Maria en haar kroost

Maria:
Ik had al de hele tijd zo'n gevoel, maar nu weet ik het zeker.
En Ma Tok eigenlijk ook, al durft ze het nog niet definitief te zeggen.

Winnifred (links) en Wendelmoed (rechts)

Wendelmoed en Winnifred zijn haantjes.
Je kunt het nu duidelijk zien aan hun kammetjes, die groter en roder zijn dan die van Wilhelmina en Wiske.
En gisteren hoorde ik één van de twee, ik zag zo snel niet welke, proberen te kraaien. Het klonk nog niet eens zo slecht ook, voor een eerste keer. Dat belooft wat! Ik denk dat het Wendelmoed was, die is het brutaalste.
Ze hebben nog wel flink wat opvoeding nodig, mevrouw Wies moet nog even wachten voordat ze één van hen kan krijgen van Ma Tok.
Mevrouw Wies mag zelf kiezen wie ze neemt als toekomstige heer en meester van haar

Wilhelmina

hennen en ze mag het haantje ook zelf een andere naam geven, wij noemen de jongens nog maar even bij hun meisjesnaam totdat ze gaan verhuizen.
Ik hoop dat mevrouw Wies Wilhelmina ook wil hebben, dan kunnen zij en het uitgekozen haantje met hun tweeën tegelijk naar haar toe komen, dan hoeven ze niet in hun eentje te wennen.
Voor het andere haantje en één of twee hennetjes is er heel misschien ook al een gegadigde, die heeft één keer met Ma Tok over het overnemen van kuikens gepraat, maar daarna heeft zij van die meneer niets meer gehoord hierover. Ma Tok zal nog eens bij hem informeren of hij nog geïnteresseerd is. Dat zou heel fijn zijn, dan zouden alle kleintjes van deze lente een goed huis krijgen.
Wiske wil Ma Tok graag houden,

Wiske (achteraan), Winnifred (linksvoor) en Wendelmoed (rechts)

omdat zij het resultaat van een experiment is.
Dat klinkt wel een beetje gek als je het zo zegt, maar Ma Tok bedoelt hiermee dat Wiske een combinatie is van twee rassen en zo'n hennetje kun je natuurlijk niet aan een fokker geven.
Ma Tok is zelf verantwoordelijk voor het ontstaan van Wiske, dus gaat zij ook zelf voor haar zorgen. Bovendien vindt zij Wiske heel erg leuk met haar halve kammetje en de kleine beginnende kuif boven op haar kopje.
Ziet u haar zitten op de foto?
Ik kan u vertellen dat zij erg lief is en ik vind haar ook heel mooi, maar ja, ik ben haar broedmoeder, dus ik ben niet objectief.

Dat ik haar mooier vind dan Lieve, de dochter van Laza Rus en één van de Geertruien, komt vast omdat ik niet zo van krullen houd.

van links naar rechts: Wiske, Wendelmoed, Wilhelmina en Winnifred

Ik ben erg blij dat zij bij ons in de Tok-tuin mag blijven wonen, dan kan ik altijd nog een beetje over haar moederen. Zij zal hier dan een vader, een moeder, een oma en een broedmoeder hebben. Wat een geluksvogel!

Vorderingen (2)

Odette:
Er wordt vreselijk hard gewerkt in onze Tok-tuin.

gladde muur zonder gat

Keetje heeft gisteren al verteld dat de timmerman zo goed zijn best doet voor ons. Ma Tok heeft hem eitjes van ons gegeven voor zijn harde werken.
Ik ben ook een paar keer bij hem gaan kijken en ik heb gezien dat de rommelige kale wanden nu veel gladder zijn geworden door het erop gesmeerde grijze spul. En het gat, dat onderin de muur zat, is helemaal verdwenen.
Hoe de timmerman dat voor elkaar heeft gekregen begrijp ik niet, maar het is wel fijn, want daar kwamen altijd muizen doorheen. Het schijnt vroeger een soort doorgeefluik geweest te zijn naar de grote schuur.

