat onze hokken tegen elkaar aan staan. We kakelden zachtjes tegen elkaar, niet alleen over onze ziektes maar ook in het algemeen, over de Tok-tuin, die we allebei missen en over de tsaar, die we hier boven kunnen horen kraaien als het mooi weer is en de deur naar het terras open staat. Zo zijn we toch nog een beetje betrokken bij de rest van de familie. Ma Tok vertelt ons ook hoe het met de anderen gaat, zo hoorden we over Babette, die zo lang op haar eitje heeft gezeten. Arme meid. 

Maar over haar gaat het een volgende keer.

Ma Tok: tot mijn grote vreugde kan ik u meedelen dat Trijntje vandaag weer naar de tuin is teruggegaan, ze is weer helemaal beter.

Broeden of niet broeden, dat is de kwestie

Lisa:

Op de foto hierboven ziet u mij zitten op eitjes in het hondenhok. 

de 5 broedeitjes in de bench in het Tok-huis

Dat die eitjes van een fokker kwamen en dat het hok voor een hond was bedoeld maakte mij niets uit. Wat ik wel vervelend vond was dat ma Tok iets onder de eitjes legde omdat de kalkeitjes niet goed warm waren geworden, toen was ik helemaal uit mijn trance en vloog ik de tuin in. Ik ging gewoon weer op de twee eitjes in het legnest in het Tok-huis zitten, maar toen het donker was geworden zette ma Tok mij met legnest en al in één van de rennen van Soestdijk. Dat vond ik echt geen goede plek dus ik gilde tegen haar dat ik daar niet wilde zitten. Ze ging een bench in het

Lisa zit weer op de stok

Tok-huis zetten met het legnest erin en mij zette ze weer op de eitjes. 

Waardeloos! Ik wil zelf uitmaken waar ik broedt en anders kap ik ermee. Gelukkig kreeg ik het dak van de bench zover open dat ik er doorheen kon en ik ging op de stok zitten, naast de tsaar. Hij keek me goedkeurend aan en kakelde dat wij ma Tok wel eens zouden laten zien dat wij zelf de baas zijn in de tuin. 

De volgende morgen ging ik lekker met de anderen naar buiten. Ma Tok zag de eitjes in het legnest in de bench liggen en zei tegen mij dat ik het dan zelf maar moest weten, dan maar niet broeden; het was wel jammer van de vijf eitjes, maar als een hen niet wil kun je haar niet dwingen, daar was ze eindelijk ook achter gekomen. 

Babette in haar paleis Noordeinde

En zo komt het dat ik nu weer broeds-af ben. 

Wat er verder met de broedeitjes gebeurd is? Ma Tok hoorde van de fokker hoe ze die nog een aantal dagen goed kon houden, misschien werd er nog iemand anders broeds. Maar voor zover ik weet liggen de eitjes nog in de grote schuur, koud en wel.

U bent vast ook erg nieuwsgierig of het ei van Babette is uitgekomen. Dat zal ik u vertellen. 

Ma Tok ging telkens aan het eitje luisteren, maar ze hoorde geen gepiep. Toch spoot ze het ei met wat water om het uitkomen te vergemakkelijken als het kuiken eruit zou willen komen. Het was erg spannend allemaal, gelukkig bleef Babette stoïcijns broeden. 

Op de uitgerekende dag hoorde ma

het eenzame eitje van Babette

Tok nog steeds niets in het ei, ze keek nog een keer met haar lampje en zag dat het wel helemaal donker kleurde, dus het zou niet lang meer moeten duren. Of zou het kuiken overleden zijn in het eitje? Dat zou wel heel zielig zijn voor Babette, die dan drie weken voor niets gebroed zou hebben. 

"We moeten nog maar even geduld hebben," zei ma Tok en ze gaf Babette wat extra meelwormpjes. "Soms duurt het iets langer dan eenentwintig dagen, we laten het eitje in elk geval tot zaterdag liggen, als er dan nog geen kuiken is zal het ook niet meer uitkomen." En zo zit de kleine Babette nog steeds geduldig te broeden en blijft het spannend in de Tok-tuin.

De tsaar raakt in verwarring

Tsaar Nikolaas:

Ik kan het niet meer volgen allemaal. 

Er gebeurt nu zoveel in de Tok-tuin. 

het hondenhok met gordijn

Volgens mij is ma Tok helemaal dol geworden. Ze zet telkens meer hokjes neer in mijn koninkrijk en ik weet niet meer wie waar zit en of er gebroed wordt of niet. Nu heeft ze weer een hondenhok bovenop een lege voerton gezet met een rek met gordijn ervoor. Ik denk dat Lisa daar achter dat gordijn zit, want haar zie ik niet meer in de tuin lopen. Maar zeker weet ik het niet. Het is stil in dat hokje en ik kan er niet in kijken omdat het gordijn dicht is. 

