Bericht van buiten

Ariane:

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik tegen u mocht kakelen. 

trotse Amalia

Ik heb nooit zoveel in te brengen, Amalia is de baas over ons vijven. Daarmee bedoel ik de kippen die buiten in de struik slapen 's nachts en niet in het Tok-huis. Wij vinden buiten slapen veel fijner dan in zo'n muf hok of huis, laat de frisse lucht maar lekker om ons heen waaien. Of we nooit nat worden als het regent? Soms een klein beetje vochtig, maar nooit echt heel nat. Dat komt omdat wij onze plekjes in de struik zorgvuldig uitkiezen, met bladeren boven ons, die het regenwater tegenhouden. Als het heel hard stormt komen er wel eens druppels tussen de bladeren door, maar dat zijn er nooit veel. 

Amalia kakelt altijd dat wij de gezondste kippen van de tuin zijn omdat we buiten slapen en ik moet toegeven dat wij eigenlijk nooit ziek zijn. 

de tsaar wil in de struik slapen

Daarom begrijp ik niet dat niet alle familieleden in de frisse lucht overnachten. De tsaar probeerde pas een keer bij ons in de struik te blijven, maar ma Tok pakte hem en zette hem binnen. Dat is nodig omdat hij anders veel te vroeg begint met kraaien en daar wordt een buurvrouw niet zo blij van. Ik vond het wel gezellig dat hij bij ons kwam zitten, heel verstandig ook, maar ja, je moet je buren te vriend houden zegt ma Tok. Gelukkig hebben wij daar geen last van. 

Ik zou wel graag willen dat het weer wat beter werd, wat is er enorm veel regen gevallen de laatste tijd. Dat begon al toen ma Tok op haar verre reis was en het is nog niet echt gestopt. Nu en dan een droge dag, maar echt lekker weer is het nog steeds niet. 

Ariane is veel bescheidener dan Amalia

Nu zit ik ook niet te wachten op heel erge kou, zoals die er pas was, maar dat heb ik toch liever dan regen. 

Zou het nog lang duren voordat het lente wordt? Ik vind eigenlijk dat er wel genoeg slecht weer is geweest, maar ja, wie ben ik? Een eenvoudig hennetje in de Tok-tuin. Ik heb de naam van een prinses gekregen van ma Tok, dat is leuk, maar veel heb ik er niet aan. Amalia wel, die kakelt telkens dat zij de kroonprinses is en dus de baas over ons mag spelen. Wij trekken ons daar niet zoveel van aan, maar soms denk ik wel eens dat het goed voor haar zou zijn als ze wat minder hoog van de toren zou blazen. Ze denkt ook dat de tsaar verliefd op haar is, nou, daar merk

Tui met haar mooie veren

ik niet veel van. Hij treedt ons allemaal even vaak en hij kakelt ook niet vaker met Amalia dan met de andere hennen. 

Ik heb wel gehoord dat hij Trui heel mooi vond, maar dat zij hem eigenlijk veel te klein vond en dus niet van zijn avances gediend was. Ze heeft hem een paar keer een blauwtje laten lopen en daarna was de liefde wel bekoeld. Trui is nog steeds een heel mooie kip met prachtige veren, maar dat betekent dus niet dat zij zich daarop laat voorstaan, nee, ze is veel bescheidener dan Amalia. 

Misschien houdt de tsaar wel meer van mooie bescheiden hennen dan van kippen die zichzelf heel belangrijk vinden en dat zou heel verstandig van hem zijn.

In memoriam: Daantje

Daantje kroop uit haar ei in 2017, haar broedmoeder was Pippa. 

Daantje en Dirkje

Ze had meteen een vriendinnetje: Dirkje, die in hetzelfde nest uitkwam. Ze beleefden samen veel avonturen, eerst onder leiding van Geertrui en na diens verscheiden bedachten ze samen ondeugende streken. 

Denk alleen maar eens aan hoe ze als kuikens de eerbiedwaardige Desiree aanspraken 

(zie: "Drie D's" van mei 2017) en verdere grappen zoals: 

"Een rommelig verhaal over een duistere zaak" van september 2017 of 

"Geertrui's commentaar" van november 2017 en 

"Winter" van december 2017 en 

"Een vreemde eend in de bijt" van

Geertrui, het ondeugende voorbeeld voor Daantje en Dirkje

januari 2018 en de 

"Olympische spelen" van maart
2018 om maar een paar voorbeelden te noemen. 