het kolengat in de ruwe muur 

Het kleine schuurtje was een kolenhok en vanuit de grote schuur konden de mensen dan kolen scheppen door dat gat in de muur. Zo hoefden ze niet naar buiten om brandstof voor hun kachels te halen.
Dat was nog in de tijd dat het huis diende als wijkgebouw en er nonnetjes werkten, die kleine kinderen hun prikjes gaven en zo. Dat is al heel erg lang geleden, Pa en Ma Tok woonden hier toen nog niet eens.
Maar goed, dat gat is nu dus dicht, je ziet er niets meer van. Dat kunt u zien op de foto boven die met het gat nog in de muur.
Dat het smeren niet zomaar gaat

alles moet mooi worden, ook de uitsteeksels

kunt u zien op de volgende foto: er zijn zelfs balkjes en een klem voor nodig om het uitstekende muurtje ook glad te krijgen.
Ma Tok is blij dat zij hier zelf niet aan begonnen is, zij zou dit echt niet zo goed voor elkaar hebben gekregen. Zij heeft er de spullen niet voor, maar, nog belangrijker, zij zou ook nooit geweten hebben hoe dit moest. De timmerman weet het gelukkig wel allemaal, hij heeft hiervoor geleerd. En hij bedenkt zelf ook van alles als hij voor een nieuw vreemd probleem komt te staan. En dat kan zo maar gebeuren, hij heeft nog nooit een huis voor kippen gemaakt.
Nu ik heb gezien hoe alles wordt opgelost en mooi gemaakt heb ik er net zoveel vertrouwen in als Ma Tok dat wij een prachtig nieuw huis gaan krijgen.

Vorderingen (1)

Keetje:
Ik mag vandaag vertellen over de vorderingen, die gemaakt zijn bij de verbouwing van ons nieuwe huis. Dat wil ik graag doen. Ik ga regelmatig even bij de timmerman kijken.

benodigdheden, waaronder de reuzenmixer

Ik doe dat natuurlijk niet als hij herrie aan het maken is, zoals wanneer hij met een grote mixer iets aan het mengen is in een enorme ton. Als hij daarmee klaar is kijk ik wat hij met dat spul gaat doen. Zo zag ik dat hij het op de muren smeerde. Die muren werden daar glad van, maar niet mooi, helemaal grijs. Ik heb aan Ma Tok gevraagd waarom zij die kleur had uitgekozen voor ons huis. Gelukkig zei zij dat er nog een sauslaag overheen komt, dat gaat zij zelf doen. En dan is die lelijke grijze kleur niet meer te zien.

Zij wil nog niet zeggen welke kleur het gaat worden, ik moet er

de mixkom

maar op vertrouwen dat het mooi gaat worden. Lekker licht, hoop ik. Daar worden wij vrolijk van. Ik houd ook Maria en Pippa op de hoogte, want die kunnen niet gaan kijken omdat zij op hun kinderen moeten passen.
Wij hebben niets aan te merken op de timmerman, hij werkt hard en hij fluit er nog bij ook.
Het klinkt niet altijd even mooi, dat gefluit, maar het betekent wel dat hij vrolijk is en zijn werk graag doet. En hij smeert niet alleen de muren vol, hij timmert ook van alles in ons huis.
O, ik ben toch zo benieuwd hoe het allemaal gaat worden, ik kan bijna niet wachten tot het klaar

timmerman aan het werk

is. Er schijnt ook een heel lange trap voor ons te komen buiten, zodat wij door een raam naar binnen kunnen. Die ramen zitten erg hoog, ik hoop dat de timmerman de trap goed maakt zodat wij er niet door zullen zakken. Ma Tok zegt dat zij alle vertrouwen heeft in de firma Voskuil, zij hebben al zoveel in het grote huis gemaakt en dat is ook allemaal goed en stevig, en dat blijft het ook, zelfs na een lange tijd gebruik. Dus dan zal het met die lange trap voor ons ook wel goed komen.
Ik weet niet of ik als eerste op die trap durf, maar dat hoeft waarschijnlijk niet.
Misschien zal één van de Geertruien wel voor haantje de voorste spelen, zij zijn nergens bang voor. Maar eigenlijk hoort Laza Rus ons voor te gaan, als onze man en beschermer.

