Mutsen voor mutsen?

Geertrui en Geertrui:
Hebt u d'r al gezien? Desiree met haar kale plek bovenop haar kop?

Desiree met haar kale plek in haar kuif

Ze ziet er toch niet uit zo?
Als wij zo geknipt zouden zijn en dan bovendien met dat paarse spul bespoten zouden we een muts opzetten.
Hihihihi, we zien elkaar al lopen met een mutsje op onze kop.
Dat zou pas een stom gezicht zijn. Maar het zou best grappig zijn als Ma Tok bij Desiree zo'n geval op haar kuif zou vastmaken.
We liggen nu al in een deuk als we er alleen maar aan denken.
We kunnen het natuurlijk voorstellen aan Ma Tok. Dan zeggen we dat Desiree tegen ons heeft geklaagd over een koude kop.
Zou Ma Tok daar intrappen? Het zou er natuurlijk wel meteen voor zorgen dat ze niet meer gepikt zou worden. Eigenlijk is het helemaal niet zo'n gek idee. We gaan het proberen. Vragen aan Ma Tok of ze een mutsje wil breien.

De beide Geertruitjes met hun volle kuiven

Als ze dan maar niet doorschiet in haar ijver en voor iedereen zo'n ding gaat fabriceren.
Want wij hebben het helemaal niet nodig, wij hebben een goed gevulde kuif met veren om ons warm te houden, zelfs in de winter.
Keetje misschien?
Zou die ervoor te porren zijn?
Zij heeft weliswaar ook geen kuifproblemen, maar het zou haar goed staan, hahakhahaha. Een mutsje met een strikje onder haar kin.
Wij zien het al helemaal voor

Keetje, te porren voor een mutsje?

ons. Met een pompon bovenop, mpfhihihi! Om te gieren toch? Heeft Ma Tok ook wat te doen. Welke kleur zullen we voorstellen?
Blauw? Groen? Roze? Geel?
Of met streepjes, dat is pas gek. Straks wordt Laza nog jaloers en wil hij er ook één.
Dat zou dan wel een heel hoge muts moeten worden, anders past zijn grote kam er niet in. Wel goed tegen bevriezing trouwens, een muts over zijn kam. Wat denkt u van een mijter?
De Chabo hennetjes hebben te kleine kopjes voor een mutsje, denken wij, die kun je wel een vingerhoed op hun bolletjes zetten. Hahakhahaha, net als een

Chabo Nadine, kopje te klein voor een mutsje?

kabouterhelmpje, hihihihihi.
O, we komen niet meer bij, we hebben nu al buikpijn van het lachen.
En daar komt Laza aan, laten we maar snel wat gaan scharrelen, anders vraagt hij wat er aan de hand is en we kunnen het echt niet aan hem vertellen zonder om te rollen van de lol.
Yvonne en Yvette kunnen wij er vast wel van overtuigen dat het heel normaal is in de Tok-tuin om in de koude winter een mutsje te dragen.
Het is tenslotte hun eerste winter hier in de tuin.
Als we Vera en Vita dan even inseinen dat zij niet moeten verklappen dat het een geintje is, dan komt het wel goed.
Maar nu gaan wij eerst bij het begin beginnen.

Wij gaan Ma Tok om een hoofddeksel voor Desiree vragen vanavond.
Niet verder vertellen, hoor!

Arme kuif

Desiree:
Weet u het nog, wat ik een paar dagen geleden vertelde over mijn kuif?
Dat was dus een kwestie van "te vroeg gejuicht".

Desiree ziet niet veel meer

Ma Tok heeft mij nog eens goed bekeken, omdat ik telkens op het plateau van ons huis bleef zitten.
En toen zag ze het: mijn kuifveren waren helemaal voor mijn ogen gegroeid.
Ik kon dus niet echt veel meer zien.
Dat was op zich niet zo erg, want ik vond de trap naar beneden altijd wel weer een keer, maar lastig was het wel.
In die zin, dat al het lekkers op was als ik eindelijk beneden aankwam.
Natuurlijk kon ik dan mijn krop nog wel vol eten uit de gewone voerbak, maar wat snoep nu en dan is niet te versmaden en dat liep ik dus telkens mis.
Ma Tok heeft mij gisterenavond van de stok geplukt, toen zij de deur van ons huis dicht kwam doen.
Ze nam mij mee naar de grote schuur. Daar wikkelde ze mij in een grote witte doek, ik geloof dat het een oud hemd van Pa Tok was, maar daar gaat het nu niet om. Die doek om mij heen was om te voorkomen dat ik zou spartelen als zij