Van Geertrui leerden ze hun plat Leidse dialect, dat ze tegen elkaar en tegen de andere kippen bezigden. 

Toen Geertrui was gaan hemelen vonden ze troost bij elkaar, totdat Dirkje in 2022 ook vertrok naar de andere kant van de tuin. 

Daantje was eerst ontroostbaar, maar tsaar Nikolaas wist haar weer een beetje op te vrolijken. 

In februari vorig jaar kreeg Daantje opeens een bult onder haar ene oog. 

Die bult groeide en groeide, tot ma Tok met Daantje naar de dierenarts

Daantje met de bult boven haar linkeroog

ging. Hij maakte de bult open en haalde er een heleboel rommel uit, waarna Daantje weer helemaal genas. 

Op een avond zat Daantje op de grond in het Tok-huis in plaats van op de stok tussen de anderen. Ik zette haar op de stok, waar ze rustig verder sliep. 

Maar de volgende morgen vond ik haar levenloos op de grond, ze was vredig heengegaan. 

Ik heb haar begraven vlakbij Dirkje, nu zijn ze voor altijd samen.

Vaarwel leuke gekke Daantje, we zullen je nooit vergeten.

Droevig bericht

 Ma Tok:

Ik moet u helaas meedelen dat onze lieve Daantje de afgelopen nacht is overleden.

Haar "In memoriam" kunt u aanstaande vrijdag lezen bij de familietok.blogspot.com.

De familie Tok is in diepe rouw.

Bericht uit het binnenland

 

Willeke:

U vraagt zich misschien af hoe het nu met mij gaat hier in het mensenhuis.

Willeke mist de andere kippen van de familie Tok

Nou, dat zal ik u vertellen. 

Het gaat wel iets beter dan toen ik hier net kwam in dit hokje, maar het houdt nog steeds niet over. 

Ik zou zo graag willen dat ik me weer helemaal beter zou voelen en dat ik weer lekker zou mogen scharrelen in de tuin, al mijn vriendinnen weer zien en lekker samen kakelen. Maar ma Tok zegt dat ik geduld moet hebben en goed moet eten en drinken, dan kan het allemaal weer goed komen. 

Ik heb het hier best goed hoor, lekker warm en goed eten, maar ik

alle spullen voor Willeke's behandeling

mis de anderen zo erg. Ma Tok zegt dat ze dat begrijpt maar dat ze er ook niet meer aan kan doen dan wat ze nu al doet. Ik krijg elke dag een behandeling, ik word dan uit het hokje getild en ma Tok gaat met mij op schoot bij de tafel zitten. Op die tafel liggen alle benodigdheden al klaar en ma Tok heeft een kippenschort voor en blauwe plastic handschoenen aan. Ze gaat eerst mijn kop een beetje schoonmaken met een vochtig  wattenschijfje en soms ook met een wattenstokje. Dat laatste gebruikt ze om mijn neusgaten te reinigen, daar zit elke dag weer nieuw snot in. En ze duwt zachtjes op de bulten bij mijn ogen, waar dan slijmerig vocht uitkomt; dat loopt via mijn net geopende neusgaten naar buiten. Soms komt er ook wat van dat spul in mijn

Willeke in haar hokje in de keuken

snavel, dat spuug ik snel uit want het smaakt niet bepaald lekker. Daarna doet ze zalf in mijn oogjes en ook een klein beetje in mijn neusgaten en dan gaat ze me laten drinken. Dat gaat met een spuitje zonder naald, ze spuit heel voorzichtig telkens een klein beetje in mijn snavel en ik slik het door. Er zitten vitamientjes in dat drinkwater en ook een beetje spul om mijn ademhaling makkelijker te maken. Als het spuitje leeg is maakt ze mijn kop weer schoon (we knoeien altijd nogal bij het drinken) en dan mag ik weer terug in mijn hokje. Daar staat dan een bakje met schoon drinkwater voor mij klaar en ook mijn etensbak is bijgevuld. Ma Tok pakt nog even de

Geertje, de wit met rode poes

poepjes uit de bodembedekking en dan kan ik er weer een dag tegen. 