Opknapplannen

Vera en Vita nu

Vera en Vita:
Wij hebben van Ma Tok gehoord dat zij nog meer legkippen wil gaan redden.
Ze heeft er al weer twee besteld. Omdat dat best kan in het nieuwe grotere hok. Natuurlijk zijn wij het daar van harte mee eens.
Wij zijn heel benieuwd hoe die arme dieren er uit zien als ze hier komen. Wij waren vreselijk mager en kaal, maar natuurlijk zijn wij dat zo snel mogelijk vergeten en nu zijn wij lekker gezond en dik geworden.
Wij woonden eerst een tijdje in het hok dat nu het huis van Maria en haar kuikens is. Om te wennen aan de vrijheid en aan de andere kippen in de Tok-tuin. Zo konden wij door het gaas van de ren heen alvast kennismaken.

ter vergelijking: Vera en Vita toen ze aankwamen in de Tok-tuin

We hebben gehoord dat de nieuwen pas gaan komen als ons huis in de schuur klaar is.
Dan kunnen de arme dieren samen eerst een poosje in ons oude hok wonen. Dat hok blijft toch in de tuin staan.
Ma Tok gaat het eerst helemaal schoonmaken en inrichten voor de nieuwe zieligerds.
Desiree wist het het eerst, dat Ma Tok hier weer mee bezig was.

het voorlopige onderkomen voor de nieuwe legkippen

Zij mocht nog niets vertellen, want Pa Tok wist nog niets van haar plannen. Maar nu weet hij het ook en hij is het wel met haar eens dat er nog meer kippen gered moeten worden. Bovendien vindt hij het erg leuk om dieren te zien opknappen als ze het eindelijk goed krijgen.
Wij willen de nieuwe hennen graag moed inspreken en onszelf laten zien, hoe wij geworden zijn, dan kunnen zij zich alvast een voorstelling maken van hoe zij er over een poosje uit zullen gaan zien. Gelukkig is de timmerman een dag eerder begonnen dan eigenlijk de bedoeling was en dat betekent dat hij ook een dag eerder klaar zal zijn.
En dat de nieuwe legkippen ook eerder kunnen komen.
Ma Tok heeft zelfs al namen voor hen bedacht, maar zij wil ze nog niet verklappen. Zij vindt dat de

het schuurtje waar de kippen allemaal gaan wonen

nieuwe hennen het eerst hun namen mogen weten en daarna de andere kippen pas.
Daar kunnen wij het wel mee eens zijn. Zij heeft onze namen ook eerst aan ons verteld voordat wij de tuin in werden gedragen.
Op de foto hiernaast ziet u het nu lege schuurtje van binnenuit gezien. De deur staat open, dat is om goed te ventileren.
Ma Tok had zelf een soort van ventilatiedeur gemaakt, die met touwtjes vastzat, maar nu komt er een echte hordeur in de deuropening. En de gewone dichte deur blijft ook, voor 's nachts. Anders is het te koud voor ons in de winter en ook niet fijn als het stormt en regent.
En Laza zou dan buiten ook veel te hard te horen zijn 's morgens.
En daar was het nu juist allemaal om begonnen.

De grote verandering

Pippa:
Ik kon het allemaal goed bekijken vanuit ons hokje, waarin ik met mijn kindertjes zit.
Het drukke gedoe van Ma Tok in de tuin, bedoel ik.

Pippa's hokje met de ren ervoor

Dinsdag ging ze ineens, toen de regen net was gestopt, het hok van Maria en haar kinderen verschuiven. Maria en haar kuikens waren even in hun nachthok opgesloten, zodat Ma Tok de ren kon losmaken van dat hok. Die ren en het hok moesten namelijk apart van elkaar verschoven worden en Ma Tok wilde voorkomen dat de kleintjes zouden ontsnappen. Zij heeft dat al een paar keer meegemaakt, dat er kuikentjes uit het hok ontsnapten, vorig jaar gebeurde dat nog. En zie ze dan maar weer eens te pakken te krijgen, die vlugge kleintjes.

de beide hokjes van Pippa en Maria en hun kuikens

Maar dit keer is het gelukt alles op de juiste plek te krijgen zonder ontsnappingen.
Daarna ging ze ons hokje ook opschuiven, dichter naar het hokje van Maria en haar kinderen. Dat was nodig, anders kon de ren, die bij ons hokje hoort, er niet voor gezet worden, dan stonden er planten in de weg. Het klinkt allemaal ingewikkeld, maar het valt mee. Toen ons hok ook op de goede plek stond ging Ma Tok onze ren uit het schuurtje halen. Toen begreep ik ineens waarom zij dat allemaal deed: het schuurtje van Laza moest leeg. Mijn Xara en Xandra zijn nog te klein voor de ren, zij moeten dan eerst leren