Ik moet het allemaal maar afwachten, ik geloof dat ik hier niets meer te zeggen heb. Uit boosheid hierom heb ik ma Tok een paar keer flink in haar po... eh.. benen gepikt. Ze vroeg mij wanneer

Floortje met Victoria en Valentina beneden in de ren

ik daar eens mee ging ophouden, omdat ik nu zo langzamerhand toch wel eens zou moeten weten dat ze het beste voor heeft met mij en mijn hennen, maar ik weet dat nog zo net niet. Ze doet maar met mijn kipjes wat ze wil en of ze dat fijn vinden weet ik niet. 

Met mijn kuikens gaat het prima, dank u, ze zitten nu overdag beneden in de ren, zodat ik ze ook kan zien scharrelen met hun kloek Floortje. Zij doet het heel goed vind ik, ze neemt ze mee naar beneden naar de ren en 's avonds zorgt ze ervoor dat ze weer naar boven gaan, zodat ze lekker warm zitten in het nachthok. 

Lisa zit achter haar gordijn op 2 kalkeitjes

Babette zit nu nog op één eitje heb ik gehoord, in de andere eitjes groeide niets. Ik denk dat ik gewoon teveel hennen heb om te bevruchten, ik doe mijn best, maar ik ben maar in mijn eentje moet u bedenken en dat is prima, maar dan moet niemand verwachten dat alle eitjes die hier gelegd worden ook bevrucht zijn. 

Nu hoorde ik ma Tok zeggen dat ze eitjes bij een fokker heeft gehaald. Heb je nou ooit! 

Ik moet nog zien of die allemaal wel een kuiken gaan opleveren. En wat voor kuikens dat dan gaan worden? Dat heb ik haar nog niet weten te ontfutselen, maar het worden vast niet zulke mooie als die van mij, dat weet ik eigenlijk wel zeker. Want zeg nou zelf: Quinoa is prachtig en Victoria en Valentina zijn dat ook. Ma Tok heeft zes eitjes gehaald! 

de kuikens in de handen van 2 kleindochters van ma Tok

Dat vind ik wel heel erg veel, dat kan die arme kleine Lisa nooit aan. Ze passen niet eens allemaal onder haar, dus ma Tok moet een keuze maken. En dan moet Lisa nog drie weken op die eitjes gaan zitten broeden. Babette moet nog een weekje, ik hoop wel dat er echt een kuiken uit haar ei komt, anders heeft ze het al die tijd voor niets warm gehouden. Ma Tok heeft pas haar kleinkuikens door het eitje laten kijken in de grote schuur en die zeiden dat ze echt hadden gezien dat er iets in zat. 

Die kleinkuikens hebben ook allebei een kuiken in hun handen

de kuikens met hun mama in de ren

gehouden, ma Tok pakte ze gewoon weg bij Floortje, die dat niet eens erg vond. Zij vertrouwt ma Tok helemaal, maar ik vond het doodeng, stel je voor dat zo'n kleintje op de harde grond valt en haar nekje breekt! 

Gelukkig is dat niet gebeurd, maar ik hoop dat ma Tok dat nooit meer doet, het zijn ook míjn kuikens tenslotte! 

Ma Tok denkt geloof ik dat zij de baas is hier in de Tok-tuin, maar dat heeft ze toch echt mis. Er is hier maar één baas en dat ben IK. 

 

Kuikens en broedeitjes

Barbara:

U hebt vast de kuikens van Floortje al gezien. 

Schattig zijn ze, hè? 

Floortje met haar kuikens

Ik vind kuikens heel erg leuk, maar dan wel bij een ander, ik heb geen zin om zo lang alleen in een hokje te zitten broeden en dan ook nog van die ukkies op te voeden, ik kijk er liever naar van een afstandje. Wie er niet zo over denkt is mijn beste vriendin en rasgenootje Babette. Die bleef al een paar dagen in het Tok-huis op de eitjes in het legnest zitten en ma Tok had dat gezien. Ze ging het kunststof hokje helemaal schoonmaken, dat viel nog niet mee, want het had achterin de tuin in de aarde gestaan dus het was vreselijk modderig geworden. 

paleis Noordeinde

Maar eindelijk was ze tevreden en ging ze alles verschuiven in de tuin, zodat het schone hokje tussen Soestdijk en het Loo kon staan. Omdat ze elk hok een paleisje vindt noemde ze dit paleis Noordeinde. Ze ging het inrichten en op een avond zette ze Babette erin met de twee kalkeitjes waarop ze zat. De volgende morgen zat Babette nog steeds op deze eitjes, waarmee ze had bewezen dat ze echt broeds was. En nu zit zij op vijf echte eitjes, net zoals Floortje eerst. 