De poezen komen soms bij mij kijken, vooral de oranje met witte is in mij geïnteresseerd; zij vraagt hoe het met mij gaat en ik antwoord dat het nog niet erg opschiet. 

We kunnen elkaar redelijk verstaan, al moet ik kakelen dat ze sommige woorden een beetje raar uitspreekt, het lijkt wel op het Leidse taaltje dat Daantje en Dirkje vroeger bezigden. Maar ik ben allang blij dat ik wat aanspraak heb, dus ik zeg er niets van. 

De zwarte is een beetje verlegen denk ik, die loopt altijd snel langs mijn hok en zegt niets. 

Youri, de zwarte kater

Ik nies ook nog best vaak, toen de kleinkuikens van ma Tok hier waren kwamen ze steeds kijken wat dat voor geluid was. En ik hoorde iemand zeggen dat hij nog nooit een kip had horen niezen, nou dan was dat de eerste keer. 

Ik hoop dat ik een volgende keer beter nieuws voor u heb, ik doe mijn best en ma Tok ook, maar het duurt nu wel heel erg lang.

Lichtflitsen en knallen

Amalia:

Ma Tok had ons gewaarschuwd dat er een bak herrie aankwam in de nacht.

vuurwerkrest in de Tok-tuin

En ze had gelijk, het was echt vreselijk. Ma Tok had ons, de "buitenkippen", in het Tok-huis willen zetten voor de veiligheid, maar daar hadden wij alle vijf geen zin in. We gingen gewoon in de struik zitten met onze ogen dicht en we sliepen bijna toen er een enorme lichtflits voorbijkwam met vlak daarop een keiharde knal. 

Ik hoorde Wendy piepen dat ze spijt had dat ze niet naar ma Tok had geluisterd. 

Alexia en Ariane kruipen nog dichter tegen elkaar aan

Dat vond ik een overdreven reactie, al was ik eerlijk gekakeld ook geschrokken. 

Ik keek om mij heen maar ik zag niets verontrustends, dus ik nam aan dat dit een vergis-bommetje was geweest. Gelukkig was er niemand gewond geraakt. 

Omdat ik als kroonprinses de leiding hoor te nemen als de tsaar er niet is maande ik iedereen aan rustig te blijven zitten en verder te slapen. Ik zag Alexia en Ariane nog dichter tegen elkaar aan kruipen en ik gaf het goede voorbeeld door mijn ogen te sluiten. 

Het bleef nog een hele poos een lawaai als een oordeel, maar er kwamen geen lichtflitsen en knallen

de tsaar wilde een klacht indienen

meer de tuin in. 

Wat zijn mensen toch een rare wezens. Wie gaat er nu herrie maken voor de lol? En het stinkt ook nog, de volgende dag roken wij het nog. 

De tsaar kakelde dat hij een klacht wilde indienen, maar toen ik vroeg bij wie hij dat wilde doen wist hij het niet. 

Ik zou het ook niet weten. 

Ma Tok is ook tegen het geknal, vooral omdat de poezen er bang van worden. 

En omdat de lucht vies wordt. 

En omdat het heel veel geld kost, wat beter besteed had kunnen worden. 

Ik vraag me af wanneer het verboden gaat worden. 

Wat zegt u? 

Het is al verboden in de stad? 

Amalia zou het allemaal wel even regelen

Dan begrijp ik er helemaal niks meer van. 

Hoe kan het dan dat het toch gebeurt? En waarom mag die troep nog wel verkocht worden? 

Als ik aan de macht was in mensenland zou ik het wel weten! 

Ik zou gewoon verbieden dat er vuurwerk gemaakt wordt, dan is alles opgelost. 

Gaan de mensen het dan zelf maken en dat is nog veel gevaarlijker? 

Het moet niet gekker worden! 

Nee, het oude jaar is voorbij, maar ik verwacht niet veel goeds voor het nieuwe als de mensen zo dom blijven. 