afgeknipte veertjes

mijn kuif ging bijknippen.
Omdat dat knippen vlakbij mijn ogen moet gebeuren is het wel belangrijk dat ik goed stil zit.
Ma Tok knipte en knipte, nu en dan onderbroken door een keurende blik op mijn gezicht. Daarvoor moest zij mij dan omdraaien, omdat ze mij knipte terwijl ik met mijn zijkant naar haar toe zat.
Na elke keuring vond zij dat ik nog niet voldoende zicht had en dan ging zij weer verder met haar schaar.
Toen ze eindelijk tevreden was keek ze nog eens goed naar mijn "tonsuurtje", zoals zij dat kale plekje op mijn kop altijd noemt. En toen zag zij dat er toch weer

Desiree met haar paarse tonsuurtje

in mijn kuif was gepikt.
Er zaten kleine bloeddruppeltjes tussen de veertjes.
En ze zei ook dat ze klontjes neten in mijn veren zag zitten. Die ging zij er ook nog uitknippen, de klontjes, maar ook de veertjes waar die aan vast zaten.
Ze ging maar door met haar schaar. En toen ze klaar was deed ze blauwspray op mijn kop, om de bloedplekjes te ontsmetten en het bloeden tegen te gaan. Bovendien werd mijn kale plekje nu paars in plaats van rood, zodat de andere hennen er niet meer zo snel in zouden gaan pikken.
Ik kreeg ook nog twee anti-luis druppeltjes in mijn nek en toen was ik klaar.
Ik mocht weer terug naar de stok om te gaan slapen.
Ik denk dat mijn mooie volle kuif nu niet meer zo mooi en vol is, zelf kan ik dat niet zien.
Mijn tonsuurtje is vast een flinke tonsuur geworden.
Wel paars, dat is een goede kleur voor een kalotje.
Daar troost ik mij dan maar mee.
En dat die akelige kriebelbeestjes weer een kopje kleiner zijn gemaakt.

Vroeg of laat?

Yvonne en Yvette:
U ziet ons hier lekker snavelen.
In het grote huis hebben ze weer iets gegeten met paprika.

Laza roept zijn dames naar huis

Van ons mogen ze dat elke dag wel doen. Wat is dat lekker! Diezelfde avond gebeurde er iets geks.
Wij wilden, toen het donker begon te worden, ons huis binnen gaan.
Maar toen we daar aankwamen bleek dat het toch nog niet zo donker was als we hadden gedacht toen we nog verderop in de Tok-tuin liepen.
Even later begon Laza te roepen dat het stoktijd werd, en wij gingen weer braaf naar de deur van ons huis.
Laza stond daar al op ons te wachten. Alle hennen kwamen aangescharreld.
Maar toen Laza naar binnen wilde gaan zei hij dat hij ons te vroeg

donker buiten in de Tok-tuin

had geroepen en dat we nog wel een poosje mochten rondlopen in de tuin.
Zodra wij ons huis weer achter ons lieten leek het opeens weer veel donkerder te worden, net alsof het al laat in de avond was. Maar toen we weer dichter bij ons huis kwamen leek het weer veel vroeger.
Hoe kon dat nou?
Wij zagen alle hennen heen en weer lopen van en naar het huis en ook Laza stond te aarzelen. Wij begrepen er niets van.
En de anderen ook niet.
We gingen met ons allen bij de schuur staan om te overleggen wat we zouden doen, buiten blijven of toch ons huis in gaan. We werden er helemaal