Ik ben benieuwd hoeveel van die eitjes bevrucht zijn. Ik hoop voor mijn vriendin dat er minstens één uitkomt, anders zit ze daar voor

Babette broedt in het Noordeinde

niks te zitten in paleis Noordeinde. En ik hoop ook dat er geen vijf uitkomen, dat is veel te druk. 

Floortje zit nog steeds met haar kuikens in het Loo, maar omdat het nachthok niet zo groot is voor 3 personen heeft ma Tok het rennetje opnieuw van een plastic dakje voorzien en het trapje van het nachthok naar beneden weer aangesloten. Nu kunnen Floor en haar kuikens ook naar beneden in de ren als ze dat willen. Dat is dan de tuin, die bij het Loo hoort. Ze hebben er nog geen gebruik van gemaakt, maar dat komt vast wel.

Victoria en Valentina beginnen al veertjes te krijgen, wat gaat dat toch snel, voor je het weet zijn het geen kuikens meer maar kipjes. En nog weer een paar weken verder en ze mogen in de tuin scharrelen. 

Maar eerst krijgen we als het goed

de ren bij het Loo

is nog nieuwe kleintjes bij Babette. 

Ik heb geprobeerd met mijn vriendinnetje te kakelen, maar ze zit stil in haar hok en ze kakelt niets terug. 

Saai hoor. 

De tsaar kwam ook al bij het Noordeinde staan, maar ook voor hem had Babette geen woordje over. Nikolaas keek mij aan en kakelde dat hij het maar vreemd vond, dat broeden, maar dat er wel heel mooie kuikens van kwamen. Hij is best trots op zijn nageslacht en dat mag ook wel. Vorig jaar waren er drie kuikens, helaas waren twee daarvan haantjes, dus die verhuisden naar Hoogendoorn.

de trap naar de tuinen van het Loo

En dit jaar heeft hij alweer twee kuikens en waarschijnlijk komen daar nog meer bij. 

Hij loopt zo trots als een pauw door de tuin, alsof hij zelf het meeste werk heeft gedaan. Ach, dat laat ik maar zo, hij is een goede haan en dus mag hij ook wel eens met zijn snavel in de lucht lopen.

trotse Nikolaas

Geweldig nieuws in de Tok-tuin

 Floortje:

Hoera! 

Ik ben voor het eerst kloek geworden! 

Victoria, net uit haar eitje (nog nat)

En mijn kuikens zijn de mooiste die er ooit uit hun eitjes zijn gekropen. Ma Tok heeft foto's van ze gemaakt, eerst van Victoria, die toen nog mijn enige kleintje was en later ook van Valentina, haar zusje. 

U kunt ze dus ook bewonderen. 

Zijn ze niet prachtig?

Ma Tok komt steeds kijken, ze zegt dat dat is om te zien of alles goed gaat met mij en de kleintjes, maar ik geloof haar niet, volgens mij vindt ze Victoria en Valentina net zo mooi en schattig als ik en kan ze er geen genoeg van krijgen om ze te bekijken. 

Ze heeft Valentina ook al op een

Valentina 1 nacht na haar uitkomen

rare manier vast gehouden, dat was om te kijken of zij een haantje of een hennetje is, maar ze zei dat ze het nog steeds niet wist. Ik weet het ook niet, maar ik ga mijn kuikens niet raar vastpakken, ik wacht gewoon tot ze al of niet gaan kraaien. Bovendien zegt ma Tok altijd dat alle kuikens die in de Tok-tuin uit hun eitje kruipen hennetjes zijn tot het tegendeel bewezen is. Daarom krijgen ze ook altijd een meisjesnaam. Dus waarom ze dit nu weer ging doen weet ik niet, ik vind het onzin en dat heb ik tegen haar gezegd ook. Gelukkig kwam papa tsaar Nikolaas mij helpen door in ma Tok's benen te klimmen, zodat

snel weer onder mama Floortje

ze mij met rust liet. 

Ik heb Victoria en Valentina snel weer onder mij gestuurd, anders zouden zij het koud krijgen. Het weer was niet best toen ze uitkwamen, daar kan ik ook niets aan doen, vorige week was het bijna lente en nu opeens is het weer winter geworden. 

Zou dat nou allemaal komen door de opwarming van de aarde? 

Wel raar dat het dan weer zo koud wordt. Ik begrijp er niets van en eigenlijk is het ook niet belangrijk, ik houd mijn kleintjes gewoon lekker warm in mijn dons. Ik heb nooit geweten hoe heerlijk dat voelt, zo'n kuiken onder je dat nu

Victoria na 1 nacht

en dan een beetje heen en weer wriemelt en verder gewoon slaapt en groeit. 

