Bericht van de kuikens

Maria:
Ma Tok heeft van mevrouw Wies nieuws gekregen over mijn twee naar haar verhuisde kuikens, Wendelmoed en Wilhelmina. Ik zag Ma Tok ook bij Pippa staan praten, zij zal wel hetzelfde nieuws gehoord hebben over haar Xara, die ook bij mevrouw Wies woont.

v.l.n.r. Wendelmoed, Xara, Witje en Wilhelmina in hun hok bij mevrouw Wies

Er waren ook foto's gekomen van de kinderen, zodat wij allemaal konden zien dat Ma Tok de waarheid sprak. Op de foto hierboven kunt u zien dat Wendelmoed de grootste is, of in elk geval dat probeert te zijn, door zich uit te rekken in de lengte, de hoogte en de breedte. Hoe hij dat doet begrijp ik niet, maar hij lijkt echt groter dan de anderen.
Op de volgende foto kunt u zien dat Wendelmoed zelfs opvliegt, om zo nog meer boven de rest uit te komen.

Wendelmoed is de BAAS

Hij maakt wel heel erg duidelijk dat hij de baas is daar.
We hoorden ook nog van mevrouw Wies dat Wendelmoed aan het oefenen is om zijn kraaien te verbeteren. Het klinkt nog erg schor, maar ik ben ervan overtuigd dat dat helemaal goed gaat komen, gezien zijn vader Laza, die het prima kan en zijn moeder Maria (ik dus) die ook aardig uit de hoek kan komen als zij dat nodig vindt (zie: "Als de hen kraait").
Als het ochtend is willen de hennetjes graag snel naar beneden in de ren, maar zij wachten netjes totdat mijn Wendelmoed daartoe het sein geeft.

Pippa is ook dankbaar

Ik ben mevrouw Wies erg dankbaar voor haar bericht en de foto's van mijn en Pippa's kuikens. En vooral voor haar goede zorgen voor onze kinderen.
Pippa voegt haar dank hier ook bij.
Dank u wel, mevrouw Wies!

Parel

Geertrui en Geertrui:
Zo, onze grap is ook weer ter ziele. Het was best lollig om met die twee nieuwen samen te werken, al vonden wij hen wel een beetje soft. Gaan ze zich zorgen maken over Odette's gemoedsrust en daarna ook over die van Nadine.
Wat een onzin. Die kunnen best tegen een grapje, dat is nu maar weer gebleken.
En ze hadden toch al nattigheid gevoeld, dus waar maakten die twee zich druk over?

het principe van de automatische voerbak

Wij vinden trouwens dat Yvonne en Yvette zich razendsnel hebben aangepast aan onze gewoontes. En soms zijn zij zelfs bijdehander dan wij.
Zo hadden zij het principe van de automatische voerbak eerder door dan wij.
Misschien hebben zij in hun grote schuur ook wel zo'n soort bak gehad.
Wij dachten eerst allemaal dat de bak dicht was en dat we dus niet konden eten.
Ma Tok had wel wat voer op de plank gestrooid, maar toen dat op was zagen wij geen eten meer, dus ook geen reden om op die plank te gaan staan.
Gelukkig was Yvonne nogal hongerig, dus zij stapte erop en het wonder gebeurde:
de voerbak ging open en we zagen een overvloed aan lekker vers eten.

2 soorten geredde legkippen

De legnesten waren ook geen enkel probleem voor hen, nog voordat zij bij ons in het nieuwe huis sliepen hadden ze hun ei al in zo'n gele bak gedeponeerd.
Knap hoor! Daaraan alleen kun je al zien dat zij wel wit moeten zijn.
Hihihi, geintje!
Ze trekken ook veel op met Vera en Vita.
Odette zei dat het goed zou zijn als Yvonne en Yvette hun verhaal eerst aan de andere twee geredde legkippen zouden kunnen vertellen. Die zullen hen beter begrijpen dan wij. Zij hebben allemaal in zo'n grote schuur gewoond met heel veel hennen bij elkaar en ze moesten ook allemaal zoveel mogelijk eieren leggen in een korte tijd.
En ze hebben alle vier veel ellende meegemaakt.