Ik ben blij dat ik een hen ben en dat ik veilig in de Tok-tuin woon. 

Lawaai

Linda:

De schilders zijn nog niet klaar, maar ze zijn deze hele week niet geweest in de Tok-tuin. 

veilig op de stok in het Tok-huis

Ma Tok zegt dat ze vakantie hebben, kerstvakantie. Ik vind het prima, het is weer lekker rustig hier. Al die herrie en die vreemde mensen hoeven van mij niet zo hard. Behalve die ene schilder natuurlijk, die de boze rode kater heeft weggejaagd en Alexia daardoor heeft gered, die mag altijd terugkomen. Ma Tok zegt dat er over een paar dagen heel veel lawaai gaat komen, maar dat is waarschijnlijk pas als wij veilig in het Tok-huis zitten, dus daar zullen we niet veel last van hebben. 

Ik weet niet wie er zo gek is om herrie te gaan maken in de nacht, daar is toch niets aan? 's Nachts

of bovenop de hor-deur

hoor je te slapen in je veilige hok op een stok of bovenop de hordeur. Als je dat niet doet ben je de volgende dag geen cent waard, dat heb ik ondervonden toen ik een keer zo eigenwijs was om wakker te blijven. Dat was in de zomer, toen het maar heel kort donker was, dus erg veel maakte het niet uit, maar ik merkte het toch. 

Er zijn wel twee mensenkuikens geweest deze week. Ze kwamen bij ons kijken toen ma Tok de deur van het Tok-huis open deed. 

Ze gaven ons heel veel wormpjes, dat was erg fijn en ze liepen met hun laarzen aan door de tuin. 

de mensenkuikens die zo gul waren met de wormpjes

Die laarzen waren niet meer zo schoon toen ze weer naar binnen gingen, dus ma Tok liet hen die uitdoen op de drempel van het mensenhuis. Ik denk dat ze in het mensenhuis weer schoon worden gemaakt. Ma Tok gaat ook nooit met haar laarzen aan het mensenhuis in, die dingen horen bij de tuin zegt ze dan. Ze heeft er een speciale standaard voor, daar staan ze ondersteboven op. 

Waarom ondersteboven? Als u even nadenkt begrijpt u het vast wel. 

Juist ja: als ze gewoon overeind staan lopen ze vol met regenwater en dan worden de sokken van ma Tok nat, terwijl die laarzen haar voeten juist droog moeten houden. 

Ze is met die twee kuikens ook naar Hoogendoorn geweest omdat ons voer bijna op was. En ook omdat het daar altijd zo leuk is, dat vonden de jongens ook. 

de grote voorraadton zit weer helemaal vol

Nu is onze voorraadton weer helemaal gevuld en er zijn ook weer nieuwe emmertjes met meelwormen. 

De kuikens zijn nu naar hun andere oma, dus de pret van extra meelwormen was van korte duur. Ma Tok heeft beloofd dat we de morgen na de herrie ook weer iets extra's krijgen omdat het dan een feestdag is, ze noemen dat nieuw jaar. Wat er nieuw aan is weet ik niet, elke dag is zo'n beetje hetzelfde hier in de tuin, maar tegen extra wormpjes zeggen wij nooit nee, dus ik doe maar net of ik het begrijp. 

Soms moet je je slimmer voordoen dan je bent, zeker als het iets lekkers oplevert.

Veranderingen in de tuin

Tsaar Nikolaas:

U hebt het wel gezien in het vorige verhaaltje hè, dat het gevaarlijk was in de Tok-tuin. 

de tsaar temidden van zijn hennen

Misschien hebt u zich afgevraagd waar ik was toen er gevochten moest worden om mijn hennen te beschermen. Ik begrijp dat wel, want waar is een haan anders voor? Maar ik had allang gezien dat de schilder, die véél groter en sterker is dan ik, naar de plaats delict ging, nog voordat ik ook maar een poot had kunnen verzetten. Ja, toen had het natuurlijk geen zin meer om daar als haan achteraan te gaan rennen, ik zou alleen maar voor gek hebben gestaan. Maar ik heb wel een hele poos bij het dichtgemaakte gat gezeten om te kijken of die rode kater toch niet terug zou komen. 