Ma Tok heeft ook kuikenvoer neergezet, daar mag ik ook van eten om weer op krachten te komen, maar voorlopig heb ik daar geen tijd voor, ik heb het veel te druk met warmhouden. Eten komt morgen wel, dan krijgen de ukkies ook honger en dan moeten we wel even de kou trotseren, anders komen ze om van de honger. 

Ik zit ondertussen heerlijk te genieten hier in het Loo. 

En nu maar afwachten of er nog iemand anders broeds wordt hier in de tuin.

Tot slot nog een foto van mijn kuikens (omdat ze zo mooi zijn):

Victoria (achteraan) en Valentina

Zijn ze er nu nog niet?

 Floortje:

Ik leef de laatste dagen voortdurend in spanning. 

Ik luister telkens of ik al gepiep hoor van mijn kuikentjes in hun eitjes. 

Floor op haar 2 eitjes

Er liggen nog maar twee eitjes onder mij, de andere drie heeft ma Tok weggehaald, daar groeide niets in, zei ze. Aan de ene kant vind ik dat jammer, want ik wil natuurlijk het liefste dat alle eitjes uitkomen, maar als ik wat verder nadenk zijn vijf kuikens wel veel om op te voeden, dan is twee misschien een beter aantal. Het is tenslotte ook de eerste keer dat ik kloek ga worden, dus ik kan beter wat rustig aan beginnen. 

Ma Tok heeft mijn eitjes ook al bij haar oren gehouden, ze denkt zeker dat zij beter kan horen dan ik. 

En ze heeft ze natgemaakt met een plantenspuit, dan kunnen de kleintjes makkelijker door de schaal heen komen, zegt ze. 

het Loo waarin Floortje aan het broeden is

Of dat waar is weet ik niet, maar ze heeft het in een boek gelezen en ze gelooft er heilig in. Ma Tok zei dat ze dat ook had gedaan vlak voordat ik uit mijn eitje kroop en ik ben er goed uitgekomen, dat is waar. Terwijl ik hier lig te wachten in het Loo hoor ik de anderen in de tuin scharrelen en met elkaar kakelen. Het klinkt heel gezellig allemaal, maar ik vind het niet erg dat ik er even niet aan mee kan doen. Kuikens zijn genoeg beloning voor mijn lange eenzame zit. 

Nikolaas in de aanval

Ik hoor wel dat Nikolaas telkens tegen ma Tok opspringt als zij in mijn hok bezig is, ik mopper op ma Tok als zij mij van mijn eitjes aftilt om me te laten eten en drinken en dan denkt de tsaar dat zij mij kwaad doet. Ik vind het erg zorgzaam van hem dat hij mij wil beschermen, maar hij zou toch moeten weten dat ma Tok mij geen kwaad doet, zij wil net zo graag kuikens als ik. Misschien moet ik wat minder schreeuwen als ze mijn hokje opruimt en mijn eten en drinken verzorgt, maar daar kan ik niks aan doen, dat gaat helemaal vanzelf. Mijn staart gaat dan wijd uitstaan, ik maak me zo groot mogelijk en ik roep zo hard als ik kan. Dat zit in mij, dat is de natuur. 

Als ik goed nadenk weet ik best dat dat niet nodig is hier in de Tok-tuin, waar nooit gevaar is, maar ik kan het gewoon niet laten en de tsaar dan dus ook niet. Ma Tok vindt het niet erg dat zij steeds wordt aangevallen, ze zegt wel tegen Nikolaas dat hij nu zo langzamerhand moet weten dat zij alleen maar goede dingen komt

bloedluis (sterk vergroot gelukkig)

doen in zijn koninkrijk, zoals poepjes opruimen, schoon drinkwater neerzetten en de voerbakken bijvullen. Ik krijg ook elke dag meelwormpjes, omdat ik sterk moet zijn als mijn eitjes uitkomen, de opvoeding is een hele klus en daar moet ik niet als een verzwakte broedster aan beginnen.

Ma Tok is ook weer aan het spuiten tegen de luizen, want die naarlingen zijn ook alweer aanwezig in het Tok-huis. Ik hoop dat die beestjes weg zijn voordat ik met mijn kuikens in het huis ga slapen, ik wil mijn kleintjes niet blootstellen aan die bloedzuigers. 

Hebt u gezien hoe eng die beestjes eruit zien? Brrr... Maar eerst moet ik nog wachten tot mijn kuikens uit hun eitjes zijn gekropen. 

Wat duren drie weken toch lang...