Odette, de denker

Wij vinden dat een heel goed plan van Odette.
Zo kun je toch zien dat zij echt een filosofisch hennetje is, zij denkt diep na over de belangrijke dingen van het leven.
Ze mag dan klein zijn, ze is een echte parel in de familie Tok.

Een bijzonder kipje

Wiske:
Ik mag al zelf een verhaaltje aan u vertellen, ook al ben ik nog niet volwassen.
Dat mag omdat ik in de Tok tuin mag blijven, ook als de andere kuikens zijn vertrokken.

elk aan een kant onder moeders vleugels op stok

Vorige week zijn mijn broertje Wendelmoed en mijn zusje Wilhelmina ineens weg gegaan. Mama zegt dat dat zo hoort als je groter wordt, maar ik ben blij dat ik nog bij haar mag blijven.
Nu kan ik 's nachts tenminste nog onder haar vleugel kruipen als we op de stok zitten. Winnifred gaat dan aan haar andere kant tegen haar aan zitten en dan slaat zij haar andere vleugel om hem heen. Zo zitten wij dan lekker warm en veilig tegen elkaar aan.
Xara is ook al verhuisd, en zij is nog jonger dan wij.

Mama heeft van Ma Tok gehoord dat zij nu alle drie bij mevrouw Wies wonen.

het witte kipje met haar nieuwe familie

Daar is ook nog een klein wit kipje, dat bij hen in het hok zit. Het schijnt dat Wendelmoed zijn zusje en de andere twee goed beschermt en hen ook leiding geeft. Het kleine witje is erg blij met zijn aanwezigheid; hij heeft de meisjes ook naar boven het nachthok in gebracht de eerste avond dat hij daar was.
Ik ben best trots op mijn broer. Hij is daar de enige haan, dus het zal niet lang duren voordat hij daar de baas is. Dat ligt hem wel, hij probeerde hier ook al de baas te spelen over ons. Maar dat liet mama niet toe, dan kreeg hij op zijn kop.

Wiske: een bijzonder kipje

Ik ben de enige van de zes Tok kuikens die mag blijven.
Dat komt omdat ik een bijzonder kipje ben. Dat zeggen ze tenminste allemaal.
Zelf vind ik me helemaal niet bijzonder. Ik heb een klein kammetje en een klein kuifje, dat schijnt heel apart te zijn. Maar dat komt gewoon omdat mijn vader een chabo met een grote kam is en mijn moeder een Hollands kuifhoen met een mooie kuif.
Er woont ook nog een halfzusje van mij hier verderop in de straat, dat is een dochter van mijn vader en van een andere kuifkip, één van de Geertruien. Zij is bijna helemaal wit en ze heeft krulveren en ze heet Lieve.
Ma Tok heeft tegen mij gezegd dat zij mij erg mooi vindt.
Mij maakt het niet zo uit hoe ik eruit zie, maar ik ben wel blij dat ik bijzonder ben, nu mag ik tenminste hier blijven. Maar dat had ik al gezegd, geloof ik.
Onze Tok tuin is heel groot, dat heb ik gezien nu ik elke dag met mama en mijn broertje uit ons hok mag. En er lopen heel veel verschillende kippen en ook een mooie haan, die Laza Rus heet. Hij is de baas en mama heeft gezegd dat iedereen altijd moet doen wat hij zegt, ik dus ook. En dan komt alles vanzelf goed.

Dappere dames

Odette:
In ons nieuwe huis heb ik veel meer rustige plekjes om te zitten nadenken dan in het oude. U weet zo langzamerhand dat ik daar van houd. Het is zelfs zo dat ik neerslachtig en prikkelbaar word als ik niet elke dag een poosje alleen kan zijn met mijn gedachten. En als er iets is waarover ik echt diep moet nadenken heb ik die rust en stilte extra nodig.

4 witte kippen

Nu is er op het ogenblik iets wat mij erg dwars zit en dat is het volgende.
Toen Yvonne en Yvette hier kwamen dachten wij allemaal dat zij witte hennen waren.
Nadine was eerst even teleurgesteld omdat zij gerekend had op nieuwe bruine hennen. Maar zij is lief genoeg om te vinden dat ook witte leghennen een fijn leven verdienen na hun nare ervaringen en dat heeft zij ook duidelijk gemaakt aan iedereen.
Toen de Geertruien met hun verhaal kwamen dat Yvonne en

in de zon: wit of bruin?