allemaal in het huis om te gaan slapen

zenuwachtig van, vooral omdat Laza ook niet helemaal wist wat we moesten doen.
Gelukkig kwam Ma Tok toen de tuin in. "Wat staan jullie daar met z'n allen te aarzelen?" vroeg ze. "Is er iets mis in jullie huis?" Toen ging ze kijken en ze kwam lachend weer naar buiten.
"Ik begrijp het al," zei ze, "wat dom van mij."
Wij snapten niet wat ze bedoelde, hoe kon Ma Tok het nu vroeger of later maken?
Ma Tok zei dat we nu wel naar binnen konden gaan, het was nu in het huis ook donker, net zo donker als buiten in de tuin.
En dat was ook zo.
We gingen met een diepe zucht allemaal op onze eigen slaapplekjes zitten en toen was het weer in orde in ons Tok-huis.
En nu wilt u natuurlijk weten wat er aan de hand was geweest.
Kunt u het niet raden?
Denkt u dan nog maar eens goed na.

Hoera! Saai!

Keetje:
Desiree heeft het nu wel gehad over de kuiven van haarzelf en de Geertruien, maar over die van mij heeft zij gezwegen.

het staartje in de kuif van Desiree

En dat heeft een goede reden. Tenminste, ik vind hem goed, die reden.
Ik heb namelijk nooit zoveel problemen met mijn kuifveren. Niet zo snel last van veerluizen, denk ik.
Misschien vinden ze mijn veren niet lekker smaken.
Daar ben ik dan heel blij om. Zo'n staartje bovenop mijn kop, brrr, dat lijkt mij helemaal niet lekker zitten.
Alleen in de ruitijd heb ik wel eens wat minder kuifveren, maar dan ziet iedereen er hier in de

Laza in de rui

tuin niet uit, zelfs Laza is dan bijna belachelijk, dus dan val ik niet op.
Eigenlijk gaat alles op het ogenblik nogal rustig zijn gangetje hier in de Tok-tuin. Geen ernstige ziektes, geen ongelukken en wel goed eten en een droog huis.
Je zou het bijna saai kunnen vinden, maar wij hennen houden wel van saai, als het maar een goed soort van saai is.
Wel jammer dat het nu herfst is, zodat het regelmatig regent.
Wij schuilen dan eerst onder de boom en de struiken, maar na een tijdje gaan die doorlekken en dan gaan we met ons allen in de overdekte ren van ons oude hok zitten te kletsen.
Heel gezellig, natuurlijk, maar ik

schuilen voor de regen in de ren van het oude hok

persoonlijk loop liever vrij te scharrelen in de tuin.
We zijn nu met zovelen dat het aardig vol wordt als we met ons allen in die ren staan.
Gelukkig zet Ma Tok ons lekkere bord ook wel eens in die ren als het regent, zodat we tijdens het schuilen lekker kunnen snoepen. Ik noem dat bruine bord altijd ons "lekkere bord" omdat we daar ons snoep op krijgen.
Ma Tok strooit ook vaak nog wat extra zaadjes los in de aarde van de tuin, maar als het regent is dat niet zo handig.
Gisteren hebben wij een restje splitbonen gekregen.
Weet u niet wat dat zijn?
Ik wist het ook niet voordat we ze kregen, maar lekker waren ze wel.
We hadden ze in no time op, die gedroogde kleine dingetjes.
Als ik er nog eens over nadenk vind ik "saai" eigenlijk gewoon heel erg fijn.

Volle kuiven

Desiree:
Ik ben blij dat ik u kan meedelen dat mijn kuif weer mooi vol aan het worden is.

Desiree met haar weer mooie kuif

Ik heb al een tijdje geen staartje meer op mijn kop. Het voelt heerlijk vrij, zo zonder elastiekje. Ik heb gehoord dat de kleindochters van Ma Tok dat ook het fijnste vinden, losse haren. Maar van hun vader mogen ze dat niet als ze naar school gaan, anders hangen die haren steeds voor hun gezicht.
En tijdens het eten moeten ze ook een staart maken op hun hoofd, anders hangt alles in hun bord.
Dat kan ik wel begrijpen, maar ik kan ook navoelen dat die meisjes een elastiekje op hun hoofd minder fijn vinden dan lekker alles los.
Hun haren zijn wel veel langer