Alexia scharrelt weer lekker tussen de anderen

De volgende dag heb ik mijn hennen op het hart gedrukt om een beetje bij mij in de buurt te blijven en dat hebben ze allemaal braaf gedaan. Alleen Xena en Xandra niet, maar die zijn zo groot, daar durft geen kat het tegen op te nemen. Alexia loopt weer lekker te scharrelen, ze heeft gelukkig niets overgehouden aan haar angstige avontuur. Ze heeft me wel verteld dat het met Willeke nog niet zo goed ging, maar dat is inmiddels ook alweer een poosje geleden. 

het grote ding in de tuin

Ik hoop dat ze nu snel opknapt, ze is al zolang in het mensenhuis, straks weet ze de weg niet meer in de Tok-tuin. Of we kennen haar niet meer, ze zal vast ook heel anders ruiken nu ze zolang niet hier is geweest.

Verder is de tuin aan het veranderen en dat komt door de schilder. Ja, zult u zeggen, hij heeft het kattengat dichtgemaakt, maar dat bedoel ik nu niet. Er staat een heel groot ding vlakbij het Tok-huis, dat heeft de schilder daar neergezet. 

Of dat ook ter bescherming van ons is? Nee, dat is voor zijn eigen gemak. Zo kan hij beter bij de hoge gedeelten die eerst moeten worden

de onderste raamkozijnen zijn al kaal geschuurd

geschuurd en gerepareerd en daarna komt er nieuwe verf op. 

Hoe ik dat weet? 

Dat heeft ma Tok mij uitgelegd. 

Ze kwam vrijdagavond de tuin in om onze deur te sluiten, maar dat ging niet gemakkelijk. Ze moest zich langs het grote ding wringen om bij onze deur te komen. Ze probeerde eerst het ding een beetje te verschuiven, maar dat lukte niet, het was veel te zwaar. Gelukkig is ze niet zo dik, anders had ze nooit bij onze deur kunnen komen. En dan hadden we ook geen eten gekregen de volgende morgen. 

Wij hebben geen last van dat ding, we lopen er gewoon onderdoor, maar daarvoor is ma Tok net even iets te lang. 

Ik heb haar gevraagd wanneer de schilder klaar zal zijn want hij maakt een hoop herrie maar daar kon ze geen antwoord op geven, dat hangt af van het weer, zei ze. En daar moest ik het maar mee doen.

Gevaar in de Tok-tuin

 

Alexia:

Het was een mooie dag, al was het wel koud. 

de grote rode kater, hier in de Hoftuin

Ik scharrelde heerlijk door de Tok-tuin samen met mijn vriendinnen toen er plotseling iets heel ergs gebeurde. Er was vlakbij mij opeens een groot oranje beest, dat boze geluiden maakte. Ik schrok zó dat ik omhoog vloog, de veilige boom in. Maar dat enge dier kon dan niet vliegen, hij kon wel klimmen en zo gebeurde het dat ik in mijn nek werd gegrepen door hem. De schilder, die aan het mensenhuis aan het werk was, hoorde het verschrikte gekakel en kwam aangerend. Hij riep boze dingen tegen de kat, die dat niet had verwacht en mij snel liet vallen, zomaar op de grond. 

de doorgang achterin de tuin is vakkundig gesloten

Ik was verstijfd van schrik, maar ik kroop toch naar de muur aan de achterkant van de Tok-tuin, waar ik in elkaar gedoken bleef zitten. Toen pas voelde ik dat het pijn deed onder mijn vleugel, waar dat woeste dier mij met zijn tanden had gepakt. De schilder joeg de kat weg en maakte de toegang tot de tuin dicht, zodat hij niet meer terug kon komen. En hij riep ma Tok, die vroeg of hij mij kon pakken. 

Dat deed hij, hij pakte me voorzichtig vast en bracht me naar ma Tok. Die bekeek me en zag dat er bloed op mijn veren zat en eronder ook. Omdat ze toch met Willeke naar de dokter zou gaan nam ze mij mee naar binnen, ze deed een handdoek om me heen en toen gingen we in de auto, Willeke

Alexia komt bij op de warmteplaat

in een mandje en ik in die handdoek. 