Yvette eigenlijk toch bruin zouden zijn heb ik nog eens heel goed naar ze gekeken en ik waagde het te betwijfelen. Volgens mij werden wij voor de gek gehouden. Kijkt u nog maar eens goed naar de foto hiernaast. Daarop ziet u zowel de Geertruien als Yvonne en Yvette in de zon, en zeg nu zelf: er is toch geen verschil in kleur tussen hen te zien? Ik vind zelfs dat Yvonne en Yvette witter lijken dan de Geertruien.
Dat voor de gek houden vond ik niet zo erg, ik kon er zelfs wel om lachen dat die gekke tweeling de nieuwe hennen op hun manier wilden opvrolijken.

Yvette verschuilt zich achter haar kam

Maar luistert u nu naar het vervolg van deze geschiedenis.
Vandaag kwamen Yvonne en Yvette samen naar mij toe. Ze vroegen of zij mij even privé konden spreken. Natuurlijk vond ik dat prima, dus we zochten een rustig plekje in de tuin. Daar vertelden de twee dames mij dat zij samen met de Geertruien een lolletje hadden uitgehaald. Toen ik begon te lachen keken ze mij verbaasd aan. "Jij had het al door?" vroegen ze tegelijk. "Ja, ik kon echt niet geloven dat jullie bruin zouden zijn, jullie vlekken zijn duidelijk vuil en het is natuurlijk ook onzin dat je veren bleek worden van bloedarmoede, wie had dat verzonnen?"
"Ehh... ik," antwoordde Yvette met gebogen kop. "Schaam je er vooral niet voor," zei ik, "het is echt iets in de stijl van de Geertruitjes."
"Echt?" vroeg ze met een blij gezicht.

Nadine

Je zult er maar trots op zijn als je met die maffe tweeling wordt vergeleken...
"Maar waarom komen jullie mij dit nu vertellen?" vroeg ik.
En wat ze toen vertelden maakte mij een beetje ...eh... ik weet niet hoe ik het moet noemen, een beetje ... verdrietig..., denk ik. Dat ze dat van mij dachten.
"Wij waren bang dat jij het je nogal had aangetrokken, dat wij niet wit zouden zijn, bedoelen wij. Je keek zo teleurgesteld toen je het hoorde."  Zou ik echt teleurgesteld hebben gekeken? Ik kan het me niet voorstellen. Het enige waar ik aan dacht was aan de blijdschap van Nadine, als zij hoorde dat de twee nieuwe hennen toch bruin waren, een blijdschap die later weer teniet

Laza Rus

gedaan zou worden als zou blijken dat het hier allemaal om een grap ging.
En dat zij dan pas echt teleurgesteld zou zijn.
Ik vertelde dit tegen Yvonne en Yvette en zij schrokken hier nogal van.
"Wij gaan meteen naar de Geertruien toe om hen te zeggen dat wij het geen leuke grap meer vinden en dat wij aan iedereen willen vertellen hoe het werkelijk in elkaar zit," zeiden zij.
En dat hebben ze gedaan ook.
En weet u wie de enige was, die het verhaal echt had geloofd?
U kunt het vast wel raden.
Hij heeft een grote rode kam en lange rode lellen.
Alle anderen lachten keihard, zelfs Nadine, toen Yvonne en Yvette samen met de Geertruien opbiechtten wat zij hadden gedaan.
Na een poosje door de tuin te hebben gebanjerd met zijn kop trots omhoog en zijn brede borst vooruit kwam Laza naar ons allemaal toe en zei dat hij nooit had kunnen geloven dat Yvonne en Yvette vlak na hun aankomst al iedereen voor de gek zouden durven houden. Hieruit bleek dat zij moedig waren.
Laza zei dat hij er trots op was om twee zulke dappere dames in zijn harem te hebben. En toen hebben we met ons allen lekker gesnoept van de extra portie vlokreeftjes, die Ma Tok voor ons had gestrooid.
Het was net alsof zij had aangevoeld dat er hier iets te vieren was in de tuin.