de Geertruitjes zijn ook weer uitwisselbaar

dan mijn kuifveren, dus bij hen is een beetje regulering harder nodig dan bij mij.
Maar goed, ik had het over mijn eigen kuif, die weer lekker is bijgegroeid, al zie je nog steeds een klein kaal plekje. Dat zal wel zo blijven, denk ik, die veren zijn vast te vaak weggepikt door de andere hennen. Of door de veerluizen, dat kan ook.
GeertRui (hihihi, ik moet nog steeds een beetje lachen om die toepasselijke naam) krijgt ook weer een mooi kuifje.
En haar staartveren groeien ook weer lekker bij.
De druppels van Ma Tok hebben goed geholpen.
Het is alleen jammer dat we de beide zussen nu weer niet meer uit elkaar kunnen houden, maar dat is een kleine bijkomstigheid. Ze zien er wel veel beter uit zo.
En nu hopen wij, kuifkippen, maar dat die nare veerluizen voor eens en voor altijd zijn uitgeroeid.
Dan blijven onze kuiven mooi en hoeven wij geen staartjes meer op onze koppen.
Want zeg nu zelf: een staart hoort van achteren te zitten en niet bovenop aan de voorkant.

Odette heeft een opdracht aan de lezers

Odette:

Wiske

Die Wiske, zij was echt een beetje van slag toen niet Ma Tok, maar mevrouw Katblad ons huis kwam sluiten een paar dagen geleden.
Zij heeft misschien nog maar één keer eerder meegemaakt dat Ma Tok er niet was, maar dat is zij dan vast vergeten.
Ze is ook nog zo jong.
Wij weten wel dat mevrouw Katblad ook goed voor ons kan zorgen. Als zij komt is het ook goed, bijna net zo goed als wanneer Ma Tok zelf komt. Eigenlijk merken we geen verschil, maar vertrouwd is altijd het fijnste.

Jannes

En dan was er nog het nieuws over Jannes.
Ik was blij dat Maria het zo goed opnam, ik was echt even bang dat zij het naar zou vinden dat haar zoon Wendelmoed zo snel een opvolger kreeg, maar ze was gewoon blij voor haar Wilhelmina en Pippa's Xara.
Ik moet er niet aan denken dat Laza er niet meer zou zijn en dat er dan een andere haan zou komen hier.
Ik ben helemaal aan Laza gewend, ik heb nooit anders meegemaakt.
Hij was er al toen ik hier uit mijn ei kroop.
Ik zat even na te denken over wie er hier al waren voordat Laza zijn intrede deed in de Tok-tuin.

Laza Rus

Dat waren alleen de kuifhoenders, dus Desiree, de Geertruien en Keetje, Maria is tegelijk met hem hier gekomen en de anderen kwamen allemaal toen hij er al was.
Ik weet niet wat normaal is, of een haan langer leeft dan een hen of andersom. Als er geen ongelukken gebeuren, bedoel ik. Ik zal het eens aan Ma Tok vragen, die weet het misschien wel. En anders zoekt zij het wel op, zij wil zoveel mogelijk weten over kippen en hanen.
Of misschien weet één van de lezers het wel, dan kan die het aan Ma Tok doorgeven.
Zij vertelt het dan wel weer aan mij.
Met deze opdracht aan u, lezers, sluit ik mijn verhaaltje af.
Ik hoop snel van u te horen.

Maria is blij

Maria:
U hebt het zeker wel gehoord, hè, dat er weer een haantje is bij mevrouw Wies in de tuin.

Jannes met Xara, die bij hem blijft

Dat is erg fijn, want vooral Xara heeft echt een man nodig om bescherming bij te kunnen zoeken.
Laza en de hennen hier in de Tok-tuin dachten dat ik het heel naar zou vinden dat Wendelmoed zo snel vervangen werd.
Maar eigenlijk ben ik alleen maar blij voor de kippen van mevrouw Wies, vooral voor mijn Wilhelmina en Pippa's Xara.
Ik heb gehoord dat mevrouw Wies al haar kippen en het nieuwe haantje heeft gekortwiekt, ter voorkoming van een herhaling van de ramp met Wendelmoed. Dat is heel verstandig van mevrouw Wies. Zij (of haar man, dat weet ik niet) heeft ook het hek aan de rand van het water veel hoger gemaakt.
Zij was zó verdrietig dat er weer