De dierenarts bekeek me nauwkeurig. Ik had maar een klein gaatje in mijn lijf, maar daar zat een grote blauwe plek omheen. Ik kreeg een prikje en daarna mocht ik in de handdoek verder bijkomen van de schrik. Ik hoorde ma Tok en de dierenarts met elkaar praten over Willeke, die ook een prikje kreeg in de bult bij haar oog. Gelukkig hoefden we geen van beiden te blijven, we gingen weer met ma Tok mee naar huis. Willeke zou weer naar boven gaan in het

Alexia alleen op haar tak in de struik

mensenhuis en ik werd in het ziekenhokje gezet, lekker op de warmteplaat. Ik kreeg ook eten en drinken, maar daar had ik niet veel zin in. De volgende morgen zei ma Tok dat ik nog een extra dag en nacht in het aparte hokje moest blijven en daarna mocht ik weer de tuin in. 

Dat was fijn. 

Maar Ariane, die altijd naast mij zit op dezelfde tak van de grote struik als we gaan slapen, wilde nu niet meer zo dicht bij mij zitten. Ze kon niet uitleggen waarom dat was, ik vond het een beetje raar, maar ik ging een ander plekje zoeken op dezelfde tak. 

Alexia en Ariane weer samen op hun tak

Gelukkig was ze de volgende nacht vergeten dat ze mij had weggestuurd en we kropen weer lekker dicht tegen elkaar aan op ons plekje. 

En zo was mijn avontuur goed afgelopen. 

Het is fijn dat de grote rode kater de tuin niet meer in kan, maar dit betekent helaas dat Mickey ook niet meer kan komen om muizen te vangen en daar was ma Tok juist zo blij mee. 

Maar onze veiligheid gaat voor alles, zoals ze zei. 

Ze vindt de schilder een held en ik ook. Als hij er niet geweest was was ik er ook niet meer, denk ik.

Ma Tok: door de schrik had ik mijn telefoon niet bij me, zodat er geen foto's zijn van de gevolgen van de aanval door de boze kater; misschien is dat maar goed ook.

Ziekenboeg (2)

 Willeke:

Ik ben dus bij de dierenarts geweest.

 

Willeke doet goed haar best om beter te worden

Hij was heel aardig, maar hij ging wel met een stokje in mijn keel wriemelen en daarna het resultaat bekijken in een raar ding met glaasjes. En hij heeft in de grote bubbel naast mijn neus geprikt en daar iets uitgezogen. Dat was een raar gevoel, maar daarna kon ik weer wat beter kijken omdat de bubbel veel platter was geworden. Ma Tok vroeg of ze zalf in mijn oogjes mocht doen en dat vond hij een goed idee. Nou, ik niet. 

Nog meer gedoe aan mijn kop. 

En ik moet voortaan ook twee keer per dag dat vieze spul slikken. 

Hij wordt bedankt. Ik ben pas blij als ik er beter van wordt. 

Ik was niet de enige kip die naar de dierenarts ging, nee, ma Tok nam Alexia ook mee, niet eens in een

Willeke ging in dit vervoersmandje mee

hokje, maar gewoon in een handdoek. 

Wat er met haar aan de vleugel was? Dat mag ze zelf vertellen in het volgende verhaaltje. 

Na mijn behandeling ging ik weer in mijn vervoersmandje en zo kwam ik weer thuis in het mensenhuis, waar ik nog steeds in de bench in de keuken zit. Ma Tok heeft gezegd dat ik goed moet eten en drinken, omdat ik anders geen energie heb om beter te worden. Dus ik doe mijn best, al gaat het niet gemakkelijk met die dikke keel. Ik krijg elke dag ook wormpjes, die gaan wel heel ongemakkelijk naar

benodigdheden voor de verzorging van Willeke

binnen, maar ik blijf het proberen, want ze zijn wel heel lekker. De bult voor mijn oog is weer net zo dik als eerst, de dierenarts heeft gezegd dat dat samen met de ontsteking in mijn keel moet verdwijnen door het vieze spul dat ik moet drinken. Nou, tot nog toe helpt het niet geweldig. Ma Tok zegt dat ik dapper moet zijn en geduld moet hebben, maar het duurt nu toch wel heel lang. Ik weet al bijna niet meer hoe het is om door de tuin te scharrelen. Het is hier lekker warm en ik word goed verzorgd, maar er gaat toch niets boven de Tok-tuin en het Tok-huis. Ik mis vooral mijn vriendin Wendy, die dan tegenwoordig wel in de grote struik slaapt, maar overdag