Grote volksverhuizing

Yvonne

Yvette

Yvonne en Yvette:
Wij zijn inmiddels zover ingeburgerd in de Tok tuin dat wij bij de andere volwassen kippen in hun (en ons) nieuwe huis wonen. Wat is dat gezellig! Vooral 's nachts, als we allemaal op de stokken zitten. Laza Rus, die de baas is, vindt het niet goed dat er dan nog lang gekletst wordt, maar natuurlijk gebeurt dat toch. En die gekke Geertruien hebben altijd wel iets lolligs te melden, zodat iedereen moet lachen. Laza wil dan ernstig blijven, maar wij zien heus wel dat hij soms zijn snavel scheef trekt om hem dicht te kunnen houden. En dat is dan weer zo'n gek gezicht dat wij daarom weer in de lach schieten.

Pippa en haar kuikens

Zo hebben wij al een standje van hem gekregen op onze eerste nacht in het mooie nieuwe huis. Toen één van de Geertruien daarna naar ons knipoogde waren wij onze schrik daarover weer snel vergeten.

Onze verhuizing had een soort van grote volksverhuizing tot gevolg. Ma Tok bracht Maria en haar vier kinderen over naar "ons" oude hok, zodat zij wat meer ruimte zouden hebben.
En Pippa en haar tweetal verhuisden naar het hok van Maria, dit ook in verband met de ruimte, maar ook met het gemakkelijker openen van de rendeur, zodat die kleintjes ook eens in de tuin zouden kunnen gaan lopen met hun mamma.

Maria en Winnifred in de grote ren

Dat alles had een heleboel gepiep tot gevolg, dat wij hoorden vanuit ons nieuwe huis. Iedereen luisterde ernaar en had er iets over te zeggen, totdat Laza zei dat we morgenochtend allemaal wel zouden zien wat er gebeurd was en dat het niets ergs kon zijn omdat hij Ma Tok's stem hoorde en dat wij nu gingen slapen. Toen werd het rustig in het nieuwe huis. De volgende morgen zagen wij wat er allemaal was veranderd.
Wij konden nu niet meer in ons oude hok, dat was even wennen.
Gelukkig hield Ma Tok alles goed in de gaten, zodat er niet gevochten werd.

extra lekkers om de inburgering te bevorderen

Zij gaf ons allemaal extra veel lekkers, zodat wij ons dik en rond aten en met een volle krop en buik ga je nu eenmaal niet met elkaar op de klauw.
En nu gaan wij uit onszelf al gewoon met alle anderen mee naar binnen als het avond wordt. En onze eieren leggen wij in de gele legnesten, ons gewone eten halen wij uit de automatische voerbak, die binnen staat in ons huis.

Er is alleen één ding, waar wij samen een beetje mee zitten.
Wij willen graag aan Odette vertellen over ons gesprek met de Geertruien, want zij is een gevoelig meisje en wij vinden het helemaal niet leuk dat wij haar verdriet hebben gedaan, al was dat niet onze bedoeling. Dus vandaag gaan wij met de tweeling praten. Zij zullen het toch niet erg vinden als alleen Odette wordt ingewijd in onze grap?

Uitgevlogen (2)

Pippa:
Ik ga verder waar Maria was gebleven met haar verhaal.
Op de foto hierboven ziet u mij met Xara en Xandra toen zij net uit hun ei waren gekropen.

Xara ook bij de nieuwe kippenfamilie

Omdat Ma Tok had besloten dat ook Xara al naar mevrouw Wies mocht gaan werd zij nu in het mandje gezet en Ma Tok vertrok weer. Dat in het mandje zetten van Xara had trouwens nog wat voeten in de aarde, zij wist uit het hokje te ontsnappen en Ma Tok moest dus door de tuin rennen om haar te pakken te krijgen. Het lukte vrij snel, toen zij wat lekkers strooide, waar de kleine op af kwam.
En toen verdween ook de kleine Xara uit de Tok tuin.
Maria en ik riepen naar elkaar dat het allemaal wel goed zou komen en dat wij nu een veel rustiger tijd tegemoet gingen.

Wendelmoed probeert te kraaien, hij is nu de baas!