het opgehoogde hek

iemand was verdronken, dat wil zij niet nog een keer meemaken. Dus nu zijn de hennetjes en het nieuwe haantje veel veiliger.
Het is natuurlijk nooit honderd procent veilig in een tuin, maar mevrouw Wies heeft echt haar best gedaan om het zo veilig mogelijk te maken.
En nu ben ik heel benieuwd of het nieuwe mannetje, dat Jannes heet, ook echt de baas gaat worden daar.
Die wat grotere bruine hen, die Cochin, is wel behoorlijk bazig geworden nadat Salmiak is overleden. En toen er ook nog geen haantje was dacht zij dat zij wel de haan kon spelen.
Ik hoop dat Jannes haar er snel onder krijgt, om het zo maar eens te zeggen.
Hij is nog wel erg jong, hij is van juni van dit jaar, dus pas vier of

Jannes en de Cochin

vijf maanden oud.
Maar hij heeft wel zijn hele leven tegen een ander haantje van zijn eigen leeftijd op moeten boksen, dus hij is wat tegenstand gewend. Op de foto hiernaast kunt u zien dat Jannes al niet meer bang is voor die grote bruine hen.
Hij staat gewoon naast haar van wat lekkers te snoepen.
Die gaat zich wel redden daar, daar ben ik van overtuigd.
Wij zullen ongetwijfeld door mevrouw Wies op de hoogte gehouden worden hoe het allemaal verder gaat.

En niemand hoeft zich zorgen te maken over mij, ik ben alleen maar blij dat Pippa's dochter Xara en mijn Wilhelmina weer een beschermer hebben.


Dat hij lang moge leven en een goede haan voor zijn hennen moge zijn.
Hoera voor Jannes!

Vreemde verzorgster

Wiske:
Vrijdagavond zat ik lekker met mama Maria op de bovenrand van de hordeur om te gaan slapen toen niet Ma Tok, maar een vreemde vrouw bij ons naar binnen kwam.

Wiske met mama Maria op de hordeur

Ze deed het licht aan en ze ging ons tellen.
Wij waren allemaal binnen, want het was al hartstikke donker en Laza had al een hele poos geleden geroepen dat het stoktijd was.
De vrouw deed, net zoals Ma Tok dat altijd doet, het licht weer uit en de deur dicht, zodat wij veilig binnen konden slapen.
Dat deden wij dan ook.
De volgende morgen kwam diezelfde vreemde vrouw, die nu niet meer zo erg vreemd was, omdat wij haar de vorige avond al hadden gezien, de deur weer voor ons open doen.
Wij mochten weer naar buiten.

Wiske, lekker in de tuin

Dat vind ik altijd fijn, ik ren meestal zo hard mogelijk door de deur de tuin in. En als ik nog op het plateau zit vlieg ik vlak langs Ma Tok's hoofd naar buiten.
Soms gaat dat niet helemaal goed, ik ben wel eens tegen haar hoofd aangevlogen, sindsdien zet zij een stapje opzij als ze de deur open doet.
Ma Tok had de andere vrouw vast gewaarschuwd, want zij deed ook een stapje naar achteren na het openen van de deur.
Ze gaf ons lekker ei-krachtvoer op ons bruine bord en ze ging kijken of er eieren in de legnesten lagen. Ja hoor, drie stuks.
Ze nam ze mee naar de schuur, net zoals Ma Tok dat altijd doet. Eigenlijk deed zij alles zo'n beetje hetzelfde als Ma Tok.
Zou zij van zichzelf zo slim zijn, of zou Ma Tok haar zo goed

met z'n allen

hebben geïnstrueerd?
Die avond was Ma Tok er zelf weer. Ze vroeg aan ons of we het goed hadden gehad toen zij er niet was. Niemand gaf haar antwoord, want iedereen sliep al. Toen de volgende ochtend weer diezelfde vrouw, die nu helemaal niet meer zo vreemd was, ze was al bijna vertrouwd, die vrouw dus, weer de deur voor ons opende, dacht ik eerst dat Ma Tok boos was omdat niemand haar de vorige avond antwoord had gegeven. En ik was bang dat Ma Tok nu nooit meer terug zou komen bij ons.
Toen ik dat aan mama Maria vroeg begon zij te lachen. "Welnee, joh, zo is Ma Tok helemaal niet, die heeft heus wel begrepen dat wij te slaperig waren om te antwoorden." Toen was ik weer gerust.