Jacco, de kaketoe die ma Tok toetakelde

waren we toch veel samen. Zou ze mij nog kennen als ik weer in de tuin kom? En hoe zou het gaan met de tsaar, zou hij ma Tok nog steeds pikken? Ze kwam pas wel thuis met een grote blauwe bult op haar arm, maar dat kwam niet door Nikolaas, zei ze, nee, een andere vogel had door haar trui heen in haar arm gepikt. Die vogel moet wel een enorme snavel hebben om door haar dikke trui heen zo'n plek te maken. Ik denk dat ze daar maar niet te vaak naartoe moet gaan. Maar ik ken ma Tok en ik weet dat zij behoorlijk eigenwijs is, dus ze zal nog wel eens met een wond thuiskomen. 

Volgende week kunt u het verhaal van Alexia lezen over haar avontuur, dat ervoor zorgde dat zij ook naar de dokter moest. Hopelijk ben ik tegen die tijd weer helemaal beter.

Ziekenboeg (1)

Willeke:

Ik ben verhuisd. Dat is omdat ik niet beter werd en ma Tok zich ongerust over mij maakte. 

in de bench in de keuken

Ze ging aan het slepen, dingen uit de schuur werden het mensenhuis in gedragen. Dat ging niet zonder mopperen, want ze moest steeds haar laarzen uitdoen als ze naar binnen ging en weer aan als ze naar buiten kwam om spullen uit de schuur te pakken, die dan ook weer naar binnen gingen, zodat de laarzen weer uit moesten. Maar goed, eindelijk verdween ze een poosje naar binnen en daarna kwam ze mij ophalen. 

Zou ik weer naar de logeerkamer gaan? Nee, die heeft ze binnenkort nodig voor logees, dus ik kwam in de keuken terecht, waar een prachtig ingerichte bench klaarstond. 

Wat was het heerlijk warm daar! 

Willeke zit heerlijk warm in de keuken van het mensenhuis

Ik ging lekker zitten genieten van het comfortabele gevoel, nu werden niet alleen mijn voeten warm maar mijn hele lijf. Ik had ook weer dat vieze spul moeten doorslikken en deze keer kreeg ik een spuitje met vitamientjeswater in mijn snavel gespoten voor de smaak. Niet dat dat zo lekker is, maar het smaakt beter dan die medicijnen van de dierenarts. 

Omdat alles plakte maakte ma Tok mijn gezicht schoon met een watje en water, dat voelde een stuk beter. De volgende dag heeft ze de vuilste veertjes naast mijn ogen en snavel weggeknipt, die waren te vies om schoon te maken. 

En nu zit ik alweer een heel poosje hier op mijn lekkere warme plekje. Ik mis de anderen wel erg, maar ik

Willeke op schoot voor haar behandeling

begrijp dat ik nu niet in de kou kan zitten. 

Ma Tok zei dat ik misschien wel de hele winter binnen moet blijven nu ik gewend ben aan de warmte, maar ik moet eerst maar eens gezond zien te worden. Ik nies en hoest ook en ma Tok maakt elke dag mijn kop schoon, ze heeft ook mijn neus een beetje nat gemaakt, die zat helemaal verstopt. Ze doet dan haar kippenschort voor en handschoenen aan, omdat ik besmettelijk ben voor de andere kippen en die wil ze niet ook ziek maken door met haar handen weer aan hun voer te komen. 

De vorige keer dat ik in het

Youri en Geertje, de 2 katten van het huis

mensenhuis zat was ik niet alleen, toen waren er meer kippen tegelijk ziek, dat was niet fijn voor die hennen, maar het was wel gezelliger. 

Er komen nu en dan twee katten bij mij kijken, een zwarte en een wit met rode. Ze keken eerst heel verbaasd toen ik moest niezen maar nu zijn ze eraan gewend en lopen ze mijn bench zo voorbij. 