Toch was het voor ons allebei een raar gevoel, dat ineens de helft van onze kuikens was verdwenen.
Toen Ma Tok eindelijk terugkwam van haar tweede "kuikenreis" vertelde zij Maria en mij dat de kinderen allemaal erg goed met elkaar en het kleine witje van mevrouw Wies leken om te gaan. Wendelmoed had wel de baas gespeeld door te gaan kraaien, maar dat klonk nog niet erg krachtig.
Het witte kuiken vond het helemaal geweldig dat zij niet meer alleen in haar hokje zat.
Ze had er ineens een hele familie bij gekregen, twee hennetjes en

serama hen  (internetfoto)

een haantje.

Ma Tok vraagt zich nu af of het witte kleintje misschien een serama is, een kipje dat nog kleiner is dan de chabo.
Dit vanwege de andere kleur van haar pootjes en haar geringe afmetingen.
Als dit waar is kan het witje best iets ouder zijn dan ze er uitziet. Zij zal dan ook niet veel meer groeien.
Mevrouw Wies heeft beloofd ons op de hoogte te houden van het wel en wee van haar nieuwe kippenfamilie. Zij zal ook foto's maken van het grut.
Dus de tijd zal het leren.

En zo is er weer blijdschap gekomen in de kippentuin van mevrouw Wies.

Uitgevlogen (1)

Maria:
Weet u het nog? Dat mijn kuikens zo klein waren als op de foto hierboven?
En nu zijn ze alweer zo groot dat twee van hen zijn "uitgevlogen".

Wendelmoed en Wilhelmina (vlakbij Maria) en de andere kuikens

Het gaat hier om Wendelmoed en Wilhelmina, die naar mevrouw Wies zijn gegaan gisteren.
Mevrouw Wies had een, door de dierenambulance gevonden, kuiken bij haar kipjes opgenomen. Dat kuikentje zat bij mevrouw Wies moederziel alleen in een hokje, de hele dag te piepen om haar moeder.
Dus belde mevrouw Wies naar Ma Tok of Wendelmoed en Wilhelmina al bij haar konden komen, om het andere kuiken gezelschap te houden.

Wendelmoed en Wilhelmina in de kattenmand

Ma Tok vond dit een goed idee en zij maakte een afspraak om mijn twee oudsten naar haar toe te brengen.
Gisterenochtend kwam ze met een kattenmand bij ons hok en zij pakte Wendelmoed en Wilhelmina. Zij kregen nog even de gelegenheid om afscheid van mij te nemen, maar die ondankbare kinderen vonden het veel te spannend allemaal en zij gingen blij in de mand zitten.
Ik riep hen nog na dat ze zich moesten gedragen en dat ze mij niet te schande moesten maken bij mevrouw Wies, maar ook daar luisterden zij niet naar.
Ze piepten wel ineens keihard

Wendelmoed en Wilhelmina bij het kleine witje

toen ze merkten dat ik niet met hen meeging in die mand, maar toen was het te laat.
Ma Tok droeg hen de tuin uit.
En de rest van het verhaal heb ik van Ma Tok gehoord, zij kwam, zodra zij weer terug was, tegen mij zeggen dat het prima ging met mijn kinderen, zelfs zó goed, dat zij ook Xara kwam ophalen om haar ook weg te brengen.
Het kleine kipje van mevrouw Wies was ongeveer even groot als Xara, en het leek Ma Tok beter dat Xara  nu meteen zou gaan dan pas over een paar weken.
Zij zou dan immers helemaal alleen moeten wennen aan alles daar en nu konden de kinderen

allemaal tegelijk kennis maken met de nieuwe situatie.
Dus ook Pippa moest er aan geloven, dat de helft van haar kuikens ging "uitvliegen".
Haar verhaal hoort u een volgende keer.

Wat een geweldig gevoel!

                                                            Yvonne (links) en Yvette (rechts):

Geertrui

O, wij hebben het zo naar onze zin in deze tuin. We zagen al meteen, toen wij hier aankwamen, dat het hier fijn zou worden, maar dat het zó geweldig zou zijn hadden wij niet durven dromen.
Hoe is het mogelijk?
Hennen, die hun familieleden voor de gek houden.
Zelfs hun baas, de haan!
Toen de tweeling Geertrui en Geertrui naar ons toe kwam om met ons te praten dachten wij eerst dat het om een serieuze kennismaking ging.
Maar we hebben nu wel door dat er niet van veel ernst sprake is bij die twee.
Ze begonnen gelijk te vragen of wij in waren voor een geintje. Wij keken waarschijnlijk erg dom, want ze vroegen of wij niet