iedereen gaat weer slapen in het Tok-huis

En helemaal toen Ma Tok die avond weer zelf kwam om onze deur dicht te doen.
Nu vroeg zij niets, ze zei alleen met een glimlach: "Welterusten allemaal" en toen gingen we allemaal lekker slapen. En de volgende dag was alles weer helemaal normaal, Ma Tok was er 's morgens en 's avonds, zoals het hoort.

Jannes (2)

Nadine:
En zo kwam Jannes bij mevrouw Wies in de tuin.

Jannes in zijn donkere nachthok

Zij gaf hem wat druppels in zijn nek tegen veerluis, want hij had nogal wat aangevreten veren.
Hij was ook in de rui, dus erg mooi was hij niet op het ogenblik, maar dat zou vast snel goedkomen door de goede zorgen van mevrouw Wies.
Zij heeft hem ook een beetje gekortwiekt, om te voorkomen dat hij Wendelmoed achterna zou gaan.
Nu kan hij niet meer hoog vliegen.
Het hek bij het water gaat zij ook nog ophogen, om verdere ongelukken te voorkomen.
Ze zette het haantje in een apart hokje. Toen het donker werd ging hij netjes naar boven, het nachthok in, waar hij heerlijk ging zitten slapen.
Hij voelde zich meteen thuis bij mevrouw Wies in de tuin.

Jannes en Xara

De volgende morgen was meneer vroeg op, hij begon om zeven uur al te kraaien.
De hennetjes, die dit niet gewend waren, keken hier vreemd van op: Wat was dat nu weer?
Toen hun hok open ging liepen ze meteen naar het hok van Jannes en begonnen ze gekke geluidjes te maken.
Mevrouw Wies zette het hok van Jannes open en hij kwam naar buiten.
Xara was het meest geïnteresseerd, zij was ook het meest bedroefd geweest dat Wendelmoed er niet meer was. Zij heeft gewoon een sterke man nodig om haar te beschermen.
De bruine Cochin deed eerst een beetje lelijk tegen de "indringer". Ze ging de hele tijd om het eten heen lopen, zodat Jannes er niet bij kon.

Jannes is nog een beetje afwachtend bij het eten

Maar gelukkig hield zij hier na een tijdje mee op en werd de vrede getekend.
Nu is er dus weer een heer en meester in de tuin bij mevrouw Wies en kunnen ook zij de moeilijke tijd voorgoed afsluiten, al zullen zij Wendelmoed natuurlijk nooit vergeten.

Jannes (1)

Nadine:
Hier in de Tok-tuin is alles weer helemaal tot rust gekomen na alle emoties rond het overlijden van Wendelmoed.

vader en moeder?

Bij mevrouw Wies werd de lege plaats, die hij achterliet, nog wel gevoeld, maar daar is nu ook een einde aan gekomen.
Ik mag u namelijk iets heel fijns meedelen.
Ma Tok heeft contact opgenomen met een buurvrouw hier in de straat na de tragische gebeurtenis bij mevrouw Wies in haar tuin. Ze had gehoord dat vooral Xara haar sterke vriend erg miste en dat zij hem heel lang had lopen zoeken.
Ma Tok kennende zult u begrijpen dat zij dit niet op zich liet zitten.
Zij stuurde een mailtje naar de buurvrouw (nee, natuurlijk niet DE buurvrouw, die niet tegen het gekraai van Laza kan, maar een andere, de verzorgster van Lieve).
Ma Tok vroeg of deze buurvrouw nog een haantje over had.
Zij had namelijk gehoord dat er bij deze buurvrouw twee haantjes uit het