Xara en Xandra nog te klein voor traplopen

het trapje af en op te gaan, omdat ons nachthok boven is en de ren beneden. Dat komt misschien volgende week.
Maar de ren staat er alvast. Toen ging Ma Tok het hele schuurtje leeghalen. Er kwam nog een hokje uit, dat ging in de grote schuur. En Laza's stok natuurlijk. En nog wat grote stenen en planken. En toen moest al het zand, dat op de grond lag, er ook nog uit. Dat deed Ma Tok met de kruiwagen en een schep.
Dat zand heeft zij achter in de tuin gestort, lekker voor ons om een zandbad te kunnen nemen.
Na het schuurtje nog te hebben geveegd ging Ma Tok weer het huis in, om te douchen, zei ze.
Ik begrijp eerlijk gezegd niet wat mensen daar aan vinden, waarom nam Ma Tok niet een lekker                                                                                                   zandbadje

het kale schuurtje

in de net gestorte zandhoop?
Ik hoorde van Desiree dat het schuurtje ineens dinsdag al leeg moest, omdat Ma Tok een berichtje had gekregen van de firma Voskuil, dat de timmerman op woensdag zou komen kijken en opmeten in plaats van op donderdag.
Ma Tok was daar erg blij om, hoe eerder hoe beter, zei zij.
Ze heeft er zin in, in het nieuwe onderkomen voor ons.
Ze wil het graag gaan inrichten met alle nieuwe spulletjes, die zij al heeft gekocht.



Maar eerst is er voor de timmerman nog een heleboel werk te verrichten, en voor Ma Tok, die de muren gaat sauzen en de vloer gaat coaten, ook.
Wij hebben er ook wel zin in, maar we vinden het toch ook nog steeds spannend, zo'n grote verandering.

Alweer uitbreiding van de familie Tok op komst?

                                                                           Desiree:

Nadine

Hèhè, Nadine is weer gerustgesteld.
Ze was echt aan het stressen, je zou haar gerust een stresskip kunnen noemen.
Ze was zelfs van angst gestopt met eieren leggen. Nu zit ze weer wat lekkerder in haar veren. Ik zag haar vanochtend weer in het legnest liggen, lekker op haar gemak. Dus dat is ook weer in orde.
Zo kan ik toch nog wat goeds doen als oude hen. Niet dat ik me echt oud voel, hoor, ik leg ook nog af en toe een ei.
Dat schijnt best bijzonder te zijn op mijn leeftijd. Ma Tok hoorde bij dierenhandel Hoogendoorn dat kippen als ze zo'n drie en een half jaar oud zijn meestal stoppen met leggen. Ma Tok was hier heel verbaasd over en zij zei dat in haar tuin de kippen op negenjarige leeftijd nog best eieren produceerden.
Keetje is ook al niet meer de jongste en zij is zelfs net nog moeder geworden!
Zou dat komen omdat wij het hier in de Tok-tuin zo fijn hebben?

witte geredde legkip

Ma Tok heeft mij, als oudste, ook nog een geheimpje verteld.
Zij is echt van plan om, als het nieuwe hok helemaal klaar is en wij een beetje gewend zijn, weer twee legkippen te gaan redden.
Zij heeft zelfs al contact gehad met Red een legkip en er zijn al twee van die zieligerds besteld, voor over een week of drie, vier. Ik mag het tegen niemand vertellen, zelfs Pa Tok weet het nog niet. Ma Tok is hem voorzichtig aan het voorbereiden. Dat doet zij door het aan hem laten zien van zielige foto's, zoals die in het verhaal van gisteren. En hiernaast ziet u er ook nog zo één. Deze heeft al weer veerpennen, dus met haar komt het vast wel weer goed.
Ma Tok heeft zelfs al namen voor de nieuwe huisgenoten