vieze Geertrui

wisten wat dat was. Nu hebben wij in ons leven nog nooit grapjes meegemaakt, maar we snapten toch wel dat het om iets lolligs moest gaan.
De beide witte meiden vertelden ons dat zij altijd bezig zijn om samen de anderen voor de gek te houden. Zo schijnt de één, toen zij per ongeluk een poepvlek op haar rug had gekregen, de ander ook zo'n vlek hebben willen bezorgen. Het was niet helemaal gelukt, de vlek was een beetje uit zijn richting gevallen en op de zijkant van de nog schone Geertrui terecht gekomen, maar ze hadden wel lol gehad. Alleen Laza was boos geweest, omdat zij zich hadden misdragen, hahaha.
Wij vroegen ons af of wij dat wel

de voor de gek te houden kippen

konden maken, de anderen voor de gek houden nu wij hier nog maar net waren, maar de Geertruien zeiden dat het nu of nooit was, anders kon hun plannetje niet doorgaan.
En ja, eigenlijk vonden wij het wel heel spannend om samen met die twee ondeugden iets uit te halen. Dus wij zeiden, bijna tegelijk, "Ja" op hun vraag.
En toen vertelden zij wat er van ons werd verwacht.
Eerst vonden wij het een beetje zielig voor Odette, dat leek ons zo'n lief, zachtaardig kipje, maar toen de Geertruien vertelden dat iedereen altijd kon lachen om hun grappen, besloten wij dat we gewoon mee zouden doen.
En zo is het gekomen, dat wij, die hier nog niet eens helemaal zijn ingeburgerd, de hele kluit al voor de gek gingen houden. Wij hadden er 's avonds op de stok samen lol om, zoals wij nog nooit lol hadden gehad. Wat een geweldig gevoel!

Een precaire kwestie (2)

Nadine:
Vera en Vita hebben u al verteld dat de Geertruien met een bijzonder verhaal kwamen toen wij allemaal op stok zaten. Dat liep een beetje anders.

Laza Rus doet een bijzondere mededeling

Toen iedereen haar plekje had gevonden humde Laza een paar keer duidelijk.
Dat betekent meestal dat hij iets belangrijks gaat zeggen.
Dat was ook nu het geval.
Hij rekte zich zo groot mogelijk uit en begon met te zeggen dat hij een belangrijke mededeling had.
Een mededeling voor ons allemaal.
En het betrof de nieuwe leghennen, Yvonne en Yvette.
Net zoals wij allemaal had ook hij, Laza Rus zelf, gedacht dat de twee nieuwe geredde leghennen wit waren. Goed, ze hadden wat gore bruine vlekken, maar dat zou wel komen door hun verblijf in een grote schuur met heel veel kippen, die allemaal hun ...eh... poepjes kwijt moesten.
En wij hebben gezien hoe dat kan zorgen voor vuile vlekken. Hierbij keek Laza schuin naar de beide Geertruien, die begonnen te giechelen.
Maar, en nu komt het, de twee nieuwen,

Yvonne en Yvette, wit of bruin?

Yvonne en Yvette dus, hadden aan de Geertruien verklapt dat zij eigenlijk BRUINE hennen zijn. Dat zij wit lijken komt omdat zij erg bleek zijn door de bloedarmoede.
Daardoor zijn hun kammen en hun lellen ook zo bleek.
Als zij weer helemaal gezond zijn geworden zullen wij zien dat zij net zo bruin zijn als Vera en Vita. Het bruin dat wij nu zien is een overblijfsel van hun eigenlijke kleur.
U begrijpt dat ik door dit verhaal helemaal blij werd. Toch meer bruine kippen in de familie Tok erbij! Vera en Vita keken nogal ongelovig, maar dat kwam vast

Vera en Vita bij aankomst: bruin met witte plekken

omdat zij het nog niet durfden te geloven. Zij waren, toen zij hier aankwamen, ook wel iets bleker dan ze nu zijn, maar je kon bij hen toch duidelijk zien dat zij bruine veren hadden.
Hoewel ik moet zeggen, nu ik er nog eens over nadenk, dat zij toen ook witte plekken hadden. Dus het kan best waar zijn, dat Yvonne en Yvette bruin gaan worden als zij nieuwe veren krijgen.
Wat mij het meest overtuigt is dat Laza het verhaal van de Geertruien heeft gecheckt bij Yvonne en Yvette. Die hebben het verhaal van de Geertruien bevestigd.
Het kan toch niet zo zijn dat twee nieuwe hennen, die hier nog maar net in de tuin zijn komen wonen, ons nu al voor de gek durven te houden? Zelfs onze baas Laza Rus?