moeder Lieve

ei waren gekropen afgelopen voorjaar en de mogelijkheid bestond dat die daar allebei nog woonden.
En ja hoor, dat was het geval.
Er waren daar nog een wit en een zwart haantje. De moeder van het witte haantje was Lieve, een dochter van onze Laza, wie de vader is geweest is niet helemaal duidelijk, er zijn namelijk meerdere haantjes bij deze hennetjes in het hok geweest. Ma Tok vroeg of zij één van deze twee wilde afstaan aan mevrouw Wies.
Toen de buurvrouw het verhaal van Wendelmoed hoorde vond zij het meteen prima. Zij wilde zelf graag het zwarte haantje houden, dus als mevrouw Wies het witte jongetje wilde hebben mocht zij hem komen halen.
Ma Tok maakte een afspraak met mevrouw Wies en samen gingen zij naar de buurvrouw om dit dier over te brengen naar zijn eigen harem. Het kostte wat moeite om hem te vangen, omdat hij het nachthok niet in wilde gaan, maar uiteindelijk zat hij dan toch in het vervoersmandje en ging mevrouw Wies blij naar huis met haar nieuwe aanwinst.
Hij kreeg van haar de mooie naam Jannes.

Een gelukkig slot van de geschiedenis

Laza Rus:
Dat is allemaal weer op zijn pootjes terecht gekomen.

moeder en dochter 

Wat? Moet u dat nog vragen?
De hele kwestie van de droefheid van Maria, het vreemde gedrag van Keetje en de Geertruien en de onrust onder mijn hennen. Met hulp van die twee ondeugende meiden en Keetje is het verdriet van Maria helemaal naar de achtergrond verdreven. Ik had op mij genomen om nu Maria en ook onze dochter Wiske uit de droom te helpen.
Dat heb ik vandaag gedaan.
Maria keek vreemd op toen ik haar vroeg of ik haar en Wiske even alleen kon spreken. Natuurlijk voldeed zij aan mijn verzoek.
Eerst stond zij een beetje te

Maria's andere dochter Wilhelmina

bibberen, ik dacht dat dat van de zenuwen was, dus ik heb haar maar meteen verteld wat ik op mijn lever had.
Toen ik mijn taak had volbracht begon Maria blij te lachen.
En pas daarna vertelde ze mij waarom ze zo zenuwachtig had staan trillen toen ik haar te spreken vroeg.
Ze had even gedacht dat ook Wilhelmina nu was verdronken. Die arme hen, ze heeft wel een flinke schok gekregen van dat nare bericht over haar zoon.
Maar nu kon ze gelukkig weer lachen.
Wiske vroeg of de Geertruien en Keetje nu weer ieder hun eigen

Wiske

gang zouden gaan in de tuin en ik heb haar erop gewezen dat zij dat al aan het doen waren.
Wiske keek even rond en toen ze Keetje heel rustig in haar eentje zag zitten snavelen aan een lekker stukje bloemkool zag ze dat ik gelijk had.
Wat ik natuurlijk altijd heb, maar dat heb ik niet tegen haar gezegd, daar komt zij vanzelf wel achter als ze hier wat langer meeloopt.
Wiske vroeg ook of er nu nog gelachen ging worden, omdat er immers een grap van de Geertruien was geweest.
Ik heb tegen haar gezegd dat zij maar eens naar haar moeder moest kijken, die met een gelukkig gezicht heerlijk een hapje paprika naar binnen aan het werken was.
Dat is toch om te lachen, zo'n tevreden en blij gezicht van Maria.
Beter hadden de Geertruien mijn opdracht niet kunnen uitvoeren.

Het achterliggende plan

Geertrui en Geertrui:
Het is goed gelukt hè, ons plannetje?

Keetje kan weer in haar eentje scharrelen

Eigenlijk was het de bedoeling dat er weer eens flink gelachen zou worden in de Tok-tuin, om zo Maria te helpen haar verdriet te vergeten.
Maar toen wij maar niets lolligs hadden kunnen bedenken en Keetje ons zo goed had geholpen besloten wij haar bij ons idee te betrekken.
En zij heeft haar rol heel goed gespeeld, als een echte kuifkip, zullen we maar zeggen. We hebben een complimentje van Laza gekregen, omdat wij deze zaak zo slim hadden aangepakt.
Alleen weten Maria en Wiske nu nog steeds niet wat er aan de hand geweest is.
Wij weten niet goed hoe we haar dat moeten uitleggen. We zijn bang dat ze weer aan haar verdriet gaat denken als wij vertellen dat we het deden om haar op te vrolijken. Dus die taak, om alles uit te leggen aan haar, hebben we maar aan Laza overgelaten.
Hij is tenslotte de baas, dus hij mag de
ro. ..eh.. moeilijke klusjes opknappen.