bruine Nadine

       bedacht.
Met een Y, want die is aan de beurt.
En dan is er nog een geheim.
Ma Tok wil graag deze keer twee WITTE legkippen redden.
Om te kunnen vergelijken met hoe het ging met Vera en Vita, toen ze hier kwamen.
Ik denk dat Nadine daar niet zo blij mee zal zijn. Zij hoopt nog steeds op meer bruine kippen hier in de tuin.
Het is nog niet zeker dat er witte legkippen komen, als er alleen maar bruine zijn vindt Ma Tok dat ook goed.
Dus we zeggen voorlopig nog niets tegen Nadine, anders maken we haar misschien verdrietig voor niets.
En Ma Tok is ervan overtuigd dat Nadine, als ze de nieuwe zielige kippen ziet, ze meteen in haar hart zal sluiten, of ze nu bruin zijn of wit.


En nu heb ik, in opdracht van Ma Tok, nog een verzoek aan u, lezer:
Wilt u dat van die nieuwe te redden legkippen nog niet aan Pa Tok vertellen?
Dan kan Ma Tok hem er langzaam aan laten wennen.
Zij weet zeker dat Pa Tok overstag zal gaan, want hij houdt net zoveel van dieren als zij.

Rust en onrust

Nadine:
U ziet mij hier staan in het huidige hok.
Ik vind het allemaal zo spannend, dat er een nieuw hok gaat komen voor ons.
Nu het dichterbij komt begin ik het zelfs een beetje eng te vinden. Het zal toch allemaal wel goed komen?
Straks is ons oude hok er niet meer als het nieuwe nog niet klaar is. Wat moeten wij dan? Buiten slapen? Wat de temperatuur betreft zou het kunnen, het is de laatste nachten niet echt koud meer. Maar als het dan gaat regenen? Dan worden wij allemaal kleddernat. En dat is helemaal niet gezond voor kippen. En waar moet Laza dan slapen? Als hij niet in het schuurtje kan omdat dat verbouwd wordt en ook niet in het oude hok omdat dat weg is?
Ik zie het allemaal best een beetje somber in. De Geertruien kunnen nu wel zeggen dat het allemaal in orde gaat komen, maar ik weet het nog niet. Ik denk dat ik even

Desiree moet Nadine geruststellen

met Ma Tok ga praten hierover, want ik word zo zenuwachtig dat ik niet meer rustig kan slapen 's nachts.
Gelukkig kwam ik even later Desiree tegen. Ik heb aan haar gevraagd of zij er gerust op was, dat het nieuwe hok op tijd klaar zou zijn voor ons. Desiree was verwonderd dat ik daar zo nerveus over was. Zij vroeg mij of ik Ma Tok niet vertrouwde.
Ik moest bekennen dat ik dat inderdaad misschien niet helemaal deed. Toen werd Desiree bijna boos op mij.
Zij zei dat Ma Tok ons zeker niet een nacht buiten zou laten slapen. En dat het oude hok helemaal niet weg zou gaan.
Het zou blijven staan om eventuele nieuwe legkippen te

geredde legkip

huisvesten totdat zij bij ons in het nieuwe hok zouden kunnen. Dus dat wij net zolang in het oude hok zouden kunnen slapen totdat het nieuwe hok helemaal klaar zou zijn.
Toen ik de arme kip op de foto hiernaast zag schaamde ik mij diep dat ik me zoveel zorgen had gemaakt over het eventueel een nachtje buiten moeten slapen. Kijk toch eens naar dat arme dier! Zij zou dolblij zijn als zij een nacht hier in de tuin buiten zou mogen slapen, zelfs zonder haar veren.

Ik denk dat het hoog tijd wordt dat Ma Tok, als alles klaar is hier in de tuin, weer een legkip gaat redden. Ik moet er gewoon van huilen als ik dit zie.
En als het nieuwe hok klaar is past er vast ook nog wel een extra legkip bij op de nieuwe stokken. Het zou prachtig zijn als zij dan eerst even in ons oude hok zou kunnen wonen, gewoon om te wennen en tot rust te komen. En dan zou zij fijn bij ons in het nieuwe hok kunnen komen wonen. Ik kan vannacht weer heerlijk rustig slapen, met dit vooruitzicht. Dank je wel, Desiree.