Een precaire kwestie (1)

Geertrui en Geertrui:
Wij hebben met de twee nieuwe leghennen gepraat en daarbij deden wij een heel bijzondere ontdekking.
Wij denken dat vooral Vera, Vita en Nadine hier heel blij van zullen worden.
Wij tweeën en Odette en Maria zijn er minder gelukkig mee, maar het is niet anders.
En nu wilt u natuurlijk weten wat dat bijzondere was.

Laza luistert aandachtig naar Geertrui

We hebben het het eerst aan onze baas, Laza Rus dus, verteld. Hij kon zijn oren niet geloven en hij ging naar Yvonne en Yvette toe om hen te vragen of ons verhaal wel echt klopte.
Gelukkig bevestigden de twee nieuwe dames ons verhaal.
Zij zijn dus echt geen bangerikken, wat wij even gevreesd hadden, totdat wij één van hen een dreigende houding zagen aannemen tegen Desiree.
Dat zei ons genoeg, op die twee konden wij rekenen.
Toen Laza het dus ook zeker wist gaf hij ons de opdracht om het aan alle witte hennen te gaan vertellen, de bruinen zouden het

de Geertruien roepen de witte kippen bijeen

's avonds op de stok wel te horen krijgen. Dus wij riepen alle witten bij elkaar, behalve Yvonne en Yvette, die bleven wijselijk in hun hok om te eten, zij hadden plotseling een onbedaarlijke honger.
En toen hebben wij het droevige nieuws aan Odette en Maria verteld.
Vooral Odette was diep teleurgesteld, zij begon bijna te huilen. Maria's aandacht was nog een beetje teveel bij haar kuikens, die door oma Desiree werden beziggehouden terwijl hun broedmoeder in vergadering

Yvonne en Yvette

was; zij hoorde ons verhaal tamelijk onaangedaan aan.


Nadat wij Odette en Maria het zwijgen hadden opgelegd over deze netelige kwestie vertelden wij aan Laza dat wij onze plicht hadden gedaan.
Laza zei dat hij zelf 's avonds de bruinen zou inlichten.
Natuurlijk wilde hij dat zelf doen, voor hen is het nieuws alleen maar leuk, dus het aan hen vertellen is een leuk klusje, dat laat Laza zich niet ontgaan.



Wij zullen aan Ma Tok vragen of zij morgen het verhaal verder wil vertellen, wij moeten nu hoogst noodzakelijk iets bespreken met Yvonne en Yvette, die gelukkig net uitgegeten zijn, dat komt mooi uit.

Beginnende kennismaking

Vera en Vita:
Yvonne en Yvette en Maria en haar vier kinderen zijn gisteren de hele dag in de tuin geweest.
En daarmee bedoelen wij dat zij los liepen, gewoon tussen ons, de anderen, in.
Heel gezellig, wij konden zo beter kennis maken met alle nieuwe Tok-leden.
Yvonne en Yvette liepen door de tuin alsof ze nooit anders gedaan hadden.
Dat vonden wij heel knap van hen, wij herinneren ons nog dat wij de eerste keer best een beetje voorzichtig waren. Misschien komt het omdat Ma Tok de twee witte hennen en de kleintjes van Maria al in de tuin had gelaten toen wij nog in ons huis zaten.
Toen wij allemaal naar buiten kwamen uit onze huisdeur ging Maria met haar kinderen wel een poosje onder de struik zitten, om een beetje uit het gezicht te zijn.

Yvette op bezoek bij Pippa

Yvonne en Yvette kwamen bij de deur van ons huis kijken. Dat kwam door hun nieuwsgierigheid, maar misschien ook wel een beetje omdat Ma Tok bij onze deur lekkers strooide voor ons.