Geertrui en Geertrui

En nu gaan wij weer eens lekker met ons tweeën rondlopen, zonder Keetje.
Hoewel het eigenlijk best gezellig was met haar erbij.
Ze kakelt nooit zoveel, ze gaat meestal stilletjes haar gang, maar we hebben toch wel lol gehad met haar. Vooral toen ze een keer heel zachtjes tegen ons zei dat ze ons weer eens lekker kwam lastigvallen.
En nu en dan kregen wij een vette knipoog van haar.
Toen één van ons eens zo'n knipoogje teruggaf waren we even bang dat Desiree dat had gezien, maar we hebben haar er niet over gehoord, dus ze zal het wel gemist hebben. Zij is ook niet meer de jongste en haar ogen zijn vast niet meer zo best.
En nu zijn wij heel erg benieuwd naar het verhaal van Laza aan Maria en Wiske.

De grote geheime vergadering (3)

Vera en Vita:
U hebt al heel wat gehoord over onze grote geheime vergadering.

Laza neemt de leiding over

Wij gaan dat niet allemaal herhalen, anders gaat u zich vervelen en dat is niet de bedoeling.
Wij beginnen daarom met ons verhaal op het moment dat
Laza binnenkwam en de leiding overnam van Desiree.
Wij begrepen eerst niet waarom Desiree haar plaats als voorzitter zo gemakkelijk aan hem afstond, maar dat werd duidelijk toen Laza begon te praten.
Hij vertelde dat hij een tijdje geleden de Geertruitjes een opdracht had gegeven.

bedroefde Maria

De inhoud daarvan was het opvrolijken van Maria, die erg bedroefd was om het overlijden van haar zoon Wendelmoed.
Laza had wel gezien dat de tweeling erg in haar krop zat met die opdracht, zo erg, dat ze zelfs 's nachts onrustig op de stok zaten te wiebelen in plaats van te slapen. Hij had er maar niets van gezegd, omdat hij wel begreep waar die onrust vandaan kwam. Toen hij hen de volgende dag met Keetje had zien praten en hen daarna lekker had zien rondscharrelen had hij bedacht dat die Keetje waarschijnlijk veel slimmer was dan iedereen dacht. En toen hij zag dat Keetje zich

Geertrui en Geertrui willen Keetje er niet bij hebben

heel anders begon te gedragen ten opzichte van de Geertruitjes had hij begrepen dat dat onderdeel van het plan van de twee deugnieten moest zijn.
Hij had dus net gedaan alsof zijn snavel bloedde.
Laza had ook gemerkt dat bijna iedereen in de tuin in de gaten had dat er iets raars aan het gebeuren was en dat de hennen

moeder Maria en dochter Wiske

er onderling zelfs over gingen kakelen.
Toen hij zag dat Maria zich er flink mee bemoeide begon hij te begrijpen waar de dames Geertrui op uit waren, namelijk op het afleiden van Maria van haar verdriet.
En omdat hij dit had willen zeggen tegen alle hennen behalve Maria en Wiske had hij Desiree met een knipoog Maria laten meenemen en later Wiske achter hen aan gestuurd, zodat hij het allemaal aan ons kon uitleggen.
Wij hoefden ons dus geen zorgen meer te maken.
Toen begonnen wij alles te begrijpen.
Wat een ingenieus plan van die twee krullenbollen!
En wat was het prima gelukt!

Maria had vast helemaal niet meer aan haar verdriet gedacht nu zij zich zo met Keetje en de Geertruitjes had bezig gehouden.
We hadden dit keer niet kunnen lachen om de rare fratsen van de tweeling, maar het resultaat van hun uitgevoerde opdracht was méér dan goed!