Het oude nieuwe hok

Geertrui en Geertrui:
Wat een grap was dat, hè mensen, over het moederschap van Keetje.
Dat was nog eens lachen! Zelfs Ma Tok was er in getrapt, in onze show.
Ja, wij kunnen aardig toneelspelen, al zeggen wij het zelf.

v.l.n.r.: Wilhelmina, Winnifred, Wendelmoed

En nu is Ma Tok steeds aan het kijken of de kuikens haantjes of hennetjes zijn, of, zoals Ma Tok in een boekje heeft gelezen, of het kraaiers of leggers zullen worden.
Ze blijft maar letten op de groei van de kammetjes.
Zij vindt dat het kammetje van Wilhelmina nog steeds het minst duidelijk te zien is. Zij zou dan een hennetje zijn.
De kammetjes van Wendelmoed en Winnifred zijn echt duidelijker, vooral dat van Wendelmoed is erg aanwezig.
Of zou dat komen omdat het

Wilhelmina

kopje van Wilhelmina bovenop zwart is? Zo blijft zij maar piekeren, onze Ma Tok.
Wij vinden dat zij daar nu eens mee moet stoppen, laat zij zich maar druk gaan maken over de verbouwing van ons nieuwe huis. Dat is veel belangrijker.
Voor ons in elk geval wel.
U hebt al van Laza gehoord dat het werk binnenkort van start gaat. Wij vinden het best spannend, straks in een ander hok te gaan slapen.
Wij komen nu nooit in Laza's schuurtje.

Geertrui en Desiree

We kijken wel uit, het is zijn slaapkamer!
Wij hebben even met Desiree gepraat over hoe het is, in een nieuw hok gaan wonen.
Zij heeft dat al een keer meegemaakt, toen het hok, waar wij nu in wonen, het nieuwe hok was. Eerst was er een ander hok, maar dat was versleten en het werd ook te klein.
Ma en Pa Tok hebben dat oude hok toen gesloopt.
Dat was wel even een schrik voor de kippen, die er toen waren in de Tok-tuin. Zij wisten nog niet

het hok, dat toen het "nieuwe hok" was

dat er een nieuw hok kwam en hun oude hok was er opeens ook niet meer.
Het hok, waar wij nu in slapen en eten, werd op de sloopdag in elkaar gezet door mensen van dierenhandel Hoogendoorn.
Die mensen kwamen speciaal naar de Tok-tuin om het hok te maken, omdat het als geheel niet door de deur kon. Toen de kippen het nieuwe hok zagen verrijzen in onze tuin werden zij blij, zei Desiree. Gelukkig, toch een slaapplaats voor vannacht. En wat zag het er mooi uit!
Het leek wel een villa met twee vleugels, Pa Tok noemde het Soestdijk.
Toen kon Desiree nog niet weten dat zelfs dit grote hok eens te klein zou worden om de hele familie Tok te kunnen huisvesten.
En dat wij ooit een stenen hok zouden krijgen, met verlichting, een ongekende luxe.
"Laat die timmerman maar komen," kakelen wij nu in koor.

Geduld (2)

Laza Rus:
Ik heb net gehoord van Ma Tok dat over een week begonnen gaat worden met de verbouwing van mijn schuurtje.
Ik zeg "mijn" schuurtje, want dat is het nu nog. Na de verbouwing zal het het huis zijn van de hele familie Tok.
Ik ben er niet rouwig om, dat het dan niet meer "mijn" schuurtje zal zijn. Ik heb het nooit echt fijn gevonden om alleen te overnachten. Ik zit veel liever tussen mijn dames te slapen. Dan kan ik de orde handhaven als dat nodig is, en dat is vrijwel elke nacht het geval. Nu denkt u misschien dat ik ook wel eens een nachtje lekker wil doorslapen, zonder op te moeten letten, maar dat is niet zo. Als ik niet bij hen in het nachthok ben denk ik toch altijd aan de hennen van mijn harem. Ik weet dan gewoon dat er weer van alles mis gaat daar.
En dan slaap ik niet rustig, nee, het kost mij nog meer energie dan als ik er zelf bij ben, zodat ik kan optreden.