Daarna gingen de twee nieuwe dames op bezoek bij Pippa, die nog met haar kuikens in haar hokje zat.
Pippa had een paar dagen geleden nog duidelijk te kennen gegeven dat zij ook wel weer eens vrij rond wilde lopen, maar toen Ma Tok haar hokje open deed bleef zij met haar kinderen toch maar veilig binnen.
Wij vinden Pippa's kleintjes ook nog wel erg klein om al los rond te lopen en blijkbaar was Pippa dat bij nader inzien toch wel met ons eens.

v.l.n.r. Keetje, Winnifred, Desiree, Wendelmoed,
Wilhelmina, Wiske, Maria

De vier kuikens van Maria bleven dicht bij elkaar.
Dat was fijn voor Maria, anders kan zij ze nooit allemaal in de gaten houden en verdedigen als dat nodig is. Gelukkig kwamen Wiske's moeder Keetje en haar oma Desiree Maria helpen.
Zij pasten op hun (klein-) dochter, en tegelijk ook op haar broertjes en zusje. Maria was hier blij mee, nu kon zij even genieten van het vrij in de tuin rondlopen.
's Avonds ging iedereen weer in zijn eigen hok, daar hielp Ma Tok een handje bij.

En toen wij allemaal op de stok zaten kwamen de Geertruien nog met een bijzonder verhaal, maar dat mogen zij de volgende keer zelf vertellen.

De eerste indruk

Yvonne en Yvette:
Wij zijn hier zomaar beland, in deze tuin met kippenhokken en loslopende hennen en zelfs een haantje. Toen wij hier werden binnengebracht keken wij onze ogen uit.
Zoveel ruimte hadden wij nog nooit gehad, een heel hok voor maar twee kippen!
En dan ook nog zoveel heerlijk eten! Eerst wisten wij niet wat wij met sommige dingen aan moesten, maar als één van ons haar snavel voorzichtig in het bakje stak en daarna begon te smakken ging de ander ook heerlijk beginnen.

in het nachthok

De mensen, die ons hadden opgehaald, zetten ons eerst voorzichtig in het nachthok.
Daar hing een voerbak met heerlijk eten aan het dak, er waren zitstokken, er stond fris water... En dat was allemaal voor ons!
Omdat wij ergens buiten het nachthok kippen hoorden tokkelen gingen wij al snel het trapje af, naar beneden, waar ook nog twee rennen waren. Daar stond nog een drinkemmer met water en er lag eten op een grote steen. Het kon niet op.
We hoorden wat verderop ook zachte piepgeluidjes, en ook wat minder zachte, wat zou dat zijn? Het klonk erg lief. Wij zouden later leren wat dat was.

Desiree en Keetje op bezoek bij Yvonne en Yvette

Er kwamen al snel een paar lollig uitziende hennen bij ons kennis maken.
Ze hadden allebei een bol met veren op hun kop.
Ze stelden zich netjes voor, de gevlekte zei dat zij Desiree heette en de zwarte met de witte kuif was Keetje. Wij vertelden dat wij net Yvonne en Yvette waren gedoopt door de vrouw, die ons in het hok had gezet. Die vrouw blijkt Ma Tok te heten en alle kippen hier in de tuin horen bij de familie Tok. Wij heten nu dus Yvonne Tok en Yvette Tok.
Zo hebben wij ineens niet alleen een voornaam, maar ook nog een achternaam.
Wij hoorden van Desiree dat de familie Tok bestaat uit één haan, vier kuifhoenders,
vier chabo's, twee bruine legkippen en nu dus ook twee witte legkippen.
En dan zijn er ook nog zes kuikens. Van hen kwam het gepiep dat wij hoorden.

Wat hadden wij veel te verwerken op onze eerste dag hier in de tuin.
En wat sliepen wij vreselijk lekker in dat heerlijk ruime, lekker donkere nachthok.

het hok, uitgebreid met de extra ren

De volgende morgen wachtte ons nog een verrassing: ons hok was nóg groter geworden. Wij hadden er een extra ren bij gekregen.
Hoe wij kennis gaan maken met al onze andere familieleden hoort u een andere keer.
En waar wij vandaan komen, dat verhaal komt later, als wij alle nare dingen een beetje hebben verwerkt, het is nu nog te moeilijk voor ons om daarover te praten.