Omdat ik nog steeds niet gezond was nam ma Tok mij mee naar de dierenarts om naar de bubbels op mijn gezicht te kijken, ze zei tegen de dokter dat ze dacht dat er pus in zou zitten. Over dat bezoek vertel ik volgende week.

Smulfeest

Willeke:

Ik voelde me niet zo lekker, ik had het koud en mijn ene oog zat een beetje dicht. 

zieke Willeke

Natuurlijk zag ma Tok dat meteen en ze zette me apart in het ziekenhokje met de warmteplaat. Dat was heerlijk! Ik kreeg ook eten en drinken en een heel bakje vol met meelwormpjes. Ik zat eerst een poosje te genieten van de warmte, daarna ging ik op mijn gemak wormpjes eten en vitamientjes-water drinken. Er konden geen andere kippen bij mij komen om me weg te duwen en het lekkers op te snavelen. Ik voelde me al snel beter, maar ma Tok liet me nog een extra dag en nacht in mijn hokje doorbrengen, zodat ik kon aansterken om de anderen weer aan te kunnen. 

Willeke in het ziekenhokje

De volgende dag liet ze me weer in de tuin, zodat ik mijn pootjes kon strekken. Die avond ging ik niet op de stok zitten in het Tok-huis, ik vond een plekje op de stenen rand die door het huis loopt. Ma Tok, die ons kwam tellen voordat ze de deur ging sluiten, vond dat geen goed idee, ze vond de stenen veel te koud voor mij en ze zette me weer in het ziekenhokje. Daar zat ik inderdaad wel warmer, dat moest ik toegeven. Ik mocht overdag weer rondscharrelen en 's avonds zette ma Tok me weer in het hokje. Zou ik daar nu elke nacht moeten slapen in mijn eentje? 

na het ongeluk met de wormpjes-emmer

Helemaal niet gezellig, al was het wel lekker warm. De volgende ochtend kwam ma Tok met de grote emmer met wormpjes naar mijn hokje toe om me vrij te laten. Ik was zó opgewonden dat ik weer lekker naar buiten mocht dat ik niet goed uitkeek toen ik eruit wilde vliegen. Ik vloog tegen haar hand op waardoor ze de emmer uit haar handen liet vallen. 

Ondersteboven natuurlijk! 

Toen ze hem weer opraapte lag er een berg meelwormpjes op de grond. Iedereen kwam erop af rennen om haar deel op te eisen. Ma Tok stond er hoofdschuddend en lachend bij te kijken. Ze schepte met haar handen wat wormpjes op en deed die terug in de emmer, maar het grootste deel liet ze liggen voor

Willeke bij Yneke en Yolanthe op de voerton

ons. Dat was smullen! Xena en Xandra bedankten mij hartelijk voor mijn aandeel in dit feestmaal en ook de anderen kakelden met enthousiast getok hun dankbetuigingen. 

Die avond ging ik weer in het Tok-huis slapen, niet op de stok maar op het deksel van de grote voerton, waar Yneke en Yolanthe altijd slapen. Dat is warmer dan de stenen rand en ma Tok zei dat ik het goed voor elkaar had daar, lekker warm bij de twee andere hennetjes. 

Het ging een dag goed met me, maar ma Tok zag dat ik toch weer

Willeke's oogjes zitten weer dicht

veel binnen bleef en ze pakte me op. 

Omdat mijn ogen bijna dicht zaten zette ze me weer in het ziekenhokje en ze gaf me het medicijn van Babette in mijn snavel. 

Dat was me toch een partij vies! 

Maar ik heb het dapper doorgeslikt omdat ma Tok zei dat ik daar beter van zou worden. 

En nu moeten we maar hopen dat het gaat werken. Ma Tok gaat morgen mijn gezicht een beetje schoonmaken, want de veertjes rond mijn ogen zijn helemaal aan elkaar gekoekt. Ze wil eerst even kijken of ik wat opknap van het medicijn voordat ze me daarmee gaat pesten, zei ze.

Ik zit in elk geval lekker warm op de warmteplaat en ik kreeg ook nog eivoer, voor de vieze smaak.