één van de drie legnesten

Dus ik ben heel blij dat de verbouwing eindelijk gaat beginnen.
Ma Tok gaat eerst het schuurtje helemaal leeg halen, zodat de stukadoor en de timmerman meteen kunnen beginnen als ze komen.
Eerst gaan ze kijken en alles precies opmeten, omdat de timmerman wat dingen in de werkplaats gaat klaarmaken.
Dat is mooi, dan is het hier in de tuin niet zo'n herrie en onrust.
Op de foto hiernaast ziet u één van de legnesten, die Ma Tok al in de grote schuur heeft staan. Die nesten komen aan de muur in ons nieuwe huis. Het ziet er comfortabel uit, al ben ik zelf niet zo bekend met het zitten op een legnest, u begrijpt wel waarom. Er zit een soort van opstapje aan de voorkant, zodat de hennen er gemakkelijk in en uit kunnen gaan.

sifondrinker

U hebt al een foto gezien van de nieuwe etensbak, de zogenaamde "trapbak", daarvan staan er ook al twee in de grote schuur. En de drinktoren, die u op de foto hiernaast kunt bewonderen, staat ook al te wachten tot het nieuwe hok klaar is.
Ma Tok is goed voorbereid.
Nu de timmerman en de stukadoor nog.
Ik heb gehoord dat er ook trapjes voor ons gaan komen. Een heleboel trapjes.
Dat zal wennen zijn, maar traplopen is goed voor de lijn.
Die trapjes moeten nog gemaakt worden, dat kan nu nog niet, ze moeten gemeten worden als alles klaar is, dan pas kun je zien hoe hoog ze moeten worden.
Ik ben benieuwd hoe het er allemaal uit gaat zien.
Ma Tok heeft het allemaal in haar hoofd, zegt ze.
Wat zal het daar vol zijn, in dat hoofd.
De timmerman die hier komt werken heeft al heel wat verbouwd en klusjes gedaan in het grote huis, dus die kan ons huisje ook vast wel voor elkaar krijgen.
Als Ma Tok zegt dat hij het kan dan is dat zo.
Ik heb er alle vertrouwen in. Ik kan bijna niet wachten tot het allemaal af is.
Hoe lang duurt dat nog, Ma Tok? Nog meer dan een week nadat het werk is begonnen?
Kan het niet wat sneller allemaal? O, er moeten dingen drogen en dat kost tijd.
Nou, vooruit dan maar, dan moeten we nog maar even wachten.
Dan moeten wij ook geduld leren hebben, net als u.

Geduld (1)

Vera en Vita:
Wij hebben weer lekkers gekregen. Ma Tok komt tegenwoordig bijna elke dag wat voor ons brengen, wat extra's, bedoelen wij. Want ons gewone voer krijgen wij echt elke dag. Hier ziet u ons samen genieten van een stuk rode paprika. Het smaakte heerlijk! Wij namen om de beurt een hapje, gezellig.

Wiske

Wendelmoed

Wilhelmina

Winnifred

Ma Tok kijkt telkens heel goed naar de kuikens van Maria, vooral naar de kopjes. Zij heeft ons verteld waarom zij dat doet. Ze wil erg graag weten of de kinderen haantjes of hennetjes zijn. Dat is erg moeilijk te zien op deze leeftijd, maar ze probeert het toch. Toen wij vroegen waarom ze dan naar de kopjes keek, antwoordde zij dat ze keek naar de kammetjes van de ukkies. Haantjes hebben een duidelijker en groter kammetje dan hennetjes. Door ze te vergelijken kun je soms toch al zien wat het gaat worden, al is het niet helemaal zeker.

Maria slaat haar vleugel beschermend achter de kleintjes

Nu wij dat weten gaan wij ook steeds kijken naar de kuikens.
Wij zien nog niet echt verschil, alleen heeft Wiske een ander kopje dan de andere drie, maar dat zal wel komen omdat zij ook een halve kuif zal krijgen.
Ma Tok vertelde ons ook dat degene, die het eerste uit het ei komt, vaak een haantje is. Misschien komt daar de uitdrukking "haantje de voorste" wel vandaan. Dat zou betekenen dat Wilhelmina een haan zou zijn.
Zij was zeker een halve dag eerder uit haar ei dan de rest van de kuikens van Maria. Maar of zij nu een groter en duidelijker kammetje heeft dan de andere drie? Wij zien eerlijk gezegd geen verschil en Ma Tok zegt dat zij juist vindt dat Wilhelmina's kammetje kleiner is dan dat van Winnifred en Wendelmoed.

Xara en Xandra

Bij Xara en Xandra zien wij nog nauwelijks kammetjes, dus daar is nog helemaal niets van te zeggen.
Ze krijgen al wel kleine veertjes aan hun vleugeltjes, dat vinden wij erg schattig staan.

Om nog even terug te komen op de kammetjes van de vier W's: misschien is het gewoon beter om nog een paar weken te wachten, tot de kleintjes wat groter zijn geworden, dan is het verschil ook duidelijker te zien.
Of het moeten allemaal haantjes zijn, dat kan ook, dan is er geen verschil, nu niet en over een paar weken ook niet.
Dat zou wel jammer zijn voor mevrouw Wies, die zo graag ook een paar hennetjes wil krijgen.

Maar zij heeft nog een tweede kans, met de kleintjes van Pippa.
Wij denken dat Ma Tok maar niet teveel moet kijken naar de kammetjes.
Ze moet gewoon leren om geduld te hebben.

Op zijn gat of in de ijskast?

Nadine:
Er zijn mensen, die zich afvragen hoe het nu zit met de naamgeving in de familie Tok. Ma Tok heeft gezegd dat zij het alfabet volgt.
En dat is wel duidelijk, maar die mensen, die dus met vragen zitten, zeggen dat er een heleboel letters zijn overgeslagen.
Zo zijn er geen namen met de letters A, B, C, I, L, Q, R, S, T en U. Deze mensen zijn zeer oplettende lezers, dat moet ik wel zeggen.
Ma Tok heeft mij gevraagd om u uit te leggen hoe het in elkaar zit.
Wel, als u alle verhalen hebt gelezen weet u dat de eerste kippen Amalia, Anastasia en Amarentia heetten. Zij zijn al een hele tijd geleden overleden en in de tuin begraven.

Hollands kuifhoen

Van deze eerste drie heeft Ma Tok geen foto's meer, dus de hen op de foto hiernaast is een voorbeeld van hoe zij eruit zagen.
De volgende twee werden helemaal witte kuifhoentjes, die zij Bea en Bella noemde.
Over deze kipjes kunt u lezen in het verhaaltje, dat "Helga" heet, van 11 november 2014.
Cornelia bleek Cornelis, hij verhuisde naar dierenhandel Hoogendoorn, Esmeralda is al overleden, Flora en Fauna waren Floris en Frits, Hilda en Hennie zijn overleden.

Leontien, de serama

Toen kwam er een Wyandotte-kuiken, uitgebroed in de Tok-tuin. Ma Tok noemde het beestje Innocentia. Maar hij bleek een Innocentius en ook hij verhuisde naar Stolwijk.
Daarna kwam Julius, de vader van onder anderen Keetje.

En Desiree heeft een heel klein kuiken uitgebroed, een Serama. Ma Tok was ervan overtuigd dat het een haantje was, waarom weet ik niet, maar ze noemde het beestje meteen maar Leo. Toen Leo een Leontien bleek te zijn mocht ze natuurlijk blijven.
Helaas is zij niet oud geworden, ze was echt een schatje.

Pippa's Q's

Odette's R's

Pippa heeft drie kuikens uitgebroed met Q-namen, Odette had er een week later twee, die elk een naam met een R hadden. Omdat zij alle vijf jongetjes bleken te zijn zijn ze allemaal verhuisd naar Stolwijk, waar zij aan een fokker zijn gegeven om voor het bevruchten van hennetjes te zorgen.

De 6 S-jes van Desiree

Desiree heeft daarna zes(!) kuikens grootgebracht,
dit waren allemaal hennetjes met S-namen, ik zal ze u besparen, omdat zij ook naar Stolwijk zijn vertrokken om inteelt te voorkomen.
Ditzelfde is gebeurd met de T's en de U's.




En toen kwamen Vera en Vita, u welbekend.
En Wilhelmina, Wendelmoed, Winnifred en Wiske.
En Xara en Xandra.







Begrijpt u het nu allemaal?
Misschien heeft mevrouw Katblad ook nog wat aan dit verhaaltje, voor als ze onze stamboom wil maken.
Want daar hoor ik ook niets meer van.
Volgens mij ligt dat project op zijn gat, of toch op zijn minst in de ijskast.